Dit nommer bestaat uit TWEE Bladen. Eerste Blad. Binnenlandsche Berichten. DELFT, 5 Januari 1909. Let op de lieve jeugd! Een Hollandsche jongen is nu eenmaal geen Brave Hendrik en als hij zich amuseeren kan legt hij vaak een bedenkelijke roekeloosheid en waag halzerij aan den dag. Dit kan men nu weer opmer ken, nu de jeugd zicli vermaakt op hetgeen de dooi en 's menschen (speciaal des schippers) schennende hand hebben overgelaten van het eens zoo schoone ijs: een troebel restantje, modderig en papperig of wel in tallooze groote en kleine schotsen verbrokkeld. Op gracht en sloot ziet men de hope der vaderlands haar broze leven wagen, een aardigheid die met den dag gevaarlijker wordt. Laten de ouderen daarom op de Lieve jeugd letten en haar zooveel mogelijk van het verleidelijke maar gevaarlijke ijsrestantje verwijderd houden. Gemeente-ambi enaren. De „Vereeniging vau ambtenaren in dienst der gemeente Delft" 'verkreeg de koninklijke goedkeuring op hare statuten. Zuid-Afrikaansclie volkszang. Te Pretoria zijn verschenen (zes) Zuid-Afrikaansche Volkswijsjes, muziek van onzen stadgenoot J. P. J. Wiertz. Een welgemeende poging om de." Inst tot een eigen volkszang op te wekken en aan te moedigen,' zooals de „ i ransvaler" het uitdrukt. A u di ë n t i e n. De gewone audiëntiën van de Ministers van Marine en Koloniën zullen op Vrijdag a.s. niet plaats hebben. Minister Heemskerk. Na gisteren de vergadering van den Ministerraad, welke één dag vervroegd was, te hebben bijgewoond, is de Minister van Binnenlandsche Zaken, mr. Heemskerk, denzelfden . avond naar Engeland vertrokken, tot het doorbrengen van een 10-daagsch verlof. Nieuwjaar ten Hove. Het Nieuwjaars-gala-bal ten Hove, dat gisterenavond ongeveer een 1000-tal genoodigden uit de hof-, diplomatieke, burgerlijke en militaire kringen in de prachtig verlichte en met levende witte seringen versierde zalen van het Koninklijk Paleis vereenigde, werd ditmaal, zooals bekend, niét bijgewoond door H. M. de Koningin. H. M. werd tegenover de gasten vervangen door H. M. de Koningin-Moeder en Z. K. H. Prins Hendrik, die tezamen de honneurs waarnamen. Het bal werd opgeluisterd door de dansmuziek van de Kon. Mil. Kapel, gedirigeerd door den directeur luit. Bouwman. In de kleine danszaal speelde een orkest onder leiding van den kapelmeester der voormalige schutterij, den heer Boiten, en aangezien van de dansgelegenheid aldaar weinig of geen gebruik werd gemaakt, wisselde de muziek er de dansnummers af met het spelen van eenige marschen van oud-Hol landsche toonzetting, compositiën uit het verleden, die op speciaal verzoek van den Prins dezen avond werden uitgevoerd. Onze marine in W e s t -1 n d ï ë. Blijkens bij het departement van marine inge komen bericht is Hr. Ms. pantserschip „de Ruyter", onder bevel van den kapitein ter zee G. F. fydeman, 2 dezer te Curagao aangekomen. Ingevolge Kon. besluit is verandering gebracht in de commando's onzer scheepsmacht in de Caraïbische Zee: de kapt. t. z. J. B. Snethlage van de „Heemskerck" naar de „de Ruyter"; de kapt. t. z. G. F. Tydeman van de „de Ruyter" naar de „Heemskerck" ; de kapt. t. z. G. P. van Hecking Colenbrandei' van de „Gelderland" naar de „Utrecht"; de kapt. t. z. M. W. L. Olivier van de „Utrecht" naar de „Gelderland". In verband met den veranderden staat van zaken in Venezuela heeft de „Heemskerck" order ontvangen naar Nederland terug te keeren. De „Utrecht" vertrekt uiterlijk 12 dezer naar West-lndie ter aflossing van de „Gelderland". Voor blinden. De vereeniging Nationale Blindenzorg (beschermheer Z. K. H. Prins Hendrik der Nederlanden) schonk van hare netto totaal ontvangst ƒ1175 aan het fonds tot stichting en instandhouding van een Tehuis voor alleen' staande Blinden te Wolfheezen; ƒ1175 aan de