EERSTE BLAD. ARNHEM, 7 December. Onmiddellijk na de opening der zitting van de Tweede Kamer zeide de Voorzitter, mr. Gleich man, gisteren het volgende: „Mijne Heeren! „De heer Staatspresident Kruger komt heden ic de Residentie aan. Ik vind daarin aanleiding om aan de Kamer voor te stellen, mij te machtigen om uit haren naam den heer Staatspresident een oprecht welkom in het land toe te roepen en hem de betuiging van hare hartelijke sympathie aan te bieden." Met luide toejuichingen en handgeklap, als men niet gewoon is in het Nederlandsche Parlement te hooren, werd dit voorstel begroet. In den loop der zitting werd nog, bij de regeling der werkzaamheden, door den Voorzitter medegedeeld, dat ingevolge het verlangen van zeer vele leden des namiddags te 3 ure de zitting door hem zou worden geschorst. Intusschen, aan de officieele ontvangst van President Kruger is door de Staatscolleges en door de hooge Regeeringsautoriteiten niet deelgenomen. De reden daarvoor is ons onbekend, en wij zullen er niet naar raden, waarom wel het Gemeentebestuur en niet het Landsbestuur den President der Zuid-Afrikaansche Republiek officieel heeft kunnen ontvangen. Vóór de schorsching der zitting te 3 uur zijn de algemeene beraadslagingen over de Staatsbegrooting ten einde gebracht en de Hoofdstukken I (Huis der Koningin) en II (Hooge colleges van Staat) zonder debat en zonder hoofdelijke stemming aangenomen. De discussie, welke nog den geheelen voormiddag heeft gevuld, heeft juist niet voortdurend door groote beteekenis uitgeblonken, en herhaaldelijk moest zich bij den toehoorder wel de vraag opdringen, ot er werkelijk een politiek debat gevoerd werd. Vooral gaf het slot der redevoering van den heer Kuyper, die, de eerste spreker in de ochtendzitting, nog een uur lang sprak, tot zulk een vraag aanleiding. Zoo fijn en kunstig opgebouwd het eerste deel der rede was, waarin dr. Kuyper achtereenvolgens eene principieele polemiek voerde met de sociaal-democraten, dr. de Visser en mr. Kerdijk en ook den heeren de Savornin Lohman en Staalman de straffende roede niet spaarde, zoo zwevend en ... theologisch was 't slot, dat, o. a. handelende over de gehoorzaamheid aan Gods wil, eerder in de kerk dan in de Kamer thuis behoorde. Een overzicht der rede zullen wij, ware 't reeds alleen om onze ruimte, niet geven, maar deze conclusie schijnt er wel uit te mogen getrokken worden, dat blijkbaar ter rechterzijde nog niet het wachtwoord is gevonden, waaronder georganiseerde anti-revolutionairen en Katholieken, met vrije anti-revolutionairen en ChristelijkHistorischen zich met 't oog op den naderenden verkiezingsstrijd zullen vereenigen, terwijl dr. Kuyper gisteren ons toescheen weder minder afkeerig te zijn van een blanco-kiesrechtartikel in de Grondwet dan 's daags te voren. Intusschen, het behoeft nauwelijks gezegd, omtrent het samengaan der partijen van de rechterzijde aan de stembus van 1901 is nog niets met zekerheid te voorspellen, en een handig tacticus als dr. Kuyper weet zijne woorden wel zóó te kiezen, dat hij in 't gezicht der stembus zich nog even goed naar rechts als naar links kan keeren. Na de lange redevoering van den heer Kuyper werd door den Voorzitter zijn in het begin der zitting aangekondigd voorstel tot regeling van werkzaamheden gedaan. Dit bestond hierin, dat in de volgende week ook Maandag en Zaterdag vergadering gehouden zal worden, dat dagelijks de zitting zal worden begonnen te 10 in plaats v an te n ure, met uitzondering alleen van Maandag, op welken dag eerst te 1 1 / 3 ure met de werkzaamheden een begin gemaakt zal worden, en dat tot 's Voorzitters leedwezen, wegens het gebrek aan tijd, de motie-van Raalte, over net consulaatwezen, weder van de agenda gevoerd ®oest worden. Tevens voegde de Voorzitter hieraan toe, dat hij gehoopt had dat Woensdag de algemeene