Buitenlandsche Berichten. De Italiaansch-Turksche Oorlog. Van het oorlogsterrein. Uit Konstantinopel wordt gemeld dat de Turken bij Tripoli het Mohammedaansche kerkhof Seid Mendes bezet hebben. Het ligt op een heuvel, die de oase van Tripoli beheerscht, en waarop de Turken it hebben geplaatst waarmee zij de stad voortdurend bombardeeren. Gisteren vuurde de ,,Carlo Alberto" tegen de Turksche kampen te Amruss en Ben-Said. Dit geschiedde op aanwijzing van een ballon. De Turken trokken zich terug. Italië's vlootbeweging. De Italiaansche afgevaardigde Cirmeni maakt in een artikel de mogendheden erop opmerkzaam, dat de vlootbeweging in de Aegeïsche Zee slechts uitgesteld is, om den grooten mogendheden haar optreden ten bate van den vrede te Konstantinopel te vergemakkelijken. Hij voegt eraan toe, dat de mogendheden wel weten, dat de verlenging van het verzet van Turkije het ernstigste gevaar op den Balkan zou uitlokken, want ondanks het vergevordere seizoen is Montenegro voor den oorlog gewapend. Bulgarije heeft reeds een oorlogsleening opgenomen en in Macedonië zijn de benden weer opgetreden. Italië wacht dus af, wat de mogendheden te Konstantinopel zullen bereiken. Wanneer Turkije nog langer verzet zal oefenen, zullen de mogendheden zich terugtrekken en Italië vrijheid laten tot een krachtig en beslissend optreden van de vloot. De Duitsche „l.evantlinie" te Hamburg heeft laten informeeren naar Turkije's plannen tot het leggen van zeemijnen. De reederij deelt naar aanleiding van die inlichtingen mede, dat haar schepen de Turksche havens niet meer kunnen aandoen. Omtrent de vraag of de Dardanellen versperd zijn of zullen worden, kon de reederij geen zekerheid verkrijgen. Aan het ,,Giornale d'Italia'" wordt uit Tarente gemeld, dat de Italiaansche vloot van kolen en schietvoorraad voorzien is. De „Avanti" zegt, dat het nieuwe expeditiekorps voor de eilanden in de Aegeïsche zee bestemd is en verscheidene punten op de kust zal moeten bezetten. Italië's optreden in Tripoli. Van officieele zijde wordt nu gemeld hoe mejnschlievend de Italianen in Tripoli te werk gaan. Generaal Cane,va heeft van den aanvang af tot steun van de armen, koren, rijst, brood en kleedingstukken doen verdeelen. Voor de verdeeling ond-qr de Arabieren zorgt een commissie van notabelen onder voorzitterschap van Hassoenii. Pasja, voor de verdeeling onder de Israëlieten een commissie onder de leiding van den opperrabijn. Dagelijks worden ongeveer 5000 brooden uitgedeeld. Tot nu toe werden 260.000 K.G. graan onder de Arabieren en 67.000 K.G. onder de joden uitgedeeld. Zes groote ketels zijn voor de toebereiding en uitgifte van rijst geplaatst. Van de 2000 tenten, welke zijn opgeworpen zijn er reeds 500 afgestaan. In de stad werd de sanitaire en hygiënische dienst georganiseerd en een bacteriologischchemisch laboratorium ingericht. De straatverlichting, straatreiniging en de afvoer van vuilnis werden geregeld, een burgerlijke rechtbank gevormd en de notarieele dienst hersteld. De bij de laatste overstrooming zwaar beschadigde waterleiding van Boemeliana is weer in orde gebrajeht. Een beroep op de humaniteit. Een Italiaan, die ontvlucht was uit de Turksche gevangenschap, heeft volgens den correspondent va'n de „Fankf. Ztg." te Tripoli gezegd, dat de behandeling goed was, maar hij wees erop, dat de organisatie van 'den sanitairen dienst uiterst gebrekkig was. De correspondent voegt eraan toe, dat het zeker geen schending van de neutraliteit zou zijn, wanneer een niet oorlogvoerende mogendheid op ambtelijk of particulier initiatief den Turken te hulp kwam. Ook tijdens den Boerenoorlog werden verschillende af deelingen van het Roode Kruis naar het leger der Boeren gezonden. De oorlog en de mogendheden. De officieuze „Tribuna" zegt, dat de koning van Italië en de koning van Groot-Britannië hartelijke telegrammen hebben gewisseld. Het blad merkt op naar