DE STILLE ZATERDAG VAN KATHARINA WILLET Een Paaschverhaal Door HANS EDINGA. Stille Zaterdag 1841: Hoewel het dichte, opwolkende stof de gele calèche van „De Heerde" bijkans aan het oog onttrok, wisten zij, die op den zonnigen landweg er inderhaast voor uitweken reeds vóór zij hen passeerde, wie de inzittende moest zijn. Want niemand immers liet de paarden zoo ijselijk snel draven als de mooie Katharina Willet. Zij was dus weer thuis geweest Nu, men zag haar zelden meer; als zij zich op den landweg vertoonde, was zij meestal weer op weg naar Den Haag, waar zij gevierd werd op de Hofbals. En de oude menschen op „De Heerde" werden ouder en de dochter was altijd weg. Maar hoe zou Katharina hun een lief gezelschap zijn — zy, de rusteiDoze, over wie altijd weer nieuwe verhalen Ue ronde deden. In dezen winter nog had zij een onbeschoft geworden aanbidder geranseld jfaet haar rijzweep: maar toen er ijs lag in de vaarten was zij met al haar rokkenomvang onbevreesd een bijna verdrinkend kind nagesprongen. Eén verhaal was er, dat men nooit moede was weder op te halen: haar rampzalige liefde voor hem, dién zij ,,De dolle Baron" noemden — de Don Juan, die een klein kasteel aan het water bewoonde en van daaruit zijn vermetele tochten ondernam. Die geschiedenis was nu zes jaar geleden gebeurd. De mooie Katharina Willet, die uit de hoogste kringen aan eiken vinger wel een man had kunnen krijgen, werd tot haar ongeluk verliefd op den veel ouderen Felix Zuidewier. Een tijdlang schenen zij een paar te zullen vormen en men roemde Katharina's goeden invloed op hem. Toen ineens was 't uit. Gesmaad en bedrogen had hij haar, zijn jongste avontuur! Zij, die haar gekend hadden als kind, zeiden altijd: dé.t roofde voorgoed haar onbevangen zonnige vroolijkheid en frischheid van een eerste jeugd. Sedert reisde Zuidewier in Frankrijk en werd Katharina een gevaarlijke vrouw: scherp van tong, wilder van schoonheid, bitter van hart, baldadig van lach, maar desondanks niet minder gevierd. De pachters van haar vader, de boeren in den omtrek, zij bléven houden van Katharina om haar plotselinge hartelijke invallen, die getuigden van een warm hart. En omdat zij niet trotsch was en hoogmoedig. Haar roem en veroveringen gingen nog steeds van mond tot mond; iedereen kende haar en zij kende iedereen. Zij genoot alomme de onderscheiding als aan een koningin bewezen en niemand viel het op, dat- zij niet jong meer was, niet zoo héél jong meer Stil en gedrukt was zij dezen morgen opgestaan. Lang had zij zich bekeken in den spiegel. „Een en dertig werd ze in den zomer Over vijf jaar als zij zoo roekeloos voortleefde, zöu zij rimpels hebben Na nóg vijf jaar zou zij een oude vrouw zijn " Zonder interesse had zij toegezien hoe haar balgewaden ingepakt werden, de vele nieuwe japonnen. Hoewel zij voor geen geld had willen thuisblijven wist zij toch ook, dat de Haagsche Paaschdagen niets beloofden. Zij kende nu langzamerhand het^verloop: de roes van het feest en daarna heft gevoel van wat-geefthet Nu, al gaf het haar dan ook niets, zij had den roes noodig. Op het bordes had zij haar ouders omhelsd — hemel wat werden ze al oud —- en zij wilde de bezorgdheid in hun oogen niet zien, hun hijiver om altijd maar weer de feesten... Gehuld in een warmen pels nam zij plaats in de calèche, want het was friscft hoewel de zon scheen; rondom haar werden haar koffers en doozen gestapeld. Voor het eerst in haar uitgaansjaren had zij gedacht: w&t een bagage voor