beraadslagingen hadden kunnen afloopen, maar hij in die verwachting zich bedrogen had gezien; intusschen er toch de leden °P opmerkzaam moest maken, dat er nog zeer veel werk te verrichten was, dat wel is * a ar formeel letterlijk alles bij de algemeene be grootingsdiscussie kon worden ter sprake ^bracht, maar nu toch de debatten meer en meer dreigden te gaan loopen over onderwerpen, welke met politiek toch wel in een zeer verwijderd verband staan ; beletten kon hij " niet, maar hij meende dit te moeten zeggen nu er nog zes sprekers waren ingeschreven, en ook zou hij er zich niet tegen verzetten, als de Kamer aan leden wilde toestaan om in hetzelfde debat driemalen het woord te voeren, maar dan moest hij toch wel verzoeken dat die leden zich, overeenkomstig het oude gebruik, daarbij tot het allernoodzakelijkste zouden bepalen. In 't algemeen deed deze waarschuwing haren invloed vrijwel op de volgende sprekers gevoelen, althans op de helft der zes, de heeren van der Zwaag, Mees en Ketelaar, waarvan de eerste den Minister van Financiën beantwoordde, de tweede op uiterst welwillende toon op driepunten een misverstand wilde wegnemen, of juister wilde trachten een misverstand te voorkomen, waartoe te zijnen aanzien door mr. Kerdijk gebezigde woorden, maar geheel buiten diens wi), aanleiding zouden kunnen geven, terwijl eindelijk de heer Ketelaar, bezadigd in den vorm, maar niettemin recht op den man af, de argumenten weerlegde, waardoor de heer de Boer zijn ommekeer op den weg naar Damascus, m. a, w. zijn terugkeer van zijne radicale afdwalingen in den schoot der groote liberale partij, had trachten te verdedigen. Ook de heer Staalman was kort in zijne repliek, die schijnbaar geen ander doel had dan om, in antwoord op eene hem door dr. Kuyper toegediende terechtwijzing, tegen den leider der partij, waartoe hij zie h, meenen wij wel, meer dan anderen hem rekenen te behooren, zijne meer democratische Tendenzen te doen uitkomen. Kort ook zelfs, althans betrekkelijk, was ook de heer van Kol., die nogmaals terugkwam op de botsingen, tijdens de werkstaking der machinisten en stokers op de Merwede voorgekomen, ten aanzien waarvan hij het resultaat zijner onderzoekingen en zijne eigen ervaringen plaatste tegenover de ambtelijke rapporten, deze onwaar noemde en daarom op een onpartijdig onderzoek aandrong, waartoe hij de volgende motie voorstelde: «De Kamer, een nader en volledig onderzoek in zake de gebeurtenissen te Dordrecht, in verband met de werkstaking der machinisten en stokers in de maand Juli 1900, wenschelijk achtende^ gaat over tot de orde van den dag.» Deze motie zal worden gedrukt en rondgedeeld en de dag der behandeling nader worden bepaald, — zoo sprak de Voorzitter de over moties gebruikelijke parlementaire lijkrede uit, met kwalijk verholen gemis van ingenomenheid het papier, waarop de motie geschreven stond, ter zijde leggende. De hatste spreker vóór het slotwoord van den Minister Pierson — zoo meende men, maar na den Minister voerde de heer Troelstra nog voor de derde maal het woord — was de heer de Savornin Lohman, bij wien van de vermaning van den Voorzitter om kort te zijn, blijkbaar weinig was blijven hangen, want nog eens punt voor punt beantwoordde hij wat dr. Kuyper, de heeren Troelstra en van der Zwaag en de Minister Pierson over hem gezegd en tegen zijne rede van Dinsdagavond hadden aangevoerd. De Minister Pierson, blijkbaar gevoelende er Woensdag, vooral in zijne tweede rede, zich wel wat al te veel met den Franschen slag van te hebben afgemaakt, begon met eene captatio benevolentiae, dat hij niet alle punten behandeld en beantwoord had, welke door de verschillende sprekers ter sprake waren gebracht. Waar dit ruim een dertigtal waren, lag 't voor de hand dat hij in eene rede, welke toch niet langer dan één a anderhalf uur mocht duren, niet