Eerste zwerversavontuur van kleine Lucas MAMA BABBELDE EN PEUTER KROOP UIT DE KINDERWAGEN, DE STRAAT OP W' iven paasverhaal doqf TIL BRUGMAN) - de madeliefjes hun eerste annee Iti P3 rood omrand, tussen het Kr °^ iras beginnen op te steken, Los tijd de jongste wereld. *tf dt h ti vroeger 's morgens van de b urg6 f faten genieten. De ene kinderlucht te la ° ndere verschijnt in de ^agen na tere zon beschenen strkdoor ee " " f orden met hun lichte last ten f n Hchting van gracht, park of in de " cn e tjes geschoven. De moeplantsoen g erept met haar huis» ~ k 2elt HöüdelflK Jucht te kunnen ophalen, g uitstapje van haar kinderen is w . hSAr uitstapje. is Pasen, nauwkeuriger gezegd, a Paasdag, een dag, waarmede tift eoed raad weten, tenzij het vele " deze „grote" wereldburgers W feen ferme wandeling verlokt. Zij tot ®rs worden niet — weer of geen 1111 tot een loopje gedwongen met 'Tiongste spruit, die de lucht nodi* e wft dan brood, neen nodiger, dan f er „ n ,,rée met tomaat. Wel zouden b°" e "me karweitjes zijn óp te knaper r , een brief ligt te wachten; de potPf^ten op het kozijn dienen te worden geplukt. Of er zijn liefhebberden en , «twlarütjes, die wat vrije tijd vrakn MaS de oprechte lust ontbreekt. lÏÏ'en is een overgang tussen het winSomerige van de Kerst en het Immers -levendig van de Pinksterdagen trekt ons tegelijkertijd naar het g !p en naar het andere dezer twee Stersten. Het is een tijd tussen twee werelden, tussen twee levens. En daarziin wij een beetje onwennig, zoals Te dat bij elke keus, bij ieder besluit en bii alle overgangen plegen te zijn. Dit jaar is het een vroege Paas en tneh [open struiken en heesters reeds t Dtelucht vertoonde in de laatste weken een straf blauw, hier en daar doorwolkt met een goudig getint gevaarte. Een kinderwagenpraatje Ook een jaar jonge moeders weten best wat zij met zulk een, telkens als verrassing opdagende, vrije dag moeten beginnen. Zodra zij elkaar ontmoeten, ontspint zich een even langdurig, als opgewekt onderhoud. Na aandachtige bezichtiging van de passagiers en trotse verhalen over en weer van de krasse vooruitgang toch, die er in de kléine wezens valt te bespeuren, keren zij de wagens buiten het bereik- van het in Holland nooit geheel afwezige briesje, en beginnen opnieuw een levendig gesprek. Het is haar een ontspanning over het weer t praten, over de jonge groenten en over de nieuwerwetse voeding van haar lievelingen. Bedachtzaam proeven zij als het ware de stof van haar gesprek, staan nu ook zelf tegen de wind, die geen haartje, nog zo glad gestreken, met rust placht te laten. En nu schuiven zij, lichtwippend, gebarend, de sportwagentjes op en neer met de hand achter de rug, alsof ze ouderwetse wiegen schommelden. D ie kleine Bart van mama Alice Becht is ingeslapen na een schermutseling met een ietwat vroeg uitgekropen insect. Nu zit het stoutmoedige kevertje op zijn kin en kijkt nieuwsgierig .in zijn neusgat, waaruit een heel luttel ademstootje komt, dat hem wat opfrist na al zijn opgewonden gevlieg. Mevrouw Annette Donkert merkt aan een nauwelijks waar te nemen verandering in het rhythme van de gang van haar karretje, dat hè,è,r Lucas niet aan slapen denkt. Om de zoveel seconden maakt hij een klein sprongetje. Hem kan echter niets overkomen, overlegt ze gauw, de lederen riem houdt hem binnen de gewenste perken en een wildzang moet je, als een jonge hond, laten ravotten, totdat hij er zijn bekomst van heeft. Hij oefent zich in het opstaan, denkt zij. En ze vindt het best. Nu kijken de beide jonge vrouwtjes naar een vriendin, die — ook met een sportwagentje — langzaam op haar toekomt, genietend van Paasochtend, lucht en zon. En... van haar nieuwe voorjaarspakje. Ze is nog een heel emd weg, maar niet zo ver, of de vriendinnen kunnen de kersverse aanwinst al onder de loupe nemen. ê De wagen uit Lucas besteedt de korte sparing tijds er door modieuze nieuwigheden opgeroepen spanning, haastig en niettein bezonnen, geheel