Van nabij en van verre. Paaschgebruiken — Het Pruisische kiesrecht. In vële gezinnen heeft men het dit jaar zonder het gebruikelijke Paaschkrentenbrood moeten steilten.. Niet alleen in Nederland maken die oorlogsgevolgen een diergelijke mi breuk op van oudls bestaande gewoonten onder de bevolking'. Bijna overal komt Paaschgebak voor; misschien is het oorspronkelijk bedoeld geweest als een offer aan de goden, in ieder geval is het afkomstig van het heidtndom. Zoo wordt Paaschgebak in Hessen nog genoemd ,, Heidenwecke.'' Dit gebak is in sommige streken van dure grondstoffen gemaakt. Ook de Oostenrijksohe vrouwen bezitten allerlei recepten tot het bereiden van Paaschgebak. Zij .zull'en die echter voorloopig niet praktisch kunnen ' gebruiken. In verschillende, provincies van ons land kent men, behalve 1 het bakken van Paaschbrood nog allerlei andere gebruiken. In het Zuiden, n.1. in Limburg en Brabant wordt de Palm-Zondag reeds feestelijk geyierd. Ook in Overijsel en Holland dragen de kinderen op Palm-Paschen, palmboompjes en versierd'e stokken met eetwaren rond, waarbij verschillende liedjes worden gezongen. Na den Palm-Zondag begint de 't-iilfe week o-f de heilige week, d, Pilatusweek, de Judasweek. De naam ,,stille we;ek" schijnt ingesteld te zijn door keizer Constantinus, die wilde, dat in deze wetek alle arbeid gestaakt werd. Het volk ten platten lande beweert wel, dat het in de stille week altijd slecht weer is. ^ De • L imburgsche geseïhiedsohrijvejr Wel ten? verhaalt, dat in den omtrek van Roermond en Weert het gebruiknog bestond om op Witten Donderdag soep te eten van twaalf derlei groenten: Discipelen- of Apostel en soep. Wie het eerst den lepel in -den. schotel steekt, ig Judas. Op dien dag- gingen volgens het volksgeloof de klokken naar Rome om den volgenden Zaterdag terug te keeren. Dan brengen zij de Paasoheieren, mee. De kinderen gingen dan ook op dien dag naar buiten met uitgaspannen schorten om mogelijk vallende eieren op te vangen. De anderfe eieren werden later op verborgen plaatsen gevonden, waar ze door de ouderen waren neergelegd. Met die eieren zijn we bij de Paschen. Van oudsher werd het ei als het zinnebeeld der vruchtbaarheid .beschouwd. Werd het eeuwen' geleden, als heidensch offer aan de priesters van. Ostara gebracht, later werden ook db bedienaren der kerk met eieren begiftigd ; misschien ook dat dit verband hield met het. verbod om in de vasten eieren te gebruiken. Allerlei Paaschgebruiken p worden hier ai daar nog in eere gehouden. Zoo zegt men, dat te Buggenum in Limburg nog het'gebruik bestaat, dat de herbergiers hun bezoekers na de vesper op varkenskop met brood tracteeren, wat echter genuttigd moet worden vóór het licht opgestoken wordt. Wie later komt krijgt enkel een paar eieren. Een grootc plaats bij de Paaschgebruiken nemen ook in de Paaschkippen en -ossen, de wijzen op de, voorafgegane vasten. In vele-plaatsen wordt gehouden de Paaschkcrmis, die daarin bestaan, dat de kermishouders zich tooien met kleurige papieren en linten en dat vele eieren worden getikt. Op sommige plaatsen ging en gaat dat alles heel ordelijk toe, maar de wel wat ruw'e uitgelatenheid:, die in ouden tijd aan Paschen verbonden was, leeft ook hier te lande hier en daar nog voort, zoodat bepaaldelijk in sommige deelen van Noord-Brabant ook nog wel eens sprake is van vechtpartijen. In de dagen, dat, volgens de overlevering, de winte.rs er heel anders uit zagen d'an tegenwoordig was het eten van Paascheienen op het ijs een zeer