aanleiding daarvan dat niemand de beteekenis van die telegrammen zal kunnen ontkennen in verband met het Turksche speciale gezantschap naar koning George V. Naar aanleiding van het bombardement van Akaba, heeft de Porte bij de mogendheden, die de Haagsche Conventie hebben onderteekend, ten sterkste geprotesteerd, evenals tegen het werpen van bommen uit een vliegmachine op het hospitaal te Zuara. I>e opstand in China^ De vreemdelingen. De toestand der vreemdelingen wordt gevaarlijk —- gelijk genoegzaam blijkt uit den raad hun door de gezanten gegeven, uit het binnenland naar de kust te gaan. In Junnan zijn zendelingen en andere vreemdelingen aangevallen. Hoewel te Berlijn hedenochtend nog geen bevestiging van den moord te Hsianfoe was ontvangen, stemmen de berichten van verschillende zijden ten aanzien van de eerst ontvangen tijding overeen. Volgens een bericht aan den , , Temps" uit Peking d.d. 21 November bevestigen de autoriteiten aldaar den moord op de vreemdelingen en Mandsjoes te Hsianfoe, waar zich veertig vreemdelingen bevonden. De ,,Frankf. Ztg." kreeg particulier uit Peking de bevestiging van den moord op den Duitschen postmeester met zijn gezin en andere Europeanen en van de vernieling der missiën. Er waren 7000 Mandsjoes om hals gebracit. Deze alleszins onbevredigende toestand vindt zijn oorzaak in het in dienstnemen van roovers als soldaat of politie-agent, door de nieuwe regeering. Vele conflicten zijn er het gevolg van. De toestand. De toestand is in China wel treurig. Alle berichten wijzen op een ver gedreven anarchie. Zoo seint een correspondent van de „New-Yor : < Herald" te Hangkong: Een bom, die ontplofte in het gebouw van den Landdag te Kanton, stak het in brand. De leden van de vergadering werden bevangen van schrik. Te Kwangsi heerscht onrust. De gouverneur-generaal wordt gewantrouwd door de opstande'mgen in spijt van zijn houding. Men meent, dat !,ij de provincie behoudt voor de monarchisten. Admiraal Li Sjoen verklaarde aan den correspondent, dat hij machteloos was iets te doen tot bewaring van den vrede en voorkoming van bloedvergieten. Engelsche bladen melden, dat allerlei onbekende mannen plotseling op den voorgrond treden. Da.u' • onder wordt ook genoemd Soenpaotsje, de gouverneur van Sjantoeng. Deze wordt gedoodverld als mededinger van Joeantsikai en als de verm e;delijke eerste president der eventueele Chineesc'ie {Republiek. Want als de volksstemming een republiek wil, zal de regeering berusten. Nanking. Over den verwachten strijd bij Nanking wordt nog gemeld, dat op 17 November omstreeks 15.000 goed gewapende en goed van levensmiddelen en munitie voorziene revolutionairen tegen Nanking optrokken. Keizerlijke troepen hadden zich bij Tsjinkiang bij hen aangesloten. Generaal Tsjang die de keizerlijke troepen te Nanking commandeert trok met 10.000 (? ) man de stad uit, den vijand tegemoet terwijl hij den tataren-generaal Tieliang met 2000 Mandsjoesoldaten achterliet. Tsjangs plan was, de revolutionairen te overvallen vóór zij samengetrokken waren. Maar door den gebrekkigen inlichtingendienst van beide kanten (een veel voorkomend verschijnsel in China) konden de beide vijanden elkaar niet vinden. Eindelijk kregen de voorhoeden op 18 November contact; de rebeljen dreven de keizerlijken terug, maar raakten daarbij te ver van het gros van de troepen om de vervolging voort te zetten. leder wacht nu met spanning wat er in de oude riikshoofdstad gebeuren gaat. Van de rivierzijde wordt de stad bedreigd door 15 kanonneerbooten van de revolutionairen. Generaal Tsjang beschikt, naar het heet, over zwaar geschut en goed gedisciplneerde troepen, maar de correspondent van den „Times" gelooft vast, dat de revolutionairen de stad zullen nemen. Even zeker is het, zegt hij, dat het Mandsjoe-garnizoen dan over de kling gaat. De vloot. Bij afwezigheid van admiraal Sa heeft de 3')j0 ton kruiser „Haijoeng" te