NIEUWJAARSWENSCHEN VOOR DE BEMANNING VAN HET LICHTSCHIP MAAS. Adelboi -ten uit Den Helder repeteeren het geweer-schermen voor de Mprine-feestavond, het «Assaut», welke Dinsdagavond in den Dierentuin te Den Haag plaats vond - --- De Funi, de nieuwste baan, om sleden bergopwaarts De Funi, de nieuwste baan, om sleden bergopwaarts te trekken, is te Wildhaus in Zwitserland geopend --- De sociale conflicten in Frankrijk. De delegatie der arbeiders in de De sociale conflicten in Frankrijk. De delegatie der arbeiders in de levensmiddelenbedrijven verlaat het ministerie van Arbeid te Parijs na de conferentie met minister André Fevrier --- De drie-motor ige vliegboot der Italiaansche aviateurs Stoppani en De drie-motor ige vliegboot der Italiaansche aviateurs Stoppani en Comani in de haven van Casablanca voor de recordvlucht naar Buenos Aires --- Op verschillende plaatsen in Zuid Limburg worden de mergelhoudende bergen en heuvels afgegraven, waardoor het Op verschillende plaatsen in Zuid Limburg worden de mergelhoudende bergen en heuvels afgegraven, waardoor het i3tuurschoon veel te lijden heeft Hierboven de graafwerken van den Geulhemeiberg tusschen Geulhem en Meerssen. De me>gel wordt gebruikt als bijmenging van kunstmest --- Mej L. Wyers, dochter van den direc Mej L. Wyers, dochter van den direc teur van J. P. Wyers Industrie- en Handelsonderneming N V , trad Dinsdag te Amsterdam in het huwelijk met dr. W. J. Schaab --- Tijdens de proefvaart van het bij „De Noord" te Alblasserdam voor Tijdens de proefvaart van het bij „De Noord" te Alblasserdam voor rekening van de Braziliaansche legeering gebouwde motor vrachtschip .Garioca* op de Noordzee, werden Dinsdag aan de bemanning van het lichtschip .Maas" Nieuwjaarswenschen overgebracht, welke wenschen van versnaperingen vergezeld gingen. De sloep onderweg naar het lichtschip --- De kleine man, die door den grooten De kleine man, die door den grooten «mat» gezet was bij de schoolschaakwedstrijden te Bussum, wenscht zijn tegenstander geluk met diens overwinning --- Dr. L Heijermans nam Dinsdag afscheid Dr. L Heijermans nam Dinsdag afscheid als directeur van den Gemeentelijken Geneeskundigen en Gezondheidsdienst te Amsterdam Dr Heijer mans met zijn echtgenoote tijdens je huldiging --- De Fransche minister van Arbeid. André Fevrier, doet mededeelingen De Fransche minister van Arbeid. André Fevrier, doet mededeelingen aan de jou'nalisten omtrent zijn confeientie met de de'egatie der arbeiders in de levensmiddelenbedrijven inzake de huidige sociale conffictep --- Jeugdige schakers in actie tijdens de schoolschaakwedstrijden, welke Jeugdige schakers in actie tijdens de schoolschaakwedstrijden, welke deze week te Bussum georganiseerd worden door de provinciale atdeeling Utrecht der «Vereemging voor Schoolschaken in Nederland» --- FEUILLETON De groote Verklikker Door EDGAR WALLACE Uit het Engelsch door Jhr. R. H. G. NAHUYS 44 „Ik zou den inspecteur van dienst gaarne spreken" zei hg en de agent bracht hen» lr een helder verlichte wachtkamer. Het toeval wilde, dat zoowel de inspecteur in uniform als de inspecteur in burger samen in gesprek stonden met den chef van de politiepost. „Mijn naam is Lew Friedman", zei hij. „Ik ken u zeer goed, mijnheer Friedman", zei de inspecteur lachende. „Waarmee kunnen we u van dienst zijn. Heeft u iets verloren?" „Ik kom mezelf aangeven wegens moord", zei Friedman met vaste stem. „Te ongeveer half tieti vanavond heb ik een man doodgeschoten, die zich Frank Sutton noemde, rioch die u waarschijnlijk