die paar dagen. Dan knalde de zweep en reden zij weg, om het ronde gazon heen; voor zij de oprijlaan inzwaaiden had zij nog even met matte hand gewuifd, en roerend wuifden de twee oude menschen terug, twee stille figuren in hun vereenzaming voor het groote grijze huis. Een uur moesten zij nu rijden om van de afgelegen Heerde de herberg ,,'t Rood Hert" te bereiken, waar zij de diligence naar Den Haag zou afwachten. Uit gewoonte liet zij den koetsier hard rijden. Op haar gesloten oogen brandde de weldaad van de warme lentezon; zij liet haar hoofd achterover zinken. Zij prentte zich in, dat zij tevreden behoorde te zijn met haar leven: rijk, mooi en gevierd; dat zij nu behoorde te lachen omdat de zon scheen en zij naar een feest reed. Maar haar gezicht stond strak en triestig als nat waschgoed. Zrj sperde haar mond, zij probeerde te lachen, maar uit haar oogen gleden plotseling tranen. „Harder, André!" Over den bultigen weg danste nu het open rijtuig, dat bij de hooge witte bruggetjes bijna een luchtreis maakte. Woest en vreugdig draafden de schimmels En Katharina bedacht in een groote vermoeidheid, dat daar in Den Haag het zooveelste huwelijksaanzoek haar wachtte. De Fransche gezant, die weduwnaar was, wel sympathiek,, maar te degelijk Goede hemel, hoe durfde hij het met haar aan! Nu ja, zij d&cht er niet eens over. Arriveerend voor de herberg ,,'t Rood Hert" had zy zich een lach veroverd, die begoochelend echt leek, en uitstappend met stijve beenen ontdekte zij met haar scherpe oogen, door de openstaande deur van de herberg, den burgemeester van haar dorp met zijn vrouw. ,,WeI, wel " Voorbij de waardin, die geknakt lag in diepe reverence, trad zij binnen. „Wel, wel, U beiden ook hier?" Zij begroetten haar en uit alle hoeken van de gelagkamer werd de jongejuffer Willet eerbiedig toegeknikt door hen, die wachtten op de diligence. André, die denzelfden middag een oude nicht van de Willets naar „De Heerde" moest brengen, vroeg verlof terstond de koffers te mogen afladen. Nog steeds staande begon Katharina rad en levendig over de Hofstad te praten tegen de burgemeestersvrouw en eerst toen zij de calèche hoorde wegrijden viel het haar op welk een benepen stilzwijgen er voor het overige heerschte in de gelagkamer. Zij zag opmerkzaam rond en ontdekte op de gezichten een vreemde strakheid, een huiver bijna. En de spaarzame antwoorden van het burgemeesterspaar werden op zoo'n gewild-zachten toon gesproken, alsof zij er haar drukke gepraat mee bezweren wilden. Zij zweeg plotseling. Er was iets, dacht ze. „Hoe is 't Vrouw Veltwever", wendde zij zich tot de waardin, die voorname gasten altijd naar de bovenkamer placht te voeren. „Hoe is 't, kunnen we niet boven gaan zitten?" „Er is een gast", kwam de waardin naderbij en haar flauwe oogjes knipperden onzeker en bangelijk in de felle verwonderde. „Een gast, die niet zou willen wijken voor Katharina Willet?" was het overmoedige antwoord, „dan is het geen man." Vrouw Veltwever boog zich dieper. „De Juffer moest er niet boos om zijn, maar misschien wilde zij wat zachter praten er lag een stervende boven........." Een stervende , Zóó angstig-ontsteld zagen de menschen rondomme haar nu aan, dat Katharina — een naam vloog even door haar hoofd als een snelle zwarte vogel — dat Katharina fluisterend zeide: „Wie dan wel ?" En 't eigenlijk al wist vóór de waardin schier geluidloos, haar hoofd aan 't hare, uitbracht: „De Baron Zuidewier."' Felix Marmerbleek werd ze en ze wankelde even. Op het mooie, witte gezicht wisselden snel de aandoeningen; schrik, ongeloovigheid ; haar mcnd opende zich tweemaal, maar zij kon niets zeggen. "Eindelijk ervoer zij de algemeene, griezelige oplettendheid. Zij bedwong het beven harer ledematen, zette zich neder op een bank. Vele malen in de laatste jaren had zij op een soiree of op een concert Felix meenen te herkennen, als iemand op hem geleek — het plotseling hooren ook van een stem kon haar den afgrijselijken schrik geven, dat hij 't zou zijn; schrik, die haar schoot in de knieën — maar nog nooit had haar hart 200 bezeten uit haar borst gehamerd als thans. Met alle kracht dwong zij zich tot een onverschillig klinkende vraag: „Hoe komt die hier zoo ineens verzeild?" en luisterde niet eens naar een antwoord. Want terwijl om haar heen de menschen het geval befluisterden — ziek reeds had de dolle Baron van Parijs de reis naar Den Haag aanvaard, maar toen de diligence op Goeden Vrijdag voor ,,'t Rood Hert" aankwam, waar zijn eigen koets hem wachtte, was hij te ziek geweest om nog verder vervoerd te worden; het werd hemelen met den Baron — terwijl de menschen fluisterden en tersluiks letten op haar, die eenmaal zijn verloofde was geweest, dacht Katharina: Wonderlijk, zóó vaak had zij hem dcod gewenscht, en wég uit dit leven waar zij steeds vreesde hem te zullen ontmoeten en waarvan zij zelf nog zooveel verwachtte — en nu hij hier stervensziek lag onder hetzelfde dak (haar stem moest hij al gehoord hebben) — nu was er niets in haar van wreeden triomf. Geen verdriet ook om hem, dien zij had lief gehad, neen, slechts medelijden met een mensch, die sterven ging. Maar zóó lang had zij wraak gekoesterd, dat zij er niet maar ineens geheel afstand van wilde doen. Haar haat jegens hem had haar leven gevuld ook toen zij nog d&cht hem te haten en nu begon zij tegen de burgemeestersvrouw haar mondaine gesprekken te vervolgen, alsof er niets gebeurd was. Doch *e legde haar zachte hand op de hare en sprak: „Me dunkt lieve het is nu geen tijd om te schertsen." „Maar " wilde juist Katharine braveerend weerleggen, toen de deur werd geopend. Haastig en somber, met korten groet, liep een donker-gekleede man meteen door naar het trapgat. De Chirurgijn Martens Katharine herkende hem en dit legde het zwijgen op aan haar jarenlange bezeerdheid, die tegenover de menschen den vroegeren aanbidder had willen hoonen. Er viel een stilte, intenser dan tevoren De Burgemeester keek op zijn horloge. Wat was het, dat Katharine toen de dingen niet meer helder deed zien? De verplichting nu aanstonds in de diligence te moeten stijgen, dwang die haar natuur nooit verdroeg — of haar onder haar cynisme sluimerend gebleven eigenlijke en nü zich doen geldende, theatrale aard? In onrust zat zij neer. Rateling van wielen naderde En plotseling sloeg als een vlam uit haar het weten: „Zij had hem nog lief. Nu moest ze weg en hij ging sterven." Onbewust stond zij op. Rondom haar rees men overeind, bagage verzamelend en afscheid nemend. Met luid geraas reed de diligence langs de ramen en stond stil. Vreemd-aandachtig keek Katharina naar de bedrijvigheid. Zij liep mee naar de koets, maar toen de Burgemeestersche wilde instijgen trok zij, ineens kalmer geworden, haar terug. Haar besluit stond vast. Zij sprak: „Wees zoo goed mijn neef en nicht Willet te berichten, dat ik later kom in Den Haag, wanneer weet ik nog niet." ? 