bloei van het naaldhout Veteranen die kaarsjes dragen in uiv ontelbre schaar ■ >P"°' c h geheel ten toon, "■ 'den stillen wandelaar '"Lrecdlend schoon V A. C. W. STARING. dn jennen") hran dsing e ls, de zand- en t i e van de uitgestrekte s' tine vlammen de helderllanl de brem, slaan op 'f f^erikaanse eikenstruiken de A „ terwijl hier en ginds :w '""rmalige Vliegveld grote ■ nd « n blakend staan als ?! °wet bloeiend vlindergewas «4 B , K in het land van S I( ,i e plaatsen ontstak het OP!. Meivuurtjes, en de stad plukken een tuil I 1 ®' ■ steken 'n bos op de autojrsieren er de fiets mee. Ir niet al te ruw of ongèlf 26 In #VA*1 /4n fonin 1' of .. omspringen, de taaie * afscheuren, doch -s n ijhet nauwelijks, ji niet i hindert • s brem genoeg en stellig ;; ' er dan genoeg erwtjes in ''li peultjes over, om aller''Knieuwe opslag te zorgen. ' , winters frisgroene gewas „«■meen en we zullen er niet tpveel van krijgen. Menig lidschap wordt er ongemeen ' tongen door verfraaid en '"'%i wat uiteraard het meest tót uiting komt. Er bestaat r s 0 p de zandgrond, dat in ■'*„ kleur met die brem kan : ' a n Misschien de hei in ' ,' waarschijnlijk is dat een 7 ne n waarom zoveel mensen * aan de Meise decoratie van ®. n want deze valt vrijwel ^et die der brem, doch zij vloed wezen, dat bodem en karsporen gekleurd worden door het neerdwarrelende poeder^ dat bij regenval in strepen en zwaden samendrijft. Eertijds sprak het landvolk van zwavelregen. Voor de vruchtzetting dient het echter naar de vrouwelijke bloemen getransporteerd te worden, die als bruine kegeltjes aan de taktoppen staan, beschut door vliezen. Pas in de lente van het derde jaar is het zaad rijp; de schubben der kegels wijken uiteen en laten het vrij, en dank zij een dunne, lange vleugel kan de wind het ver meevoeren. Op menigé plaats, een eindweegs van de moederboom, vinden wefnadien de jonge plantjes. Wanneer alles voorspoedig gaat, aantasting door wild of insecten achterwege blijft en menig ander gevaar passeert, kan na 'n goede dertig jaar de den zelf vrucht voortbrengen. Wanneer we zo door de verspreide vliegmast dwalen, zien we menig exemplaar zonder bloeikaarsen; die zijn nog te jong. Doch de oudere exemplaren vertonen hun siersel in rijke overdaad; er werd aan zulke bomen nimmer gesnoeid en ook staan ze in ruim, los verband, waardoor de lange takken als waaiers tot op de bodem hangen, overwolkt door een sluier van bloemen, minder treffend dan de gloor van de felle brem, doch zeker een even grote bezienswaardigheid. , Velen gaan er onachtzaam aan voorbij of weten niet eens, dat een den bloeien kan. En toch zijn er weinig bomen die hun tooi zr> opvallend tonen als het naaldhout. Denk eens aan de eik, de beuk of de iep, die er in menig opzicht mee om de voorrang strijden, maar voor de wandelaar weinig effect sorteren. Wanneer echter de dennen hun luchters ontsteken, geschiedt dat met zoveel zwier en overdaad, met zulk een geur en wierook, dat het ontvankelijk hart er zijn vreugde en voldoening aan heeft. Te weinigen helaas richten in deze tijd hun schreden naar het schrale oord van hun standplaats, om hun de eer te bewijzen, die hun evengoed toekomt als de toortsen der kastanje, de zonnig^ trossen der seringen of de rose kelken van de tulpenboom. Want tussen deze aristocraten, geëerd en geprezen, maken miin dennen