Dit nommer bestaat uit TWEE Bladen. Eerste Blad. BERICHT. Wij zijn weder in de gelegenheid aan de talrijke aanvragen naar onze kaart van het oorlogsterrein te voldoen. DE UITGEVERS. --- Binnenlandsche Berichten. DELFT, 2 November 1899. STATEN-GENERAAL. Tweede Kamer. (Per tel.) Heden werd het debat over de ongevallenwet voortgezet. Door aanneming van een amendement-Drucker e. s. is beslist dat de wet als werkman beschouwt ieder die in dienst van een werkgever aan t diens onderneming is verbonden en daar tegen loon werkzaam is. Daardoor vallen allan in de verzekering wier dagloon meer bedraagt dan f4,- mits niet hooger dan /liJOO,- 'sjaars, zoodat de hoogst bezoldigde personen, werklieden zijnde, de voordeelen dezer wet genieten. De Kamer verwierp het voorstel-Van Deinse om de zelfstandige kleine bazen verzekeringplichtig te maken. De heer Troelstra heeft zyu voorstel om zeelieden te verzekeren jugetrokkeu, omdat de Regeering zieh deze verzekering bij nadere wet voorbehoudt. Onze stadgenooteni, de heeren J. v. d. Broek en G. Fris slaagden gisteren, bij het te Dordrecht gehouden examen ter verkrijging van de akte vrije- en ordeoefeuingen. Tot schrijver bij de artillerie-inrichtingen is benoemd L. Van Zaedt te Leiden. De Vereenigde Tooneelisten, bestuurder de heer F. Kersten, hebben van. den burgemeester alhier en van dien van Gouda toestemming gekregen tot het opvoeren van „Dreyfus, de martelaar van het Duivelseiland", waarvan de burgemeester van Rotterdam destijds de opvoering verbood. Het stuk gaat 9 November in „Concordia" alhier. Het in Voorburg door een combinatie van Duit•chers gestichte sanatorium op de buitenplaats „Arentsburch" aldaar heeft zoo weinig deelneming ondervonden, dat het nu reeds is gesloten. De plaats zal onder den hamer komen. Dei geestdrift te Voorburg bij het vernemen; van het voorloopig voordeel door de Boeren behaald, was bij velen, zoo groot, dat het fanfarecorps werd uitgenoodigd muziek te geven. Het trok dan ook gisterenavond door de bebouwde kom der gemeente onder het spelen van opgewekte marschsn. Voor de kerk werd stilgehouden en aldaar het Transvaalsch en de Nederlandsche Volksliederen uitgevoerd. Er worden plannen beraamd om aan H. M. de Koningin in 1900 een revue aan te bieden van alle visschersvaartuigen der Zuiderzee, op de hoogte ongeveer van Pampus. Htt zou zeker een merkwaardig schouwspel zijn, nu eens niet oorlogsbodems saam te brengen, i.och schepen waarop onze kloeke visschers bij alle weêr en wind hun stukje brood winnen. Zeker zouden meer dan 2000 botters kunnen komen Het Haagsche mannen-Comité van het „Roode Kruis' t heeft, naar wij vernemen, aan htt Hoold-comité he aanbod gedaan de zorgen op zich te nemen voor de uitzending eener ambulance naar Oranje Vrijstaat. In een gecombineerde vergadering van de atdeelingen 's-Gravenhage van „Volksonderwijs" van 't N. O. G. en van den Bond van Nederlandsche Ouderwijzers hield Dr. Blink een voordracht over „het leven en strijden der Zuid-Afrikaansche Boeren." Spr. ving aan met eene bespreking over de vestiging der Kaapkolonie, die in 1652 door Jan van Riebeek werd gesticht, maar slecht bleef bevolkt, totdat in '57 de Hollanders, afkomstig uit 't oosten van ons land, zich in de kolonie vestigden. Later voegden zich de uitgeweken Fransche protestanten bij hen. In 1795 kwamen de Engelschen namens den Prins van Oranje, de Kaapkolonie onder schoone beloften, opeischen, en toen de Boeien weigerden hun bezit af te staan, kwam de kolonie roet geweld in de handen der Engelschen. Zij verloren haar weer van 1802- 1806 en herkregen de kolonie weer in 1814. De beloften werden niet nagekdmen, en bij de Boeren ontstond een geest van verzet tegen 't Engelsch gezag. De verbittering werd in 1834 nog grooter door de afschaffing der slavernij. Den strijd en het leven der Boeren in Natal behandelde de spr. breedvoerig, en langdurig stond hij stil bij de regeering der presidenten Pretorius, Burgers en Kruger. De zucht naar vrijheid is bij de Boeren steeds levendig gebleven en 16 Dec. 1882 werd te Heidelberg bepaald, dat de Zuid-Afrikaansche Republiek zou worden een zelfstandige Staat, met onderdanigheid aan Engeland. In 1884 werd de suzereineteit uit 't verdrag gelicht. De geschiedenis der laatste jaren veronderstelde spr. bekend. Alleen hekelde hij nog Rhodes politiek en noemde spr. Jameson's inval een vooraf beraamd plan. Onder luide instemming der vergadering sprak Dr. Blink den wensch uit, dat de Boeren den thans gevoerden strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid zouden winnen. Zoolang de oorlog in Zuid-Afrika duurt zal het personeel van de Haagsche porcelein- en kunstaardewerkfabriek „Rozenburg" iedere week f 11 van het loon afstaan ten behoeve van de nagelaten betrekkingen der gesneuvelden in de Transvaal en Oranje-Vrijstaat. Het Openbaar Ministerie bij de Haagsche Rechtbank vorderde heden 6 maanden gevangenisstraf tegen een jongmensch, werkzaam in een der grootste sociëteiten te 's-Gravenhage, die met f 300, welke som hem als wisselgeld werd verstrekt, op den loop ging naar Duitschland. De Haagsche Rechtbank heeft heden vrijgesproken, de naaister, die veertien dagen geleden terechtstond wegens poging tot vergiftiging. Van de electrische inrichting der groote hotels lang» de Zeeboulevard te Scheveningen zal in 't a. s. zomerseizoen waarschijnlijk niets kunnen komen door hot besluit van de directie van Seinpost om dit jaar nog niet tot uitbreiding van het gebouw over te gaan. Wegens de in toenemende mate voorkomende tekorten op Amerikaansch graan en zaad per Rijnschepen, van Rotterdam aangevoerd, heeft de Kamer van Koophandel te Keulen aanleiding genomen, een bezwaarschrift tot de K. v. K. te Rotterdam te richten, waarin er op gewezen wordt, dat bij voortduren van dezen toestand de handel zal trachten den aanvoer in ruimere mate over Antwerpen in plaats van over Rotterdam te doen plaats rebben. De schuld van de al te spaarzame belading zou — volgens de K. v. K. — te wijten zijn aan de te Rotterdam aangestelde controleurs der Amerikaansche exporthuizen, die ten eigen bate uit iedere zeeboot een zoo groot mogelijk overschot willen trekken. Wij twijfelen niet of de K. v. K. te Rotterdam zial de goede reputatie weten te bewaren, op welke deze haven ook ten opzichte van reëeliteit zich steeds mocht beroemen, aan welke echter thans het optreden dezer graanknijpers schijnt afbreuk te willen doen. (Schiff. Zeit.) Een Belg, zekere Host, heeft eergisteren te Londen in Earl's Court Road een revolverschot gelost op de jeugdige Italiaansche harpiste Pia Carozzi, ook hier te lande welbekend; zij is o. a. te Rotterdam bij Pschorr opgetreden. Ernstig gewond werd mej. Carozzi naar het ziekenhuis gebracht. De moordenaar die door onbeantwoorde liefde tot zijn noodlottige daad schijnt gedreven, nam vergif in en stierf bijna onmiddellijk. Een heftig incident heeft zich te IJselmonde in den. Raad voorgedaan. Bij de onlangs gehouden verkiezingen, waarbij de burgemeester, de heer Van Slijpe, als voorzitter van het stembureau fungeerde, plaatste een der Raadsleden, Van Immerzeel geheeten, doch die geien, deel van het stembureau uitmaakte, zich achter den voorzittersstoel en keek in de stembiljetten. Op de ■vraag van den voorzitter waartoe zulks diende, luidde het antwoord: „U controleeren", waarop de heer Van Slijpe hem opmerkzaam maakte dat er hoogere auto­ riteiten waren om hem te controleeren en heit indiscrete raadslid liet vemrijderen naar de ruimte, voor het publiek bestemd. In de dezer dagen gehouden Raadszitting interpelleerde een der leden, de heer De Jongh, over voornoemd incident, en was het antwoord van den interpellant, na inlichtingen van den zeer beminden burgemeester gehoord te hebben, dat het te betreuren was dat dergelijke personen £Üs v. I. lid van den Raad van IJselmonde waren. Als verontschuldiging gaf Van Immerzeel op, dat eenige kiezers hem opgedragen hadden, te controleeren of het eerlijk ging. De verontwaardiging over deze excuses van dit Raadslid werd toen nog grooter. De bekende duitsche aardrijkskundige en kartograph Paul Langhans te Gotha, wiens uitstekende nieuwe „staats- en krijgskundige kaart van Zuid-Afrika" (Gotha, Justus Peithes; Prijs 1 fr. 50 ct.) nu juist te pas komt, geeft ook eene goede vertaling van verscheidene plaatsbeschrijvende tvoorden, welke tegenwoordig in de courantenberichten zoo dikwijls gebezigd worden en van zuiver „Afrikaanrchen" oorsprong zelfs voor Hollanders niet altijd du'delijk zijn. Zoo b.v.: aar: een onderaarasche waterloop of watergang; dam: niet alleen de dam tot opstuwen van water, maar ook dit opgestuwde water zeli; drift: veer, doorwaadbare plaats; doorn: een bosch van Acacias in een rivierbed; grafwater: een diepte in de rivier; kop, kopje: kruin van een berg, heuvel; laagte: een wijde rivier-vallei; modder: een moeras; oog: een waterput; pan: zoutpan, uitgedroogd brakwater-meer; poort: nauwe doorgang door gebergte; spruit: beek, riviertje; straat: vlakte zonder vegetatie; vlei: verdiepingen in den grond gedurende den regentijd vol water; werft: woonplaats, volksplanting enz. Het doet ons genoegen bij deze gelegenheid op de bovengenoemde kaart te mogen wijzen, zonder twijfel de beste, en onmisbaar voor iedereen die zich van de gebeurtenissen op het krijgstooneel op de hoogte houden wil. De hoofdkaart, (op de groote schaal 1 : 4000000) rijkt tot de Zambesi, geeft o.a. nauwkeurige opgaven van de geheele militaire organisatie der Engelschen en die der Vrijstaten, alle spoor-, stoomboot- en telegraaflijnen enz. buitendien zijn er twee speciaalkaartjts aantoegevoegd: de goudmijn-distrikten in Transvaal en de hoofdtrekken der boeren (sedert 1835), welke tot de vestiging van de Vrijstaten leidden, met opgaaf der kerken en der zendelings verblijven. Verder uitvoerige statistiek nopens de bevolking en talen, de wederzij dsche legermacht met de sterkte en verdeeling der verscheidene wapens. Het wel gelijkend portret van President Kruger en de wapens der beide republieken verfraaien de kaart. De menigte nuttige informaties maakt de Langhans'sche kaart dus tot een vertrouwbare bron om den uitgebarsten oorlog nauwkeurig te kunnen nagaan en tot een hulpmiddel dat van alle zijden gewaardeerd