beter bekend is als De Verklikker. Ik doodde hem in de Leopards Club." De inspecteur-detective keek hem met verbaasde blikken aan. „Niet schuldig", zei hij, en plotseling barstte hij in lachen uit. ,,Ik vrees, mijnheer Friedman, dat ge wat te zwaar gesoupeerd hebt!" „Ik zeg u dat ik hem vermoordde", antwoordde Lew geprikkeld. De inspecteur schudde het hoofd. „Ik kan u verzekeren dat het niet waar is". z$i hij. „Ik kom zooeven van Middlesex Hospital, waar Sutton, wiens andere naam Stahl is, ligt, maar hij is zelfs niet gewond". Lew kon zijn ooren niet gelooven. Versuft, streek hij met de hand over zijn oogen. Leefde Sutton dan ? „Maar, ik droom toch niet?" zei hij heesch. „Als hij niet...... gewond is, waarom ligt hij dan in het ziekenhuis?" „Hg ligt in het ziekenhuis", zei de detective, „omdat hij, volgens zijn eigen verklaring, een bedwelmenden drank gereed gemaakt had, dien hij een van zijn vrouwelijke kennissen wilde toedienen, maar bij vergissing door hemzelf opgedronken werd. Met andere woorden is hg alleen lijdende aan narcotische vergiftiging, en als de helft van hetgeen zijn vriendin ons verteld heeft waar is, zal hij over zes weken voldoende hersteld zijn om opgehangen te worden". XXXHI. Mgnheer Field had zgn bureau op zijn laatst te zes uur hebben moeten verlaten. Het is waar, dat krantonmenschen zich niet stipt aan de klok houden, en dat de eischen van hun eigenaardig beroep hen dikwijls ophouden, uren nadat zij in den schoot van hun gezin teruggekeerd hadden moeten zgn. Maar nieuws-redacteuren zgn in den regel' mannen van gewoonte, zoo regelmatig als de trein, die midden in een aardbeving van hun schrijftafel opgestaan zouden zgn als de klok aanwees dat het hun tijd was. En nu was het één uur in den nacht, en mgnheer Field zat in zgn hemdsmouwen nog op een tafel, een stompje sigaar tusschen de tanden, en achter zijn brilleglazen, een paar «van voldoening flikkerende, vermoeide oogen. Voor hem lag een nummer van de Megafoon, nat van de pers, en hoe hg zoo vroegtijdig in het bezit gekomen was van een concurreerende krant, was alleen aan mgnheer Field en zijn Schepper bekend. Naast hem, in den heiligen redacteursstoel van mijnheer Field, zat Josua Collie, die een papier met sandwiches, belegd met ham, en een half gevuld glas bier voor zich had staan. „Er doen zich in het menschelgk leven wonderbaarlijke ervaringen voor, Collie", zei Field, die tegen één uur in den nacht geneigdheid voelde een weinig didactisch te worden. Daar heb je, bijvoorbeeld, de eerste aanmoediging die je van een knap meisje ontvangen hebt " „Ik heb nooit aanmoedigingen van een knap meisje ontvangen", sprak Josua, zijn mond vol nam en sandwiches, hem tegen. „Ik heb niet het oog op jou, maar op aantrekkelijker mannen", zei mijnheer Field, „en dan is daar ook nog, zou ik zeggen, de groote vreugde, die in het hart van den overwinnaar moet opwellen, als hij den vijand verslagen heeft". Mgnheer Field nam een teug uit zijn eigen glas bier en zette het neer. „Maar niets brengt het menschelgk hart zoo aan het trillen dan wanneer men in zijn krant leest wat er alzoo in de wereld gebeurt". „In de nabijheid", zei Collie, die graag de puntjes op de i zette. „Of zelfs in de nabijheid. En we hebben hen een vlieg afgevangen " „Ik heb hen een vlieg afgevangen", mompelde Collie. „Jij bent op 't oogenblik één uit de massa. Als je niet wakker geschud, aangepord en voortgestuwd was uit je natuurlijke traagheid, zou je nooit de hand op dit bericht hebben kunnen leggen. En ik zal je schappelijk