heus nog niet zulk een dwaas figuur! Hooge Veluwe 11 Mei 1949. --- Landschappen iaod. ^ niet zo op met schaterend, itoon. Nochtans is de bloei van aloom indrukwekkend en frapïenoeg. Zijn schoonheid en sier-aellering, zijn zachte kleur en Mele boeiende presentie vor'n lust voor het oog. Elke lente er met enig ongeduld naar uit, jonen zich al gaan Uitdossen, en jaas vind ik de eerste kaarsjes tsndelabres der eenzame vliegde verlaten oorden van het Zulke veteranen, geschud wind en geteisterd door zandstralen, staan het hele int onvriendelijk en afwijzend, niemand heeft er een welwillenvoor over. De bosbaas taxeert ogstens op brandhout. Alleen Bart uit het heidorp, die met duw en 'n reut jongens de kegels zoekt om ze in de stad nurmakers te verkopen, waarie, En als ze zo rijk bloeien als seizoen, ziet hij dat met voltf. Om de zwavelgele tooi geeft ss, doch te zijner tijd zal deze oogst geven en daar gaat het maar om, want hg heeft een huishouden en dat moet zo te ï uit het bos gevoed worden en tóen. Heimaaien, eekschillen, en beukenootjes rapen, dunrérk, aanplanten, paddenstoelen i en grintgraven vult van seitot seizoen zijn dagen. Des i repareert hij de fietsen der genoten en zet als koudsmid een in de kachelpijp .Thans scharij onder het naaldhout en overal «zijn watervlugge jongens, genver de dorre takken, twijgen udiermos, waarbij het gulden "eel uit de bloeikegels hen jolig aert. S'g-aromatisch geurt het naald«aar luwte is en de warme zon l!t »g brengt. Een essentieel ■geheel anders dan dat van 't rkenlover, de Meidoorns of de — een vleugje terpentijn, S en etherisch, veel minder «»et dan van de bloeiende heide l SL de dennen bun feest„ e ( , n aangetrokken schenken «totaal verschillend beeld aan t»t bren gen er een aange8 aan ' verzachten het starre m/ r Aetsgele passement lf JS en , die wat lenteheer«ffl tt u arm °edige zandgebied • i'U hongert naar geen weel1' SU kleedt het naakte duin" Pt fa * rse dichter Staring Se „ n mi J n dennen" en deze Wiiko , z 'j inderdaad op on■5 connï Zi -' n gedicht telt wel C P ' e i ten en n °emt alle verwT deZe bomen. Ik geloof «at het log erg in trek zal wezen ^erne tgd, naaldhout ook eens '-sïmen,> ® bek Ökt, nadat ge van ^•Perinrt. aanwez igheid in zijn Stet„ ge " oten hebt, zult ge "%e ai ^ ez elfde boom zowel luien n vrouwe lijke bloemen ! s.öe ma „ e ,? en is derhalve één^ enÏÏ ? ke staan in groepen "' !e!6 rr«PM Zms als kat jes, met ^uifmeei f ra 1 den ' die een wolk schudt nl 6 "', wanneer men • kan zo over­ --- Concertgebouworkest naar Londen ( onze Londense correspondent) Afnold '^rdam 0 Ailly ' burgemeester ■' i5t . aan\..,'.., IS °P. 23 Mei als spe' c °ncert da/? bij het enige Lonia»- . t concertgebouwn\ de Ro >' aI Albcrt i^Hr in t de Nederlandse N Verrii, den ' -i hr - nir. MiH.Uif" ynen - is daarbij te^nthp - gev °erd zullen worder sr - V \ & an V « e u e u de s y m P h °Va " Str-Q hubert. 1'Oiseau , Va n D„„, Wlnsk y en Carnaval \ te ^ rt °ire V. sr. V «°ï de ov erige contó'Vstow Bournemouth 1 ■ ° a ' 1'P gorden gegeven, 'de Mo ? rit en, Dueil" van h ^ et, de « rsias " va n Diepen, at tok <> phonie van BruckmrJ™ C * rt voor orkest, J Senja rni U( le ui t Peter Gri^ Van r - n ®ritten. een die zoals men .■ . W °0nt, Wa e ® , van he t jaar in \ 1 Londn vaste dirigent V^rekt ia f hllh armonic Or."» ^t 19 Mei naar Amgter . van het W ^ ' tvlel naar *ti 6ll0l Uvofu Se tourn ee van net X* ;„ r « es t voor te bereiden. 