De Oorlog. De algemeene toestand. Van cle verschillende slagvelden zijn geen feiten van beteekenjs te melden. Zijn de strategische gebeurtenissen de laatste 24 uur niet belangrijk geweest, op politiek terrein gebeuren er gewichtige dingen. Allereerst wordt in een telegram uit Berlijn gemeld, dat het gelukt is, de formule te vinden welke tegemoet komt aan de belangen van Duitschland zoowel ais aan die van Amerika. De ,,nationale waardigheid" zou door deze formule geenszins gekrenkt worden 1 . In de politieke kringen van Berlijn beschouwt men den toestand' thans wat .optimistischer. In Ierland schijnt de toestand nog ernstig. Het geruststellende telegram van gisteren, dat de regeering de situatie meester was, blijkt thans voorbarig te zijn geweest. Ovex geheel Ierland is thans de krijgswet afgekondigd 1 , en men vreest, dat het oproer zich vooral naar het Westen zal uitbreiden. De „Times" verwijt de Iersche regeering, dat zij een dergelijke beweging onder haar oogen heeft laten groeien tot een uitbarsting. Zij heeft waarschuwingen genoeg gehad, doch Birrell heeft goedgevonden, daarop geen acht te slaan. Ieder, die Ierland kent, heeft het zien aankomen en het is niet aan te nemen, dat 's ministers ondergeschikten hem zonder inlichtingen hebben gelaten. Lord Lansdowne heeft in het Hoogerhuis trouwens erkend, dat men algemeen wist, dat er wat broeide. De Sinn Feiners zijn met de voorbereiding van den opstand heelemaal niet geheimzinnig geweest. Zij wapenden zich 1 , werden gedrild, hielden parades en oefenden zich zelfs in straatgevechten in de hoofdstad. Dat alles heeft de minister toegelaten. Hij heeft zijn ambt — zegt de „Times" — als een sinecure opgevat en was bijna nooit in Ierland. Het blad raadt hem onomwonden aan, af te treden en plaats te maken voor een krachtiger man. In het Engelsch Lagerhuis, waar men zich nu weer de laatste dagen ijverig 1 met den dienstplicht occupeert, heeft het lid Long een wetsontwerp op den militairen dienstplicht ingediend!, terwijl daarentegen Asquith het ontwerp der regeering met het oog op de algemeene kritiek, introk. Dit zal ten gevolge hebben, dat de regeering krachtig wordt gesteund. De oplossing gevonden? Van de Amerikaansch-Duitsche verhouding, zijn sinds gisteren' weinig berichten ingekomen. De Amerikaansche gezant te Berlijn is gisteravond ter audiëntie bij den keizer naar het groote hoofdkwartier vertrokken. Naar verluidt is het gelukt die. formule te vinden welke de belangen van de Ver. Staten 1 en van Duitschland waarborgt, zonder aan de nationale waardigheid afbreuk te doen. In elk geval ziet men zoowel in politieke kringen alhier als in de Amerikaansche kolonie te Berlijn den toestand hoopvoller in. Het zeegevecht bij Lowestoft. In een verslag over het zeegevecht bij Lowestoft meldt de „Daily Mail", naar een Reu ter-bericht in eenige bladen, dat de groote Duitsche schepen een hevig vuur op de naderende Engelsche schepen openden en dat daarna het geheele keizerlijke smaldeel oostwaarts stevende. De Duitsche admiraal veranderde echter zijn kcers, toen hij merkte, dat de Engelsche strijdkrachten in de verste verte niet tegen zijn eigen vijf groote kruisers en vele torpedojagers op konden. Elk oogenblik verwachtten wij — zeide een van de toeschouwers — te zullen zien, dat onze schepen van het water weggevaagd zouden worden. Onze betrekkelijk kleine schepen trachtten dicht bij de Duitsche reuzen te komen. Een stormvlaag van projectielen gierde over het water in hun richting, maar onze commandant toonde grooten moed. De Duitsche projectielen vielen allen rondom onze schepen, maar deze antwoordden niet voor zij de Duitschers goed binnen schot hadden. Telkens troffen zij de Duitsche monsters. Een keer zagen wij een bundel vlammen uit den schoorsteen van een groot oorlogsschip slaan en een tweede scheen plotseling te steigeren, maar was in een oogwenk weer in zijn vorige positie. Wij konden echter stoom en rook uit een ongewone plaats zien opslaan. Onze schepen werden getroffen, maar konden nauwelijks ontkomen, zoo dicht hagelden de Duitsche projectielen op het water neer. De zee werd door die snel loopende schepen en de ontploffende granaten zoo in béroerino- gebracht, dat zij er uitza- als een meer van schuim. Plotseling zagen wij met vervaarlijke snelheid een zeevliegtuig uit het Noorden komen. Wij weten niet welke- boodschap het bracht, maar in elk geval maakten de Duitschers rechtsomkeert en gingen er met groote snelheid in Oostelijke en Noordelijke richting van door. Ernstige toestand in Ierland. Asquith heeft in het Engelsche parlement medegedeeld, dat in geheel Ierland de krijgswet is afgekondigd. De toestand is nog steeds ernstig. De opstandelingen houden nog verscheidene openbare gebouwen bezet en er werd nog in de straten gevochten. Er is reden om aan te nemen, dat het oproer zich zal uitbreiden, vooral in het westen. De regeeringstroepen zijn in Ierland krachtig versterkt. Sir John Maxwell kreeg volmacht onder .de krijgswet. De regeering zou een nauwkeurig onderzoek doen instellen naar de oorzaken en verantwoordelijkheid voor de uitbarsting. Carson zeide, dat hij zich gaarne zou aansluiten bij Redmond, om al het mogelijke te doen om de oproerlingen te bedwingen. Redmond zeide, dat hij namens de Nationalisten en de overstelpende meerderheid van het Iersche volk zijn gevoel van verachting en afkeer wenschte uit te spreken over het oproer. In het Engelsche Lagerhuis heeft lord Midleton de regeering op scherpe wijze ter verantwoording geroepen naar aanleiding van de door haar verstrekte mededeelingen over het gebeurde te Dublin. Dinsdag is ons gelegd, zeide hij, dat de overheid baas o er de toestand was, maar volgens mijr, inlichtingen waren de opstandelingen op dat oogenblik niet slechts in het bezit van tal van de belangrijkste wijken der stad, maar was er ook geen poging gedaan om hen vandaar te verjagen. Midleton verweet voorts in het bijzonder de Iersche regeering, dat de beweging te Dublin voor haar gekomen is als een donderslag uit helderen hemel. Hij wilde aannemen, dat het kabinet te Londen zich met tal van andere kwesties heeft bezig te houden. Maar de Iersche regeering wist zeer wel, dat er te Dublin en niet alleen daar, groote genootschappen van Sin Feiners bestonden, uitstekend bewapend en uitgerust en aanhoudend geoefend; dat ze aanzienlijke hoeveelheden ontplofbare stoffen bezaten, goed geld hadden en dat de regeering heel goed wist waar dat vandaan kwam, dat hun bedoelingen week na week in tal van te Dublin en elders verschijnende bladen zijn kenbaar gemaakt en dat de Iersche regeering slechts zeer zwakke pogingen heeft gedaan om ze te verbieden. De regeering, betoogde Midleton, was gewaarschuwd; toch gingen alle officieren, die het wenschten, met verlof, niettegenstaande zij door de politie gewaarschuwd waren, dat ze hun manschappen in de kazerne moesten houden omdat ze te Dublin noodig zouden kunnen zijn. De minister van Ierland vertoefde te Londen, de bevelvoerende generaal had verlof gekregen Vrijdagavond naar Engeland over te steken. De huidige toestand in Ierland, zoo zeide Midleton ten slotte, is hoogst ernstig wanneer er niet krachtig wordt ingegrepen. De regeering is niet opgetreden tegen de san.zweecders der Sinn Feins.- Nu heeft deze organisatie het tegen de regeering gedaan. Lord Lansdowne beantwoordde lord Midleton en zeide o. m., dat Midleton's bewering, dat de oproermakers niet terstond uit de door hen bezette gedeelten van Dublin verdreven waren, niet geheel juist was en na uiteen gezet te hebben, wat de overheid na het uitbreken van den opstand te Dublin gedaan had, zeide hij te meenen, dat de mededeeling, dat de overheid den toestand baas was, waarover Midleton gevallen was, den staat van zaken nauwkeurig weergaf Lansdowne verdedigde ook de Iersch_ regeering tegen Midleton's beschuldiging, dat zij alle waarschuwingen in den wind geslagen had. Midleton handhaafde daarop zijn beschuldiging. Lord Peel vroeg aan Lansdowne, op welk aantal de opstandelingen in Dublin geschat worden. Lansdowne antwoordde: Ik vrees, dat ik daaromtrent geen inlichtingen heb. Ten slotte drong lord Loreburn er op aan, dat Birrell naar Ierland zou terugkeeren en daar blijven zoolang de rust er verstoord is. Het dienstplicht-vraagstuk' In het Engelsch Lagerhuis diende Long het wetsontwerp op den militairen dienstplicht in, dat de samenvatting vormt van de politiek, welke door de regeering op 25 April werd aangekondigd Het ontwerp bepaalt, dat de diensttijd wordt verlengd van de mannen in het leger, wier diensttijd afloopt; het maakt alle jongelieden, wanneer zij den 18-jarigen leeftijd hebben bereikt, dienstplichtig, verkort de periode van vrijstelling in zekere gevallen waar deze is verleend en machtigt de militaire overheid territoriale soldaten over te brengen naar de eenheden, waar zij noodig zijn. Het wetsontwerp ontmoette cri'ciek bij alle partijen in het Lagerhuis, gedeeltelijk omdat eenige van zijn bepalingen werden beschouwd als oneerlijk en gedeeltelijk omdat hèc een bemiddelingspoging was om de algemeene politiek, door Asquith uiteengezet, uit te voeren. Walsh, van de arbeiderspartij, zeide in zijn verzet tegen het oritwerp, dat hij zou stemmen voor ajgemeenen dienstplicht, indien deze werd voorgesteld. Met het oog op de algemeene critiek trok Asquith hete wetsontwerp' in en zeide dat hij de beslissing der regeering in verband met den toestand, ontstaan door de intrekking van het wetsontwerp, de volgende week zou mededeelen. Algemeen wordt geloofd, dat de intrekking van het wetsontwerp, welke uitsluitend is te wijten aan het verlangen van het Huis voort te gaan met het geheele regeeringsplan zooals dit op 25 April werd uiteengezet, inderdaad de regeering in die richting zal versterken. Een laatste poging. Uit Londen seint Reuter: Proclamaties zijn naar verschillende gedeelten van het land gezonden tot oproeping van de gehuwde mannen van 28 tot 35 jaar voor den dienst op 29 Mei. Ter zee. Op 21 April werd de Noorweegsche bark „Carmanian", 1843 ton, door een Duitschen onderzeeër in den grond geschoten, 55 mijlen van die westkust van Ierland. De bemanning ging in de booten. De duikboot liet hen gaan, zonder voor hunne veiligheid te zorgen. Een der booten is omgeslagen). De andere, bevattende den