ten eigen bate. hof , Valt moeUi jk uit te maken, of hij rm M , eft ' dat even ophield het 2j . ®* punt der opmerkzaamheid te J • Nog minder is het te merken, oj gt f° ms begrijpt, dat hij iets vol«"geoorloofds in de zin heeft, de t z °udt het bijna kunnen veronziin want hij gedraagt zich bij hoorr v >rSen . omen waa gstuk al te beschu'ft en verstandig. Behoedzaam ov , ', hij zijn buik steeds verder ten w f rand . van de wagen naar buisoeoel 1 t Z ' Cil vas, -' loudende aan de insnarf . P' van zijn aanvankelijke schtrrf 1 ' 11 ^ als war e, en neemt, hii dnri °. pl ® ttend , waar, in hoeverre laten I 'Ü- te doen of door iets na te Wilde „ ogenblik het zozeer oflgeoorwerp der aandacht zou kunnen worden. Nu laat hij zich, alsof hij zich van de kostbaarheid van zijn prille leven bewust was, zachtjes op de grond glijden, waardoor dan meteen het karretjes niet dompt» Ja, het leven vergt, wetens en onwetens, heel wat beleic : Nadat hij hem eerst als touwladder heeft gebruikt, om de begane grond te bereiken, laat de riem los, daar Lucas zijn grootste dikte er al doorheen heeft gewrongen. En nu bungelt het leer leeg naast de wagen. Intussen wisselen Alitfe en Annette groeten en nieuws met de laatstaangekomen mama en bewonderen haar aardig, fleurig pakje, vol belangstelling voor snit, stof en patroon. • Op stap -Lucasje is inmiddels achter de wagên rechtop gaan staan. Nu niemand op hem acht geeft, is hij een veel grotere held op zijn onzekere beentjes, dan wanneer aller ogen op hem zijn gericht. Volhardend onderdrukt hij op het nippertje telkens een kreetje, dat zijn succes aan zijn van durf gezwollen borst welhaast deed ontsnappen; kleine vreugdekreetjes, die reeds in zijn keeltje rumoeren en naar buiten willen. Maar hij schijnt aan zelfbejubeling geen krachten te gaan verspillen: nog waarschijnlijker: htf zal vooral de aandacht door gekraai niet willen trekken. Hij erkent al vaag, dat iemand, die iets wil bereiken, bescheiden en stil zijns weegs moet gaan. En Lucas gè,ü,t zijns weegs.... De jonge moeder merkt, dat het regelmatig terugkerende sprongetje heeft opgehouden en, in de verondei stelling, dat de robbedoes nu eindelek slaapt, schommelt ze thans opnieuw de wagen, iets wat geen zin had, zolang hij toch nog tolde. Net vertelt de derde van een heus recept voor spinaziepudding, dat Annette Donkert goed wil onthouden, want het is precies iets voor haar Luuk, die spinazie moet eten, maar dit gerecht ogenschijnlijk niet tot zijn lijfkost heeft uitverkoren. Lucas heeft uit het plotselinge deinen van zijn karretje opgemaakt, dat er verandering op til is en dadelijk heeft hij de rand losgelaten. Zijn armpjes gaan als roeispanen: zijn hoofd rukt onwillekeurig in de richting, die hij denkt te kiezen. • Het verkeer stilgelegd Plotseling knalt er ergens een zweep, toeteren auto's en weerklinken uithalen... „Luu !" roept Annette reeds, voordat zij nog iets heeft kunnen waarnemen. „Luuk, dan toch!" Alle drie vrouwtjes wenden zich met een enkele ruk om naar het aanzwellende lawaai. Juist wil een Boom van een kerel uit zijn taxi klimmen, om een bundeltje in gespannen tricot op te rapen, .dat zich nu eens rond, dan weer lang en plat, tegen de straatklinkers aandrukt en het verkeer volkomen heeft stilgelegd. Het is Lucas persoonlijk en wel... midden op de rijweg! Mevrouw Donkert geeft een schreeuw — even instinctief als haar spruit zoeven instinctief zijn mond hield. De twee vriendinnen schreeuwen mee, heviger haast. „Luuk!" roept alles, ook wildvreemden. Nu neemt mevrouw Donkert uit de handen van een opeens vertederde chauffeur de blauwe bal over, waaruit een stra^jnd lachend gezicht een beetje schalks en gndeugend naar haar opkijkt. Haar eerste opwelling is, Lucas een aan de gelegenheid aangepaste dracht klappen toe te dienen, deels om de eigen schrik iri daden kw\jt te raken, deels^oi\ het aankomende mensjt mores te leren. Dan evenwel, terwijl zij naar het trottoir teruggaat, zegt