Buitenlandsch Overzigt. Koning Alfouso > de Twaalfde" — dit laatste drukt den stempel op de legitimiteit — is op reis naar zijn koningrijk. Woensdag jl. is hij uit Parijs vertrokken om op den hem aangeboden troon plaats te nemen. Ten half zeven kwam de jeugdige vorst aan het station der Lyongche lijn aan en trad , vergezeld van zijne moeder, in de wachtkamer eerste klasse, welke voor deze gelegenheid in het groen fluweel met gouden franjes was uitgedost. De vorstelijke personen werden bij hunne verschijning door de in de wachtkamer aanwezigen, welke afscheid van Z. M. kwamen nemen, met luid gejuich begroet. Herhaaldelijk weerklonken de kreten: #Leve don Alfonso XII! Le\e donna Isabella!" Eerstgenoemde moest zich veel moeite geven om kalm te blijven en dat »donna Isabella" sprakeloos van ontroering werd, zal men gaarne willen o-elooven. Dergelijke tooneelen schokken de zenuwen in hoo^e mate. Van alle zijden werden deu Koning ruikers van "meibloempjes, leliën en gardeniu's aangeboden, terwijl tal van dames, waaronder men de hertogin van Montpensier opmerkte (die nu nog 's Konings tante, volgens sommige geruchten zijne schoonmoeder zal worden) zich op den weg, dien de Koning passeerde, als het ware verdrongen. De koninklijke trein was zamengesteld uit een salonwagen en twee waggons 1ste klasse. Toen don Alfonso op het perron verscheen, werd hij andermaal met den kreet van: »Leve de Koning!" begroet. Op dat oogenblik was hij vergezeld van den graaf de Espeleta, grootmeester van zijn huis, den hertog de Bivas, markies Pidal Coello, alsmede van de heeren Elduayen. Mendez Vigo, Velasco en Morphi. De beide laatsten, adjudanten van den Koning, hadden de tijding ontvangen, dat het Spaansche eskader te Marseille was aangekomen. Op zeer plastische wijze heeft ons de Figaro eene voorstelling gegeven van het oogeublik van het afscheid. • Zoodra de trein zich in beweging zette, stortte Isabella overvloedige tranen; hare blikken bleven onafgebroken gevestigd op het portier, te midden waarvan zich, als in een lijst, de buste van haar koninklijk kind geplaatst had. Alfonso poogde te glimlagchen, maar men voelde, dat hij zou geweend hebben , indien hij niet al zijne wilskracht had gebruikt om zijne ontroering in bedwang te houden. Onder nieuwe kreten van: //Leve de Koning!" rolde de trein voort, en terwijl de menigte zich verwijderde, stond eene vrouw als vastgenageld op hare plaats, zonder er zich om te bekommeren, dat zij door den stroom van nieuwsgierigen onder den voet kon geraken. Die vrouw was Isabella II, voor wie het Antonio de Espeleta eindelijk gelukte een weg te banen, uitroepende: komaan, mijne heeren , plaats voor de Koningin!" Ten twaalf ure kwam de trein aan , en werd Alfonso op nieuw feestelijk ontvangen. Zoodra de Koning uit de salonwagen stapte, roffelden de trommen. Een eerewacht was op bet perron gestationneerd. In het Grand-Hótel aangekomen , werd de Koning door de officieren der Spaansche marine en eene deputatie der te Marseille gevestigde Spanjaarden ontvangen. Ten drie ure in den namiddag reed de Koning in open rijtuig, geëscorteerd door d3 politie, bereden gendarmen en compagnien linietroepen, naar de kade de la Cannebière en begaf zich met zijn gevolg in de sloepen. Deze werden door de kanoneerbooten Ebro en Somorrostro tot op 100 meter van het pantserfregat Las Navas gesleept, dat dienzelfden morgen ten 9 uur in do haven van La Joliette was aangekomen. De verdere afstand werd roeijende afgelegd. Een saluut van het fort Nicolas werd door het fregat met 21 kanonschoten beantwoord. Des avonds, bij schoon weder, stoomde het eskader de haven uit. De Weener bladen deelen niets dan goeds mede over den jeugdigen Alfonso. Het Collegium Theresianen is er trotsch op een souverein opgevoed te hebben. Alfonso woonde de openbare lessen niet bij , doch zijne uren van uitspanning bragt hij door in gezelschap zijner kameraden, die door hun vrolijke scherts zijn heimwee wisten te verdrijven. Hij gymnastiseerde, schermde, danste en vermaakte zich met de andere leerlingen. Van zijne vorderingen «vordt niets dan goeds getuigd. Deze waren zelfs in den aanvang, toen zijn onvoldoende kennis van-het Duitsch menigen hinderpaal veroorzaakte , aanmerkelijk. Hij leerde vlug en met lusi. Verder gaf hij blijk van warme geestdrift voor alle edele daden en vooral roemt men zijne godsdienstige verdraagzaamheid. Hij vermeed elten schijn van afdaling, en met menigen kameraad, die voor hem genegenheid gevoelde, sloot hij hechte vriendschap; slechts zelden sprak hij met hen over zijne troonsbeklimming, doch deed hij het, dan was het op de vertrouwelijkste wijze. In afwachting, dat wij berigten kunnen geven omtrent de plegtige ontvangst van den nieuwen Koning in Spanje, vestigen wij den blik op Madrid, dat ook in feesttoilet was gehuld , maar thans dat toilet heeft afgelegd , om zich op eenmaal op nieuw in praalgewaad te steken, op den dag, dat de Koning te Madrid zijn intogt zal doen. Het revolutionaire drama is thans afgespeeld ; tusschen September 1868 en Jannarij 1875 ligt een grafkelder van dynastien en regeringsvormen. Hoe zwaarmoedig en sceptisch zijn thans allen geworden , die in 1868 de republiek met zooveel geestdrift inhaalden 1 Laten wij thans eens zien, hoe de meerderheid dqr bevolking, die toen met den »nieuwenregeringsvorm dweepte, over den //allemieuwsten" denkt. Ongerust of ontevreden is zij niet. Integendeel, voor iederen onpartijdigen opmerker is het duidelijk, dat de bevolking van de verandering van regeringsvorm groote beterschap verwacht; dat zij gelooft aan eene toeneming van crediet, aan eene herlevende geestdrift van het leger en aan vermeerdering van kans van de onderdrukking van den Carlistischen opstand. Wel heerscht hier en daar eene onbestemde vrees voor eene reactie, maar de gemoederen zijn blijkbaar tot kalmte gekomen. De bestaande toestand ia Spauje wordt ons het best door den Madridschen correspondent van le Ternps medegedeeld. Deze schrijft het volgende: