INGEZONDEN. DELFT, 5 Juni 1896. Heden werd bij mij aan huis een biljet bezorgd, gericht tot de kiezers van Delft, de annexatie van Vrijenban betreffende. Dit biljet was namens de Vrijenbansche commissie van onderzoek en voorlichting, door den secretaris S. Van der Loo onderteekend. Dankbaar dat ingezetenen van Vrijenban, ter wille van ons, Delvenaars, zich zooveel moeite geven, om ons aan het verstand te brengen , dat een eventueele annexatie van Vrijenban voor Delft zoo nadeelig zou zijn, nam ik het biljet ter hand. Al dadelijk trof mij de erkenning dat vele uitgaven feitelijk te laag waren genomen. Van een commissie van onderzoek en voorlichting , had men mogen verwachten , dat zij juiste cijfers zou geven. In dat geval zou de aanbeveling om ze eens na te rekenen eenigen zin hebben gehad. Bij de inzage van de verstrekte cijfers, welke op geen enkel officieel gegeven berusten, maar uit de lucht zijn gegrepen , bleek mij bovendien dat de commissie er een eigenaardige wijze van rekenen op nahoudt, daar zij een bedrag van ƒ3000.— tweemaal in het nadeel van Delft in rekening brengt. Nadat zij toch de baten & ƒ 3000.- welke naar hare opgaaf bij den tegenwoordigen toestand in de gemeentekas van Delft vloeien bij eene eventueele annexatie reeds als verlies voor Delft heeft gebracht, voegt zij aan het slot harer berekening dat bedrag van ƒ 3000.-nog eens bij de som , welke volgens haar na de annexatie door de Delftsche burgerij zou moeten worden bijgepast. Waar op zoo in het oogloopende wijze met cijfers wordt gegoocheld en wordt getracht zóó de gemeente zand in de oogen te strooien, is de vraag gewettigd of de commissie met die goocheltoer soms een andere bedoeling heeft, dan het behartigen van het belang der ingezeten van Delft. J. POST VAN DER BURG. Mijnheer de Redacteur / Sta mij toe op het ingezonden stuk van den heer K. Kruif, voorkomende in het nummer van den 5 Juni van Uw geacht blad, met een paar woorden te antwoorden. De heer K. ... te volgen in zijn betoog ligt niet in mijne bedoeling; maar waar hij aan de waarheid te kort doet, acht ik mij verplicht hem en het publiek, hierop te wijzen. De heer K. zegt: „dat het hem bekend is, dat de „toegang tot de vergadering is geweigerd geworden aan „diegenen, die eene andere denkwijze op dit punt (de „grensregeling) er op na hielden dan het bestuur der „Delftsche Handelsvereniging." Ik breng den heer K. in herinnering, dat de Delftsche Handelsvereniging eene vergadering heeft uitgeschreven voor hare leden en daarbij een beperkt aantal introductie kaarten voor Stadgenooten heeft beschikbaar gesteld. Dat wij, een stadsbelang besprekende, alléén stadgenooten toe lieten, is dunkt mij nogal duidelijk. Stadgenooten alleen hadden dus toegang: dit kon de heer K., en daar het in de Delftsche Courant geannonceerd werd, elk een weten. Mag ik hem dan nu vragen, aan wie door de Delftsche Handelsvereeniging ten onrechte de toegang tot de vergadering geweigerd is? Of, zoo hij dit niet opgeven kan, van zijne eerlijkheid de erkentenis verwachten, dat hij de zaak verkeerd heeft voorgesteld, m. a. w. aan de waarheid heeft te kort gedaan? Ook doet de heer K. het voorkomen als zou ik het recht van debat hebben verkort; ook, „dat men het persé allen eens moest zijn" en geen gelegenheid tot „hoor en wederhoor" werd gegeven. Ik breng den heer K. in herinnering dat ik ter vergadering, drinfend tot debat heb aangespoord en niet ééns maar heraaldelijk gevraagd heb , wie daaraan nog wenschte deel te nemen, en dit, zoowel na de inleiding van 't onderwerp, als vóór de aanneming der motie; aldus: ieder de gelegenheid heb gegeven aan de discussièn deel te nemen. Dat ik mijne eigene opvattting heb omtrent de geest en den toon, die in de vergaderingen door mij geleid, heerschen moet, mag men mij euvel duiden, maar daardoor bewijst men nog niet dat ik mis zie. De verantwoordelijkheid daarvan neem ik dan ook geheel voor mijne rekening en dit te eerder, omdat de vereenigingen aan wier hoofd ik sta, naar 't schijnt, onder deze wijze van doen niet erg lijden, daar ze zich in tamelijk rijken bloei mogen verheugen. De gelegenheid „om de zaak van alle kanten te bekijken," en de „keerzijde van de medaille" te doen zien, werd zoo ruim mogelijk opengesteld, en niemand is daarin in een enkel opzicht bemoeilijkt. Ook de heer K., niet, die zelf naai 't schijnt niets te zeggen had, maar het, als zoovelen, alléén van anderen verwacht had en 't als zoovelen, wel zoo gemakkelijk vindt opmerkingen te maken. Dat genot van opmerkingen maken gun ik hem gaarne, als dit maar niet gaat ten koste van de waarheid. Het is een waarheid dat tot de vergadering van de „Delftsche Handelsvereeniging" aan géén enkel stadgenoot de toegang geweigerd is; dat in die vergadering ieder 't recht had voor zijn gevoelen uit te komen, dat bij het stellen van voorloopige candidaaten (welke géén imperatief mandaat kregen) eene volstrekte onpartijdigheid heeft getieerscht, daar ieder — lid of geïntroduceerde — 't recht had candidaten te noemen, en ten slotte, dat in de vergadering van „Burgerplicht" (waar de heer K. niet, maar ik wel tegenwoordig was) uit het in de vergadering van de „Delftsche Handelsvereeniging" gestelde gros, de definitieve candidaten met groote méérderheid gekozen zijn, één zelfs met 63 van de 64 uitgebrachte stemmen. Voor de opname mijnheer de Redacteur U mijnen