bijzonder genoegen. In een Amsterdamsche krant van 1845 komt deze advertentie voor: ,,Den 23en Maart 184b-verkoopt C. Wijs Beste eieren op het ijs." De man verkondigde er nog- bij, dat men. de eieren ook kon krijgen met het opschrift : ,,Gekookt op het ijs den 23en Maart 1845", waarschijnlijk met de bedoeling om ze als merkwaard! ghedlen te doen bewaren. De winter van 1845 was streng en Paschen — diat blijkt viel vroeg in. Een ,,Vriendenkring" vierde op de Jachthaven bij de Nieuwe Stadsherberg te Amsterdam een ,,ijzig naaschfeefïtjmaal", op 26 Maart Van dat jaar. Natuurlijk Wordt ook aan het weer op Paschen aandacht geschonken.' Als het stil weer is, dan houden de imkers zich er van overtuigd, dat h'et een goed' bijen jaar zal wezen. # * * Keizer Wilhelm heeft een- schrijven gericht aan den rijkskanselier, waarn, hij een hervorming van. het Pruisische 'kiesrecht beloofde. Dait is ; nderdaad wel noodag en er worldit ook al lang genoeg op aangedrongen. Het Pruisische kiesrecht toch is wel zóó ondemocratisch en zoo, feodaal dat 't een soort rariteit is geworden. De wetgevende macht bestaat uit het Heerenhuijs en het Huis van Afgevaardigden. Op die samenstelling van het Heerenhuis heeft het volk geenerlei 'nvloed. De leden daaraan bestaan uit prinsen van het koninklijk huis, welke de koning daartoe aanwijst, verder uit leden die het lidmaatschap door geboorte verkregen hebben en ten derde uit leden, die daartoe voor hun leven be noemd zijn. Tot de erfelijke leden, behoorën het hoofd \ - n het geslacht Hohenzollern, de hoofden -der voormalige rijks vorstelijke geslachten, eenige vorlsten, graven, heeren en leden aan wie het erfelijk lid-m ratschap is toegekend door den koning. Het behoeft' hier niet nadrukkelijk er bii vermeld te wonden dat de koning van Pruisen nooit personen tot leden van het Heerenhuis tfal benoemen die nfet in zijn schuitje varen. Van eenigszins vrijzinnige — om niet t.e spreken van sociaal-democratische leden -- is het Heerenhuis dan ook steeds gesptvaid gebleven. Voor hun leven worden benoemd, geen volksmannen, maar aanzienlijke en adelijke bezitters van uitgestrekte goederen (Junkers), de vier hoogwaard igheidsbekleedeirs des lands en personen in wie de koning een bijzonder vertrouwen stelt. Het is dus wel duidelijk dat dit Huis alle vooruitgang in democratische richting heeft tegengehouden en een remblok is geweest voor de verbetering der achterlijke toestanden in Pruisen. Het Huis van Afgevaardigden wordt samengesteld volgens een kieswet van... 1849. De verkiezing gej&chïedjt trapsgewijze. Op elke 250 zielen .wondt één kiezer gekozen. Alle wetten, die alleen Pruisen betreffen, moeten die goedkeuring dezer beide Huizen hebben en die van den koning. --- Feuilleton. Zuidelijk bloed. Roman naar het Italiaansch van GRAZIA DELEDDA. 41) ,.Priester Virdis", zei ze tóen, haar oogen met een hand bedekkend. ,,U heeft mij beoordeeld zooals de kinderen de heksen beoordeelen... erger dan wat ze zijn. De oude man was al dood toen Paulu thuis' kwam. Ja welnu", hernam zij na eenige^ seconden stilte, de oogen weer opslaand en de stem verheffend, , ,ik zal u alles zeggen, priester Virdis; ik heb hem gedood... ïk heb hem gedood, denkende, dusdoende, Paulu te zullen redden... En Paulu was voorbij het huis gereden en had me niet gewaarschuwd; en hetzelfde noodlot dat me in dit vervloekte dorp heeft gebracht, dwong me te worden wat ik geworden ben... Heb ik het soms gewild? Nee, nee, priester Virdis; ik heb mij zelf in het verderf