9 ">»> I» • • • „Bij voorbaat mijn oprechten dank. Goede reis." Zij was niet voornemens de reden openlijk te biechten. Zij groette en trad dan snel terug in de herberg, waar men zoojuist de hand sloeg aan haar bagage. „Vrouw Veltwever, ik blijf hier nog een pooze", sprak zij effen. Zij trotseerde ook hier de bevreemding en lette niet op de achterwaartsche blikken van hen, die de diligence bestegen. De omgeving raakte haar niet. Zij stond heel stil en rechtop midden in de gelagkamer. En wachtte roerloos tot eindelijk de helle geluiden van de koets wegstierven in de middagstilte. Dan wendde zij zich naar de waardin. „Ik wil den heer Zuidewier bezoeken." En haar rokken bijeennemend steeg zij op in het donkere trapgat. Op de bovengang gaf de chirurg fluisterend instructies aan de in den morgen gekomen Barmhartige Zuster. Een nuance deemoediger vroeg thans Katharina bij den zieke te mogen toegelaten worden. Zoo dringend smeekten haar oogen, dat zij, na eenig woordenloos overleggen, het haar toe,stonden. Zij draaide met trillende hand den deurknop om en dacht: „Wat was alle wrok, zij had hem lief". Maar eenmaal binnen, waar haar onzekere blik stuitte op de groene gordijnen van het hemelbed en de non troostend haar hand greep, voelde zij haar masker van zich wegvallen, werd zij op eenmaal rustig en werd ook haar hart zóó rustig, dat zij zich van dé waarheid bewust werd: altijd had zij betreurd de liefde van de jónge Katharina voor Felix — maar zij was ouder geworden en veranderd; zij had geleerd hoe het leven verschilde met den gedroomden heilstaat van rozengeur en volle maan — en wat er in de jaren naast haar bezeerdheid was levend gebleven: een klein restje van die liefde — het was gestorven gelijk met haar haat, wijl deze haat daarin wortelde. En wat haar nu nog tot hem dreef was haar vergevensgezindheid. De doodzieke man, die bij het hooren van Katharina's stem gedacht had: nu komt zij triomfeeren over mij, en kan ze, nu ik machteloos lig, mij nog eenmaal onbelemmerd haar minachting zeggen — draaide moeizaam zijn wegterend gezicht, waarin de oogen gloeiden met vreemden glans, naar de binnengekomene. En werd meteen gerustgesteld door de zachte uitdrukking op haar stil gezicht. Zij nam zijn witte hand niet in de hare, ging alleen zwijgend en met een waardigheid, zooals hij die niet van haar kende, zitten op den bedrand. In rustige deernis zag zij op hem neer. Nu, na zijn angst voor haar toorn, kwam zijn oude aard weer boven. Hij sprak het niet uit maar zij las het van zijn gezicht, van de bleeke, ijdel-glimlachende lippen: zijn voldoening om haar komst. Zijn gestreelde ijdelheid. Zij kon er niet toe komen te zeggen: je vergist je, ik ben niet gekomen uit liefde. Zij was nu van plan bij hem te blijven tot hij gestorven zou zijn — en vóór dien tijd zou wel tot hem doordringen hoe het met haar gesteld was. Het goede, wereldvreemde nonnetje begreep niet aanstonds de relatie, vermoedde tusschen hen een nauwen familieband; met stille zorg ijverde zij door de ziekenkamer. Felix Zuidewier, die op zijn vaderlijk goed had willen sterven toen hij zich ongeneeslijk ziek wist, zag met kennersblik naar de sierlijke figuur der bezoekster, die zoo afstak bij het kloosterlijk zwart-en-wit van zijn verzorgster. Hy zag: gekleed volgens de laatste mode. Een shawl, zooals men in Parijs droeg... Haar verschijning wekte weer alle oude gevoelens. Spot om haar roerend serieus gevoel voor hem, dat zich na jaren nog bewees; boosaardig vermaak om haar leed; ijdelheid omdat zij zich zoo aan hem