18 Van 9a ™ v an 23 tot 30 Mei. --- Ginger Rogers en Fred Astaire weer samen in 'n „musical" (Van onze New-Yorkse correspondent) Als een bepaald recept in de dertiger jaren bijzonder smakelijk was, zou het dat dan nog zijn in 1949? Dit is de vraag, die Metro Goldwyn Ma'yer zich zelf moet hebben gesteld en die door het publiek bevestigend beantwoord werd. En zo kregen we dan na „Flying down to Rio", „Swing time", ,,Shall we dance", ,,Top hate", etc. in 1949 Gingers Rogers en Fred Astaire in „The Barkleys of Broadway", in teclinicolor. Het is de geschiedenis van twee Broadway-revue-artlsten, waarvan het jonge vrouwtje plotsklaps neiging ontwikkelt tot het drama k la Sarah Bernhardt, hetgeen leidt tot een tijdelijke verwijdering tussen beiden, totdat tenslotte natuurlijk alles weer goed wordt en het echtpaar herenigd wordt in een nieuwe muzikale comedie. In 1939 werd de succesvolle RogersAstaire cyclus onderbroken. Intussen zijn Ginger en Fred tien jaartjes ouder geworden (Fred ls nu 47, laten we beleefdheidshalve volstaan met te zeggen, dat Ginger intussen de 30 is gepasseerd), maar hun danstalenten zijn nog ongeëvenaard. Misschien sparen zij zich wat meer dan vroeger. Hun film is namelijk niet uitsluitend zang en dans, er is enige plaats ingeruimd aan pianospel van Oscar Levant en aan wat grappenmakerijen van een goed ondersteunende rolbezetting. De muziek, geschreven door Harry Warren, met teksten van Ira Gershwin, de broer van de te jong gestorven George („rhapsody in blue") Gershwin, is alleraardigst, zij het misschien niet zo goed als de wijsjes uit de dertiger jaren. Maar in leder geval zijn „Swing trot", „Bouncin the blues", ,,My one and only highland swing", „Manhattan downbeat", en Astaires „solo's hoes with wings on", Destemd om populair te worden. Niet kan worden ontkend dat het enige oude nummer in de film „They can't take that away from me" (uit „Shall we dance" van George Gershwin) de allerdierbaarste herinneringen opwekt aan een hoogst succesvolle serie onderhoudende films uit een -— in het licht van de gebeurtenissen van 1949 gezien — in hoge mate rustige periode ln de geschiedenis der mensheid. tien jaartjes ouder, maar , . --- „Sonsbeek-1949" nadert haar voltooiïng Een evenement voor West-Europa De voorbereidingen voor de Openluchttentoonstelling van Europese beeldhouwkunst „Sonsbeek 1949" zyn bijna afgesloten. Nog enkele weken en de hand zal worden gelegd aan de inrichting van het park. Want 1 Juli a.s. wordt de unieke tentoonstelling, die voor geheel Wes Europa van grote betekenis is, geopend. De aanleg van het park met zijn versiering van bloemen en planten zal ongetwijfeld alle krachten van onze plantsoenendienst opeisen. Niemand echter behoeft er aan te twijfelen of Sonsbeek wordt een lustoord. Ingezetene, landsman en buitenlander hoe verwend ook, zal verrast staan van de weelde uit Neerlands bloemenschat, die Sonsbeek belooft te bieden. Een aparte opgave is de opstelling der beeldhouwwerken. In het geheel van bloemen, planten en bomen moeten de kostbare kunstwerken van de hand van Europa's grootste beeldhouwers volledig tot hun recht komen. Hoewel de lijst van te exposeren beeldhouwwerken nog niet volledig is kan gerekend worden op een achttal werkstukken