aan alle gelijk recht kon doen wedervaren. En ook in deze derde rede bepaalde de Minister zich slechts tot enkele punten. In de eerste plaats werd het verzuim van den vorigen dag hersteld, toen de opmerkingen omtrent de houding tegenover China onbeantwoord waren gebleven. Den heer Kuyper, die deelneming eener Nederlandsche landingsdivisie aan den tocht naai" Peking had verlangd, antwoordde de Minister, dat, afgezien nog van de in de Memorie van Antwoord genoemde overwegingen, bescherming der Nederlanders te Shanghai, die in een adres aan de Koningin om bescherming verzocht hadden, een veel dringender belang was, omdat reeds een internationale strijdmacht op marsch was naar Peking ter verlossing van het g e h e e 1 e corps diplomatique. En aan het verlangen van den heer van Gilse voldoende, die wenschte te vernemen op welk principieel standpunt de Regeering staat tegenover de Chineesche verwikkelingen, maakte de Minister Pierson geen bezwaar namens de Regeering te verklaren, dat zij geen imperialistische politiek en geen verovering van grondgebied in China wil. De politiek tegenover China kon na deze duidelijke verklaringen nu bij Hoofdstuk III blijven rusten. Den heer van Kol gaf de Minister te kennen, dat er aanleiding geweest zou zijn tot een breed antwoord, indien niet door hem eene motie ware voorgesteld, bij welker behandeling meer eigenaardig en dan door de betrokken Ministers zou kunnen worden gezegd, wat de Minister thans hem reeds op grond van verscheidene rapporten op zijne grieven had kunnen antwoorden. De behandeling van Hoofdstuk III (Buitenlandsche Zaken), in de dagzitting begonnen, werd in de avondzitting voortgezet en was spoedig afgedaan. Er werd daarbij slechts met den Minister van gedachten gewisseld door den heer Bijlandt (Apeldoorn) over den handel in blanke slavinnen en de misbiuiken, waarvan Mekkagangers uit Ned.-Indië te Djeddah het slachtoffer zijn geweest ; door den heer de Ram over de onbillijke fiscale behandeling van den van Nederland in Noord-Amerika ingevoerden suiker; door den heer Kuyper over het denkbeeld van eene federatie der kleinere Staten in Europa; door den heer Schaper oyer de gezanten en gezantschappen in den geest zijner ten vorigen jare daarover gehouden rede, en daarna werd het Hoofdstuk zonder hoofdelijke stemming aangenomen. Tot 11 uur hield de waarnemende Voorzitter, mr. Veegens, de Kamer bijeen, tengevolge waar van de lijst van sprekers in de algemeene beraadslagingen over het Hoofdstuk Justitie nog kon worden uitgeput, — zonder zekerheid evenwel dat er heden niet nieuwe sprekers zich zullen aanmelden. Wij kunnen slechts zeer kort de namen der sprekers en de door hen behandelde onder werpen aanstippen, hoewel er onder de gevoerdebetoogen meer dan éen was dat aanspraak op breeder vermelding zou hebben, indien het overdag geleverd ware en de post wachtte. Door mr. Hartogh werd twijfel uitgesproken [of de onbetwistbaar groote werkzaamheid van den Minister en zijn departement niet vruchtbaarder had geweest kunnen zijn bij eene andere keuze der ter hand genomen onderwerpen, en hieraan knoopte hij een zeer merkwaardig betoog vast over de noodzakelijkheid der hervorming van ons verouderde strafproces en van de wetgeving op de naamlooze vennootschappen. De heer Brummelkamp bereed zijn hobby horse: zijne afkeuring over de koninklijke goedkeuring op de statuten van den NieuwMalthusiaanschen Bond indertijd verleend, en over de onzedelijke strekking en werking van dezen Bond. De afgevaardigde voor Deventer, de heer Marchant, sprak zijn maidenspeech uit over de preventieve hechtenis, hare slechte regeling en de daarvan herhaaldelijk gemaakte misbruiken. Door den heer Bouman werd de klacht ter sprake gebracht, door dr. Breesnee te 's-Hage in een adres aan de Kamer medegedeeld, over eene exorbitante notarisrekening