Blinden stichting en ƒ 100 aan de met de Blindenstichting ver bonden voorschotkas. Een nieuwe onderwijs-inrichting. Naar het „Vad." verneemt zijn er te 's Gravenhage particuliere plannen in voorbereiding tot stichting aldaar van een onderwijsinrichting, voor middelbaar en gymnasiaal onderwijs. De bedoeling is beide onderwijstakken aan één school te vereenigingen met een leerplan, waarin een stelsel zal worden uitgewerkt, dat sterk van het tegenwoordige wettelijke systeem afwijkt. De onderwijsrichting zal neutraal zijn en aansluiten bij het stelsel, gevolgd aan de lagere school der Haagsche Schoolvereeniging aan de Mauritskade, aldaar. Fabrieks- of handelsmerken. De Directeur van het Bureau voor den Industrieelen eigendom te 's Gravenhage herinnert belanghebbenden dat de kracht der inschrijving van een fabrieks- of handelsmerk, ingeschreven in den loop van het jaar 1889, vervalt met den zelfden dag van het jaar 1909, tenzij de rechthebbende vóór den laatstgenoemden dag vernieuwing hebbe aangevraagd. De voor de vernieuwing te vervullen formaliteiten zijn dezelfde als voor de eerste inzending bij art. 4 der Merkenwet zijn vastgesteld. Vliegproeven in Den Haag. Deder dagen zijn, naar „L. en V." meldt, m het Haagsche Bosch proeven genomen met een minia tuui-vliegtoestel (vervaardigd van aluminium), te Parijs aangekocht door de-heeren Stork en Jochems van het Auto-Palace in Den Haag. Naar men mededeelde, zal deze vliegmachine dienst doen als model voor het vervaardigen van vliegmachines aan genoemde werkplaatsen. Einde Januari wordt aan genoemde carage een groote vliegmachine verwacht, waarmede de heer Jochems van Duin digi. vliegtochten zal ondernemen. Ongenoode gasten. Een familie in de Lepelstraat te Amsterdam, 's avonds van visite thuis komende, hoondie iemand de zoldertrap oploopen. De heer des huizes trok de stoute schoenen aan en ging naar boven, waarna hem weldra bleek, dat er bij hem ingebroken was. De voorkamerdeur was geforceerd, alle kasten en laden waren opengebroken en het linnengoed lag over den grond verspreid. Een gouden ketting was meegenomen. De inbreker schijnt ontvlucht te zijn door de nooddeuren die de zolders der aangrenzende perceelen verbinden. En 't mooiste van de grap: de familie is haast-je-rep-je verhuisd van den schrik! S. D. A. P. en „Tribune". Het partijbestuur der S. D. A. P. heeft een partijreferendum uitgeschreven over de vraag of een buitengewoon congres zal worden bijeengeroepen. Het acht zelf een buitengewoon congres niet noodig. Plet vraagt aan de partij of zij al dan niet van dezelfde meening is. Het P. B. schrijft tegelijk met dit referendum een verkiezing uit voor de twee vacante plaatsen in het P. B. „Verlangt de partij aan het incident met de „Tribune"-redacteuren niet meer tijd, moeite en geld te besteden dan noodig, zij beslisse in onzen geest (geen congres noodig). Mocht de beslissing anders uitvallen, dan zal het P. B. onverwijld het buitengewoon congres uitschrijven en daar zijn gedragslijn weten te verdedigen". Aldus in het „Volk". Een nieuwe kwestie aan de Aardappelmarkt. Aan de Aardappelmarkt te Amsterdam is een nieuwe kwestie ontstaan, welke geleid heeft tot een conflict tusschen de arbeidersorganisaties en de aardappelhandelarenvereeniging. Tengevolge van de strubbeling van eenige maanden geleden werd een tarief voor de aardappelmarkt vastgesteld, waarbij hoofdzakelijk de grieven der arbei ders ingewilligd werden. Een aardappelhandelaar — teven winkelier — kon zich echter niet aan het tarief houden, met het gevolg dat door de werklieden aan menschen die daar hun inkoopen wilden doen, aangeraden werd daar niet te koopen. Inplaats deze en nog een andere grief ter kennis van de daarvoor ingestelde Commissie te brengen, begonnen de werklieden