van ^le grote Franse meester Auguste Rodin (overleden 1917), waaronder waarschijnlijk ook de beroemde beeldengroep „Burgers van Calais". Het was lange tijd onzeker of deze groep op de tentoonstelling aanwezig zou kunnen zijn. Het z. g. reisexemplaar was onlangs naar Bazel verkocht en het leek er op, dat de stad het machtig werkstuk maar niet dadelijk wilde afstaan. Het geheel weegt ongeveer tien ton. Niet alleen de verpakking en verzending naar Arnhem, maar ook het transport naar en de opstelling in Sonsbeek zal heel wat eisen. Voorts zal van Rodin het beroemde brons van de Franse schrijver Balzac aanwezig zijn. Frankrijk brengt trouwens van verscheidene zijner grote zonen kunstwerken. Maillol, Bourdelle, Renoir, Despiau, Brancusi, Gargallo, Zadkine, Arp, Laurens en Lipchitz zullen met een of meer werken vertegenwoordigd zijn. Uit Duitsland verschijnen werken van de grote beeldhouwers Lehmbruck en Barlach, terwijl uit België een representatieve inzending komt van recente beeldhouwkunst. Van Rik Wouters zullen drie figuren geëxposeerd worden, van G. Minne komen een Mansbuste en een Reliekdrager. Voorts zullen werken van Le Plae, Grard, Puviez en Cantré worden-tentoongesteld, terwijl Meunier met twee arbeiders-figuren vertegenwoordigd zal zijn. Uit Denemarken zullen werken van Kai Nielsen, Fischer, Eichhoff en Noach worden gebracht en uit Engeland verschijnt een bijzondere collectie van Moore, Epstein, Dobsen en nog enkele andere beeldhouwers. Hiermede is de verzameling inzendingen nog lang niet uitgeput. Afgezien van onderhandelingen, die nog met buitenlanders lopen, zal Nederland zelf werken van zijn beeldhouwers brengen, waaronder beelden, die nog niet eerder zyn tentoongesteld. Radecker legt de laatste hand aan een groot oorlogsmonument, bestemd voor Waalwijk, dat voor het eerst op de expositie zal warden uitgebracht. Als een onderdeel van de expositie zal een speciale hal worden ingericht voor kleine plastieken van Nederlandse beeldhouwers. Voor de Nederlandse inzending zal een jury worden benoemd, gevormd door leden van de Nederlandse Kring van beeldhouwers. De inzending is vrij voor iedere beeldhouwer of beeldhouwster in Nederland. Niet-leden van de Kring kunnen inzendingsformulieren aanvragen bij het Comité Sonsbeek 1949 te Arnhem. Zoo staat het dus reeds thans vast, dat de tentoonstelling van Europese beeldhouwkunst in Park Sonsbeek, waarvan Koningin Juliana het beschermvrouweschap aanvaardde, één der belangrijkste cultuurevenementen van 1949 zal zijn. Nog nimmer te voren is zulk een representatieve collectie van beeldhouwwerken in zulk een uitgezochte omgeving tentoongesteld. Het erecomité In het Erecomité van de Tentoonstelling hebben tot dusverre zitting genomen: H.M. Koningin Juliana, Beschermvrouwe; Mr. A. J. d'Ailly, Burgemeester van Amsterdam; D. G. van Beuningen, Vierhouten; Jhr. W. Boreel, Directeur der Algemene Nederlandse Vereniging vor Vreemdelingen-, verkeer, Den Haag; J. Bronkhorst, Wethouder Gemeente Arnhem; A. Collart, Gezant van Luxemburg, Den Haag; Mr. Dr. L. N. Deckers, Voorzitter der Algemene Nederlandse Vereniging voor Vreemdelingenverkeer, Den Haag; J. A. de Goeyen, Oosterbeek; A. v. d. Ham, Wethouder Gemeente Arnhem; A. M.