kapitein en 9 man der bemanning, is geland aan de westkust van Ierland, waar zij gered werden. De Russen In Frankrijk. Uit Marseiille wordt gemeld;: Een nieuw contingent Russische troepen dar hier werd ontscheept, is uit het kamp van Mirabeau vertrokken naar hét kamp van Mailly. Gisteren had een officieele ontvangst plaats in het kamp van Mirabeau ter eere van luitenant-kolonel Werstakowski. Generaal Menessier, gouverneur van Marseille, dronk op de eindoverwinning, wélke de geallieerden gezamenlijk zullen behalen, en hief zijn glas op ter eere van czaar Nicolaas en koning George, de vorsten en staatshoofden der verbonden naties en den president der Fransche republiek. Griekenland en de Entente. De correspondent van het Wolff-bureau deelt mede: Op het verlangen van de diplomatie der entente om den spoorweg Patras—Larissa ter beschikking te stellen, weigerde de Grieksche regeering beslist deze vraag zelfs maar te overwegen. Duitscher boven Zwitserland. Voor den 13den keer is gisteren de Zwitsersche onzijdigheid geschonden door een Duitschen vlieger. De Zwitsersche generale staf verklaart, dat er geen twijfel bestaat omtrent de Duitsche nationaliteit van den vlieger. De landverrader Casement. De „Daily Mail" meldt, dat Casement Dinsdag in den Tower te Londen uit Brixton aankwam. Men zag toen een rijtuig met twee officieren en een bleeken burger dè koetspoort inrijden. De menigte had er geen idee van dat het de verrader Casement op weg naar zijn cel was Terwijl Casement naar Londen gezonden werd, werd de Duitsche bemanning als gewone krijgsgevangenen behandeld. De „Daily Mail" voegt er bij vernomen te hebben, dat de commandant van de duikboot voor hij van Kiel vertrok bevel ontvangen had, dat, onverschillig hoe de expeditie afliep, men Casemen),; niet langer in Duitschland wih'c houden. --- Feuilleton. Na lange jaren. naar het Engelsch, door L. G. MOBERLY. 12) „Nu u hier is zal ik aan vrouw Bridson zeggen dat ze niet weer hoeft te komen. Zij maakt mij nog dol. U begrijpt toch zeker dat u in alle dingen moet helpen die ik van u verlang? U hoeft niet te zeggen dat u daarvoor niet besproken is." De kleine oogen keken Joyce scherp aan, maar Joyoe glimlachte bedaard. „Ik ben bereid alles te doen waar ik u mee helpen kan," zei ze. „Mevrouw Dering is niet in bijzonderheden gekomen en heeft mij mijn werkzaamheden niet duidelijk omschreven, maar ik had begrepen, dat ik uw dochter een gedeelte van dén dag les zou geven; dat ik voornamelijk haar gouvernante en gezelschapsdame moest wezen." Hetty, die naar de deur slenterde, slungelig zooals haar gewoonte scheen te zijn, lachte weder, die ruwe lach die Joyce zooi onaangenaam in de ooren klonk en zei spottend: „Les geven? Gouvernante en gezelschapsdame! U meent dat u hier is om mij te spionneeren, niet waar ? U is mijn oppaster, wist ui dat niet, de oppaster van de ondeugende Hetty ? Ik wensch u veel plezier met dat baantje. U zal er gauw genoeg van hebben. Dat hebben ze allemaal, het is een ellendig baantje. Ik zal u haten, haten, haten, zooals ik alle menschen haat," en terwijl zij deza laatste woorden uitte met ingehouden woede, nam zij een zware vaas van de ta fel bij de deur en smeet hem tegen den muur aan de overzij, waar hij in gruizelementen spatte. En voor dat een der anderen een woord kon spreken of een vin kon verroeren, liep zij als een wervelwind de kamer uit en wierp de deur met een slag achter zich