wordt. Zoo schrijft Dr. Leyds, de bekende bekwame vertegenwoordiger der republieken te Brussel: „de Langhans'sche kaart van Zuid-Afrika is voor ons gezantschap van buitengewoon nut and wij kunnen dit uitvoerige en nauwgezette werk niet genoeg roemen." Lr. C. Finsch (Leiden). Het Museum van Kunstnijverheid te Haarlem, werd gedurende de maand October bezocht door 1051 personen, terwijl uit de aan het Museum verbonden boekerij 138 boek- en plaatwerken verzonden werden Op het einde der maand November zal vanwege het Museum, een tentoonstelling, betrekking hebbende op de verschillende kunsten als ook op verschillende kunstvakken gehouden worden. Uit Amsterdam meldt men: Eergisteren hoorde een inspecteur, het magazijn Nieuw Engeland passeerende, de fluit van een stoomketel aldaar, hetwelk een teeken was, dat cr onder dien ketel vuur brandde en de ketel weinig water moest inhouden. Hy waarschuwde onmiddellijk den chef, die dadelijk de deur der machinekamer stuk trapte en het vuur onder den ketel weghaalde, juist tijdig genoeg om te beletten dat de ketel sprong. Het voorval was te wijten aan den machinist, die verzuimd had te zorgen voor een voldoende hoeveelheid water in den ketel. De chef, die zich aan de rechterhand had verwond, is in het binnengasthuis verbonden. B. en W. van Amsterdam hebben besloten den heer F. van der Goes toe te laten tot privaat-docent aan de gemeente-universiteit in de leer van het socialisme. Aan een artikel in de Standaard door den heer J. A. Wormser ontleenen we het volgende over P. J. Joubert, den aanvoerder, wiens veldtochtsplan tot dusver met zoo schoonen uitslag is bekroond: „Oom Piet Joubert, de commandant-generaal der Zuid-Afrikaansche Republiek, die nu al 67 a 68 jaren oud is, heeft reeds heel wat achter den rug. Hij loopt zoo recht als een kaars, in militaire houding, met vluggen, driftigen soldatenpas, men ziet de werking van het Fransche bloed in zijn aderen. Joubert is heel, heel zuinig op soldatenbloed, hij waagt geen menschenleven meer dan strikt noodig is. Om vier uur, halfvijf is hij uit de veeren, maar evenals president Kruger gaat hij 's avonds om 8 uur naar bed. Eenige avonden noodigde hij mij voor een bepaald doel van 6^—9 uur. Aangezien hij overdag zoo weinig tijd had, zou hij „er dan maar een gedeelte van zijn nachtrust a,an opofferen", zooals hij zeide. Oom Piet drinkt s middags en 's avonds alleen koffie. Mevrouw Joubert staat bekend als de „Transvaalsche Kenau Hasselaar". Zij „vatte zelf die voortouw" in de eene en de lange zweep in de andere hand en bracht den ossenwagen door de „drift" in 't gezicht der Engelsche voorposten, toen ze in 1881 haar man, te Heidelberg ging fourageeren, en haar kafferdrijvers vluchtten. Want waar de generaal in 't veld is, daar is mevrouw ook. Aan haar heeft Transvaal het hernemen van Amajuba den 27 Febr. 1881 te danken, want zij heeft daar boven op die koppie 's morgens om half vijf die „Rooinekke" ontdekt." Wanneer in, deze dagen eene leening werd opengesteld voor het leggen van een niet-Engelschen telegraafkabel, bijvoorbeeld naar Lourenyo Marquez, zou het geld gauw bijeen zijn, want buiten Engeland zit geheel Europa met ongeduld te wachten op snelle, vertrouwbare berichten van het oorlogstooneel in ZuidAfrika. Met ongeduld — dat is het best merkbaar 's avonds in de sociëteiten, koffiehuizen en bierclubs. Daar worden de bulletins met de schaarsche bijzonderheden, die