DERDE BLAD PREANGERBODE Zaterdag 20 Mei 1922, No. 139. Hoofdredact.: B. Daum. Nederland. DE MOORD TE BEERTA. Te Winschoten diende kortgeleden voor de arrondissements-rechtbank de zaak tegen den 35 .-jarigen veldarbeider Jan Oostland, thans gedetineerd in het huis van bewaring te Winschoten. De beklaagde staat terecht terzake, dat hij op of omstreeks 17 Februari j. 1. FreerkWoltjer, landarbeider te Beerta, opzettelijk van het Seven heeft beroofd. Daartoe heeft btkl. Woltjer opzettelijk gewelddadig met een zwaar stuk ijzer met een spitse haakvormige pin aan het uiteinde daarvan, alians met een zwaar en hard voorwerp eenige heft ge slagen toegebracht op zijn hoofd. Woltjer kreeg dientengevolg een schedel- en hersenverwonding, waaraan hij kort daarop is overleden. Subsidiair wordt beklaagde ten laste gelegd, dat hij op plaats en tijd voormeld aan Freerk Woltjer opzettelijk zwaar lichamelijk letsel heeft toegebracht ten gevolge waarvan hij spoedig is overleden. De tweede subsidiaire tenlastelegging houdt in, eenvoudige mishandeling. In deze zaak zijn elf getuigen gedagvaard. Als eerste getuige werd gehoord, de veldwachter J. de Jonge, rijksveldwachter te Beerta, die verklaarde te zijn gewaarschuwd door D. de Wit, bakker te Glimmen, dat Woltjer door Oostland was vermoord. Getuige ging erheen met dr. Oosterhuis, dien den dood constateerde. Aan het achterhoofd weiden vreeselijke wonden ontdekt. Getuige vond de bekende haak dicht bij Woltjers huis. Op het voetpad ontdekte getuige niets. Ongeveer tien gulden werd in Woltjers huis gevonden, benevens «.en paar ledige portemonnais. Woltjer stond zeer gunstig bekend. Getuige P. Kort, opperwachtmeester der Maréchaussee te Finsteiwolde, verklaarde alleen dat De Jonge in zijn tegenwoord : gheid de haak vond. Getuige H. Goldhoorn, veldarbeider te Beerta hoorde met zijn kamerad* n angstgeroep op 300 meter afstand. Klinkspoór kwam h p n tegen, die op een vraag van De Wit antwoordde, dat ze aan het slaan waren „van-hebik-jou daar". Zij gingen er op af en zagen Otstland bij Woltjers huis staan. Op De Wit's vraag, of hij geslagen was, antwoordde Oostland niet. Woltjer vonden zij bloedende uit voor- en achterhoofd op het ijs. Op den wal gesleept zuchtte hij nog even. Getuige waarschuwde dr. Oosterhuis, De Wit haaide rijksveldwachter De Jonge. „Wij dachien", zeide getuige, „dat Oost'and zijn broer had geslagen; het was halfnegen 's avonds. Beklaagde merkt kalm op, dat het halftien geweest moet zijn. Getuige B. de Voogd; veldarbeider te Beeria, antwoordde op een vraag van beklaagde hoelang het duurde, dat de tram passeerde nadat beklaagde was h-rkend door de vier personen, dat dit omstreeks drie minuten was. Getuige S. W. Klinkspoor, gymnastiek-onderwijzer te Beerta, kwam voorbij op de fiets en hoorde vooraf zwakke geluiden, "doch geen hulpgeroep. Verder ge komen zag hij twee personen worstelen. Later omkijkende zag hij iemand staan, die een ander bij de beenen vasthield. Getuige H. Ekamper, kantoorbediende te Beerta, antwoordde op een vraag van mr. Kloppenborg of hij kan zeggen van wie de g< luiden afkomstig waren, als Woltjer of Oostland die hadden geuit, ontkennend. Ge'uige J. Botje?, landbouwer te Reerta, hoorde dat van twee personen, die over de brug liepen met klompen, de voorste de vlugste passen deed. Hij herkende de stem van Woltjer. Beklaagde beriep zich op een ruzie met Botjes over