verbonden was blijven gevoelen, nooit was getrouwd En ofschoon hij dezen ganschen stillen Zaterdag niet meer gesproken had, gaf zijn ijdelheid kracht aan zijn gebarsten stem, die zeggen ging het zoo dikwijls gesproken kwellinkje: „Hö... je... nog... van... me... Katharina ?" Zij keek hem vast aan. Een stervende zou zij geen verwijten meer doen. Haar blik verdiepte zich van medelijden tot weedom. En zwijgend bleef zij hem aanzien, heel lang. Onder haar helderen blik gleed het verlangen haar te kwellen uit hem weg. En langzamerhand verstond hij uit haar oogen wat zij ongewild verried: haar lange, lange strijd tegen haar, door hem zoo gewond, hart — en nu eindelijk haar rust. Zijn oogleden sloten zich over dit begrip. En nu streed hij nog een strijd pijnlijker en zwaarder dan een doodstrijd zijn kon: het verweer van een immer luchtig geblevén schuldig hart tegen den plicht te moeten uitspreken dat het zich van zijn schuld bewust was. Eer het avond werd, was de oude, echte ridderlijkheid in hem opgestaan, ontspanden zich zijn bittere trekken en bedelde zijn open hand om de hare. Toen zei hij 't, klankloos maar dringend: „Vergeef me Katharina". Zij knikte hem toe. Het leek haar alsof zij haar leven geleefd had naar d i t moment. En haar geblanket gezicht, onder het hooge pompeuze kapsel, straalde een nieuwe, bijzondere schoonheid uit. Zij waakte den ganschen nacht. Soms liep zij zacht heen en weer de kamer door — peinzend Dan weer zat zij bij hem, peinzend Aan het sterfbed van den vroegeren geliefde voelde zij zich veranderen, gewerden haar nooit gekende wijsheden, opende het leven nieuwe mogelijkheden — zooals eenmaal het Licht van den Paaschmorgen nieuwe hoop gevend te stralen begon over droefheid en duisternis, over de dragers eener nieuwe leer en over den gekruisigde, die uiteindelijk zegevierde „Het kan nog wel uren duren", meende de Zuster in den vroegen morgen. Katharina echter, alleen gelaten in de kamer, zag den doodsstrijd al gevorderd. „Het einde kan elk oogenblik komen", wist ze. Op het kussen lag zwaar het vermagerde gezicht, dat met zijn losse, zwarte lokken over het voorhoofd wonderlijk jongensachtig werd. Met tusschenpoozen kon Katharina den adem hooren Zij zat roerloos in haar stoel. Aan haar stille figuur leefden slechts de oogen, donker en diep van een rijk, innerlijk beleven. Het zwakke geluid werd ijler, de tusschenpoozen lengden...... Katharina dacht vaag, dat zij het prettig vond niet gestoord te worden in haar wachten door de zuster of den chirurg. In haar ongemakkelijke en allengs knellende kleeren zat zo, geen moeheid voelend, op den harden stoel In dezelfde houding zat zij nog toen zij eindelijk geheel alleen was in de bovenkamer van de heiberg ,,'t R. od Hert". En de eerste zonnestralen door een opengewaaid luik troffen op haar bleek gezicht zoo'n stilte aan, alsof zij meegestorven ware. Tusschen de kerkgangers liep dien morgen van den Eersten Paaschdag een weelderig getooide figuur. En in de kerk, waar het rook naar hyacinten, dacht een gelukkig mensch er aan hoe rust en inzicht in één nacht bezit van een mensch konden nemen! Open ons hart, Heer, opdat wij Uw stem mogen hooren, die voortdurend in ons binnenste klinkt werd er gebeden van den kansel. En vurig bad Katharina Willet het woord mee, dat nu werkelijkheid voor haar geworden was. (Nadruk verboden.) --- PAASCH-IDYLLE. --- 'S LEVENS KLEINE ERGERNISSEN Mijnheer Okkers is van meening, dat er een wet zou moeten bestaan, waarbij het verboden was, roekeloos te zijn met oude kranten en andere papieren speciaal op winderige dagen... --- Met Prof. Piccard in de stratosfeer ! UREN LANG WAREN HIJ EN ZIJN METGEZEL „GEVANGENEN DER LUCHT" Een vorige maal hebben we iets verteld over de stratosfeer, een deel van onzen dampkring, waarvan we nog heel weinig weten. Aan welke gevaren de ontdekkers van dit geheimzinnige gebied blootstaan, leert ons het reisjournaal van prof. Piccard. 