gestort, omdat het noodlot het zoo gewild heeft. Ik had een vrouw, zooals alle anderen willen zijn; een vader en een. moeder bezitten, fatsoenlijk leven... Als er een God bestaat, waarom heeft Hij het dan anders gewild ?" ,,God heeft jou het verstand gegeven, Annesa; voel je op dit oogenblik niet dat je het verstand hebt en dat je je lot zelf hebt gemaakt? Waarom heb je niet altijd gesproken zooals je het nu doet? Omdat je je eigen baak djacht te zijn en dat je met je zejf kon doen wat je wilde; je dacht dat alles je geoorloofd was, omdat je geen baas haid. En nu, nu je merkt dat je juist de slavin bent van hem dien je 't. noodlot noemt, nu beklaag je je zelf en je merkt niet, Anna, dat hij die je lei dit, God is..." „God! zegt u het niet, priester Virdis. Hij zou den dood van den ouden man niet gewild hebben;.." Priester Virdiis begon wrevelig te worden en te blazen. „Jij kunt de besluiten van God ndet beoordeelen, Anna! Dat wil zeggen Jat het uur van den ouden man gekomen wfats; het is niet aan. on-s zijn lot te beooirdeelen. Denk aan je zelf, Anna; jou uur is nog niet gekomen en het komt er niet op aan op welke wijze diit komen zal « of je op de eene of de andete manier sterft, -daar behoef jij je niet mee te bemoeien. Denk alleen vóór den Heer te verschijnen met een ziel, genezen van alle kwaad." „Wat moet ik doen? Ik ben bereid mij zelf te beschuldigen", zei ze met vuur, „en ik zal alles zeggen wat u wilt..." „Wat ik wil? Wat hieb ik er mee te maken? Je zult de waarheid zeggen en meer niet." „Maar zullen ze mij gelooven ?" hernam ze. weer vol; twijfel... ,,Zullen ze niet zeggen, dat ik alleen maar medeplichtige ben? Ik heb altijd slecht gedaan wat ik ondernomen hebt, priester Virdis! Zou ik... hen niet nogma'als benadeelen ?" . Ze durfde hen niet meer hala.r „weldoeners" noemen. De priester schudde het hoofd; hij keek naar buiten met bedroefde oogen, alsof hij neen zei tegen iemand' d! ; e vér weg was. „Je hebt me nog niet begrepen, Anna! De waarheid! de waarheid! dat is alles. Men moet de waarheid! zeggen en zich met niets anders bemoteien. Je zult gestraft worden of niet. Zullen de anderen nog lijden door jou ? Dat alles komt ar met. op aan. Het eenige dat er op aan-komt is, dat je rechtstreeks je eigen weg gaat". „Ik zal doen wat u me raadt", hernam Annesa. Maar hij scheen, haar niet te hooren; hij stond op, vertrok zijn lippen van vermoeienis en leed en keek nog steeds in de verte. „En nu is er nog jvat anders", zei hij met lage, bedroefde stem. „De grootste straf moet je je zelf aandoen. Zie, onze Heer is niet wreed, zooals de menschen. Hij zegt tot déngene, die gevallen is: sta open tracht niet meer te vallen. Hij zegt tot je, Anne .sa: Vrouw, ik heb je de oogen geopend, ik heb je ziel uit dë duisternis verdreven, zooals ik bij dë dagschemering de nachtelijke dampen verdrijf uit den hemel. Ga en zondig niet meer." Zij zuchtte en vouwde de handen. „Zondig niet meer... zondig niet meer..." De laatste woorden vin dien priester bewogen haar meer dan dë bedreigingen en de vergelijkingen waarmee hij. zijn redeneering versierd had'. „Zondig niet meer..." hernam ze. „Ik heb er zooveel aan gedacht deze dagen, priester Virdis. Ik heb gedacht dat ik niest weer zondigen wil, dat ik niemand meer wil bedriegen... dat ik niemand meer kwaad wil doen..." „Goed, goed zoo!..." ,,Als ik veroordeeld word..." ..Wacht maar! wacht maar!" zei hij ongeduldig, de verbonden han-dl opheffend „Er ils tijd! Misschien loopen de zaken beter dan we