ze ontroerd: „Zijn eerste schreden... och, en heel alleen!" En ze knuffelt hem na de uitgestane angst zo terdege, dat de verdiende mep Lucas wellicht liever zou zijn geweest. Nu neemt mevrouw Donkert uit de handen van een opeens vertederde chauffeur de „blauwe bal" over..... --- Mens van de tijden en Koning der eeuwen VERTOLKING VAN GOLGOTHA'S DRAMA DOOR DE EEUWEN HEEN £7cce homo: Zie de mens. Het is de mens, die geestelijk lijdt om het liefdeloze enjiet ongeloof, om de duisternis waarin de wereld dolen blijft. De mens ook, die lichamelijk de foltering dragen moet aan het Kruis. Rex Judaeorum: De Koning der Joden. Koning van majesteit, van kracht, van oordeel. Koning van Liefde, van offer en ontferming. Koning der eeuwen. • De lijdende, zieltogende Mens en tevens Koning in de glans van Ma. jesteit; één lichaam, één geest; mystieke eenheid van aards lijden en hemelse glorie. Naar het beeld van deze eenheid hebben door alle eeuwen heen de kunstenaars gezocht. Zij werden in uren van extase tot vertolking van dit beeld gedreven, doch altijd weer schoot hun creatieve kracht te kort en vervluchtigde het vizioen in de nevels van hun ziel. Zieners van het bovenzinnelijke waren zij, doch, aan de stof gebonden, konden zij tot het onstoffelijke niet stijgen. Te groot was, en het zal altijd te groot blijven, dat eeuwige wonder, die mystieke eenheid: Ecce homo en Rex Judaeorum, Mens van de tijd en Koning der eeuwen. in het stille, verscholen kerkje van • San Damiona hing een primitfef kruisbeeld van een onbekende meester, die z0n vizioen van de lijdende Christus getracht had weer te geven in de sprekende, decoratief-verheerlijkende vorm als eigen was aan de Byzantijnse kunst. Peilende, dwingende ogen zien tot de wereld. Uit dit Byzantijnse beeld sprak de ziel van het Oosten Het was in de twaalfde eeuw,- dat «Franciscus van Assisie neerknielde voor deze Christus. Een vizioen glansde voor hem op; een heilige stem sprak. Zij riep hem uit het rijke, wereldse leven weg tot boete en barmhartigheid. Zij riep hem tot zijn Bruid. Zó noemt Dante in de elfde Paradijszang de Armoede, tot welke Franciscus zich van toen ar aan wendde. Was in dit kruisbeeld een vleug van die mystieke Eenheid, — Mens en Koning, — aanwezig? Was er ook in dit beeld iets van het Oosten, waarvan Dante zei: Want dan gaat niets verloren? Eeuwen treden uit de schaduwen, het duister klaart, een nieuwe tij'd schemert reeds. De op het Oosten en het Helleense georiënteerde kunst met haar decoratieve vorm en fascinerend aangezicht gaat milder worden en devoter; neigt, vertederend, tot vrome verering en meditatie. Een mystieke verering, die in haar tederheid zich bij voorkeur richt tot de heilige Maagd en het Kind Jezus, bezielt de kunstenaars: Pra Angelico, die genaamd wordt il beato... Want het geweldige van Golgotha: Het goddelijk drama van Hem, Die'roept zijn Vader. Een zon die verduistert en een storm die wolken breekt. Stervende ogen van een Mens, moede leden van een Koning. En dan dit stille* tot de dood bereide: Vader, in Uwe handen Hoe sprak dit tot hun naieve vroomheid. • Deze kunstenaars, die de primitieven genoemd zouden worden, wier zielen gegrepen, vervoerd en vertederd werden door de liefelijkheid der Maagd en het aangebeden kind, ook zij gingen op tot de Calvarieberg en trachtten, — door het goddelijke lijden tot extase gestegen, — vorm te geven aan het vizioen dat zij in hun vervoering aanschouwden. En dan schiep Rogier van der Weyden die prachtige „Kruisafneming" in het Escuriaal, met de overheersende diagonaal van het Kchaam Christi, de lijdende, de offerende en geofferde Mens. En de Majesteit is als een stille glans ^door het lijdende heen. Allen staan in die . stille glans: Maria de Moeder, de wenende, Maria Magdalena, de biddende in ootmoed; Jolj£.nnes de beminde leerling; Jozef van Arimathea, Sjmon van Cyrene, in wie het geloof de droefheid overheerst. De dode Mens wordt eerbiedig gedragen en de