5 uur: Het zuurstofapparaat met samengeperste lucht is tijdens den start gebroken. We hebben tot nu toe enkel vloeibare zuurstof gebruikt. Zooeven heb ik het toestel hersteld. Alles is ideaal mooi, zeer weinig drift. De opening van de luchtsonde heeft ons eerst veel moeite gekost. Veel luchtverlies. Binnendruk 4000 m. bij ballonhoogte 6000 m. We hebben haar gerepareerd met vaseline en pluksel, met opoffering van de sonde. Nu zijn we dicht. We hebben met goed gevolg vloeibare zuurstof uitgegoten om beteren druk in de cabine te hebben. In 25 min. waren wij op 15 km hoogte. Het sneeuwt in de cabine. Binnentemperatuur pl.m. 7° C. 5.87 uur: Binnendruk constant. Alles wel. De teller (d.i. een instrument voor het onderzoek van de kosmische straling) registreert. De ballon heeft bij het opstijgen erg gezwaaid. 5.45 uur: Binnentemperatuur pl.m. 11° C. Ik heb kaliumhydroxyde vernieuwd (voor het absorbeeren van het schadelijke koolzuurgas). 6.S5 uur: Een onaangename verrassing! De ventiellijn is blijven haken. Ik weet niet of wij het ventiel open kunnen trekken. Zoo niet, dan kunnen wij pas 's avonds landen. Daar het dan snel zal gaan, moeten wij ballast sparen, 't Is te hopen, dat het ventiel niet bij het nederdalen zichzelf zal opentrekken. We hopen er het beste van. 10.10 uur: De ventiellijn kan niet getrokken worden; het wiel draait zonder te werken. Wij zijn gevangenen van de lucht, veroordeeld om te wachten tot 3 k 4 u. namiddags. Dan komen wij beneden. Wij hebben zuurstof genoeg. Wij werpen geen ballast meer uit, teneinde op deze hoogte te blijven, waar de wind zeer zwak is en om meer over te hebben bij het landen. Bij het ventieltrekken is een kleine kwikbarometer gebroken en er is wat kwik uitgeloopen. 10.15 uur: Temperatuur pl.m. 39° C. Bovenlichaam ontkleed. De hitte is ondragelijk. Het is te hopen, dat we spoedig zullen dalen. Zoodra we beginnen te dalen, zal het snel geschieden. De beteekenis van deze opteekening in het reisjournaal verklaart ons dr. H. Groot in zijn interessant boek „Pioniers verkennen de stratosfeer" als volgt: Het ergste is dus waarheid geworden. Het ventiel is onbruikbaar. Het eenige wat te doen ftaat, Is afwachten. Afwachten U t de zen la?g staat, tot het gas weer inkrimpt en de ballon zal gaan dalen. Afwachten in den warmgeblakerden aluminium-bol, op een hoogte van 15 a 16 K.M., tot de daling begint, met de zorgelijke overtuiging: „zoodra we een weinig, dalen, zullen we snel dalen". En nu komt er een nieuw schrikbeeld bij: uit den gebroken barometer is kwik gevloeid. Kwik is een stof, die aluminium gemakkelijk oplost! Als dat hier gebeurt, is redding zoo goed als uitgesloten, want dan ontstaat er een lek, dat zoo gauw niet te stoppen zal zijn. Gelukkig is het aluminimum van binnen bedekt met een laag vernis. Als dat nu maar voldoende beschermt En terwijl deze en dergelijke gedachten het hoofd doorkruisen, ontstaan telkens kleine lekkages, die ontdekt worden door het fluitend geluid van de ontsnappende lucht en aan het dalen