dienken. Denk ïntiusschèn aan je ziel." • En hij ging door met piraten, herhalend dat het leven kort is en vol bedtrog, en dat ons eenig geluk bestaat in het geloof ajan een ander leven, aan een wereld waar alles waar, alles rem is, en waar de rechtvaardigheid, is verspreid als de dampkring om de aarde Maaï Annesa behoefde nu niet meer naair preeken te luisteren; een stem tn haar binnenste fluisterde haar woorden van troost en wees haai - den weg dien ze volgen moest. Hij zei nóg: „Om te voorkomen dat je-tegenwoordigheid oamoodige praatjes op het dorp zal wekken, ga je er vanavond heem, opdat niemand je zien zal. Kom bij me thuis en we zullen zien wat ons te doen staat. Intussdhen zal ik hier de mis bedienen, zooals je het verlangde." Ze riepen oom Castigu, die de sleutel -van 't kerkje in bewaring hlads, en ze deden 't open. De zon was nog niet op maar in het oosten schitterde 't all van rood'-goud en dat levendige licht , van den nieuwen dag drong dóór het raampje van de kerk en verguldde de stoffige muren. Alles was nederig en zacht in dat eenzame kerkje; de kleine Madonna met het verkleurde gele kleed, met haar dik, slaperig kindje, leek op een klein moedertje, dat bedelde en zich in het kluisje terug getrokken h'ad' om zich met eikels te voeden en met de aftne herders var. den berg te leven. Noch schilderijen, noch beelden versierden de muren; maar vele muizen vluchtten voor oom Castigu, toen hij de deur opende; en priester Virdis, die een kinderachtige vrees had voor deze onschuldige diertjes, schrikte hevig en leg:1e meer afschuw aan den dag voör dat kleine vluchtende leger, dlan voor dë zonden van Annefea. „Schrik niet", zei oom Castigu. „Het zijn veldmuizen. Verbëelt u, priester Virdiis, een paar dagen geleden heb ik hier een ztak laten liggen met brood en kaas, ze hebben den zak beknaagd, maar raakten het brood 1 en de leaas niet aan. Het schijnt dat ze zoo iets nooit gezien hadden." Priester Virdis ging toch behoedzaam verder en liet zich door den herder ten koorhemd en een misgewaad aantrekken, die onder in een kist achter het altaar lagen, en waaraan de veldmuizen geknaagd hadden. Terwijl oom Castigu bezig wals dë eenige kaars met vuurslag en tonder op het altaar aan te steken, zag- Annesa den priester wantrouwend om ziqh heen kijken." • „W^es niet biang", zei de herder; ,,'k zal met het belletje bellen om ze weg te jagen." De mis begon. Er lag wel iets pittoresks en eigenaardigs in die vertooningf ; de -dikke pastoor, met liet doorknaagde misgewaad, de voor-historische oude man, clie de mis bediende, aldoor zijn belletje ringelingend als om een wëreld kwade geesten te doen vluchten. Achterin de leege kerk, waarvan 't stof en de spinnewebben op de muren meer en meer rozig en verguld werden door dë weerkaatsing van de dagschemering, murmelde Annesa" gedeelten van lang vergeten gebeden, en nu en dan bukte zij en kuste den vloer met hartstocht. Vóór zich zag zij niets; ze luisterde ook niet naar dë mis, en ze wist niet wat ze voor haar zelf murmelde; het waren niet het geloof en de vrees voos: Godi, die haat tot op den grond' deden bukken en hUt stof kussen met een gevoel van liefde, nog meer dan vernedering; haar ziel huilde en bad niettemin, en haar lichaam •was vertrokken door een soort godsdienstige opgewondenheid. Oom („astigu schelde maar door. De eenige kaars op het altaar keek rond met haar gouden oog, onbeweeglijk; plotseling verlengde • zich het vlammetje; ze bewoog zich en werd als een kleine geelachtige tong, die