een actie om hun wenschen ingewilligd te krijgen. Dit had tot gevolg dat na eenige onderhandeling de voorzitter en secretaris der aardappelvereeniging gisterenmorgen uitgesloten werden door de patroons. Voor don patroon van een hunner werd daarop door de arbeidersvereniging verboden te werken. Deze aardappelhandelaar zet thans zijn bedrijf voort met schippersknechts etc. De anderr was z.g.n. los werkman. H u 1 deb 1 ij k aan de Koningin. Onder presidium van mevrouw van Leeuwen— Waller, de echtgenoote van den burgemeester, heeft zich te Amsterdam een comité gevormd, dat zich ten doel stelt de medewerking te verwerven van de Amsterdamsche vrouwen en meisjes, tot het aanbieden van een huldeblijk aan H. 'M. die Koningin ter gelegenheid van de heuglijke komende gebeurtenis. Herrie te Elburg. Te Elburg is men op den burgemeester gebeten en dit heeft zich nu Zaterdagavond geopenbaard in het verzet tegen de „openbare macht". Een paar visschers waren aan 't bakkeleien en toen die politie tusschenbei de kwam, werd zij geslagen en geschopt door de menigte, zoodat de handhavers der orde het hazenpad moesten kiezen. De menigte trok daarop onder luid getier en vijandelijke kreten aan 't adres van den burgemeester door het stadje. Toen de burgemeester t waagde om buiten te komen, werd hij ontvangen met de kreten: „Slaat hem dood. Gooi hem de hersens in!" en meer van dien aard. Met straatkeien werden die ruiten ingegooid. Een andere troep volk ging leven maken bij het huis van een wethouder, dien men door het zingen van spotliedjes de deur uit poogde te lokken. „De burgemeester en de politie hebben tot des nachts halféén met de hand aan den trekker hunner revolvers geloopen", aldus een bericht. Wat zullen hun vingers dan stijf geweest zijn! Maastricht op z'n achter s t e b e e n e n. Zaterdagavond liepen te Maastricht als elke week groepjes mannen, ventende met het socialistisch blaadje en dragende een transparant, waarop stond: „Lees de Voorvechter". Tegelijkertijd echter trokken honderden arbeiders, leden van congregaties en! patronaten, door de stad, voorzien van een transparant, waarop te lezen^ stond: „Christus in Limburg". De leden der Katholieke Actie en andere godsdienstige vereenigingen vergezelden dezen optocht, hielden de menschen bij elkaar en gaven het sein tot het roepen van: „Leve de Katholieke Actie", „Leve Christus", „Weg met Van Vorst" (ex-geestelijke en redacteur van de „Voorvechter"). Dubbele politiewachten doorkruisten de stad, doch men bleef bij manifesteeren en vloog elkander niet in de haren, — iets wat ook volstrekt geen bewijskracht heeft! Ongelukken. Een landbouwer wonende in den Pothoek, te Schalkwijk, nam, na op Nieuwjaarsdag zijn vrouw naar de kerk te hebben gereden,, bij het keeren van /.ijn rijtuig vermoedelijk den draai te kort, zoodat de wagen omviel en de man eronder geraakte, waarna het paard op hol ging en hij een eind meegesleept werd. Zwaar verwond en geheel buiten kennis werd hij in de pastorie gedragen en later huiswaarts gebracht. Zondag is die ongelukkige gestorven. — Op het stations-emplacement te Arnhem is een voorman-rangeerder, vader van 13 kinderen, tusschen de buffers van een rangeerenden trein gekomen, waardoor zijn borstkas werd ingedrukt en zijn longen werden gescheurd. Kort daarop is hij overleden. — Te Rotterdam is gisteren een 12-jarige jongen in de Rotte door het ijs gezakt. Een ander, die hem nasprong, werd met moeite zelf gered. De knaap verdronk. — Te Amsterri mwiiwl«i^AinsteM3i^de^Nieuw^j^instej^ brug twee kinderen door het ijs gezakt en kort daarna^leveitfooj^ggehaald^^^^^^^^^^^^^^ --- FEUILLETON. DE VLOEK DER MISDAAD. Uit de herinneringen van eenpredikant. (Naar het Duitsch.) 