van den binnenbarometer, maar die gelukkig telkens gestopt kunnen worden. Inmiddels begint de zon lager te komen — maar de ballon vertoont geen neiging tot dalen: het verwarmde gas in het omhulsel koelt zoo gauw niet af. Langzaam gaan de uren om. Om 13.08 uur is het apparaat van de vloeibare zuurstof leeg en wordt het herstelde toestel, dat zuurstof onder druk bevat, in werking gesteld. Als het eens niet gerepareerd had kunnen worden? Nü is er nog lucht voor 6 uur. Zal het genoeg zijn? Ook deze vraag wordt onder de oogen gezien. Wij lezen: „Wij houden ons zoo rustig mogelijk om zuurstof te sparen". En even verder een mededeeling, die boekdeelen spreekt: „Wij hebben de gordels van de valschermen bijna voortdurend aan " Inderdaad als er plotseling iets gebeurt, zouden zij den ballon misschien met een valscherm kunnen verlaten — als er tijd voor is. Want wij moeten bedenken, dat daartoe de mangaten eerst geopend moeten worden en dat dit op die groote hoogte niet mogelijk is. Pas als dé druk buiten tot 8 è. 9000 M. gestegen is, kan de cabine geopend worden; maar dan is er niet zoo heel veel tijd meer over. Eindelijk, om 16.40 uur de uitroep: „Gered". Deze heeft betrekking op het feit, dat de buitenbarometer aantoont, dat de ballon neiging tot dalen begint te vertoonen. Een uur later begint de daling werkelijk en 4 uur later, om 20.48 uur, bevonden zij zich op 5000 M. hoogte en kon het mangat geopend worden. Zij waren tenminste voor verstikking gered. Een tiental minuten later waren de reizigers vlot geland in het gebergte. Vatten we onze indrukken samen, dan kunnen we onze bewondering niet onthouden aan deze mannen der wetenschap, die, omgeven door onbekende en niet vooruit te berekenen gevaren en verschrikkingen, urenlang met den dood voor oogen, kalm hun instrumenten raadplegen en waarnemingen doen om den sluier van geheimzinnigheid, die de gere luchtlagen verbergt, heen te dringen, iets te weten te komen van het mysterie v de stratosfeer. En dat is nog maar de mid e " laag van den dampkring, tot 80 K.M. k 00 ® Daarboven, tot 't hoogte van 250 K.M., stre r . zich uit de superstratosfeer, vroeger de wa ■ stofsfeer genoemd. En daarboven ? Want 0 dampkring is volgens de nieuwste bereken gen ± 900 K.M. hoog. Wij weten er nog nie^ van. Zeker is er geen stikstof en waarsc 0 ^ lijlk zelfs geen helium en waterstof meer ' ® omdat men voor de daar aanwezige hyp° tische stof toch een naam wilde geven, h ^ men dezen ijlstcn vorm van materie , S C ronium" (d. i. aardkroon-gas) genoemd. --- KINDERLEVEN HET ZUSJE VAN BARTJE. „Hallo Bart, kom eens gauw, m'n z u « thuis." is „Da's leuk, Bartje, nu kan ik jouw 2u ook eens zien. En blijft ze ook eten?" ^ „O, joch, ze blijft den heelen dag sp e i e In huis zegt Bartje tégen een denkbeeld zusje: Hier is nou Bart, m'n papa. Geef j, maar een hand." 111 Vader schudt z'n hand in de ruimte, 1^., enkele, opmerkingen over een groote meid een mooie jurk en stelt voor om te gaan ete '" zusje mee t stoei Om Bartje te plagen zegt hij, dat het niet kan eten, want er is geen stoel ,,Dan mag het zusje bij mij op den zitten en van mijn bord eten." Moeder maakt twee hoopjes eten op je's bord en legt op beide was vleesch. 0 eens slaakt Bartje een verschrikkelijken kreet' .,0 jé, papa, nu heb ik het vleesch van ni r zusje gegeten." „Hindert niet, Bartje, want ik heb het a' wel gezien, jouw zusje heeft geen honger Die eet toch niet." „Nee, he, zusje, jij eet niet meer. Ik za; wel helpen, hoor." Met toewijding eet hy bei de porties op. 