*W. J. Hammacher, Rijksmuseum Kröller Muller, Hoenderloo; J. H. van Heek, Kasteel Bergh, 's-Heerenberg; Mevrouw J. V. C. Hefting, Gemeentemuseum, Den Haag; Mr. L. A. Kesper, Commissaris der Koningin in de provincie ZuidHolland; Ch. G. Matser, Burgemeester van Arnhem; Philip Nichols, Ambassadeur van Engeland, Den Haag; Mr. P. J. Oud, Burgemeester van Rotterdam; Jhr. Dr. C. G. C. Quarles van Ufford, Commissaris der Koningin in de provincie Gelderland; Jean Rivière, Ambassadeur van frankrijk, Den Haag; Jhr. D. C. Röell, dir. Rijksmuseum, Amsterdam; Prof. DrJ F. J. Th. Rutten, Minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, Den Haag; Mr. P. M. H. Sassen, Voorzitter der Provinciale Gelderse Vereniging voor Vreemdelingenverkeer, Arnhem; Mr. W. A. J. Visser, Burgemeester van Den Haag; Dr. A. P. A. Vorenkamp, Directeur Museum te Groningen; Dr. J. E. Baron de Vos van Steenwijk, Commissaris der Koningin in de Provincie Noord-Holland; Dr. N. R. A. Vroom, Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, Den Haag. John Radecker legt de laatste hand aan zijn monumentaal bevrijdingsstandbeeld voor de gemeente Waalwijk, in zijn atelier te Amsterdam. Vit monument zal voor het eerst op de tentoonstelling Sonsbeek 1949 te zien zijn. --- „NACHTASYL" DOOR COR HERMUS MET COMEDIA De toneelgroep „Comedia" onder directie van Cor Hermus heeft Dins. dagavond in de koninklijke schouwburg te 's-Gravenhage een opvoering gegeven van „Nachtasyl" van , Maxim Gorki, in een vertaling van Aleida G. Schot. Dit stuk, waarin door karakteristieke typen uit het Russische volksleven wordt gefilosofeerd over de grootste menselijke problemen, werd in Rusland het eerst ten tonele gebracht in 1902. De grote rollen werden Dinsdagavond gespeeld door Cor Hermus, Han. Bentz van den Berg, Ton Lutz, Henk Rigters, E.Uen de Thouars, Rika Hopper, Truus Dekker en Guus Hermus. Peter Sjarof had de regie; de decors waren van H. van Norden. --- Goud in de Minahassa Vorig jaar voor waarde van ƒ 2½ millioen gevonden In de Minahassa is een nieuwe welvaartsbron aangeboord: op een berghelling ln de residentie Menado is goud gevonden. Indonesische ingezetenen, die twee jaren lang in de omgeving hebben gewoond en hun belasting hebben betaald, kunnen vergunning krijgen om goud te winnen op een hun aangewezen stuk grond. Bij aanvrage moet het bedrag voor het ontginningsrecht ineens aan het landschap worden betaald, waarna verder een gulden per dag dient te worden afgedragen. Op het ogenblik worden ongeveer 500 perceeltjes bewerkt. In Januari en Februari waren tussen de 2 è. 3000 personen op deze percelen aan het graven; thans zijn het er ongeveer vierhonderd, welke tijdelijke vermindering een gevolg is van de bepaling, dat slechts degenen, die hun bouwgrond beplant hebben, bij overlegging van een desbetreffende bewijs van het dorpshoofd een vergunning krijgen om te graven. Het eerste goud werd verleden jaar gevonden door een woudloper. In het afgelopen jaar werd hier goud gedolven ter waarde van 2 1 .4 millioen gulden, waarvan een deel via de Chinese goudhandel - op de markt kwam, terwijl de rest vermoedelijk via de smokkelhandel naar het buitenland is verdwenen. De goudwassing geschiedt op uiterst primitieve wijze: het wassen van het goud in een panachtige schaal is de methode, welke voornamelijk wordt toegepast. --- EEN KERK VAN LAVASTEEN De huisarchitect van het Amsterdamse concertgebouw, de heer S. Switzar is in de hoofdstad