loon, waarop Botjes, die bij zijn verklaring volha- dde, antwoordde, dat beklaagde meer geld wilde dan hem toekwam. Getuge De Wit zeide op een viaag vanmr. Kloppenborg dat het hulpgeroep niet kwam van Oostland, wiens stem getuige kent. Mr. Kuipers vroeg beklaagde over de verklaring van Botjes en wie op de brug achter liep. Spontaan zeide beklaagde „Ik", doch even later zeide hij zich te hebben versproken. Dr. Miereniet, arts te Groningen volhardde bij den inhoud van zijn visum repertum. Getuige Jacob Woltjer herkende den ijzeren haak van zijn verslagen broer. Beklaagde gaf nu een lang verhaal van de gesprekken tusschen den veislagene en hem. Bij zijn vertrek werd hij door Woltjer aangevallen en achtervolgd. Op den weg ontrukte beklaagde den haak aan Woltjer en bracht daarna de slagen toe. Hij wilde niet opzettellijk dooden of zwaar verwonden. Van De Wit begreep hij, dat d ; e hem wilde slaan. Daarom vluchtte hij achter de huizen, om te luisteren hoe het afliep, later naar een schuur. Daarin bleef hij drie dagen en drie nachten. Toen ging hij naar huis en werd gearresteerd. Mr. Kloppenburg begreep niet dat Woltjer beklaagde achtervolgde als er niets anders was gebeurd. Op e^n vraag van mr. Meindersma antwoordde beklaagde een slag in den rug te heb ben gekregen, zoodat hij omviel. Opperwachtmeester Kort had echter niets aan den rug gemerkt. Mr. Meindersma vroeg beklaagde waarom deze een paar dagen in de schuur vertoefde a's hem onrecht was aangedaan. Al deze en andere vragen lie t beklaagde onbeantwoord Alleen erkende hij nog in geldnood te hebben verkeerd. Het Openbaar Ministerie, waargenomen door mr. E. H. D. Schutte, achtte den doodslag bewezen en eischle vijftien jaar ge vangenisstraf voor dezen beklaagde; die geen greintje medegevoel toonde. De verdediger mr, D. H. Boch, refereerde z ch aan het oordeel der rechtbank. --- Onder de Streep. ONDER DE REDACTIE VAN JAN FEITH. UIT ALLE HOEKEN EN GATEN. Regen. — Klokslag zes uur 's morger.s moet ik in de kazerne zijn. Van m'n woning naar de kazerne is het pre cies een uur loopen. Het is regenachtig en om vijf uur 's morgens is het nog stikdonker. Half vijf stap ik uit de baleh-baeh, want precies om vijf uur moet ik weg. ^ Sadootjes rijden rog niet. Ik ben precies om vijf uur op straat. Het regent. Klokslag zes uur moet ik in de kazerne zijn. Ik begin flink te loopen. Wijn schoenen stappen door de donkere straat. Het regent, het regent. Ik ben nog moe van den nacht en slaapdronken. En het regent. Ik loop sneller dan noodig is. Omdat het regent. Ik begin te zweeten. De regen stroomt. Het slaat vijf uur. Het slaat van enkele torens en van de burgerschool. In mijn slecht geluimd droomhumeur heb ik een uur lang in den regen gedraafd. Ik zweet. Mijn hemd is drijfnat. De regen klettert. Ik ben tot op het hemd doorweekt. Het hemd is nat, van binnen zoowel als van buiten. Ik draaf verder door den regen: stap, stap, stap. De regen kletst, kletst, kletst. Ik veel me heelemaal verstompt en het laat me koud, dat de hemel langzamerhand opklaart. Tegen zes uur houdt de regen op. Het motregent alleen nog maar. De regen wordt minder en minder. Klokslag zes uur ben ik in de kazerne. °P dit oogenblik—op het moment, dat ik de kazerne binnenkom, dat ik een dak boven wijn hoofd heb—op dit oogenblik wordt het buiten droog. Alsof het zoo besteld was. De zon komt door. De dag wordt mooi. Het regent niet meer, den heelen dag niet. Alleen van vijf tot zes in den morgen heeft het moeten gieten. Zoolang i k onderweg was. Met zulke middelen werkt de ernst des levens .... ERVARINGEN VAN EEN DUITSCH ONDERWIJZER AAN EEN H I S, VIII (Met teekeningen van Chris Kras Kzn.) Aan boord des dampschips had men mij gezaagd, dat de Europeeërs in Indiën wie de Ingeborenen dagelijks zich te reinigen gewoon waren. Ofschoon het baden mij aan boord niet een bedarfnis geworden waar en Ik den ouden dorpzeden trouw r.iet anders dan dagelijks hoofd en handen, en wektlijks de voeten te wasschen gewoon waar, hetgeen mij mijne levenstijd heendoor, de dertiger jaren, genoegzaam voorgekomen, en Ik mij niet herinner mijn lijf ooit gansch en gaar aan meer of rivier toevertrouwd ie hebben, vatte Ik mij ihans der warmte wegens, de ontsluiting de zeden der ineeborenen te volgen en mij in den langs mijn gasthof vlietenden stroom te erkwikken. Derhalve onsloot Ik mij in mijn kamer mij der overige kleedingstukken te ontledigen om gekleed in korte beenkleeden en voorhemd in den stroom een bad te nemen. In dezen waar het tien stonden, en in mijne opdracht stond dat Ik mij den dag mijner aankomst te Batavia te elf uur bij den allerhoogsten chef d<*n directeur der B. B. te melden had. Ik dreef mij zeiven tot ijl san en begaf mij gekleed wie boven beschreven uit de kamer om mij naar den stroom te wenden. In de voorderwarande trof Ik den meer genoemden jongen mensch die mij verwonderd aanzag en dezerwijze toesprak „Wo gehen Sie heen ?" Ik antwoordde dat Ik voornemens waar, mij door een bad in stroom, lijf en ziel te erkwikken. De jonger mensch schuddelde het hoofd en zaagde: „Du kunne niet in die kali baden gehen. Das thun allein nur Inlander. Sie kunne so niet in dein untergut über de strasse laufen. Das solte ein scliönes relletje weider. Als Sie baden willen dan musse sie das in de mandikamer thun. Gehen Sie nur mit mij mit, dan zal lk Sie den Mandikamer weisen.', Ik begreep niet alles hij zaagde, maar hij vatte mij aan en zoog mij met hem voort naar achterste deelen des gasthofs, waar hij een deur eens kleinen kabinets opende, en zaagde : „Hier is die mandikamer, hier kunne Sie ruhig baden." Daarmet sloot hij de deur achter mij en liet mij alleen in kleinen dunkerder ruim. Nadat lk mij aan donkeite gewend had, schouwde Ik mij om en bemerkte in hoek des kleinen schuurs een waschtrog welke van water gevuld eischeen. Deze waschtrog waar afgedekt met ijzeren traliewerk. In den traliewerk waar een luik gelaten. Op den rand des waschtrog waar een emmer. Alhoewel Ik reeds lange begrepen had dat de jonger mensch mij valsch verstaan had en mij bij verzuim in dezen ruim gebracht had, dreef mij de nieusgier aan, dezen ruim nader te onderzoeken. Ik moet hierbij, ter verontschuldiging mijner als onvoorzichtig naar voren komende drang naar wetenschap, opmerkzaam maken op de omstandigheid dat Ik raar Indiën gekomen als wetenschappelijker man, die bij afscheid uit Vaderland voor zich genomen alle vreemde en onverstaanbare naar voren komende zaken wetenschappelijk te onderzoeken. Deshalf naderde lk mij den waschtrog met het traliewerk en den emmer. Bij raderkomen ondervond Ik den vloer des ruims zeer effen en glad en het geviel mij zwaar bij gaan staande te blijven. Aan rand des waschtrogs gekomen scheen het water mij hel en koel en kon Ik der verzoeking geen wederstand bieden mij