de Engelsche censuur wel wil doorlaten, uitgesponnen en horoscopen getrokken; maar telkens moet het gesprek haperen bij gemis aan nieuwe telegrammen. Wij hoorden dien toestand aardig karakteriseeren met de uitdrukking: „We zitten hier als kinderen op St. Nicolaasavond, in blijde verwachting of er niet nog een pakje gebracht zal worden. In dat blijde zit de geest van het oogenblik, want het is ons nu, alsof er geen teleurstelling meer op volgen kan. Moge het zoo zijn! (Arnh. Ct.) Een oud gebruik. Op vele plaatsen op de Veluwe bestaat nog een oud gebruik, om, wanneer een nieuwe predikant komt of de tegenwoordige naar een andere standplaats vertrekt, dit te vieren met eene algemeene drinkpartij; wanneer dan genoeg gedronken is, komt het mes op de proppen Ook te Lunteren is dit oud gebruik nog in zwang en toen het daar nu Zondag „Domineesksrmis" was, zoo noemt men het daar, is er ook weer geducht veel jenever gedronken. Het gevolg was eene snijpartij, waarbij een vijftienjarigen jongen een gevaarlijke wond in den rug is toegebracht. (O. D.) Onder den titel „Een andere kijk" schrijft de Standaard het volgende: In het „Chr. Hist." Ned. Dagblad levert de heer A. J. P. B. theol. cand., te Utrecht eene verdediging van het Utrechtsche ontgroenen, niet van de „excessen" natuurlijk. O. m. schrijft hij ook dit: „Ik mag het niet dulden, dat er gesproken werd van dronken, maken geheel buiten den wil van een. noviet. Hiertegen wil ik protesteeren uit persoonlijke ervaring en bovendien op getuigenis van vele mijner vrienden. Wienietdronken wil worden, wor.dtniet dronken! Maar over 't algemeen is dit iets, wat men niet wil in de studentenwereld, en ook onder de novieten. En is het dan te verwonderen en te verhinderen, dat dronken menschen niet precies meer weten, wat ze doen ? Do^h moet dit onvermogen het corps worden, verweten ? „Dit geeft immers een heel anderen kijk op de zaak?" Wel zeer zeker! Maar een mooi „kiekje" is het toch niet uit die Stichtsche „studentenwereld." 't Ware beter niet vertoond. Van z'n vrinden, enz. Vogelmoord. De lijstervangst in Drenthe is in vollen gang; op sommige plekken zijn ongeveer 15,000 strikken geplaatst. --- FEUILLETON. HUWBARE DOCHTERS. 21.) — Ach wat, decorum! Hadt gij het najaars-avancement ter sprake gebracht, waarvoor zich de beste gelegenheid aanbood, dan zou hij er nog wel eens over gedacht hebben. En bovendien, als gij zoo achteloos en verstrooid zijt, wat moet er dan van ons worden'? Met een bedroefd gezicht liet zij zich op de canapee neervallen, alsof zij hoegenaamd geen trek meer had in. de soep die reeds op tafel stond. De arme vrouwwas ten einde raad. Alweer een seizoen voorbij! En zonder resultaat! — Maar uwe schuld is het ook ! grauwde zij tegen Jella, op een toon, dien haar lieveling anders niet van haar te hooren kreeg; gij zijt twintig jaar en gij weet, wat gij aan uw ouders verschuldigd zijt! — Lieve Louise, kwam de geheimraad tusschenbeiden, bederf ons toch het eten niet. Er is toch aan de zaak niets te veranderen! Aan tafel werden de geldelijk© omstandigheden van Von Küstrow besproken. — Wat een krankzinnigheid, schimpte mevrouw, om in den Thiergarten te gaan paardrijden als een werkelijke prins! Dan. kan men natuurlijk ook niet trouwen! En waar moet het heen met al die arme ambtenaarsdochters, als de jongere ambtenaren zich zóó gedragen? Zeker, als Jella een danseres was, of iets van dien