teruggekeerd van een lange reis door de Ver. Staten, waar hij een studie heeft gemaakt van de bouwmethoden in de nieuwe wereld, in het bijzonder in fabrieken en winkels. Drie maanden lang was hij in de eigenlijke States en bezocht grote bedrijven als de Ford- en de Kodakfabrieken. Opvallend was volgens de heer Switzar' de zorg voor de recreatie van het personeel: veel wasgelegenheid, sportterreinen, radio en televisie. Op de Hawai-eilanden, waar de architect ruim twee maanden verbleef, werd hem de opdracht verstrekt voor de bouw van een katholieke kerk in Waikiki. Deze kerk, die een ondergronds clublokaal krijgt, wordt opgetrokken op lavagrond, welke met dynamiet moet worden uitgegraven. Het gebouw wordt zonder kolommen geconstrueerd uit 'een nieuw materiaal, dat uit lava wordt vervaardigd en verschillende uitmuntende eigenschappen vertoont: licht, geluiddempend en isolerend. De buitenmuren krijgen een zachtrose kleur om verblinding in de felle zon te voorkomen. Naast het Royal Hawaiian hotel en het Moanahotel wordt deze kerk het derde grote gebouw aan de kust van Waikiki. De kosten zullen ongeveer 350.000 dollars bedragen en men denkt eind 1950 met de bouw te beginnen. De kerk zal plaats bieden aaja.SOO è. 1000 personen. --- OPGRAVINGEN IN TRICHTKKVELD STOPGEZET De opgravingen in het Trichterveld, waar enige tijd geleden oudheidkundige vondsten werden gedaan, (oude mergelgroeven met tekeningen, welke van vóór-Romeinse tijd dateren) zijn tijdelijk stop gezet, omdat de Rijksdienst voor oudheidkundig bodemonderzoek, die deze opgravingen leidt, •niet over- de nodige fondsen beschikt om de werkzaamheden te financieren: Deze kosten zullen zeker pl.m. ƒ 50.000 belppen. . Besprekingen zijn gaande om deze fondsen te verkrijgen, en dan zullen de opgravingen worden hervat. --- Voor de Vrouw Modeontwerpers en actrices Michèle Morgan en haar kleding Niet alleen voor de vrouw in eigen land of voor die ver buiten de grenzen daarvan, niet alleen voor de vrouw in het algemeen, maar ook voor de vrouw in het bijzonder werken de grote, toonaangevende modeontwerpers. Natuurlijk Interesseert de vrouw hen als zodanig — onbekend in de maatschappij of gevierd als ze misschien is in eigen kleine kring. Maar meer belangstelling toch hebben zij voor de vrouw, die van een nationale of internationale vermaardheid ls, een kunstenares, een actrice van toneel of film. Met plezier en nauwgezetheid werken ze voor haar, want de actrice ls voor hen, een levende reclame van onschatbare waarde. Daarom ls de modeontwerper gewoonlijk bereid — en maar al te gelukkig — wanneer hij een vrouwelijke grootheid (dikwijls kosteloos of tegen gereduceerde prijs) mag kleden. Hij doet dat met zorg en overleg. Hij weet dat, al is het model-vignet met de naam van zijn huis in de voering van zijn schepping genaaid, de creatie zelve een naamkaartje moet zijn, dat genoemd en beschreven zal worden tot ln de kleinste krantenberichtjes, die van de draagster gewagen. En zvjn naam zal onafscheidelijk verbonden zijn met de grote figuur, die zich in zijn scheppingen hult. Ook om een, andere reden nog werkt de modevorst graag voor actrices, immers, de kunstenares — de uitzonderingen daar gelaten — veroorlooft zich over het algemeen meer uitzonderlijkheden dan de vrouw, die een leven leidt als ieder ander, ln een dagelijksp sleur ^an steeds terugkerende regelmaat, in* een nooit veranderende entourage van gedegenheid. Zijn stoutste phantasieën, gewaagdste vindingen, zijn meest revolutionnaire scheppingen, de ontwerper zal ze bij voorkeur in artistenkring lanceren, om via deze categorie in de meer conservatieve maatschappij vaste voet aan de grond te krijgen. Hoe vaak toch hebben nieuwe modes niet juist via het toneel opgang gemaakt, ingang gevonden ? Doch niet alleen voor haar rol op het toneel, maar ook voor haar rol in het dagelijkse leven, kleedt de modeontwerper zijn actrices. Met evenveel genoegen peinst hij over de kleding, die hij haar ln haar privéleven zal laten dragen. Vanzelfsprekend hangt het van de smaak van zijn slachtoffer af welke vrijheden de mode-despoot zijn vindingrijkheid kan veroorloven. Vaak zal hij deze aan banden moeten leggen.' Want,, al bekijkt de grote massa de actrice doorgaans als een wezen van een geheel aparte levensopvatting, die in daden en uiterlijk steeds getuigenis aflegt van haar extravagantie, toch is en blijft ook zij een mens, die, ver van décors en toneelrol, soms een veel soberder en eenvoudiger levenshouding heeft dan wij zouden vermoeden. De bekende Franse actrice, Michèle Morgan, zegt: Men verlangt nu eenmaal van acteurs dat zij uitzonderlijke wezens zijn, maar men vergeet, dat wij toch mensen zijn. Michèle Morgan is een van die actrices, die bescheiden zijn van aard en dit ook in haar kleding tot uitdrukking brengen. Graag kleedt zij zich bij de besten der besten en zij doet dat ook! Maar, zegt zij, men moet niet de indruk willen vestigen een mannequin te zijn; wel is het nodig er altijd gesoigneerd uit te zien en het tenue nooit te veronachtzamen. Smaak en eenvoud, een goede coupe en een keurig verzorgd uiterlijk, ook wat make-up en haartooi betreft, zijn de altijddurende voorwaarden, die een actrice moet stellen. Doch, dit geldt niet uitsluitend voor haar, die overal waar zij gaat en staat ontelbare, onbekende ogen op haar persoontje gericht weet,, het geldt voor de vrouw ln het algemeen, voor U en mij Bij Jean Dessès koos Michèle Morgan een harer avondtoiletten. Als sierlijke bloembladen vallen de rokdelen van dit mauve jaille gewaad over een onderlaag van tule heen, die alle nuances van roze tot mauve te zien geeft. De lange handschoenen zijn van de zelfde faille gemaakt. Een tailleur van Jean Dessés^ simpel en correct, zonder enigerlei opvallendheid. Grijs is de kleur, streng getailleerd het jasje en recht de rok; onberispelijk de totaalindruk. Een wandeltoilet van Robert Piquet. Een nauwe japon, waarvan de rok op de rug geheel van knopen is voorzien en 1 vaarvan de puntige halsuitsnijding door klassieke revers wordt omlijst. Een bijbehorend jasje, dat rechte revers heeft, die tot aan de zoom doorlopen. Al even iceinig opvallend als het eerste model is deze creatie. --- Een rupstrein Spaanse vinding wekt opzien in de V.S. (Van onze New-Yorkse correspondent) In New Jersey wordt thans een treinstel volgens Spaans patent vertoond, dat naar de mening van deskundigen uit Amerikaanse spoorwegkringen revolutionair is. De nieuwe trein, die in opdracht van een Spaanse groep hier gebouwd werd door de American Car and Foundry, draagt de naam „Talgo", de t van „tren", de a van „articulade" (samengekoppeld), de 1 van „ligero" (licht), de g van „goicoecha" (denaam van de uitvinder) en de o van „oriol" (de naam van de Spaanse mlllionnair, die de vinding financierde). Het treinstel is geheel van aluminium vervaardigd en mede door de constructie van de ramen, lijkt elke sectie op een stuk vliegtuigromp. De trein op de demonstratie «bestond uit zes secties, die ieder sllbhts zes meter lang zijn. In plaats van twee wielstellen van ieder vier wielen rust iedere sectie slechts op twee achterwielen. De voorzijde wordt gelegd op de volgende sectie en gekoppeld, waarna met een soort reusachtige ritssluiting in een brede rubberstrip het geheel dicht gemaakt wordt. De harmonica, in gebruik bij D-treinen, vervalt daardoor. Tussen de secties zijn geen 1 alcons en deuren meer. Slechts een van zes secties heeft deuren. In die sectie zijn tevens de keuken, en de wasgelegenheden en de bagageruimte. Voor rangeergebruik kan een apart wielstel neergedraaid worden. Het meest opvallende is echter de lage ligging van de trein. De bodem ligt niet boven de wieiep, maar ongeveer op gelijke hoogte met de as. Hierdoor is de gehele wagen ongeveer 80 c.m. dichter bij de rails gekomen. Gemeten tot het dak is de wagen 1.20 meter lager dan een conventionele. Hierdoor is het zwaartepunt zeer laag komen te liggen, waardoor aanzienlijk hogere snelheden mogelijk worden in bochten en op hellend terrein. Doordat de voorwielen vervallen zijn, is he ontsporingsgevaar bovendien kleiner geworden. Immers bij een conventionele wagen hebben juist de voorwielen de meeste ontsporingsneiging. De betere ligging wordt verder in de hand gewerkt door de korte secties. In een bocht ziet de gehele trein er uit als een rups, die met haar buik over do rails schuift. Door de aluminiumconstructie ls een gewichtsbesparing van 75 procent verkregen, onder behoud van eenzelfde passagierscapaciteit, waardoor de brandstofconsumptie zeer veel gedaald ls en de optrtksnelheid aanmerkelijk vergroot. Tevens is gebroken met de ouderwetse remschoen op het wiel: de talgo werkt met een hydraulische rem ln een trommel, zo ongeveer als een autorem. Het Spaanse spoorwegnet is breder dan het Amerikaanse en het WestEuropese, maar American Car and' Foundry was zo enthousiast over de nieuwe vinding, dat het een speciale trein voor eigen rekening bouwde voor demonstraties in Amerika. De stellen die naar Spanje wordsu afgeleverd, voor de dienst tussen Madrid en Irgun-Her.dave aan de Spaans—Franse grens, worden geacht ongeveer 170 kilometer per uur te kunnen halen, waardoor de reisduur van 12 tot ongeveer 7% uur bekort zou kunnen worden. --- SCHOOLGEBOUW VOLGENS NIEUW SYSTEEM In Wassenaar staat een school, die is gebouwd volgens een nieuw systeem van de architect H. Pino uit Leiden. Deze school, waarvan de prijs beneden de f. 12.000 per klas ligt, heeft een permanent karakter en is van baksteen opgetrokken. Door de speciale constructie hebben alle klaslokalen aan twee zijden ramen. Gebruik is gemaakt van „hermeto" ramen, deze zijn in het midden van draaibare tuimelramen voorzien. Dit soort ramen werd voor het eerst in Zweden gebruikt, ze werden nu echter volgens een Nederlands patent ervaardigd. Voor de dakspanten werd, ten einde de bouw zo goedkoop megelijk te houden, gebruik gemaakt van oude spoor, rails. Het dak is afgedekt met ritholit plaat, beton met riet gewapend en daaroverheen leislag. ---