POT en KETEL. De- leeraar aan het militair© gymnasium-, Lew Pustakow woonde deur aan deur naast zijpen vriend, den luitenant- Lc-ndcnzow. Tot detzen richtte hij op- een Nieuwjaarsmorgen zijne schreden. — Hoor eens, Grischa, zeide hiji tot ,hem-, na- de gebruikelijke gelukwenschingen — ik zou je niet lastig vallen, als het niet dringend noodig was. Leen mijl, bid ik je, voo-r heden je Stanisla-usordei. Ik ben namelijk' b-ij den koopman Spitschkin te dineere-n genoodigd, en, zooals je wel weten zult — die kerel is letterlijk dol op lintjes en kruisjes, zoodiat hiji eligenlijk iedereen, die zoon ding niet op zijpe jas heeft zitten, voo-r een söhoft en een schooier verslijt. En dan —- hij- heeft twee dochters, Nast-ja en Sinai, zooals je weet Ik wend mijl dus tot jou als vriend Je zult miij wel begrijpen, niet waar ? Komaan, toe, doe mijl nu dat pleizier! Niet onder een blos van verlegenheid ,epi een angstig kijken- na-ar d© deur had Pustakow dit verzoek uitgebracht. D'e luitenant speelde eerst wel wat- op, maar gaf eindelijk 'toe. Omi twee uur 's middags reed Pustakow naar den huiz© Spitsc'hkin. Hiji had zijp© -pels van varen open gelaten en op zijpe borst flonkerde in goud eau ©mail de geborgde Stanislaus. — Nu, voel ik mijl waarachtig een theel ander men,sch! dacht hij, en schraapt© zich met, een zeker zelfbeiwust-zijp de kie-etl. — Zoo'n klein ding- Het kost misschien niet meer -dan vijf roebel. En wat- een effect maakt 't ! Voor -het huis van den heer Spitsehkin, sloeg hij) zijn pels nog' wijd-er open, en begon langzaam, den koetsier te betalen. Toen dei koetsier don Stanislaus in het oog kreeg, stond hij—zooverbeelddeiPustakow zich — a-ls versteend'. Pustakow deed „hum -humi" en trad het huis in. Den pels trok Chijl in den anti-chambre af, en' hij. wierp een blik in de' zaal, waar ongeveer vijftien personen; aan eene lange gedekte tafel zaten en reieds begonnen waren tei ©ten. Men hoonde' g'ego-ns van stemmen en gerammel van borden. — Wie heeft daar gebeld ? vroeg dia hee-r des huizies opstaande. — Ah ! Lew Nioolajewisch ! — Als ik u verzoeken mag! — Een, beetje laat, maar -dat hindert niet. Wijl ,zijp zoo pas gaan zitten. Pustako-w welfdfe zijne borst, wierp trotsch het- -hoofd' in den nek en- trad, zich d© handen wrijlvend', ^d-e zaai binnen. Maar — daar zag hij iets ontzettends Aan de tafel, naast juffrouw Sina, zat zijin collega, de leeraar in het Fransch, Tremblajit. Als die Franschman zijpel orde zag, zou- hij- lastige vragen gaan dfa-en en hem waarschijnlijk voor eeuwig aan de kaak steilleni... W at te doen ? — Maar de orde zat vast op zaj|na jas genaaid. ; en een terugtocht was nu niet meer mogelijlk. Snel drukte hiji op die orde zijne rechterhand en maakte voor het gezelschap eene dieps buiging 1 . Vervolgens zette Tiijl zich zwaarwichtig, zoirüder iemamd de hand te reiken op den éénigetn stoel die nog 1 vrij was, vlak tege ncxv er zijnen Franse hen collega. — Waarschijnlijk een 'beetje aangeschoten, dacht Spitsohkin, die zioh Pustakowg zonderlinge manier van, doen niet anders kon verklaren. Er werd hem, een bordi soep gebracht. Hij nam den lepel met' de linkerhand op. Maar toen schoot hem' te binnen dat men onder welopgevoede menschen toch niet met ,dle linkerhand kam eten. Wat doen? D'an maar in het geheel niet eten, je! Hij zeide dat hij| reeds gegeten had. — Ik bracht een bezoek aan mijn oom, dokter Elejew. Die drong mij zoo — en. dus moest ik wel bij) hem toetasten. Onder die bedrijven leed Pustakow ware Tantaluskwellingen. De soep zag er zoo appetijtelijk uit,, en van den gestoofdem steur stegen zulke verrukkelijke geuren op! Hiji dacht er over zijp. rechterhand vriji te maken en de orde 1 piet zijp linker te bedekken, — maar hiji durfde niet, want als mem het merkte — o wee! — Maar zelfs al merkte men heit niet. — hoe kon hiji den arm oiver de gansche borst giestrekt houden., alsof hiji eene aria zingen moest?... Hemelsche goedheid, zou dat diner eeuwig duren? — Hiji zou na afloop maar gauw naar een restaurant loopen! Na het derde gerecht wierp hij met één oog een heimelijken blik op den, Franschmani. Het leek hem zoo alsof ook Tremblant om de eene of andere reden erg verlegen! was, hem; angstig aankeek en. óók niet at. Toen zij elkaar zooi begluurden, werden zijl beiden nog verlegener em 'kaken o