wegens bereddering van een boedel, uit welk adres zou blijken, dat de officier van justitie niet gehandeld heeft, gelijk de wet hem voorschrijft. Een tweede door hem behandeld punt, ook in het Voorloopig Verslag besproken, betrof het misbruik van sommige kantonrechters, om zich voor ambtelijke bemoeiingen onrechtmatige emolumenten te verschaffen. De heer Pijnappel eindelijk, zich aansluitende aan opmerkingen door den heer Hartogh gemaakt, leverde voor eene inmiddels reeds zeer gedunde Kamer een belangwekkend vertoog over het reeds meermalen behandelde, maar nog verre van afgehandelde onderwerp: het gerechtelijk papieren-onderzoek, Allicht geeft het antwoord van den Minister ons nog aanleiding, nader op enkele dezer zaken terug te komen. --- BINNENLAND. Hertog Hendrik van Mecklenburg wordt tegen 17 dezer in de residentie verwacht. Gisteravond is te Amsterdam eene vergadering gehouden ter bespreking der wenschelijkheid om een comité te vormen, hetwelk beoogt stappen te doen ter handhaving van de onafhankelijkheid der Zuid-Afrikaansche Republieken. De vergadering werd bijgewoond door ongeveer 50 heeren. Met algemeene stemmen werd besloten een comité te vormen, dat een volkspetitionnement op het getouw zal zetten ter verkrijging van arbitrage in zake den oorlog in Zuid-Afrika. Tot leden van het comité werden benoemd de heeren van wie het bijeenroepen der vergadering was uitgegaan, zijnde dr. H. Burger, G. van Goor Ezn., W. Hovy, Mr. E. van Lier, O. Kamerlingh Onnes. D. H. Schmüll, P. W. Sutorius, J Coninck Westenberg en prof. dr. J. te Winkel, die het recht hebben zich te verzekeren van de medewerking van andere heeren. De directie der Ned. Zuid-Afr. Spoorweg-Mij. heeft de volgende mededeeling aan haar personeel uitgevaardigd: Het voortduren der onzekerheid omtrent de toekomst der Maatschappij en het nog steeds ontbreken van alle inkomsten, noodzaken ons wederom de uitgave te beperken, ten einde de voorhanden middelen zoo lang mogelijk te doen strekken. In verband daarmede zal aan het ongehuwd uit Zuid-Afrika teruggekeerde personeel, alsmede aan het gehuwde zonder gezin, nadat zij vijf maanden toelage ingevolge mededeeling no. 1 hebben genoten, geen toelage meer worden uitbetaald, zoodat zij, die voor 't eerst over Augustus toelage ontvingen, die voor 't laatst over December zullen genieten. Onder bovenbedoelde termijn wordt ook begrepen de tijd gedurende welken in Zuid-Afrika nonactiviteitssalaris werd genoten. Overigens blijven op de in deze omstandigheden verkeerende personen de bepalingen van alle voorgaande mededeelingen van kracht. /President Kruger in Nederland. Gisteren noopte het vroege uur, waarop de «Arnh. Cour.» ter perse gaat, ons tothetmededeelen van slechts enkele bijzonderheden van de geestdriftvolle begroeting, die hier aan den Staatspresident der Z.-Afr. Republiek op zijn doorreis naar de residentie te beurt viel, Wanneer wij daar nog met een enkel woord op terugkomen, dan is het om uiting te geven aan het algemeen gevoelen, dat de indruk van de overweldigend roerende betooging grootscher, machtiger was, dan men zich had kunnen voorstellen. Zij, die uit Arnhem naar Zevenaar waren gespoord, om daar reeds den President te kunnen zien, — en zij werden niet teleurgesteld, want de extra-trein uit Emmerik was daar al vóór de D-trein vandaar vertrok — en die met laatstgenoemden trein naar Arnhem terugkeerden, genoten reeds iets van wat President Kruger te wachten stond. Van het Broek af tot aan het station toe zag men vlaggen en aan weerszijden alle balkons en ramen en vele daken bezet met menschen. De dames wuifden al met de zakdoeken, de kinderen juichten al vóór de extra-trein nog in 't gezicht was. Ze wisten dat de D-trein de voorlooper was. Ook de Klarendal- en Sonsbeeksingels, de Zuidstraat, de Hommelstraat, de Apeldoornsche straat, de Zijpsche weg, het Willemsplein bij de Jansviaduct, de Amsterdamsche straatweg, overal eene met spanning wachtende volksmenigte. Bij het station was 't alsof men in de zwarte menschenmassa inreed. Tegenover het station de geheele weg bezet, op stellingen en daken hangt men als in trossen; aan de Westzijde, op de IJzerenbrug, saamgepakte rijen van hoofden; langs de Weststraat alweder dezelfde vertooning, of eigenlijk nog geestiger: geen boom zonder kluwen van jongens, de telefoonpalen insgelijks. Bij het Diaconessenhuis staan de zusters met vlaggen te wuiven. Bij het langzaam wegrijden van den trein met den President was het meeloopen van de heeren en dames op het perron een treffend moment van zich onwillekeurig tot daden opwerkend meegevoel. Na afloop van de plechtige begroeting, togen de afvaardigden der Vereenigingen met de banieren de stad in naar de Groote Markt, waar voor de woning van den Commissaris der Koningin de Kruger-betooging werd voortgezet. Men zong de Transvaalsche volksliederen, juichte en deed ook den kreet «Arbitrage 1 arbitrage!» hooren. De Commissaris der Koningin verscheen op het balkon, om de betoogers te danken. Aan President Kruger werd gisteren, het volgende telegram gezonden: „Het Gemeentebestuur van Nijmegen geeft u gaarne de verzekering van zijne eerbiedige hoogachting en spreekt de beste wenschen uit voor het welslagen van uwe pogingen tot behoud der onafhankelijkheid van de Republieken in Zuid-Afrika. De Burgemeester, Mathon." Ook het Gemeentebestuur van Alkmaar zond Kruger telegrafisch hartelijken welkomstgroet op Nederlandschen bodem, adres station Zevenaar. Het «Tielsche Weerbaarheidskorps» heeft het volgende telegram voor President Kruger naar Arnhem gezonden: «Bij uw komst in Nederland biedt ons korps u zijn eerbiedige hulde aan. Moge Nederland uit het voorbeeld van u en uwe dapperen zien, hoe een klein volk groot kan zijn». «Tiel's Mannenkoor» zond eveneens een huldebetuiging. Omtrent hetgeen President Kruger elders op zijn reis door Nederland wedervoer, moeten we ons hier en daar natuurlijk zeer bekorten. Overal zijn redevoeringen, korter of lacger, gehouden, overal was de geest-kift heerlijk van kracht, waardigheid en waarheid, overal bloemen, overal volksliederen. De «Zutph. Ct.» geeft een zeer goede beschrijving van de ontvangst te Zevenaar. Op het perron is heel de Graafschap bijeengestroomd. De geestdrift is enorm. De perronkap is in reparatie, de menschen zitten er boven op en van alle kanten juicht men al maar door. Het gedrang is vervaarlijk. De locomotief is nu versierd met twee Transvaalsche vlaggen. Op het perron staan de fanfarecorpsen van Zevenaar en Zeddam en deputaties van onderscheidene gemeenten. De Burgemeester van Zevenaar is het eerst aan het woord. Maar het is moeielijk stilte te verkrijgen, en teldens barst de ingehouden geestdrift in donderend gejuich of luid gezang los. Kruger leunt met ontbloot hoofd, den hoed in de hand, uit het portierraam. De Burgemeester brengt hem eerbiedige hulde in de eerste gemeente op Nederlandsch grondgebied, en wenscht hem uit den grond zijns harten toe, dat zijn reis herwaarts met den besten uitslag bekroond moge worden, en de President spoedig zal mogen terugkeeren naar zijn land dat hem zoo dierbaar is. Kruger dankt uit de volheid van zijn hart voor de welkomst op Nederlandschen grond. God is rechtvaardig. Hij zal ons helpen. Hij dankt de gemeenten die hem begroeten, maar bijzonderlijk Nederland, dat altijd voor onze zaak heeft gepleten (het woord werd letterlijk zoo gezegd.) Nu spreekt de heer Honig uit naam van het Zevenaarsche Transvaal-comité. Hij spreekt de hoop uit, dat de laatste teleurstelling, die den President getroffen heeft, van voorbijgaande aard zal zijn. Ook ons volk heeft vele jaren gestreden voor zijn onafhankelijkheid. En ook wij vonden geen steun of hulp bij de groote machten van Europa. Moge het ook uw volk gegeven zijn, zich door eigen kracht vrij te vechten ; moge we weer spoedig kunnen zeggen : het daghet in den Oosten. Nu komen de deputati#i der andere gemeenten. Een zangvereentging uit Terborg zingt: Vaderland, vaderland, beveilig u Gods hand. Maar steeds door donderenjde hoera's, schetteren de fanfaires, golven van alle kanten de Transvaal-liederen aan, door honderden stemmen gezongen, en wordt de eene bloemenhulde na de andere in het rijtuig van den president gedragen. Het was diep aandoenlijk. Een oude man naast mij, denkelijk een Raadslid van een naburige gemeente, weende als een kind. Er was niemand die zweeg: allen, allen juichten den grijzen President toe. Ds. Knuttel spreekt den President toe namens de Doetinchemsche deputatie. Ons volk is klein, maar moogt gij bij ons veel mannen vinden, die groot zijn door karakter, degelijkheid, plichtsbesef. En God geve dat voor U en uw land hier het licht van een beteren toestand dage. Didam is nu aan het woord, vervolgens Terborg, daarna Angerlo dan Wehl. Ook de Burgemeester van 's Heerenberg is er, en de noblesse, de nijveren, de landlieden van de Graafschap. Waartoe zou ik al de toespraken vermelden, die er gehouden worden. Zij hadden allen één grondtoon: hulde aan Kruger en de zijnen, en hoop op betere toekomst. Nagenoeg al deze deputaties brachten bloemstukken. De geheele waggon leek één groen prieel. Er wordt een telegram gebracht van H. M. de Koningin, waarin zij den President welkom heet op Nederlandschen grond. Het gerucht loopt van mond tot mond onder het steeds door voortgaande gejubel. Kruger, diep geroerd, neemt ten tweeden male het woord. Hij heeft een zwart bonten kapje op en houdt zijn hoed in de hand. Hij dankt voor de liefde en hartelijkheid die men hem bewijst. Maar hoe zeer hij die op prijs stelt, er moet nog iets anders komen ; hulp voor Z.-Afrika. Dat alleen kan gebeuren door arbitrage. In Zuid-Afrika wordt een klein volk vermoord door een groot... (De president buigt zich uit het portier en wijst op een klein kind, dat er vlak voor staat...) Als zoo'n kind als dit, zoo'n klein kind aangevallen werd door een volwassene, een groote, een sterke, wat zoudt gij dan doen? Dan zou ieder willen helpen is het niet? Is het niet zoo ? Nu, zoo wordt ons klein volk vertrapt door het tienmaal sterkere Engelsche volk. En zouden wij dan niet geholpen worden ? Dat kan Gods wil niet zijn. Broeders en zusters, vrienden, gij allen kunt ook wat voor ons doen: bid tot God dat hij de harten der vorsten zal buigen. Hij zal ze neigen als waterbeken. Strijd met ons mee door vasten en bidden, en God zal ons verhooren, Uit Zevenaar heeft President Kruger een telegram aan H. M. de Koningin verzonden. * Ede, 6 December. Te 1.35 uur kwam de extra- treiD, die president Kruger naar den Haag voerde, aan het station alhier aan. Op het perron had zich een zeer talrijke menigte verzameld. Alle leeraren der Rijks-Landbouwschool, alle leerlingen, benevens het geheele personeel waren daar tevens aanwezig. De verschillende vereenigingen van leerlingen hadden hun vaandels medegebracht. Verder zag men een drietal doeken, voorop : «God zij met U1» «Leve Arbitrage!» en «Leve Kruger!» Ook waren tegenwoordig de Burgemeester en de Raadsleden van Ede en Wageningen, predikanten en kerkeraden van beide gemeenten, het hoofd der openbare school van Ede, enkele jongedames die bouquetten aanboden enz. President Kruger bleef voor het geopend portierraam staan. Allereerst sprak de heer F. S. Op ten Noort, Burgemeester van Ede. Namens de ingezetenen begroette hij den President. Spr, herinnerde vóór 16 jaar den President te Brielle te hebben begroet, die tijd leverde veel moeite en zorg op, maar wat ook verandert der tijden God verandert niet. Daarna b jod