's Middags zal Bartje een bezoek brengen aan zijn grootouders. Aan de fietsoma, zoo&ij hij het noemt. Vader zal hem wegbrengen Natuurlijk moet ook het zusje mee; zij krijgt een plaatsje op de stang, Bartje op den ba. gagedrager van de fiets. Onderlangs bij de booten is Bartje z'n zusje heelemaal vergeten en als vader zegt: „Nou moet je stil zitten meisje, anders val je er af", hoort hij achter zich: „Wat zeg je, Bart?" „Ik zeg, dat je zusje stil moet zitten, omdat ze er anders at valt." i,Ja. papa, zeg het haar maar goed. En ala ze het niet doet, moet je ze maar een tik geven." Bij oma en opa zegt Bartje, na de eerste begroeting, de kamerdeur openend: „Kom ook maar binnen, zusje." „Wat", zegt opa, „is Garke daar ook?" „Nee, m'n zusje." * • ,9 ,,Wel, wel, heb jij je zusje mee gebracht? En hoe heet je zusje?" „Die heet Stoelemeriks, opa." ,,Dat vind ik geen mooie naam, Bartje." ,,'t Was maar een echtheidje (Bartje's combinatie van ,,'t was niet echt" en gekheidje). Ze heet Jan." Verder heeft Bartje dien dag niet meer over z'n zusje gesproken, want hij moest opa in den tuin helpen. BARTJE HEEFT CRITIEK. Ansje, het buurmeisje en trouwe speelkameraad van Bartje en Garke, heeft, toen z|j hoorde, dat de jongens moesten gaan eten, medegedeeld, dat haar moeder dien dag geen eten had. „Dan mag je wel bij ons eten", zegt Bartje en z'n moeder, die ook wel weet, dat Ansje slechts een smoesje verzon om nog wat te kunnen blijven, vindt goed, dat Ansje ook wat zal eten en vervolgens naar huis zal gaan. Het driemanschap vindt het prachtig, totdat Bartje ontdekt, dat hij vóór z'n boterham gebakken aardappels zal krijgen. Dat ia een tractatie voor hem en nu hij weet, dat Ansje ook mee zal deelen, vindt hij haar aanwezigheid al niet zoo feestelijk meer. .,Zeg, Ansje, nu mag ik zeker ook wel eens bij jullie blijven eten?", informeert hij, meteen goed controleerend hoe vader het lekkers verdeelt. Dat wordt een tweede teleurstelling. Vader, die anders nooit veel aandacht schenkt aan gebakken aardappels, neemt nu ook een portie. „Voor wie zijn die, Bart?" „Die zijn voor mij, Bartje." ,,Lust jij die dan ook?" ,,Lusten, Bartje! Ik kan die van jou en Garke en Ansje er wel bij op." Bartje vindt, dat het gesprek gevaarlijk wordt en praat er nu maar verder niet meer over. Stel je voor, dat vader het eens waar zou maken. Toch doet bij nog een poging zijn portie te vergrooten. „Mag ik die bruine ook hebben, papa ?" En die scheeve dikke ook, hè?" Nu komt moeder ook aan tafel. Zij brengt twee spiegeleieren mee. Het meisje zal spoedig volgen met gekookte eieren voor de kinderen, maar dat weet Bartje nog niet. Nu is een ei voor de jongens een feestelijke tractatie. Ze krijgen er op advies van den dokter niet zoo dikwijls een. Spek is beter, zegt deze en dus eten de jongens nu en dan spek. ^VoOr wie zijn die?" vraagt Bartje en in zijn stem klinkt hoop en zorg. „Die zijn voor papa en mama", licht moeder hem in en direct betrekt het gezicht van Bartje. Maar hij weet al wel, dat het geen pas geeft over dergelijke zaken booze opftierkingen te maken. „Nou, zeg Bart, dat eir is ook al voor j ou ' jullie eten tegenwoordig goed veel, hoor." En zoo heeft Bartje, binnen de perken blijvend toch zijn hart gelucht over die cumulatie van lekkernijen. --- ALLEEN MAAR NIEUWSGIERIG. — Hebt u dat sensatie-bericht al gelezen in 't ochtendblad? — Neen, ik houd niet van sensatie; naaar waar staat het? ---