EEN NIET ALLEDAAGSCHE PROMOTIE. Een niet alledaagsche promotie. Aan de rijksuniversiteit te Utrecht promoveerde Maandag de 68-jarige heer J. J. Vermet, apotheker te Tiel, tot doctor in de wis- en natuurkunde. De promovendus (links) wordt gelukgewenscht door prof. Sjoliema en zijn promotor, prof. W. C. de Graaf (midden) --- Hoe Ned. Indië honderd jaar geleden verdedigd werd. In verband met het eeuwfeest van drie bataljons is te Batavia een historisch Hoe Ned. Indië honderd jaar geleden verdedigd werd. In verband met het eeuwfeest van drie bataljons is te Batavia een historisch militair feest georganiseerd. De manschappen in hun antieke uniformen, zooals in vroeger jaren ten strijde werd getrokken --- Mme. Mathieu wist bij de Mme. Mathieu wist bij de tenniswedstrijden te Parijs haar Franschen kampioenstitel te behouden. — De kampioene na haar partij tegen mlle Jedrzejowska (Polen) --- De baai van Cam Ranh in Indo-China, het graf van den onderzeeër De baai van Cam Ranh in Indo-China, het graf van den onderzeeër „Phenix", die met 71 opvarenden vergaan is --- Ter herdenking van de slachtoffers van den Franschen onderzeeër „Phenix" werd Ter herdenking van de slachtoffers van den Franschen onderzeeër „Phenix" werd te Havre tijdens de marine-week voor het zeehelden-monument een herdenkingsplechtigheid gehouden, gevolgd door een défilé --- De nieuwe „Mauretania" is voor haar eerste reis van Liverpool naar Amerika De nieuwe „Mauretania" is voor haar eerste reis van Liverpool naar Amerika vertrokken. — Het trotsche vaartuig bij het verlaten van de haven --- EEN MILITAIR EEUWFEEST TE BATAVIA. De Fransche marine organiseert te Havre een maritieme week, waaraan door vele vlooteenheden wordt deelgenomen. Van de zijde van het publiek was den eersten dag reeds veel belangstelling --- Hr. Ms. „Gelderland" is Maandag uit Rotterdam vertrokken voor het houden van oefeningen Hr. Ms. „Gelderland" is Maandag uit Rotterdam vertrokken voor het houden van oefeningen op de Noordzee. Het vertrek van den oorlogsbodem --- De internationale hondententoonstelling De internationale hondententoonstelling te Roermond kon zich in veel belangstelling verheugen. — Een snapshot tijdens de keuring --- Leon Blum brengt zijn Leon Blum brengt zijn vacantie te Touquet door. Een wandeling in zomersche temperatuur --- FEUILLETON Vlucht uit Moskou ROMAN van MARLISE KOLLING. (Nadruk verboden). 10 Zij keek tersluiks naar een kellner, die met «en tablet voorbij snelde. Er bleef Robert niet veel anders over dan haar in zijn kamer te laten. „Je moet maar niet naar den rommel kijken. Het is hier nog niet opgeruimd; ik heb laat ontbeten." Daisy lachte. „Dan schijnen de zaken Je tenminste nog niet heelemaal in beslag te nemen. Heel netjes voor een hotelkamer midden tusschen de bolsjewieken." Zij liep de kamer door en nam tenslotte een sigaret van de nog niet opgeruimde ontbijttafel. „Rook je tegenwoordig weer een ander merk?" vroeg ze, nog voor ze de sigaret had aangestoken. „Er hangt hier zoo'n eigenaai-dige lucht —" Robert voelde, hoe het bloed hem naar het hoofd steeg. Gelukkig bemerkte Daisy het niet. Haar gedachten waren alweer bt) tets anders. „Zalig, kaviaar!" Ze wees naar een schotel op de ontbijttafel „Daar kon je me wel eens een broodje van klaar maken; we zyn den geheelen nacht doorgereisd en ik heb nog niet eens behoorlijk ontbeten '— ik wou het eigenlijk" met jou doen.'' ' Zij liet zich in denzelfden stoel vallen, waarop Lisaweta nog slechts enkele minuten geleden had gezeten en zocht in haar taschje naar een sigarettenpijpje. Plotseling bleef haar blik verbaasd op iets rusten. Robert was niet meer in staat in te grijpen. Over de armleuning van den stoel