6) Zij trok mij haastig naar de sofa terug en nam weer op den stoel ernaast plaats. Terwijl ik zachtjes een gebed uitsprak, lag zij met haar gezicht op den rand' van de sofa en hield mijn rechterhand met haar beide handen vast. Zoo bleef zij nog lang, nadat ik geëindigd had, onbeweeglijk liggen. De langzaamste wijzer komt eindelijk op ■twaalf en de langste nacht moet eindelijk voor den dag wijken. Het morgenrood scheen reeds door de reten der blinden, toen juffrouw Neiberg opstond. Het diepste leed was op haar gezicht te lezen en scherpe rimpels in haar voorhoofd gaven haar het uiterlijk van een oude vrouw. Zij maakte den indruk alsof zij in die paar uren jaren verouderd was Ik dank u voor uwe goedheid, dominee, zeide zij, maar ga nu naar huis en rusten. De morgen breekt aan en mijn man zal weldra komen. Misschien verdraagt vader zijn tegenwoordigheid nu beter dan gisteravond. Ik nam mijn hoed en trad nog eenmaal aan het bed van den zieke. De oude lag nog met starende oogen als te voren, maar zijn geacht toonde eer> vreemde uitdrukking. Ik kreeg een angstig voorgevoel. Ik trad naderbij en greep zijn hand ; zij was slap en reeds koud. Een vernieuwde aanval van beroerte had een einde aan zijn leven gemaakt — Wees sterk, lieve juffrouw Neiberg, zeide ik, mij omkeerende en haar hand grijpend, uw vader is dood. Zij nam mijn woorden kalmer op, dan ik verwacht had. Zij knielde voor het bed neer en sprak : God, ik dank u voor zijn verlossing en wees zijn ziel genadig! — Amen, zeide ik en greep haar hand, die op het bed rustte. Een oogenblik daarna stond zij op en zeide met rustige stem: Dominee, ik 'bid u ga nu rusten. Ik zal Hanna roepen en mijn man laten halen. Ik beloofde haar zelf op den terugweg haar man kennis te geven van den dood van haar vader en ik trad diep ademend in de frissche morgenlucht. De leeuweriken zongen zoo vroolijk hoog in den blauwen aether, dat het mij onwillekeurig goed te moede werd. Toen ik bij de hoeve van den schout kwam, kwam Neiberg juist de deur uit om zich naar het huig van zijn schoonvader te begeven. Ik deelde hem diens dood mede; dit bericht scheen hem noch te verrassen noch te verschrikken. Na mij bedankt te hebben, verwijderde hij zich. Eenige uren later zat ik na een onrustigen en onverkwikkelijken slaap weder aan mijn schrijftafel, niet om het bericht, dat ik den vorigen dag had afgebroken, verder af te maken, maar om over een grafrede voor den ouden Glitta na te denken. Hoe onbeduidender de gestorvene geweest is, zooveel te moeilijker zijn dergelijke redenen; ck bloedverwanten vinden hun grootsten troost in de lofrede over hun doode, en hoe weinig valt er dikwijls te loven. Als de man rustig en eenvoudig geleefd heeft, dan gaat het nog. Men valt maar in herhalingen en wat men van den één zegt kan ook voor den ander dienen. Dezen keer bevond ik me in een moeilijk geval. De overledene had een eenzaam en geen goed. leven geleid; de kerk had hij sinds jaren niet meer bezocht, met zijn bloedverwanten zich zeer weinig bemoeid, zoodat zijn dood geen merkbare leegte achterliet Door niemand bemind, door velen met angst gemeden, had hij het laatst 'van zijn leven in een eigenaardigen toestand en veel in dronkenschap doorgebracht Wat (lovenswaardig zou ik van dezen man zeggen ? Daarbij kwam nog mijn argwaan, dat hij zijn ziel met het gehëim van een schuld belast had. De schrik met welken juffrouw Neiberg van het bed van haar vader teruggesprongen was, kon wel veroorzaakt zijn door den angst voor het sterven, maar het vermoeden lag niet ver, dat de zieke fluisterend, tegen zijn wil, een schuld verraden had, die zijn dochter met zoo'n ontzetting vervuld had Het uiterlijk van Glitta was niets veranderd na mijn aankomst en niets verraadde toen den doodsstrijd. Ik was overtuigd, dat er een donker punt in het leven van dien