aard! Maar een mooi, fatsoenlijk meisje, dan moet men zich eerst honderdmaal bedenken! Toen papa zijn middagdutje ging doen — mama sliep 's middags maar heel zelden — ging zij met de kinderen naar de achterkamer, waar zij haar boosheid nog meer lucht gaf. Jella werd nu met de onredelijkste verwijten overstroomd. Eerst dat domme koketteeren met den graaf, die meer schulden had dan haren op zijn hoofd. Dat hield natuurlijk ernstige candidaten terug. En dan, als Jella niet zeker was geweest van Von Küstrow, had zij Roseher ten minste moeten nemen! — Maar mama, die kwam toch om Ella! — Onzin, hij had zeker u gekozen, de oudste, zooals gewoonlijk gebeurt, als gij u niet zoo afstootend en hoogmoedig tegenover hem hadt gedragen! Jella bleef het antwoord niet schuldig, en mama, die anders ook zeer in huis op de vormen gesteld was, vergat zich zoo ver, dat zij haar „beauté" een malle meid noemde, die bleef zitten en ook niets beters; verdiende. Nu barstte Jella in tranen uit. — Wees toch bedaard, mama, ik zal trouwen, daar geef ik u mijn woord op! Ik had het immers al meer dan eens kunnen doen! Als gij er zulk een verschrikkelijken. haast mee hebt, zal ik niet langer zoeken ent vachten! Maar, geloof mij, ik blijf niet zitten! Jella's zelfvertrouwen werkte eenigszins bedarend op mama. — Het behoeft nu ook niet de eerste, dei beste te zijn, zeide zij, maar hoe eer, hoe beter! Jonger wordt niemand, en een meisje van twintig jaar zeker niet. — Hebt gij iemand op het oog? vroeg Stella, toen mama naar de keuken gegaan was, om voor de koffie te zorgen. Gij hebt toch soms geen plan op dien Kronheim ? Jella trok den neus op. Als zij dien hebben wilde, behoefde zij maar te roepen! Dan waren er nog wel anderen! — Gij zult allen tevreden zijn! beloofde zij met haar gewoon gevoel van eigenwaarde. Ella had intusschen haar koffer gepakt; zij hield veel van haar ouders en zusters, maar op dit oogenblik was zij toch blijde, dat zij de huwelijksmarkt kon verlaten. Daarna ging zij met Jella uit, om nog een paar boodschappen te doen. De twee meisjes wandelden de Leipzigerstrassa langs. Jella gaf als altijd, haar oogen den kost. Zij had er slag van, om bewonderende blikken op te vangen, en alles op te merken, zonder ergens naar te kijken. — Zeg, Ella, dat is voor u! zeide zij, opeens tegen haar zuster, die in gedachten verzonken was. — Wat is voor mij? vroeg deze afgetrokken. — Dokter Von der Wardt loopt ons na! Al de heele Mauerstrasse door; die heeft zeker om ons huia heen geloopen. En nu eerst vertelde zij, hoe dringend hij Zondag in den Thiergarten naar Ella gevraagd had, en hoa teleurgesteld hij was geweest, toen zij er niet bij was. Ella keek vreemd op. Dus had hij toch weer beproefd, met haar in aanraking te komen, ondanks het beleedigende gesprek van 's morgens! Had hij dan niet begrepen, hoe boos zij was? Neen, zij wilde niets van hem weten! Geen enkelen keer zag zij om. Dicht bij den Dönhoffs-Platz berichtte Jella dat de dokter verdwenen was. — Hij is toch knap en aardig, zeide zij verwijtend, hoe dom van u, hem zoo af te stooten. Men leeft immers toch niet alleen om „onder dak" te komen, zooals mama schijnt te denken, maar ook om zich te amuseeran. Ella liet haar zuster praten. — jJaar is hij weer! — Hoe onbeschaamd! zeide Ella knorrig. — Och lieve hendel, ik bedoel Wardt niet, maar den ander, Kronheim, die loopt mij na! Al van de Friedrichstrasse af. Hebt