dicht. „Komaan; nu ziet u het?" riep mevrouw Marshall met een wraakgierigheid die Joyce onaangenaam aandeed. „O neen, krankzinnig is ze niet, loop niet rond met dat denkbeeld. Ik zie aan de uitdrukking van uw gezicht wat u denkt. Ik wou dat zij krankzinnig was, dan kon ik haar opsluiten en dan was het uit. Maar dat is ze niet. Zij heeft alleen een humeur als een duivelin; dat zit in de familie van haar vader. Ze is soms precies een duivel, er is werkelijk geen ander woord voor." „Arm kind," zei Joyce zachtjes, „misschien kunnen wij haar helpen te overwinnen." „Overwinnen?" viel mevrouw Marshall haar sarcastisch in de rede. „Al sloeg u haar tot ze bont en blauw zag u zou er haar nooit onderkrijgen. Ik heb het geprobeerd en ik weet het." Nu vertoonde zich een blik vol afschuw in de oogen van Joyce. „O, zoo jets vreeselijks bedoelde ik niet," zei ze. „Ik had geen plan haar er onder te krijgen of te slaan. Hoe verschrikkelijk. Zulk 'n gedachte is niet in mijn hoofd opgekomen. Ik meende dat wil haar misschien helpen konden zich zelf te overwinnen haar zelfbeheersching te leeren." „Zelfbeheersching?" Mevrouw Marshall's lach had iets van die van haar dochter. De zelfde ruwe, harde klank. „Hetty is onverbeterlijk, ik geloof niet dat er een gïemtje goedls in haar is, geen greintje. „Och mevrouw, spreek zoo niet," nep Joyce vol vuur, „dat zou u van niemand kunnen zeggen, en ten minste niet van uw eigen dochter. Het is een; verschrikkelijk idee." „Neem mij niet kwalijk, maar ik ken mijn eigen dochter beter dan u," antwoordde mevrouw Marshall op boozen toon; „wees zoo goed u uw positie te herinneren, juffrouw Dane, en mij niet de wet voor te schrijven. U is hier om te doen wat ik verlang, niet om mij uw inzichten mee te deelen. Wees zoo goed de theeboel op te ruimen en in dè keuken om te wasschen; daarna kunt u op Hetty gaan letten. En bedenk dit goed, ik heb haar gezegd en ik zeg het u ook ik verkies niet dat zij vriendschap sluit met die Fenwichs. Ik wil niet dat ze met iemand vriendschap sluit. Ik heb goede redenen om mij zelve en haar op een afstand van anderen te houden. En als u niet zorgt dat ze nooit naar Greystone Farm en naar Hal Fenarel gaat, dan waarschuw ik u — meer heb ik er niet bij te voegen." „Zijn het menschen waar wat op te zeggen valt, die Fenwichs, die u daar noemt?" vroeg Joyce heel beleefd. „Dat is mijn zaak en daar heeft u niets mee te maken was het verwonderlijke antwoord en haar gelukkige zin roor humor maakte dat Joyce er eerder om lachte dan zich boos maakte. „Ik verkies niet dat Hetty vriendschap sluit met de Fenwichs of met wie dan ook, dat is voor u voldoende en u hoeft er niets te onderzoeken en nergens naar te vragen of te speuren." Joyce had eenige moeite niet te glimlachen bij deze vreemde verklaring van haar onschuldige opmerkingen, maar er was iets in de overspannen uitdrukking van mevrouw Marshali's oogen, in de vermoeide trekken van haar mond en den algemeenen indruk van droevige wanhoop, die haar kenmerkte, dat het zelfde gevoel van medelijden in de. nieuwe gouvernante opwekte, als ze voor Hetty koesterde. Zij voelde dat de moeder even goed als de dochter, Hef de noodig had; met haar onzelfzuchtigen aard, besefte zij, dat de bittere stemming van haar meesteres ten deele moest worden toegeschreven aan nijpenden angst of aan groot, zwaar verdriet. ,,U is natuurlijk in de verste verte niet de persoon die ik noodig had en verlangde," ging