Hangkong de vlag der revolutie geheschen. Sa was met twee even groote kruisers naar Sjanghai weggestoomd om te pogen de vier kanonneerbooten te heroveren die hij eenige dagen tevoren naar Sjanghai gezonden had om kolen te halen en die daar naar de rebellen overgingen. . „Hervormingen". De Nationale Vergadering te Peking heeft onverwijlde afschaffing van den staart (het teeken van onderworpenheid der Chineeschen aan de Mandsjoes) en invoering van de Gregorischen kalender te beginnen met 1 December geëischt. Een decreet zal verschijnen tot verwezenlijking van deze bei de „ her vorm i n gen". Frankrijk en Marokko. Alle mogendheden hebben thans tot de Duitsch-Fransche Marokko-Conventie toestemming • gegeven behalve Spanje. Uit Tanger wordt gemeld dat Ben Gabril daar is aangekomen op weg naar Parijs met een brief van sultan Moelai Hafid, die onvoorwaardelijk instemt met alle punten der overeenkomst. Engelsch-Duitsche tentoonste 11 i n g. Er heeft zich te Londen een commissie gevormd om te werken voor het plan van een Engelsch-Duitsche tentoonstelling, in 1913 te Londen te houden. In die commissie zitten o.a. de Lord Mayor van Londen, de hertog van Argyll, Lord Courtney en andere vrienden van Duitschland en den vrede. In Duitschland, zegt men, bestaat er ook instemming voor het plan, maar men komt er liefst nog niet mee voor den dag. De zaak-Toselli. De voormalige kroon^pnnses van Saksen en haar man, Toselii, in gezel schap van hun advocaten, zijn gisteren verschenen voor den voorzitter der burgerlijke rechtbank te Florence. Aanleiding was een vraag om scheiding, ingediend door prinses Louise gegrond op mishandeling, die zij aan haar echtgenoot verwijt. De voorzitter beproefde vergeefs de echtgenooten met elkaar te verzoenen. De echtscheiding zal dus voor de rechtbank komen. Hun kind is voorloopig toevertrouwd aan de ouders van Toselli. De gerechtszaal was dicht bezet met een groote menigte^ die gekomen was om den uitslag der zaak te vernemen. De suffragettes veroordeeld. Suffragettes ten getale van ongeveer 220 verschenen gisteren voor de politierechtbank, beschuldigd van verzet tegen de politie en opzettelijk schade te hebben aangericht bij de betooging van gisteren. De rechter behandelde een aantal zaken, veroordeelde twee gevangenen tot boeten van 10 tot 40 shillings, de andere tot deze boete en schadevergoeding voor de gebroken ruiten, en bij gebreke daarvan tot gevangenisstraf. Het zedenschandaal te Parijs. De beschuldiging, tegen Flachon, den directeur der ,,Lan terne", ingebracht, berust op een brief, dien de rechter van onderzoek in beslag genomen heeft ten huize van een der vrouwen, die kinderen, ook haar eigen kind, aan haar klanten leverde. Dat rampzalige kind, een meisje van negen jaar, was aan Flachon bezorgd op zijn villa Boulauris in het zuiden en vandaar schreef het schepseltje uitvoerig aan haar moeder over het leven, dat het er had. Deze brief dient als bewijsstuk tegen Flachon. Treuriger schriftuur dan van dit kleine meisje aan haar .ontmenschte moeder kan men zich wel niet - denken. De tweede beschuldigde, Allard geheeten, is directeur van een asbest-fabriek. Hij heeft zich ter beschikking van den rechter van instructie gesteld en is voorloopig op vrije voeten gelaten. De derde beschuldigde, een schatrijke jonge Pool van vijf-entwintig jaar, Karajefski, die in een der duurste hotels van de Champs-Elysées woonde, is met de noorderzon verdwenen. Voorts zijn er nog vrouwen in hechtenis genomen, wier bedrijf uit den schaamteloozen kinderhandel bestond. Het lawaai over het zedenschandaal heeft, zegt men, een politiek tintje. De zaak wordt door de aan de regeering vijandige pers opgeblazen, vooral omdat Flachon, de directeur van de „Lanterne", een hevig bestriider van de clericalen was en o.a. booze artikelen heeft geschreven over onzedelijkheid van geestelijken. Flachon is bevriend met alle leden