iets leek te vertellen aan het slaperige kindeke, dat haar aanstaarde. (Wordt vervolgd}, --- De Oorlog De algemeens toestand. Den laatsten tijd hebben verschillende gebeurtenissen plaats gehad, gunstig voor de. geallieerden, eerst de val van Bagdad, vervolgens de Amerikaansche deelneming en nu het .verbreken der betrekkingen tusschen Cuba, Brazilië en Duitschland, - terwijl verwacht weidt, dat andere Amerikaansche staten dit voorbeeld zullen volgen. Op den tweeden Paaschdag is een be-' langrijke actie op het Westfront begonnen, die tot h^den gunstig verloopt voor de geallieerden. De militaire medewerker van de ,,Voss. Zeitung" meent, dat de slag bijAtrecht beschouwd mag worden als de beslissende slag van den geheelen veldtocht. Het was te voorzien, zegt hij, dat onze tegenstanders niet nogmaals een frontale doorbraak in den stijl van het Somme-offensi'ef van verleden jaar zouden beproeven. Na de ervaringen van 1916 was een dergelijk optreden zoo goed als uitgesloten; bovendien was door onze achterwaartsche beweging den vijand de basis daarvoor ontnomen. De uitweg, dien onze tegenstanders gekozen hebben, schijnt de aanval op de beide vléugels van onze nieuwe stellingen te zijn, n.1. in het noorden het gebied om Atrecht en in het- zuiden het gebied om Soissons. Niet voor niets zijn juist bij Atrecht de grootste slagen geleverd van den geheelen oorlog. Atrecht kan worden beschouwd als een der .punten van de geheeie linie die strategisch van het grootste belang zijn. De Lorette-hoogte, die in het bézit van de Engelschen is, vormt een schitterend uitgangspunt voor de waarneming tot halverwege Douaumont. Ons wordt de verdediging gemakkelijker gemaakt door de uitstekende verbindingen achter onze linies. Wij_kunnen de gebeurtenissen van de komende dagen en weken met volkomen gerustheid tegemoet zien. Wat mogelijk was om onzen tegenstand zoo krachtig eii duurzaam mogelijk te maken, is gedaan. Het initiatief is in onze handen gebleven. , De „Kölnische Zeitung" herinnert er aan, dat de Franschen in 1915 reeds in schrikkelijke gevechten hebben willen doorbreken, maar deze poging kwam hun op een verlies van 80,000 man te staan. Nu zijn de Engelschen in hun plaats gekomen en met zeer sterke strijdkrachten erop losgegaan. In elk geval was de aanval als een onderdeel van het nieuwe groote offensief ontworpen. Niettemin is de doorbraak als zoodanig mislukt, want de vorderingen, die ze hebben gemaakt, beslaan maar vijf K.M. in de diepte op zijn hoogst. Ons front heeft wel een deuk gekregen, maar is niet doorbrdken. r De Duitschers hebben reden om te wenschen, dat de beslissing, zooals vroeger werd voorspeld, dit jaar in het westen valt. Meer en meer nemen de geruchten, dat een Amerikaansch expeditie-leger, bestemd voor het West front, wordt gevormd, toe. Voorloopig zal Amerika echter niet ,, actief kunnen deelnemen aan den strijd. Wanneer er troepen gezonden worden, zullen dëzé waarschijnlijk weinig in aantal zijn en 'het tramsport zal ongeveer het'zehde karakter dragen als het: zenden van Russische troepen naar het Westen, in het vorige jaar. Ds hulp van Amerika zal echter in hoofdzaak moeten, bestaan uit geldleeningen en munitie-leveringen. Breuk tusschen Brazilië en Duitschland ,,Evening News" verneemt uit Rio de Janeiro dat de diplomatieke betrekkingen tusschen Brazilië en Duitschland zijn afgebroken. De „Parana % ' Een draadloos bericht uit Le Havre meldt volgens Wolff, dat het onderzoek inzake de vernieling van het Braziliaansche