Koning wordt in ootmoed aanbeden. Verlichte eêuwen volgen, Renaissance. Nieuwe horizonten doemen op. Het drama van Golgotha, het verheven mysterie, werd nu te dikwijls gezien als een schouwspel, als een effectvol toneel in de.overdadig rijke kerken. De primitieve ingetogenheid en eenvoud werden weelde, het sobere werd-overdaad. De ziel, bij de primitieven nog kinderlijke devotie, werd sentimenteel en haar uitingen waren op effect berekend. Hoe groot ook onze bewondering is voor de composities, — de rijke val der gewaden, de pracht der kleuren, — het scheen alles uiterlijk en werelds. Tot de de-' vote diepte noch tot de, glorie van het verhevene naderden deze meesters uit de grote tijd der Renaissance zelden. En toch, o wonderbare suggestie, een hoveling als Rubens, wiens bijna voluptueuze beelden geweldige schouwspelen waren, in hun weelderige conceptie werelds, pok hij werd gegrepen door het drama van Golgotha. In de kruisiging van Rubens is het lijden voorbij; de Mens is verlaten, eenzaam. Alleen de gestalte in haar stille .verstarring spreekt nog van de geleden smart. Het is of in de schepping van deze hoveling en diplomaat Jezus' laatste woorden vorm gekregen hebben: Het is volbracht. Doch zie, na Rubens ls er een meester, die dieper schouwt, het drama vizionair ziet en het opheft tot een hoogte, waartoe alleen begenadigden kunnen stijgen: Ren\brandt, die het Oosten verstond, die Spinoza en de Talmud-wijzen kende, hij brengt ons tot de Gekruisigde als Mens onder de mensen. Maar zijn Koningschap glanst in het licht, dat breekt uit de duisternis; een goddelijk wonder voor d<^ ziel, die weet te leven boven het aa.dse uit. Golgotha laat de kunstenaars niet los. Het blijft een schuchter zoeken, een moeizaam benaderen. Vincent van Gogh, hij die zo visionair het leven zag, is nimmer tot een uitbeelding van Jezus' lijden en sterven gekomen. Heeft hij gevoeld dat dit lijden, dit mysterie van de Calvarieberg onuitsprekelijk is, boven de grens van menselijke vertolking gaat? En deze eeuw ? Albert Servaes, Vlaams schilder, mysticus en realist, beide, omdat hij een Vlaam is, schilderde Christus in de folterdood, de worstelende, om verlossing kreunende •lens: Ecce Homo-, Zoals deze eeuw duizende mensen heeft zien worstelen in onduldbare smart en horen kreunen om verlossing uit het lijden. Jan Toorop, in zijn staties in de Kerk te Oosterbeek, tekende de Christus in de stilte, statige en berustende grootheid van Majesteit: Rex ' Judaeorum. Hij omgaf Hem met aanbidding, met tederheid en met hoog gezag. Zal na het Franciscus kruisbeeld, dat Sint bracht tot zijn Bruid, de Armoede, zal na Rogier van der Weyden wiens schepping koningen het memento mori toeriep, zal na Rembrandt ooit weder een kunstenaar zo tot de mystieke eenheid van Mens en Koning naderen? Ja, naderen wel, bereiken niet. Want geen mens kan omvatten dit verheven lijden; geen mens draagt in zijn smart het Koningschap der eeuwen; het nooit te verklaren, nooit te vertolken mysterie van Golgotha. Waarvoor het hoofd in deemoed buigen de enige weg is. Doch dan, boven deze deemoed uit, gaat de gelovige het licht van Pasen zien, de herrijzenis, de verheerlijking, gelijk Rembrandt deze als een voorspelling zag in de gouden glans, di# hij deed stralen om de Mens der Smarten en nog sterker accentueerde in de Christus na zijn herrijzing, als Hij aanzit met de Emmaüsgangers. Deze gouden glans van Pasen, dit licht der herrijzenis na de dood, vindt zijn symbool in het feest van Pasen, var) bazuinen en klokkenspel, in de nieuwe bloei der aarde, in de lentezang der vogels, in het ruisen van de wind. In het licht over landen en zeeën. Altijd zich weer vernieuwend, altrjd weer stijgend boven de dood, eeuwig en oneindig. 