van de tegenwoordige regeering; Aristide Briand is zijn beste vriend. Flachon heeft zichzelf aangegeven bij de politie en was alleen gevlucht om zekere papieren in veiligheid te brengen, die anderen konden compromitteeren. Tegen de slaapziekte. Volgens een telegram van de Duitsche Kabelmaatschappij te johannesburg, zou de Leipzigsche geneesheer dr. Mehnarto, een medewerker van Robert Koch, een nieuw en afdoend middel tegen alle trypanosomenziekten in het algemeen en tegen de slaapziekte in het bijzonder gevonden hebben. Mehnarto is van een studiereis naar de eilanden in het Victoria,Nianza te Johannesburg aangekomen. Hij heeft het middel toegepast, nadat hij de kiemen van de slaapziekte bij zichzelf ingeënt had, waarop een bewusteloosheid van zes dagen volgde. Geëlectrocuteerd. In de Sing-Sing-gevangenis in New-York zijn Maandag drie personen •terechtgesteld. Zij stierven in den electrischen stoel. Deze drievoudige executie duurde slechts 23 minuten. Het is de eerste maal, sinds in den staat NewYork wordt geëlectrocuteerd, dat er drie persohen samen terechtgesteld werden. Het' waren Pietro Faletto, Frank Schermerhorn en Bert Brown. --- FEUILLETON. DE DRIE MUSKETIERS, DOOR ALEXANDRE DUMAS. 154). HOOFDSTUK XXII. Tweede dag van gevangenschap. Milady droomde, dat d'Artagnan .eindelijk in haar macht wa?, en zij zijn strafoefening bijwoonde; het gezicht van zijn afschuwelijk bloed, dat stroomde onder de bijl des beuls tooverde een bevalligen glimlach op haar lippen. Ze sliep als een gevangene, wie een eerste hoop vervult. Den volgenden dag was ze nog 'te bed, toen men in haar kamer trad... Felton bleef in de gang staan. Hij had de 'touw meegebracht, van welke hij den vorigen dag 1 had gesproken, en die was aangekomen. Die vrouw trad binnen, naderde het bed van milady en bood haar hare diensten aan. Milady was pewoonlijk bleek; haar gelaatskleur kon dus lichtelijk iemand bedriegen, die haar voor het eerst zag. ,,Ik heb de~koorts," zeide zij, ,,ik heb geen oogenblik gedurende dezen langen nacht geslapen. Ik lijd geweldig. Zoudt ge menscnlievender zijn dan men het gisteren met mij is geweest ? Alles wat ik verzoek is trouwens niets anders dan in bed te blijven." ,,,Wilt ge een dokter hebben'" vroeg de vrouw. Felton luisterde naar dat gesprek zonder een enkel woord te spreken>. Milady begreep, dat hoe meer ze door lieden zou worden omringd, er des te meer gelegenheid voor haar zoude zijn om medelijden in te boezemen, waardoor de waakzaamheid van lord de Winter zou verdubbelen. Bovendien kon de geneesheer verklaren, dat de ziekte, geveinsd was, en milady wilde na het eerste ook nog niet het tweede spel verliezen. „Waartoe een geneesheer te ontbieden?" zeide zij, de heeren hebben gisteren verklaard dat mijn ziekte komedie was, het zal vandaag hetzelfde wezen, want sedert gisteren heeft men den tijd gehad den dokter te verwittigen." ,,Zeg dan mevrouw," zeide Felton ongeduldig, welke behandeling ge verlangt te ondergaan." ,,Weet ik het, mijn God, ik voel, dat ik lijd, ziedaar! Dat men mij geve, wat men wil, wat bekommer ik er mij om!" ,,Ga lord de Winter roepen!" zeide Felton, vermoeid door de eeuwigdurende klachten. „Ach neen, meneer, neen, roep hem niet!" riep milady; ik bezweer het u, ik ben wel, ik heb niets noodig! Roep hem niet!" Zij paarde een zoo natuurlijken drift aan dezen uitroep, dat Felton, medegesleept, eenige schreden de kamer binnentrad. ,,Hij is bewogen," dacht milady. ,,Intusschen mevrouw, indien ge wezenlijk lijdt, zal men een geneesheer ontbieden, en mocht ge ons misleiden, des te erger voor u; maar tenminste zullen we ons niets te verwijten hebben." Milady antwoordde niet, maar haar schoon hoofd op haarkussen leggend, barstte ze in tranen uit. Felton beschouwde haar een oogenblik met zijn gewone onbewcgelijkheid ; toen ziende, dat de crisis zoude voortduren, vertrok hij. De vrouw volgde hem. Lord de