met water uit dezen waschtrog te erfrisschen. Deshalf ontdeed Ik mij van schoenen en voorhemd, de onderbeenkleeden echter tuchtigheidshalve niet uittrekkend. AIzoo met ontblooten overlijf, met blooten kop en het onderlijf slechts karig gehuld in voorzaagde korte onderbeenkleeden, besteeg Ik den waschtrog, welks rand mij tot dep taille reikte. Voorzicht liep lk den rand entlangs naar den gat in traliewerk. Het gat waar zeer eng en het kostte mij veel moeite beide beenen tegelijk in water te steken. Na vele mislukte proevingen waar het mij gelukt. Het water waar koel en aangenaam en lk zette mij op het tralievenster, beide beenen in water en belustigde mij als kleiner jongen met waterspel. Wijl Ik geen der gezondheid schadelijke gevolgen van bad ondervond, werd Ik dolkoen en onbezonnen en pleegde lk een daad die mij immer zal rouwen, niet zoozeer den daad alswel] den volgen wegens. Ik bevrijdde mij nu van mijne onder beenkleeden, de oogen in dezen steeds op den wand des ruims gericht. Wijders legde Ik de beenkleeden op den rand des waschtrog en liet mij niet zonder moeite in water heenaf. Het gelong mij tot mijn taille mij door het gat te werken en Ik verheugde mij zeer in koelen frisschen hellen nat. Na eenige minuten vertoeven in bad, dat mij uitermate als opwekkend geviel, ving Ik aan uit vollen hals een mijner voorgetrokken Vaderlandsche liederen aan te heffen en wel: Op vleugelen des gezangs. * Harteliefje draag lk je voort. Voort naar den vloer des Gangs Daar weet Ik den schoonsten oord Daar hossen hierbij en luizen De vrome kloeke Gazellen En in de verte ruischen Des heiligen stroomens bellen." En Ik durf getuigen dat mijn stem in steenen ruim gansch lieflijk in ooren klonk. Bemoedigd van koelheid des waters, wiewei van des eigen gezaagd luid, ergreep Ik in koenen euvelmoed den emmer en tot gelaeupte in frisschen hellen water staand sloeg Ik den emmer op den rand des waschtrogs ter begeleiding van het lied dat ik vroolijker stemme aanhief, het vers uit de lustige Weduwe: „Ja de studie der wijven is zwaar, Voor ons mannen verduiveld voorwaar. Nimmer kent men de ziel en het lijf Van het wijf, wijf, wijf, wijf, wijf!" Met de woorden van het laatste couplet luidende: „Of ze blond of ze bruin of ze rood zich gevetfd Eindelijk wordt men toch gekerfd." eindigde Ik mijn zang met emmerbegleiding, en plaatste den emmer met laatsien harden smak op den rand des waschtrogs, in dezen mij zeiven wonderend over mijn jeugdelijken overmoed en den mij vreemdaardigen lichtzin. Na nog vele dergelijke vaderlandsche lieder te hebben gezongen, begon het mij in beenen en buik te krampelen, weshalf lk het bad weder te verlaten in eindelijken besluit vatte. Ik hefte mij op de handen op het traliewerk, maar bevond tot mijn grooten verschrikken dat het traliewerk vast bovea mijn geheupte sloot met den gevolg, dat Ik niet naar boven noch naar beneden been uit meer kon. Nu was goede raad inderdaad" zeer dierbaar. Zoo hing Ik daar tusschen den duivel en de diepe S zee, gelijk Engelsch-' man te zeggen gewoon is, en al waar deze diepzee niet zoo diep dat men daarin te verzuipen gekund zou hebben, de duivel waar wel daar en kwam tot mij in vorm der Ingebore ne vrouw Babu Marie Sini. (Voortzetting volgt.) Von W. -o— --- Buitenland Engeland en Dominions. UIT BRITSCH INDIË. (Slot.) De Begrooting. Hier volgen eenige grepen uit de begrootings-debatten: Mr. Darey Lindsay noemde deze begrooting het meest betreurenswaardige budget dat Indië ooit had gezien. Nood7akelijk war. drastische bezuiniging in elke richting. HetFinance M mber had verzekerd, dat ijverig gezocht was naar objecten van belastingheffing. Spr. kon dit niet gelooven, want er waren toch wel vele andere te bedenken o.a. invoerrecht op zilver, uitvoerrecht op suiker en timmerhout, e.d. Hij gaf der Regeering in overweging, „premium bonds" uit te geven, hetgeen elders een populair en winstgevend middel gebleken was. Spr. bepleitte voorts de benoeming van een deskundige in belastingzaken, te verbinden aan het Departement van Financ'ën. De herhaa'de verhoogingen van verschillende invoerrechten moeten op den invoerhandel van funesten invloed zijn. Zwaarder belasting van machinerieen, ijzer en staal e.d. was een sterke belemmering van de industrieels ontwikkeling des lands. Het verhoogde invoerrecht op katoenen goederen zou d"or de groote massa der bevolking aleen zware last worden gevoeld. Het voorstel om de spoorwegtarieven met 25 pet. te verhoogen was zeer ingrijpend. Spr. verzette zich tegen het denkbeeld dat de spoorwegen gebruikt werden om een deficit te helpen wegwerken. Spr. vreesde, dat zwaardere belastingen de economische onlusten zouden verergeren. Deze begrooting zal het smeulende vuur van noncoöperation doen oplaaien en de beweging nieuwe inblazen. Mr Jamnadas Dwarkadas deed een hefteen aanval op het begrootingsontwerp, vooral op de voorstellen om de rechten op katoenen goederen, machinerieën en de zoutbelasting te verhoogen. Spr. verweet het Finarce Member en de Regeerirg dat zij met de non-ceöperators sam°nweikten om de hervormingen te doen mislukken door het land verpletterende lasten op te leggen. Dcor het uitvoerrecht op katoenen goederen te verhoogen schond de Regeerirg de beloften van Lord Hardinge. Lancashire, en niet de Assembly gaf per slot van rekening de richting der politiek van de Regeering aan. De toekomst van het land hangt af van de ontwikkeling der industrie, en deze wordt juist belemmerd. Mr. Percival van Botnbay verwees naar de meening van Lord Selboume, die gezegd had, dat de Indische regeering een ideaal regeering was, met weinig ambtenaren en het laagst denkbare budget, en eenige departementen hadden veel te weinig personeel en waren ernstig overwerkt. De administratie steunde op beginselen van zuinigheid en goedkoopte. Dr. Gour: Was het een bijdrage voor Punch? Mr. Percival: Aldus waren da omstandigheden vóór den oorlog en als de Indische regeering thans niet zoo zuinig en goedkoop is als destijds, dan is dit aan den oorlog en zijn gevolgen te wijten, aan depressie op handelsgebied en hooge prijzen. Spr. drong aan op goedkeuring van het begrootingsontwerp. Mr.Manmohandas Ramjee protesteerde krachtig tegen de voorstellen betreffende verhooging van de belastingen en meikte op, dat geenerlei aanwijzing van eenige bezuiniging gegeven was. Geen land ter wereld zou een behandeling van de zijde der regeering verdragen als de verhooging, van het uitvoerrecht op katoenen goederen en van de invoerrechten op machinerieën e d. De militaire uitgaven zullen verminderd moeten worden, al zou het gaan ten koste van de paraatheid van het leger en de veiligheid des lands. De militaire dienst zal geïndianiseerd moeten worden en de troepen in Waziristan zullen moeten worden te r u?getrokken. Anders zal het niet mogelijk zijn, Indië te regeeren. Laat de regeering doen wat zij noodig vindt, maar op eigen verantwoordelijkheid, zonder de medewerking van de Assemb'y. Uit Delhi werd dd. 7 Maart gemeld, dat dien dag de bespreking van de begrootingsvoorstellen werd voortgezet. Sir Mantagu Webb zeide dat de moeilijkheden met de wisselkoers in vroeger jaren kinderspel waren geweest, vergeleken bij de huidige. Spr. drong er op aan de critïek te staken en het Finance Member bij te staan voorzoover mogelijk was. De oorlog had prijs-stijging veroorzaakt en daardoor waren de uitgaven van het gouvernement sterk vermeerderd. Het deficit' was hoofdzakelijk te wijten aan oorzaken die buiten h^t bereik dei' regeering lagen. De slechte toestand op handelsgebied was er de voornaamste oorzaak van. De runeekoerspolitiek zoowel als de currercy-bill-politiek kon spr: niet verdedigen want hii beschouwde be'de a's volstrekt verkeerd. Spr. keerde zich krachtig tegen het derkbeeld, een deficit ongedekt te laten. De militaire uitgaven waren grooter dan het land dragen kon. Laat er 50 crores van gemaakt worden. De ruoee dreigt te vallen tot 1 shilling, en de Hemel sta dan het Finance Member bij! Spr. achtte het verhoogde uitvoerrecht op katoenen goederen niet gevaarlijk of schadelijk, maar wel de voorgestelde invoerrechten op machinerieën, ijzer, staal, e.d., waardoor het kapitaal en de ondernemingsgeest befast zouden worden. • Spr. drong er op aan dat de regeeriRg ern's«ig studie zou maken van het Fransche belastingstelsel, Er moet gedaan worden wat mogelijk is om de uitgaven laag te houden. Mr. Cotelingham, die de oorzaak van alle moeilijkheden zocht in de toestanden op handelsgebied, achtte de legeruitgaven te hoog Hij was echter bang dat vermindering van die uitgaven niet mogelijk zou zijn zoolang de revolutionnaire propaganda voortgezet werd De Legercommandant kwam vervolgens aan het woord en zeide dat hij zich bepalen zou tot beantwoording van de opmerkingen inzake de militaire uitgaven. Spr. noemde de tot dusver ondernomen aanvallen Hankaanvallen en noodigde uit tot een aanval in front. Spr. had al het mogelijke gedaan om de uitgaven laag te houden, maar tengevolge van niet-verwachte stijging van de prijzen van kleedingstoffen, voedingsmiddelen en spoorwegonkosten waren die pogingen niet geslaagd. Spr. had zich al genoodzaakt gezien, den aankoop van noodzakelijke kannonen een jaar uit te stellen, even als dien van andere uitrustingsstukken, en het was niet billijk, van de sepoys te eischen dat zij zonder de best-mogelijke uitrusting eenigerlei actie zouden gaan voeren. Door gebrek aan fondsen waren tal van kazernes die herstel noodig hadden, niet gerepareerd. Het was spr. een teleurstelling, dat zijn bezuinigingspogingen zoo weinig waardeering vonden. Reeds was de Iegersterkte met 29.000 manschappen verminderd en het huidige leger bleef beneden het minimun dat feitelijk geëischt worden moest De algemeene toestand van onrust in Indië had spr. tot de overtuiging gebracht, dat verdere vermindering van de troepenmacht niet geoorloofd zou zijn. Revolutionnaire propaganda wordt voortgezet, en haast dagelijks werden troepen gerequireerd om de orde te herstellen. De Moplah-opstand was een aanwijzing van hetgeen zou kunnen gebeuren, en de trouw der soldaten was met eenig succes door revolutionaire propaganda aangetast. Zoodra een vereenigd Indië loyauteit