s.s. ,,Parana" uitwees dtat slechts een man om het leven ijs gekomen. (De houding van Midden-Ameri^a. De ,, Daily News" verneemt uit Washington, dat de jongste berichten er op' wijzen, dat Midden-Amerika nietzal dralen de Zuid-Amerikaansche Staten te volgen. In Guatumala, Nicaragua, Salvador en Honduras zijn groote anti-Duitsche stroom ingen, die hen tot den oorlog kunnen brengen. Cuba's daad heeft indruk gemaakt oj) alle Latijnsche staten. Brazii'Iië's tusschen komt zal het sein zijn voor al de republieken. Amerikaansche troepen naar Europa. Roósevelt bezocht Wüson. Vernomen wordt, volgens Reuter, dat een buitengewoon groote strijdmacht naar het Europeesdie front ^al worden gezonden. De nationale dienst in Amerika. Volgens een telegram uit New-York hebben er zich tot heden 329.000 personen aangegeven voor den nationalen dienst, van wie 250.000 alleen in de laatste week Men. denkt dat het getal 500.000 spoedig' bereikt zal wordën. De Engelsche successen. Aan het West front bij Atrecht hebben de. Engelschen nieuwe successen te 'boeken. Volgens een officieel Britsch legerbericht, worden de krijgsbedrijven met kracht voortgezet. De Duitsche tegenaanvallen zijn vruchteloos. De Engelschen namen meer dan 11.000 gevangenn etn maakten 100 kanonnen en 163 machinegeweren buit. Paketboot op een mijn. De Londensche bladen vernemen uit Washington dat dë Amerikaansche paketboot ,,New-York" bij het binnenkomen van de haven op een mijn liep. Er ging geen leven verloren. Ter zee. Volgens een Ritzau-bericbt zijn de •Noorsche bark ,,Tiskoa" en de Noorsche 6.s ,,Konshoug : h" eu ,,Solsted" door duikbooten vernietigd. Het Deensche s.s. „Wladimir Reitz" is op de Noordzee in den grond geboord. Twee man zijn gedood. De revolutie in Rusland. De voorloopige Russische regeering heeii een afkondiging uitgegeven, waarin o. 3. wordt gezegd: De verdediging, het koste wat het wil, van ons nationaal erfdeel en de bevrijding van het land' van den vijand, die onze grenzen overweldigde, blijft de voornaamste taak' voor onze krijgers, die de vrijheid des volks verdedigen. Aan den wil des volks in nauw verband met onze oeallieerden de beslissing voor goed nopens alle kwesties van den werfeldöorlog en het einde daarvan overlatendi, acht de voorloopige regeering het haar recht en plicht om reeds nu te verklaren, dat het vrije Rusland niet ten doel heeft andere volken te overheerschen, hun het nationaal erfdeel te ontnemen of met geweld vreemd gebied te bezetten, maar wel om een hechten vrede te vestigen op den grondslag van het volkenrecht teneinde zelf over hun lot te beschikken. Het Russische volk zal echter niet toelaten, dat zijn vaderland uit oe groote worsteling vernederd en in zijn voornaamste kracht geschokt zal te voorschijn komen. Deze beginselen zullen de grondslag zijn van de buitenlandsche politiek der voorloopige regeer mg, d.ie de volkswil zal uitvoeren en. de rechten van het vaderland zal beschermen mot inachtneming van de verplichtingen jegens de geallieerden, Aan het slot wordt gezegd: De voorloopige Russische regeering heeft niet het recht de waarheid voor het volk te verbergen. De staat loopt gevaar. 