1. W. --- MANTELPAKJES IN STIJL EN MET WAT FANTASIE Het zal wel overbodig zijn de voordelen van het mantelcostuum nog eens in extenso op te sommen. Zo gauw de eerste groene uitspruitsels te zien zijn, of de eerste blaren weer van de bomen vallen, kun je geen dames- of modeblad meer openslaan, of de lof van het mantelcostuum wordt er in alle toonaarden in bezongen. Mijns inziens wel eens een tikkeltje te overdreven. Natuurlijk is zo'n kledingstuk een heerlijk bezjt en voor vele doeleinden bruikbaar, maar een gezellige ruime of aangesloten wollen mantel met een vo«rjaarsjapon is ook lang niet te versmaden en voor nog eens zoveel gelegenheden te benutten! Edoch, echt vrouwelijk consequent: tóch maar een mantelpakkenbabbeltje tegen df Paasdagen. Daar hebben we allereerst de klassieke tailleur. Kleermakerswerk hoor! Die maak je m»ar niet even in de vloek en de zucht, die bij het naaien nogal eens geslaakt worden en daar hoef je ook heus je huisnaaistertje niet even aan te zetten. Goedkope confectie zit meestal niet 100 % en dat is wel de eerste eis van dat „veeleisende" kledingstuk. De tweede eis is een goed figuur, want onbarmhartig komen alle kleine foutjes dubbel duidelijk uit. Deftk o.a. maar eens aan een beetje kromme rug of iets te lange armen. Maar: ondanks alles wat we eventueel nog verder zouden kunnen bedenken is een goede tailleur aan een goed figuur een lust voor het oog. Door het simpele model, waarmee het meestal jarenlang in de mode" blijft, en de vrij hoge aanschafkosten ruimschoots waard. Voor de dames, die niet bedeeld zijn met zo'n -eerste klas figuur, of die niet veel geld aan hun kleding kunnen besteden en zelf, zo handig met de naald zijn, treedt het fantasiepakje als liefderijke troosteres op. Hoe vlot, eenvoudig en jeugdig zijn die meestal niet! De veel lagere eisen, die de coupe stelt, maken dat we ons best eens zelf aan het vervaardigen kunnen wagen. Door de vrijheid van model kunnen we al onze kleine lichamelijke tekortkomingen met een handige cache misère bedekken. Wat denkt U van een eenvoudige rok met een kort ruim vallend manteltje, bijvoorbeeld met een shawlkraag? Of een zeer kort, in de taille nauw aansluitend jasje met hele wijde rok? We zijn helemaal niet gebonden aan bepaalde „herenstoffen", als bij de klassieke tailleur, en kunnen alle denkbare warme kleuren kiezen. Waarom ook geen twee tegen elkaar? We kunnen er grote zakken op verzinnen, 't geheel garneren met ruitstof of er ongegeneerd onze blousekraag over omslaan. We kunnen een ruime mg nemen, een wapperend of aangesloten schootje, een wijde, een nauwe rok, een sportriem ja wat eigenlek niet! * * • De tekening laat zien hoe we een oud mantelcostuum kunnen opfrissen. Het schootje is opengeknipt; de nieuwe blouse van een fijne wollen ruitjesstof komt coquet op alle mogelijke plaatsen te voorschijn. Ook de rok zou van diezelfde stof te vervangen zijn, want hoe vaak gebeurt het niet dat een mantelpakje nog prima is, terwijl de rok al danige versletenheid vertoont. Ook met het oog op de momenteel veel langere rokken zou een nieuwe rok van een contrasterende kleur (dezèlfde stof vind je töch nooit) een goed idee zijn. Iéts van fantasie en iéts van handigheid en iets van durf — en we kunnen de prille voorjaarsdagen, ook zónder nieuwe aanschaf, modern en elegant tegemoet stappen! Ae. --- Een millioen New-Yorkers ter Faas -parade Een cosmopolitigehe show op „Fifth Avenue" (Van onze corresp. te New York) In her Easter bonnet. With all the frills upon it, She'll be the grandest lady, In the Easter Parade. She'll be all in clover And when they look her over, # She'll be the proudest lady in the Easter Parade. De winter met al zijn plagen heeft het onderspit gedolven. Het zonnetje is gaan schijnen en de New JTorkers denken erover om hun winterjas nu maar in de mottenzak .te gaan opbergen. De plagen waren vele: een Acordsneeuwval — ca. 150 cm. — het opruimen waarvan de gemeente een dikke zeverf millioen dollar heeft gekost, gebrek aan stookolie, waardoor vele burgers in koude huizen kwamen te zitten en dan die andere plaag,' die niets met natuurverschijnselen te maken heeft: de onbetaalde rekeningen van de Kerstviering. Maar ook dit laatste is thans weer „onder controle" en het publiek winkelt alweer met ijver, een betere zaak waardig voor de voorjaarsuitrusting. En eerlijk gezegd, het is de New Yorkse vrouwen nauwelijks kwalijk te nemen, dat zij „zwak' worden; want afgezien van de grote verleiding, die er van de uitgestalde toiletten moet uitgaan, wat staat haar verdub nog te wachten? Niets minder dan de jaarlijkse Easter Parade op Paaszondag! De New Yorkse Paasparade is een spontane bijeenkomst van minstens een millioen New Yorkse'burgers (vorig jaar waren het er 1.250.000) op 5th Avenue. Nadat de kerkdiensten zijn afgglopen is het „on the Avenue" een geflaneer van belang. De trottoirs zijn afgepakt met mannen, vrouwen en kinderen, uitgedost in hun nieuwe Paasbeste kleding. De rijweg is vrijgehouden en daar glijden stapvoets fonkelende auto's met hun inzittenden, die op deze wijze aan de Paasparade luister bijzetten. Het geheel speelt zich af tussn de Twee-en-veertigste en de Negen-en-vijftigste straat, daar waar Central Park begint. E b, natuurlijk, de „New Look" Het knooppunt is echter in de buurt van de Vijftigste straat, waar de Avenue aan de ene zijde wordt opgeluisterd door de Saint Patrick's Cathedral en aan de andere^ zijde door het fraaie Rockefeller Center complex. Het merkwaardige is, dat; deze parade niet „georganiseerd" is. Ieder, die^ust heeft, gaat et heen ,om te kijken maar tevens bekeken te worden. De chique in „mo^ning coat", jaquet met grijze hoge hoed op en hun dames dit jaar zonder twijfel in de „new look". Natuurlijk zijn er grappenmakers of grappenmaaksters, die erop uit zijn om coüte que coüte op de foto te komen: dames met grootgerande hoeden met een drukke opmaak van bloemen en fruit: maar dan levende bloemen en echt fruit, een tros druiven, enkele bananen en een, kleine ananas. Het cosmopolitisch karakter van New York spreekt wel heel sterk, als men èen groep BritsIndiërs tegen komt in hun fraaie en" opvallende klederdracht, de vrouwen in lange slepende gewaden, de voeten in sandalen gestoken en het haar, dat bijna blauwzwart aandoet, in dikke wrongen in de hals opgemaakt. Vorig jaar hadden wij zelf een onmiskenbare Nederlandse representant. Weliswaar gelukkig geen Volendammer op klompen, ma^r een inkoper voor de Nederlandse regering, die zich voor deze gebeurtenis in de indrukwekkende -uniform van het Militair Gezag had gestoken, weer. eens te meer het bewijs leverend, dat men via het M. G. ver komt Tijdens de parade wordt er nu eens voor geen enkele zaak of voor geen enkel bedrijf reclame gemaakt, men maakt alleen reclame voor zichzelf en voor zijn eigen smaak; vier aardige meisjes, die in Biedermayer costuum plaats hebben genomen in een open rijtuigje, getrokken door een dartel paaïdje, dat zich nogal wat onwennig voelt tussen die kleurige menigte. Of een bekend toneelspeler, die gedost in cow-boy costuum' en gezeten op een machtige witte knol, tussen de auto's door laveert en met zijn buitenmodel hoed op familiaire wijze alle mooie meisjes begroet, die kleuren, giechelen of zijn groet met een kwinkslag beantwoorden. Dit jaar, met de vroege Pasen en -■t voorjaar, dat in Amerika maar niet wilde komen — pas hadden wij de zoveelste storm met ijsregens — houdt natuurlijk een ieder zijn hart vast, dat het weêr als spelbreker zou optreden. Traditioneel wordt de Easter Parade begunstigd door mild en zonnig voorjaarsweer en men. moet er niet aan denken, wat de regen zou kunnen bederven. Stellen wij, aan de matige kant gerekend, dat ieder der deelnemers voor vijfentwintig dollar aan zijn of haar nieuwe garderobe heeft besteed, dan zou er voor minstens vijf en twintig millioen aan nieuwe creaties in de klerenkast moeten blijven hangen. Welk een bittere tranen zouden er bij vele meisjes die dag vloeien New York, Maart 1948. --- Met Pasen naar buiten ONTLUIKEND LEVEN LANGS DE BOSPADEN Bonte weelde van tere kleuren eluwse Landschappen^ Van de Kweek naar de Vogelvijvertjes en dan langs de voet van de Fransche Berg, met zijn grillige ravijnen, naar 't oude huis van de Pampel loopt het dichtbegroeide pad tussen 't hoge mastbos en de met grijze els gemêleerde fijnsparren — een genoeglijk tracé, dat haast geen wandelaar benut en dat de stille beschouwer toch veel voldoening schenkt. Toen we vroeger wat dichter in die buurt woonden, kwam ik er vaker dan tegenwoordig, en ook de kinderen wisten er vanwege de kostelijke bramen gauw genoeg de weg heen Die bramen-ranken fingeren zich met lange scheuten en uitlopers als stekelige polypen-armen door allerlei struiken, coniferen en gewassen,.die in de loop der jaren uit de kwekerij werden verwijderd en onder of langs de dennen werden gepoot, buxus en thuja, juniperus en tsuga, larix en arancaria, in levendige variatie met berk en eik, els, prunus en winterbeuk. Op de wal van de greppel blauwden overal lupinen, de dophei kleurde er rose toefen en het zwavelgeel der muizenoortjes gloorde in zachte tint tussen de tapisserie van 't afgevallen blad. Graag snoepen er in de herfst de lijsters van de koralen tooi der Gelderse roos; de Zwarte Specht roept in het naaldhout; in de dekking schuilt menige ree, en toen er sneeuw lag, stond er spoor bij spoor van de everzwijnen. Och, het is maar zo'n simpel paadje en haast niemand heeft er erg in, dat langs de zomen zulke intieme bekoring wenkt in plant en dier. Ik noemde nog niet eens de vele kleine zangers, die er in dit vochtige oord huizen; nergens zingt de zwartkop zo wellufBend als in de verwilderde aucuba's en de als -ronde koppen geknipte sierdennetje£ Er huist elk jaar een paartje staartmezen, van welke ik het nest maar niet vinden kan. Menige sparretop wordt bekroond met een merelsilhouet. En dan zijn er nog grasmus en roodstaart, tuinfluiter en zanglijster, roodborst, Klein Jant je en allerlei m»zen present. Op lichte Meise ochtenden trilt er de luch* van blij getieAlier en zoet geprevel, van welluidende klanken en ongebonden levenslust. Ik kan daar van tijd tot tijd al in deze voorbereidende dagen naar verlangen, maar voorlopig ben ik reeds content met de metronoom van de kleine tierentijn, die in vaste takt zijn „tjif-tjef tjif-tjef" in de groenende lorken laat klinken, haast zonder ophouden en naar het schijnt met grote ingenomenheid. Zo'n peuterig geelgroen Maartzangertje, pas uit het verre zuiden terug, dat blijmoedig de nog schrale lente met zijn onvermoeide maatzang proclameert, geeft een aandoenlijk gevoel en een aangename sensatie, misschien ook wel, omdat we er dagenlang op hebben gewacht. Maar er is méér langs mijn pretentieloze pad, dat de geest boeit en schoonheidsindrukken wekt. In de zwart-drabbige oevergrond stoèlt met gouden sterren het klein hoefblad. Wollige schubben bedekken de bladerloze bloeistengels, die elk een bloemkorfje dragen met heel smalle, draadachtige straalbloempjes. Eigenlijk een lastig, zich door de wortelstokken snel voortplantend onkruid, dat over enige weken prachtig vruchtpluis vertoont. Daarvan halen we als bijzondere decoratie gaarne wat in huis. Overal waar de bodem een beetje kalkhoudend is of met kalk werd bemest, op afvalhopen en ruigten, kunt ge die voorjaarszonnetjes zien schijnen, en altijd omkleedt ge hen met voldoening en vreugde in 't hart. Het zilveren beslag van de waterwilgen wijzigde in grilden tooi. Ztilk een bloeiende struik kan als een lichtend pronkstuk in 't lage land staan. Vroeg' vliegende hommels gonzen en brommen er rond, vooral wanneer zo'n wilg in de luwte staat en de koestering der zon niet verkild wordt door de koude wind. Van de overwinterende vlinders is het de kleine vos, die op mooie dagen van Maart — en soms al in Februari — langs de lisière-fladdert. Er danste al een citroentje boven de bedden met het lila berkenstek, en met een beetje geluk presenteert zich vóór of met Patsen ook de oi'anjetip nog. Langs zo'n zonnig, beschut weggetje, grazig en overwoekerd, vraagt