zou kunnen toonen tegenover het Britsche Rijk, zou spr. bereid zijn, vermindering van de Iegersterkte in overweging te nemen. Spr. zou zijn plicht verzuimen, indien hij toestemde in een vermindering van de sterkte der Europeesche troepen beneden hetgeen hij als noodzakelijk voor de veiligheid beschouwde. En in de huidige omstandigheden was deze Engelsche troepenmacht volstrekt niet te groot. Spr. had hoop, dat het verdrag met Afghanistan eerlang toe zou staan, het veldleger te verminderen. Indië was thans op weg naar de positie van een Dominion. Maar men moest niet wenschen te draven of zelfs te vliegen. De paraatheid van het leger was eerste voorwaarde. De toestand in Indië is thans ernstiger dan ooit, en spr. zou, als militair adviseur van de Regeering zijn plicht verzoeken, indien hij dat ontkende. Het zou, vreesde spr., niet lang duren dat de Regeering zich in staat zou moeten toonen, wet en gezag te handhaven; haar krachten zouden op een zware proef worden gesteld. Een"vredelievend, tevreden Indië zou de beste voorwaarde zijn tot bezuiniging op de militaire begrooting. Wat Indië ten behoeve van het leger betaalde was een verzekeringspremie tegen anarchie en opstand. Mr. Ishwar Saran noemde de rede van den Legercommandant teleurstellend. Indië was niet van plan, eenige generaties te wachten op voldoende geoefendheid van de Indische officieren, zooals Lord Rowlinson in het vooruitzicht stelde. Sir Frank Carter noemde de begrooting een geweldige speculatie in koersen, spoorwegontvangsten, legeruitgaven enz. Hoe eer het land over vaststaande feiten zou kunnen beschikken, hoe beter het zou zijn. Sir Molco lm Hailey was altijd een optimist geweest. De vlottende schuld moest verminderd worden, het ging niet aan dat de administratie met geleend geld in gang gehouden werd. Het eenige alternatief was bezuiniging op de uitgaven van alle departementen. Mr. Karnat vroeg, of de inzichten der militaire autoriteiteu beslissend moeten zijn. In Engeland werd allerwege op de legeruitgaven bezuinigd, maar in Indië wist geen beter middel te vinden dan verhooging van de belastingen. Bij de besprekingen over de begrooting in den Council of State te Dolhi bleken de Engelsche niet-ambtenaren over het geheel van gevoelen dat de regeering niet met andere voorstellen had kunren komen. Het leger kon niet verminderd worden, daar de veiligheid van rustige burgers dan gevaar loopen zou. Eén dezer Engelsche leden wees er nadrukkelijk op, dat Indi ë van geluk mocht spreken, niet, evenals Japan, een lange kustlijn te verdedigen te hebben. Sir Dinsha Wacha en andere Indische leden daarentegen ondernamen een scherpen aanval op de regeering. Zij zeiden, dat de regeering een overbodige en gevaarlijke politiek van agressie voert en zich op Indiërs „natuurlijke grenzen" zou hebben terug te trekken. Mr: Sethna eischte dat de operaties tegen Waziristen gestaakt zouden worden, en dat jaarlijks 1 crore gespaard v/orden zou door vervanging van 10.000 Engelsche manschappen door indische, wat niet van invloed zou kunnen zijn op de veiligheid. Syed Raza Ali verzekerde dat de politie wel in staat was om de orde te handhaven en het leger derhalve verminderd worden kon. Alle Indische leden verzetten zich tegen de voorgestelde verhooging van de uitvoerrechten op katoenen goederen, ook het voorstel tot verhooging van het invoerrecht op machinerieën vond geen steun. ---