man was, waardoor zich zijn zonderlinge levenswijze deed verklaren. Dit alles ging mij door het hoofd en daardoor kwam ik maar niet tot mijn grafrede. Daar werden mijn gedachten onderbroken door het binnenkomen van Neiberg. Hij sprak met mij dag en uur van de begrafenis af en sprak ook zijn wensch uit voor de plaats van het graf. — Een grafrede, zeide hij tot slot, moet niet gehouden worden, dominee. Mijn vrouw wil dit bepaald niet; zij had graag in de plaats daarvan een langer gebed 1 van u aan 't graf. Men zal er in. het dorp wel over spreken, dat wij, de rijksten van allen, geen lijkrede laten houden, maar mijn vrouw is toch den doode het naaste en zoo heb ik gemeend, dat aan haar wensch voldaan moet worden. — Zeker, Neiberg, antwoordde ik, — blijde van zoo'n moeilijke opdracht verschoond te blijven. VI. Een paar maanden waren voorbij gegaan. De .praatjes van de dorpsbewoners, hoeveel geld de oude Glitta wel nagelaten zou hebben, zwegen langzamerhand, ook de verwondering, dat juffrouw Neiberg voor de armen en voor een kostbaar kerksieraad een groote som aan mij had overhandigd en dat zij de oude huishoudster, die zij in 't geheel niet lijden mocht, bij zich in huis had genomen.» Nu en dan sprak men nog over het groote huis aan 't einde van 't dorp of over den prachtigen marmeren gedenksteen op het kerkhof, maar toch al gauw geraakte de oude Glitta in het vergeetboek. Zooveel te meer moest ik aan hem denken en de reden daarvan was de verandering, die er met juffrouw Neiberg had plaats gehad. Sinds den morgen, dat ik haar aan 't sterfbed van haar vader verlaten had, was een diepe moedeloosheid niet van haar geweken; waar ik haar ook zag, in huis, op 't veld of in de kerk, overal zag ze er even somber uit, wat zoo dikwijls de voorbode van krankzinnigheid is. Haar man scheen tiaar gemoedstoestand niet te bemerken, of hij schreef 'haar treurigheid toe aan haar verdriet over het verlies van haar vader. Ik geloofde dieper te zien en nam mij voor eens bij gelegenheid met haar daarover te spreken. Maar het was als raadde zij mijn bedoeling, zoo voorzichtig vermeed zij het met mij alleen te zijn. Zij was blijkbaar bang er over te spreken. Ik wilde haar vertrouwen niet afdwingen en liet de zaak rusten, in die hoop, dat 'het toeval mij wel ter hulpe zou komen. Dit gebeurde ook, maar qp een zeer treurige wijze. Op een middag werd mij van het postkantoor door een bijzonderen bode een brief gebracht. Hij droeg het stempel van de eenige mijlen verder gelegen stad en net adres was door een onbekende band geschreven. Nieuwsgierig verbrak ik het zegel, maar spoedig veranderde mijn nieuwsgierigheid in hevige ontroering. De opzichter van dien in aanbouw zijnden spoorweg schreef mij, dat Peter Brettschneider bij het springen van de rotsen zwaar gewond was. Een stuk van de rots had hem het linkerbeen verbrijzeld en de dokter had de amputatie noodig geacht, maar daarbij ook niet verzwegen, dat de gekwetste aan de gevolgen van de operatie sterven kon. Daarom wilde Peter de operatie niet laten plaats hebben voor hij mij nog eens gesproken had. Hij smeekte mij daarom dringend als ik kon zoo spoedig mogelijk te komen. Mijn besluit was dadelijk genomen. Nadat ik mijn vrouw verzocht had mij de noodigste zaken voor de reis in te pakken, liep ik naar Nei'berg. Ik trof hem en zijn vrouw juist aan 't ontbijt. Zonder omwegen vertelde ik hun van het ongeluk en ver zocht aen schout mij wagen en paard te leenen. Hij was niet alleen dadelijk daartoe bereid, maar ook zijn vrouw, wat mij zeer verraste, toonde de veel deelneming en had zelfs tranen, in haar oogen. Ik was nog niet lang in huis terug of de wagen kwam reeds voor. — Ik hoop vannacht nog terug te komen, riep ik mijn vrouw toe en steeg in. (Wordt vervolgd.) ---