'Men moet alle krachten aanwendien om hem te redden. Het land moet daarop niet reageeren met slaafsche neerslachtigheid, maar met een eenstemmig besluit om een gemeenschappelijkcn nationalen wil te scheppen. Daardoor alleen kunnen wij de krachten vinden voor dé worsteling van ons heil. Dat de. heele bevolking in zich zelf de kracht moge vinden, om die veroverde vrijheid hechter te maken en zich te* te leggen op het werk, dat noodig is voor het welzijn van Rusland. De voorloopige regeering, die plechtig heeft beloofd het volk te zullen dienen, is er van overtuigd, dat zij mot de modewerking van allen in staat zpl zijn, tot het einde haar plicht te verrullen tegenover het faiid. Uitlatingen van Hindenburg; Hindenburg heeft in een onderhoud met Dominguez Rodino, den BerlijnschCn vertegenwoordiger van het Spaanscbe blad ,,Vanguerdaa Barcelona", o.a. gezegd: Dat wij ondanks de mogelijkheid, dat Amerika dé entente te hu'lp zou komen, tot den onbeperkten duikbootoorlog hebben befeloten, bewijst dat wij -hem te weinig afdoende vondfen. Ik geef onmiddellijk toe, dat de financieele hulp van de Vereenigde Staten onzen tegenstanders ten goede zal komen, doch tegenwoordig speelt geld bij. het oorlogvoeren niet de 'gewichtigste rol. De Amerikaansche oorlogs leveringen aan de entente waren reeds van dien aard, dat zij vrijwel het hoogtepunt bereikt hadden. De Ver. Staten' zijn van plan een kger van een half mill'ioen Jtot twee radlioen man samen te stellen. Een dergelijk leger uit te rusten en tevens de leveringen aan de entente op hetzelfde ).>eil te houden als tot dusver, lijkt mij ondoenlijk. De stoffelijke hulp der Ver. Staten zal binnenkort niet groot meer kunnen zijn. Op onze duikboote.n rust de taak er voor te zorgen dat die hulp steeds minder wordt. De ententebezit geen wapen tegen de duikbooten. De resultaten van de afsluiting der zee wordien voortdurend beter. At wordt er nog zoo hard gewerkt, .a. vinden op de laatste pagina van het boek ,,Dcr Untergang des Déutschen Reichcs", door majoor De Civricux met een voorwoord van den bij Verdun gesneuvelden majoor Driant. De schrijver, die overeen rijke fantasie beschikt, beschrijft (voorspellend) de strategische bewegingen van de Fransche, Engelsche en Belgische legers en profeteert o.a. nog dat een Nederlandsch leger mede zal opmai;chéeren naar Munster. Het slot van het boek bevat de boven afgeschreven voorspelling, waaraan voorafgaan de woorden: ,,So hatten Sich die Voraussagung der beriihmfen .Strassburger Weissagung erfüllt". Honger. Kr. schrijft ons: - Onze politieke spotprenten hebben maar zelden, zooal ooit, uitgemunt door fijnen, beschaafden geest. Zij doen ge• woonlijk veel eerder denken aan het gooien met modder dan aan een fijnen, eleganten degenprik. Wat nu echter de laatste prent van de Mosgroene vertoont, is wel het summum van wansmaak en angstig moet men 'zich afvragen, of ons volk dan zóó laag gezonken is, dat het pleizier kan hebben in zulke voorstellingen als deze van den uitgehongerden Duitschen Michc!, die hongerig-verlangend staat te kijken voor de kooi van een mageren leeuw. Is het feit dat zeventig millioen mannen, vrouwen en kinderen in Duitschland honger lijden, iets om een grapje over te maken? Moét men met den honger spotten, met den honger, die een krachtig, vastbesloten volk nu al jaren lang uithoudt om het doel dat dit volk als heilig beschouwt (geheel in 't midden gelaten, hoe anderen daarover denken) te bereiken ? -.Zou men den ontwerper, den teekenaar en allen die»gnuiven van pret omdat ze hier weer eens uitgebeeld zien, hoe ellendig hun medemenschen er aan toe. zijn, niet toewenschen, dat zijzelf, hun vrouwen en kinderen eens honger moesten N lijden, dagen, weken, maanden, jaren lang! Moet de dagelijksche kommer en zorg van andere inenschen voorwerp zijn voor Nederlandsche spot, voor Nederlandsche grapjes ? , Bah! ---