lag een grijs-roze zijden doekje, Lisaweta's sjaal. „Ach!" Daisy nam de sjaal tusschen haar vingertoppen en hield haar in de hoogte. EeD oogenblik keken zij elkaar in de oogen, maar voor Robert scheen dit moment een eeuwigheid te duren. Hij voelde, hoe hij opnieuw van kleur verschoot. „Ik, ik heb — ik wilde het voor jou — stamelde hij. Daisy lachte schamper. „Hoe attent! Je vermoedde zeker, dat ik zou komen?" In onbeheerschte drift scheurde zij het zijden weefsel doormidden. „Kapot!" zei ze, met overslaande stem. „Ik geloof, mijn waarde, dat ook tusschen ons beiden weldra zeer veel kapot zal zijn!" „Daisy " Hij deed een schuchtere poging om haar terug te houden, maar zij schudde haar hand van zijn arm af. „Laat me los!" „Maar Daisy, zou Je mij tenm!n«te niet even willen aanhooren ?" Zij was de kamer al uit. Robert bleef een paar minuten besluiteloos staan, niet ln staat zijn gedachten te verzamelen Dalsy's plotselinge verschijning kon ztl'n plannen met Lisaweta volkomen in de war sturen. Haar uitbarsting van woede had dat reeds bewezen. H\j probeerde zich met alle geweld tot kalmte te dwingen. Daisy's verontwaardiging was natuurlijk niet geheel en al ongemotiveerd. De omstandigheden en z\jn houding gaven haar redery voor de veronderstelling, dat hij zich niet had gedragen, zooals een verloofd man betaamde. Stom, zooals hij zich daar had aangesteld. Maar hoe zou zij het opnemen, als hij haar nu eens de waarheid vertelde? Als hij haar deelgenoote maakte van Lisaweta's lot? Zou dan alles nog niet goed kunnen worden? Als hij er nu eens in slaagde Daisy's medelijden op te wekken en zich van haar hulp te verzekeren? Dan zou hij ook zijn aanstaanden schoonvader in het cpmplot kunnen betrekken. Zijn schoonvader en hij zouden voor Lisaweta meer kunnen bereiken dan hij alleen. Er moest een poging in die richting worden gedaan. Hij moest Daisy naar vergissing onder het oog brengen en trachten haar tot zijn bondgenoote te maken. Hij haastte zich naar haar toe, nadat hij telefonisch naar het nummer van haar kamers had geïnformeerd. Zij lagen op de zelfde verdieping, bijna schuin tegenover de zijne. Hij aarzelde een seconde, voor hij bij haar aanklopte. Op haar „Binnen!" opende hij de deur. _ » Daisy zat met een, van woede en tranen verwrongen gezicht, aan tafel. Zij keek hem niet aan. Haar handen speelden nerveus met de sluiting van haar taschje. Maar zij wees hem tenminste niet botweg af; zt| duldde zelfs, dat hij tegenover haar plaats nam, Als zij hem nu maar wilde aanhooren, was er al veel gewonnen. „Daisy", begon hij, „ik heb mij zooeven dwaas aangesteld Ik had je direct .de waarheid moeten zeggen." „Je geeft het dus toe!" stoof zij op. Hij schudde het hoofd. „Daisy, dê zaak is heel anders dan jij denkt. Luister nu eens kalm naar me." „Kalm naar je luisteren, als je mij een of ander liefdesavontuur met een ander vertelt?" Haar schelle stem verried nog steeds de hevige opwinding, waaraan zij ten prooi was. „Er is geen sprake van een ander, hoogstens van een avontuur!" zei hij, op dien energieken toon, welke gewoonlijk nog wel eens indruk op Daisy placht te maken. „Het betreft hier een jonge vrouw, kind van een Oostenrijksche moeder, die door de omstandigheden hier te lande aan den rand van den afgrond is gebracht. En voor deze vrouw wilde ik ook jouw hulp inroepen, Daisy, jouw hulp en die van je vader." Zij staarde hem met groote oogen aan. Het scheen niet tot haar door te dringen, wat hij eigenlijk bedoelde. Hij begreep onmiddellijk, dat hij van dit oogenblik van zwijgzaamheid gebruik moest maken om zijn pleidooi te vervolgen. Als hij er niet in slaagde door een uitvoerige beschrijving van Lisaweta's lot al haar bezwaren