in» % derdaad velerlei uw aandacht: zoemende bijeen, zweefvliegen, vroege mieren, een ritselend bosmuisje, de bloedrode kreet van de groene specht, de miauwende buizerd boven de Bunt, de rossige mantel van de bloeiende Italiaanse* populieren en misschien piept er een enkel porceleinen anemoontje als een onwezenlijke droom tussen grauw verterend blad. Het zijn geen grootse natuurverschijnselen, geen vertoningen van onvergetelijke pracht, geen daverende openbaringen, doch stille vreugde en kleine gaven, die hart en gemoed verkwikken na de lange maanden van de winter. Vaak zijn ze teer en onwaarschijnlijk in hun prille aanwezigheid, doch wellicht juist daarom treffen zij ons innerlijkste wezen. Zo kon ik niet onberoerd blijven bi) 't gezicht van de eerste gagelfleur aan mijn pad. Nergens op het Nationale Park weet ik dit heestertje te staan dan hier en het is maar een zeer bescheiden heekje, dat de paar struiken beslaan, öfch in al hun teruggetrokkenheid gldeit toch de rossige, vlammende schoonheid en wanneer lk erbij sta, een blaadje tussen de vingers fijn wrijf en de balsemieke geur opsnuif, doemen vele prettige herinneringen aan dit voorjaarsstruweel op. Die herinneringen beleefde ik ln het lage land,waar de gagel in*zwierige overdaad de brandende toortsen opheft; waar een oranje wolk van zwavelig-fijn stuifmeel door de lentewind uit dé tienmaal tienduizenden katjes wordt gewekt eh kruidige reuken over kolk en sloot worden gestuwd. Dat voltrekt zich op plaatsen, waarheen de nivellerende cultuur haar weg gelukkig nog nauwelijks vond; „de schilderachtige ondoelmatigheid", zoals een geestig professor zich laatst zo juist uitdrukte. In het Woudt en de Schalm, achter 't Idyllische Renswoude; in de landelijke Gelderse Achterhoek — denk eens aan 't Korenburger Veen —, de verscholen vennetjes van Brabant; in 't ongeschonden hart van Friesland, en op "veel andere plekjes van 't lage Nederland floreert de Maartse gagel in laaiende brand, veel indrukwekkender da# 1 aan zo'n schraal samengroeiinkje op de hoge Veluwegrond, doch in wezen eraan gelijk en even gewaardeerd. Zo wijden we in deze dagen om Pasen een belangstellend oog, een dankbaar hart en een toegenegen oor aan de tekenen van de lente. Hoge Veluwe 36 Maart 1946. --- Brieven van Lezers (Bulten verantwoordelijkheid der Redactie) --- Belofte maakt schuld P e heer A ' H ' Wolters schrijft ons: ^ersehiüpv. ? cr dan twee jaren hebben daan aan ï ? mil *isters beloften ge?P°edig p p e £ e pensionneerden, dat er ' n &edie n( j „ ^ etscm twerp zou worden si oenwettpr, le de bedoeling, de péndoen a _ weer zoveel mogelijk te Ve nspeii_ Passen a an het huidige door^li Werd > °P 20 November an dse Za kn 6 , minis ter van Binnenhet „ a ? 111 de Tweede Kamer 0l \zai g ez egd: „Binnent den ingediend een wefsaan Ln erho ^ in S der pensioe" a *tste hanc voorbereiding de " 4t Precie.f ^I? rdt gelegd. Wanneer , ik niet- l al Worden ingediend, "lm te ftiotron eeen > maar ik meen "h u V6ör het ? e f gen ' dat dit natuur" S:t) ben." ein d van 1947 *ai ninnta °ok van 1947 zal plaats dez e beloft, e is niet ingelost, want, terwijl het welhaast eind Maart 1948 is, werd van indiening van het wetsontwerp nog niets vernomen. Wanneer dit thans niet spoedig plaats heeft, komt er voorlopig van een zo dringend nodige pensioenver» hoging niets terecht. Immers gaat de Tweede Kamer, in verband met de te verwachten verkiezingen, langdurig op reces en daarna vragen weer zoveel andere belangrijke zaken de aandacht, dat behandeling vóór het einde van 1948 niet mag worden verwacht. Belofte maakt schuld, dus ook deze belofte aan de groep oude landsdienaren. i Wie neemt het voor deze groep op om de Regering te herinneren aan deze groep, welke dreigt te worden vergeten ? --- Advertentie VOOR 'n MOOIE pqjq atelier burgers Thans APELD.STR. No. 12, Arnhem lllllllllllllltlllllllllltllillllillllllllllllllllüllllllllllllllllllllllllllll (Ingezonden mededeling) ---