Winter verscheen niet. ,,Ik geloof, dat ik klaar begin te zien", mompelde milady, terwijl zij zich met haar bedsprei bedekte, teneinde die inwendige ontboezeming voor allen, die haar mochten bespieden, te verbergen. Twee uren verliepen er. ,,Nu is het tijd, dat de ziekte ophoude", zeide zij. laat ons opstaan en trachten reeds van heden af eenige voordeelen te behalen. Fr blijven mij slechts tien dagen over, en reeds heden zullen er twee vervlogen zijn. Des morgens de kamer binnenkomende, hadden de dienstboden van milady haar ontbijt gebracht. Zij meende, dat men het spoedig af zou nemen en zij in dat oogenblik Felton zoude zien. Milady bedroog zich niet. Felton verscheen, en zonder acht erop te slaan of milady al dan niet van het ontbijt iets genuttigd had, wenkte hij, dat men de tafel buiten de kamer zou brengen, gelijk men ze gewoonlijk gedekt binnenbracht. Felton keerde terug; hij hield een-boek in de hand. ' Milady, schoon bleek en gelaten, geleek, zooals zij daar in den armstoel lag neergevleid, op een reine maagd, die op het punt staat de kroon van het martelaarschap te ontvangen. Felton naderde haar en zeide: „Lord de Winter, die katholiek is, zooals gij, mevrouw, heeft gedacht, dat ge verlangt een gebedenboek te uwer beschikking te hebben. Ik kom u er een brengen. Toen milady de wijze zag, waarop Felton het boek op de tafel legde, en den toon hoorde, waarop hij clie woorden sprak, toen zij zijn verachtelijken glimlach opmerkte, richtte zij het hoofd op en beschouwde den officier zeer aandachtig. Toen herkende ze aan dat korte hoofdhaar, aan dat meer dan eenvoudig gewaad, aan dat als marmer zoo gladde, maar ondoordringbare voorhoofd, een dier afgetrokken Puriteinen, die zij zoo dikwijls aan het Fransche zoowel als aan 't Engelsche Hof had ontmoet. Zij had op dat oogenblik een genialen inval. „Ik katholiek?" vroeg ze op een toon van ontuitsprekelijke verachting. „Lord de Winter weet wel, dat ik tot die leer niet behoor; het is een valstrik, dien hij mij legt." „En welken godsdienst belijdt ge dan, mevrouw?" vroeg Felton met een verwondering, die hij ondanks zichzelf niet kon verbergen. „Ik zal het zeggen", riep milady in geveinsde geestvervoering uit, „op den dag, waarop ik genoeg voor mijn geloof zal hebben geleden." De blik van Felton openbaart aan milady de geheele uitgestrektheid der hulp, die zij zich door die weinige woorden had verzekerd. Intusschen bleef de jongeling stom en onbeweeglijk; alleen zijn blik had gesproken. „Ik ben in de handen mijner vijanden!" vervolgde zij op den geestdrijvenden toon, die den Puriteinen zoo eigen was. Welnu, dat God me redde, of dat ik door God verloren ga! Ziedaar het antwoord, dat ik u verzoek aan lord de Winter over te brengen, en wat dat boek betreft", voegde ze er bij, het gebedenboek aanwijzende zonder het aan te raken, „ge kunt het medenemen, of er u zelf van bedienen, want waarschijnlijk zijt ge dubbel medeplichtige van lord de Winter, medeplichtig in zijn vervolgingen, medeplichtige in zijn ketterij." Felton antwoordde niet, nam het boek met denzelfden afkeer, dien hij reeds had doen blijken, en vertrok peinzende. Lord de Winter vertrok tegen vijf uur des namiddags. Milady had den heelen dag den tijd gehad, zich een gedragslijn voor te schrijven. Ze ontving hem als een vrouw, die zinh volkomen van haar voordeel bewust is. „Het schijnt," zei de baron, zich voor milady in een leunstoel neerzettende, voor dien, op welke milady zat, en gemakkelijk zijne beenen naar den haard uitstrekkende, het schijnt, dat wij een weinig ons geloof hebben verzaakt. „Wat wilt gij zeggen, mijnheer ?" „Ik wil zeggen, dat, sedert het laatst, dat wij elkaar gezien hebben, wij van godsdienst zijn veianderd. Zoudt gij bij toeval een protestantschen man hebben gehuwd ? „Verklaar u, mylord!" hernam de gevangene, „want ik verzeker u, dat ik uw woorden niet beg"JP (Wordt vervolgd). ---