de Burgemeester van Wageningen met een kort woord een adres van hulde aan. Vervolgens sprak de heer L. Broekema, hoofddir, der Rijks Landbouwschool. Ook hij bood een adres van hulde aan. Adressen werden aangeboden door den dir. der Hoogere Burgerschool te Wageningen, de kerkeraden van Ede en Wageningen en den heer de Graaf, hoofd der openb. school alhier namens 600 schoolkinderen uit Ede. De dames Op ten Noort, S A. v. Dedem en Mackenzie overhandigden bouquetten; van de Rijkslandbouwschool was er een groote fraaie krans. President Kruger dankte voor de welkomstgroet. Hij zag daarin en in de bouquetten het bewijs dat het hart van het Nederlandsche Volk warm klopt voor Transvaal. Hij hoopte, dat meA ook in de gebeden Transvaal zou gedenken, opdat de gerechtigheid zegeviere. De trein vertrok, onder zeer enthousiast gejuich der menigte. Nog zij vermeld, dat het Fanfare-gezelschap uit Wageningen bij aankomst van den trein het Transvaalsche Volkslied speelde, 't welk ook werd gezongen door de schoolkinderen uit Ede, die op een korten rfstand van het station waren opgesteld, voorzien van vlaggetjes. Uit Utrecht meldt men ons nog nader over Kruger's doorreis : Reeds lang vóór den tijd van aankomst van den extratrein waren de 3 groote perrons reeds o vervuld met belangstellenden. Het ie en 3e perron was aangewezen voor het publiek; het 2eperron was gereserveerd voor het dagelijksch bestuur, autorite ten, deputatis 1 van vereenigingen, muziek enz. De trein stoomde ongeveer 20 minuten later dan den vastgestelden tijd binnen. De aanblik voor den hoogen reiziger moet bepaald imponeerend zijn geweest, de lange perrons zoo zwart van menschen te zien, die zoo luide van hunne sympathie en belangstelling blijk gaven. De grijze Staatspresident stond voor het open portier en wuifde met zijn hoed de menigte toe. Zijn uiterlijk teekende vermoeidheid. Toen de trein stilstond, werd, nadat het eenigszins mogelijk was zich verstaanbaar te maken, het woord gevoerd door onzen Burgemeester, waarna vier bloemstukken en twee kransen werden aangeboden. Dr. Jonkman, generaal Verspijck en een der leden van den Senaat van het Utr. Studenten-corps hielden eveneens een toespraak. De redevoeringen werden telkens afgebroken door het gejuich en de kreten: «Leve Kruger!» Zichtbaar aangedaan bedankte de President voor de hartelijke woorden en die vele blijken van deelneming. De tijd van vertrek was dra aangebroken. Nog eens overweldigende hoera's van alle zijden, de muziek liet het Transvaalsche volkslied hooren en statig verliet de trein het station onder gejuich van de duizenden, welke op de perrons en aan de overwegen waren saamgestroomd. De politie en het stations-personeel handhaafde uitstekend de orde. Te Gouda alweder dezelfde begroeting. De ontvangst in den Haag blonk uit door het plechtig karakter van de begroeting aan het station. Door een reuzenkoor van 600 zangers, onder leiding van Richard Hol, werd Psalm 72 aangeheven op het oogenb!i'< dat de trein nog niet ten volle stilhield, opdat mogelijke juichkreten niet den voorrang zouden krijgen boven het godsdienstige lied. Zoo gebeurde 't ook. En onder het plechtig ruischen van den indrukwekkend klinkenden koorzang : „Ja, elk der vorsten zal zich buigen En vallen voor Hem neêr", verlaat Kruger het salonrijtuig en verwijlt met de heeren, die in zijn gevolg reizen, op het plankier om met ontbloot hoofd, in stichtelijke houding, te luisteren naar den gezongen Psalm. Vooraf is de Staatspresident aan het portier ontvangen door den Burgemeester, baron van Harinxsma thoe Slooten, en de wethouders, en door dr. H. Blink, voorzitter van de Haagsche afdeeling der Ned. Zuid-Afrikaansche Vereeniging, nadat dr. Leyds de heeren aan President Kruger had voorgesteld. Dr. Blink hield een kernachtige toespraak, die evenwel te lang is, om haar hier