mevrouw Marshall heel ongepast voort, terwijl zij Joyce van het hoofd tot de voeten opnam, „u is ten eerste veel ouder dan ik wenschte en ziet er ook veel te goed uit. Dat grijze haar van u is bespottelijk opzichtig," besloot zij met bijna hatelijken nadruk. Joyce had' haar hoed en mantel afgedaan, de donker blauwe japon, die zij aan had, deed de bevallige lijnen van haar figuur volmaakt goed 1 uitkomen ze was nog slank gebouwd, niettegenstaande haar zes en der tig-jarigen leeftijd. De donkere japon verhoogde ook de teere kleur Van haar gelaat en de zachte uitdrukking van haar schitterende grijze oogen ; terwijl de kleur van haar witte haar een in 't oog loopend 1 contrast vormde met haar fijne gelaatstint en volstrekt niet den indruk maakte van ouderdom. Neen, ze had een merkwaardig jong gezicht, niettegenstaande de sporen van droefheid en lijden; ze had. nog iets jeugdiigrs, de jeugd straalde haar uit de oogen . „Mijn haar 13 al grijs geworden toen ik acht-en-twinti"- jaar was," zei ze. „Ik heb veel verdriet gehad — het is heel plotseling grijs geworden. Maar ik heb hoop, dat u mijn werk er niet slechter om vinden zult, omdat ik geen jong meisje meer ben. Misschien heeft de ondervinding, die ik heb opgedaan een betere werkster van mij gemaakt, en mij meer aanpassingsvermogen gegeven." Zij glimlachte weder, dat zelfdè ontwapenende glimlachje, maar mevrouw Marshall verkoos er niet door ontwapend te worden en haaldè slechts ongeduldig de schouders op, evenals Hetty gedaan had. „U zult hier al dat aanpassingsvermogen wel noodig hebben," zei ze kortaf, „sta hier nu niet langer te praten. Als u de theeboel hebt weggeruimd moet u 1 naar boven gaan en de leerboeken inzien en met Hetty afspreken wat ze doe moet. U zal zien. d;a,t er genoeg aan haar te doen: is, zooals ik u zei." Het was geen aanmoedigend begin van haar nieuwe leven en Joyce was wel wat terneergedrukt, toen zij eerst naar de keuken ging én toen langzaam naar boven naar de leerkamer. „Maar ik mag mij niet laten ontmoedigen", dacht ze, het is niet de eerste moeilijke taak bergopwaarts, dde ik op mij neem en een heuvel beklimmen is een goede oefening: ik moet vooruit, vooruit!" (Wordt vervolgd). --- Buitenlandsche Berichten. Bomaanslag. Op de trap van de Bulgaarsche legatie te Athene is een bom ontploft, die een gat veroorzaakte van 40 cM. diepte en 80 cM. breedte. De ontploffing was buitengewoon hevig. Alle vensterruiten van het gezantschapsgebouw en de ruiten in de omgeving zijn verbrijzeld. De Bulgaarsche gezanit verklaarde den vertegenwoordiger van het Wolff-bureau, dat hij het onmogelijk achtte dat deze aanslag door Grieken zou zijn gepleegd. Een tweede bom, die niet ontplofte, is door de politie in beslag genomen. De autoriteiten treffen omvangrijke maatregelen van voorzorg om nieuwe rustverstoringen van dè met de entente sympathiseerende kringen te verhindèren. Boeken-jaarmarkt te Lyon. De boekententoonstelling te Lyon is gisteren door den Franschen onderminister voor schoone kunsten Dalinier geopend In het Grand Théatre vond 's middags een f eest voorspel 1 i n g plaats, welker opbrengst bestemd zal worden voor de nagelaten betrekkingen van de in Griekenland gevallen Fransche letterkundigen. Brand in een kolenmijn. Uit Genève wordt gemeld: In de kolenmijnen van Communay („Isère") is brand uitgebroken. Alle ^brandspuiten van Lyon en Vienne zijn ontboden, daar het gevaar zeer groot is. ---