gij dan heelemaal niets gemerkt? — Wel neen! Onder al die menschen! Werkelijk was het buitengewoon druk op straat. Na een regendag was het weder opgeklaard; buiten was het echter nog wat nat, zoodat de wandelaars liever in de stad ronddwaalden; Kronheim had Jella ook het hof gemaakt, bijna tegen den wensch en den wil van mama, want dat de rijke speculant met haar dochter zou trouwen, kwam haar niet waarschijnlijk voor. Eeta beetje „flirten" mocht Jella natuurlijk wel, en van zulke aanzienlijke hofmakers straalde ook eenige glans op haar af. En Jella „flirtte" met groote bedachtzaamheid en goed. Zij bleef met allen gejede vrienden, ging nooit te ver, en liet iedereen in den waan, dat zij hem wel lijden mocht. Jella was niet overmoedig, zooals andere verwende schoonen, die de mannen als speelgoed beschouwen. Zoo iets paste niet bij de armoede thuis en de zorg om „onder dak" te komen. De betoovering, die van haar uitging, was voor haar een kapitaal, dat zij zorgvuldig beheerde, en waarmede zij nog groote dingen wilde bereiken. Zij had dus haar gunst zoo diplomatiek verdeeld tusschen graaf Borkau, den heer Von Küstrow en den jongen Kronheim, dat alle drie haar genegen bleven. Nu was Von Küstrow haar zoowat ontsnapt, graaf Borkau had zich na afloop van het seizoen niet meer om haar bekommerd. Natuurlijk deed, het haar dus dubbel genoegen, dat de jonge Kronheim haar volgde. Misschien was het wel alleen uit verveling; maar toch wilde zij gebruik maken van het oogenblik. De twee meisjes waren een groot magazijn van wollen en gebreide goederen binnengegaan, waar zij door de vele klanten niet dadelijk geholpen konden worden. Ella besloot dus, eerst aan de overzijde haar stroohoed te gaan halen, terwijl Jella zomerhandschoenen kocht. Ella kreeg haar hoed in een grooten papieren zak, waarop de naam der firma gedrukt stond. Toen zij den winkel uit kwam, zag zij opeens Bruno Von der Wardt naast zich! Kortaf en koel beantwoordde zij zijn groet, en, wildé hem- voorbijloopen, doch hij liet zich niet afschepen. — Ik verzoek u, mij een oogenblik te willen aanhooren, mejuffrouw, zeide hij nog met den hoed in de hand. Uw zuster is immers daar in den winkel — als ' gij dus wilt, kunt gij naar mij luisteren. — Neen, ... ik kan onmogelijk! — Juffrouw Ella, smeekte hij, gij kunt wel! En gij hebt ook den moed, om met mij het plantsoen daar door te wandelen. Hij wees naar den Dönhoffs-Platz. Ik weet zeer zeker goed, dat gij wel durft. Als gij echter ondanks mijn dringend verzoek niet wilt ... Zonder hem aan te zien, knikte zij toestemmend. In den storm harer gedachten lette zij nauwelijks op de rijtuigen, terwijl beiden haast met levensgevaar de straat over staken. In haar hart was Ella nog een kind, al was zij in uiterlijk en manieren haar leeftijd vooruit. Was zij niet zoo opgewonden geweest, dan had zij in de oogen van den jongen dokter een. uitdrukking gelezen, alsof hij haar werkelijk nog als een kind beschouwde. Met glimlachende meerderheid nam hij haar veerkrachtig, bijna te slank figuurtje op: het kleine ding volgde hem ook nu! — Juist op dit oogenblik had hij lust, om) over het een en ander met haar te praten,, en als zij werkelijk neen had gezegd, zou het hem verschrikkelijk geergerd en gekrenkt hebben! Eigenlijk was hij niet zoo erg op zijn. gemak; de overwinning die hij zoo gemakkelijk behaald had, gaf hem echter een weinig moed. (Wordt vrrvnlgd.) ---