behandelen, Collie. Jij hebt de draden van den Grooten Verklikker vlugger weten ineen te vlechten, dan wie ook in Fleet Street gedaan zou kunnen hebben. Dit prul" — hij tikte op de onschuldige Megafoon — „heeft zijn scherpzinnigsten man er weken achtereen op uitgestuurd. Jij hebt hem alles vlak voor zijn neus weggekaapt en hem voor zijn leven lam geslagen. En de kroon op dezen " Hij zocht naar een woord. „Triomf", stelde Josua voor. „Volmaakten arbeid, of zooiets, was het woord waarnaar ik zocht. De kroon op dezen volmaakten arbeid was je ontdekking dat de Groote Verklikker nog in leven is. Dat beschouw ik als je krachttoer". „Of meesterstuk ', mompelde Josua. De telefoonschel op de tafel rinkelde. Field strekte traag den arm uit en nam den hoorn af. „Niets kan mij nu meer schelen", zei hij, „behalve slapen". Hij sprak met den nachtportier, en onder het luisteren begon Field te glunderen. „Wel, als dat niet het toppunt is van alles!" riep hij met ongeveinsde verbazing. „Laat hem boven komen". Hij hing den hoorn op en keek Collie aan. „Een vriend van je wenscht je te komen feliciteeren!" De gelukwenschen van ziin vrienden konden mijnheer Collie niet zoo héél veel schelen. Ook hg ondervond de gevolgen van afmatting, en toen de deur geopend werd en „Tillman" binnentrad, verscheen er een breede grijns op zijn flegmatisch gezicht en stond hij op om zijn edelmoedigen mededinger te begroeten, want Arthur Tillman Jones van de Megafoon, was jaren achtereen beschouwd als de knapste misdrijven-verslaggever van Fleet Street. „Ik neem mijn hoed voor je af, jij oude speurhond!" zei hij, de beide handen van Josua vattende. „Ik heb juist een van je vroegste edities weggekaapt". En terwijl Field vergeefs beproefde het nummer van de Megafoon weg te moffelen: „Je bent niet de eenige verdorven ziel in Fleet Street, Field. En je verslag is schitterend, Collie — verbluffend. Wij zullen met een latere editie moeten uitkomen en van je gappen zooveel we kunnen, maar je hebt op het platteland een grooten voorsprong boven ons, en dat zal ons veel kwaad doen. Tusschen twee haakjes, heb je onzen vriend Leslie ook gezien?" Mgnheer Collie keek naar de klok. „Hij heeft er een eed op gedaan dat hg hier zou komen voor hij naar huis ging", zei hg. „Dat is de reden waarom ik wacht. Verwonderlijke kerel! Hij kreeg die» betrekking bij Den Verklikker door zijn slecht verleden — Sutton wilde alleen ontslagen gevangenen om zich heen hebben; dus Leslie voldeed schitterend aan de eischen. Scotland Yard maakte voor hem een zondenregister, zoo mooi Sutton slechts kon verlangen". „Maar hoe kwam het dat die stomme sergeant in Bow Street hem niet kende. 7 " vroeg Tillman Jones. „Wie kent hem wel? Zoodra hg binnen wa« en den inspecteur met zijn kwaliteit bekend maakte, liet Elford hem natuurlijk dadelijk in vrijheid stellen". „Wie hij was " begon Tillman Jones. Op dat oogenblik trad Leslie onaangediend binnen. Hg had een gewoonte deurwachters en janitsaren voorbij te loopen, met niet zooveel als „neem mij niet kwalijk". Zoodra hij in de kamer was, liep hij met uitgestrekte hand op Collie toe. „Gefeliciteerd! Als je het leest zou je denken dat het waar is, al 1 3 het niet waar!" Josua was een en al glimlach, en toer keerde hij zich tot Field. „Mijnheer Field", zei hij, „ik zou u graag voorstellen aan hoofd-inspecteur Barrabal van Scotland Yard". Twee handen werden over de schrijftafel van den redacteur uitgestoken. „Hoe vaart gij ?" vroeg Field. „Hoe vaart gij ?" vroeg John Leslie Barrabal. EINDES. ---