en haar grenzeloos wantrouwen weg te nemen, zou alles tevergeefs zijn. En zoo deed hij dan een beroep op haar hulpvaardigheid en haar naastenliefde. Hij vertelde haar van Lisaweta's jeugd en hij voelde daarbij zelf. hoe zeer de ontzettende belevenissen van deze jonge Russische vrouw hem ter harte gingen. Alles gaf hij weer, zooals het hem zelf was meegedeeld, van den tragisc'aen dood van Lisaweta's ouders af tot hun eerste ontmoeting op de markt toe. Hier bleef hij steken. Hoe hij Lisaweta persoonlijk had leeren kennen, dat kon hij Daisy'natuurlijk niet vertellen. En het bewustzijn slechts de halve waarheid te hebben opgebiecht, ontnam tenslotte aan zijn woorden toch die eerlijke overtuiging en de suggestieve kracht, welke noodig zouden zijn geweest om Daisy's toch reeds zoo weinig meevoelend hart te vermurwen. Merkwaardigerwijze hoorde ze hem tot het eind toe aan, zonder hem ook maar eenmaal in de rede te vallen. Maar onder haar vorschenden blik voelde hij zich steeds onzekerder worden. En nog voor hij zijn relaas besloot met de woorden: „Daisy, help mij te voorkomen, dat deze jonge vrouw ten onder gaat, bedenk eens een oogenblik, hoe het een vrouw als deze Lisaweta von Bernekamp te moede moet zijn", wist hij, dat het hem niet gelukt was haar medelijden op te wekken. Daisy nam hem nog steeds op met dien half spottenden, half nieuwsgierigen blik, welke hem zoo hevig irriteerde. Tenslotte zei ze langzaam: „Een roerend verhaal, beste Robby. Ik zou er haast van onder den indruk komen. Alleen, één ding heb je me nog niet verteld — hoe die beklagenswaardige juffrouw Von Bernekamp het heeft klaar gespeeld om je, na jullie idyllische kennismaking op die voddenmarkt, nu al in je hotel te komen opzoeken. Een oogenblik, Robby", vervolgde ze, toen hij tegen haar voorstelling van zaken wilde protesteeren, „ik heb jou rustig laten uitspreken, laat mij nu ook eens even praten. Ik vind dit bezoek, op z'n zachtst uitgedrukt, zeer merkwaardig En dat je haar onmiddellijk een of andere attentie hebt bewezen — want die zijden sjaal zal toch wel niet tot de bescheiden garderobe van deze jongedame behooren — het klinkt alles wat erg fantastisch, Robby, en je zult mij wel niet kwalijk nemen, dat ik daar mijn eigen meening over heb. Maar ik wil", zy sprak zeer langzaam en gearticuleerd, „nog eens overwegen, of er toch niet iets zou kunnen worden gedaan". „Daisy!" Hij herademde en wilde haar hand grijpen. Zij glimlachte eigenaardig. „Langzaam, Robby. Ik ben nog niet aan het eind. Ik wil dus een en ander nog eens overdenken, als je me naar eer en geweten kunt verzekeren, dat je voor deze vrouw niets anders voelt dan medelijden, zooals je dat voor elk ander ook zoudt voelen en dat je dus niet met andere gedachten aan haar denkt. Dat moet ik in de eerste plaats weten, Robert. En dan zou ik dat meisje wel eens zelf willen spreken. Tenslotte is het toch niet meer dan billijk, dat men degeen, voor wie men zich misschien in moeilijkheden moet storten, ook persoonlijk kent. Zeg mij dus haar adres, dan zal ik haar gaan opzoeken." Eschberg was vaalbleek geworden. „Dat gaat niet, Daisy." „Wat gaat niet?" vroeg ze scherp. „Dat ik dat meisje bezoek — of dat je me de verlangde toezegging doet?" Hij wilde antwoorden,, maar hij zag er geen kans toe. Waar woonde Lisaweta? Dat wist hij immers zelf niet eens. En zelfs, wanneer hij het wel had geweten, zou hij het niet hebben mogen verraden. Want dan zou zeker alles aan het licht komen, dan zou ook Pjotr Lisaweta's spoor weldra weten te vinden en zou z$n heele plan in duigen vallen. „Ik, ik weet niet waar zij woont", bracht hij er tenslotte met moeite uit. Daisy lachte schamper. (Wordt vervolgd.). ---