over te nemen. President Kruger antwoordde met de volgende rede: Mijne heeren. Laat mij eerst vooraf excuus maken, ik heb nooit veel school gehad, weet niet van mannelijk of vrouwelijk, van lidwoorden of verbuigingen. Ik spreek zooals ik ben, en ik zeg het zooals ik het weet. Ik ben niet ongeleerd, maar ongeletterd. Ten eerste dan moet ik u hartelijk dank zeggen voor deze ontvangst. Geen woorden kunnen zeggen, hoe ik alles wat Holland gedaan heeft waardeer. Holland was onder alle landen de ernstigste, die onze zaken heeft verdedigd. Ik ben daar hartelijk dankbaar voor. Gij heeren hebt in uw woorden het eerst aangehaald den tachtigjarigen oorlog van Holland. >Tij weten wat oorlog is. Wij zijn een klein kindje tegen zoo'n groote Mogendheid. Ik zal u zeggen wat die zaak is. Het is begonnen reeds met Jameson. Telkens werden weer grieven tegen ons geuit. De ergste was, dat de vreemdelingen geen stem hadden. Wij hebben alles gedaan wat wij konden, om de z. g. grieven weg te nemen. Wij hebben naar Salisbury geschreven om den vrede te bewaren, maar die Engelschen wilden niet Die Republieken moesten niet langer bestaan, niet om de grieven, maar om den| grond van ons land was het te doen en om dien van den Oranje-Vrijstaat, onze Zuster-Republiek. Die Vrijstaat is ons trouw gebleven. Zij wisten, dat als wij ten onder gingen, ook hun land weg moest. Toen konden wij toch niet anders. De Engelsche troepen stonden aan de grenzen en namen de beste plaatsen in. Wij schreven nog, dat wij na 5 jaar kiesrecht zouden toestaan, maar dat hielp niets. De Engelschen wilden niet. Wij hebben het toen in Gods hand gegeven en gedaan wat wij konden. En heeft God niet reeds een mirakel aan ons gedaan? Zoo'n kleen hoopje menschen tegen zoo groot een Rijk? Ik vertrouw vooral ook op Holland en op Frankrijk, op allen wie God vreezen naar Zijn Woord, hoe zij dat Woord ook uitleggen, van welke gezindte zij ook zijn. Want wie God liefheeft, heeft de rechtvaardigheid lief. De Regeeringen hielpen ons niet, maar God bleef toch met ons. Ik ben met mijn volk gebleven, zoolang dit mogelijk was, maar ik ben een oud man, 76 jaar al, en toen de oorlog veranderde en wij telkens moesten verder trekken, zei die gouvernement; President, gaat gij van ons, gaat over de zee en zegt daar de volken wij willen recht. Wat doen de Engelschen nu zij niet de mannen overwinnen kunnen, nu komen zij op tegen de vrouwen en de kinderen, ontnemen hun kost om te leven en laten hun geen dak boven het hoofd. Lord Roberts is voor mijn familie zelf welwillend geweest, maar ik vraag niet voor mijn familie, ik vraag het voor mijn arme volk. Ik vraag, kan een beschaafd volk, dat in G}d gelooft, aanzien dat kinderen gemoord worden? Maar ik geloof, dat de dagen zullen komen, dat alle Christenvolken, dat allen hoe zij den Bijbel ook verklaren, tot rechtvaardigheid zullen komen. Het gaat tegen Kerstavond. Al wat God vreest zal dan nader komen tot God, nader tot Hem, die al het verkeerde van de aarde zal doen verdwijnen. Dit vertrouwen in God geeft mij kracht, want al willen de gouvernementen ons thans niet helpen, als God zegt gij moet, dan zullen zij ook moeten. Dan zullen zij het niet langer aanzien, dat kinderen en vrouwen mishandeld worden. Het gouvernement der Republiek wilde daarom, dat ik over de zee zou gaan en het den gouvernementen vragen: steun ons, want onze zaak is die der rechtvaardigheid. En ik blijf vertrouwen, dat God de harten neigen en alle menschen nader tot Hem en tot het goede. Men begrijpt, dat Paul Kruger na deze rede stormachtig werd toegejuicht. Langs den geheelen weg van het station naar het «Hötel des Indes» was de menschenvolte ontzaggelijk. Tegen half drie kwamen de corporatiia hare plaats bij het station innemen, ook de eerewacht, die in haar Transvaalsch marschtenue een flink figuur maakte. De geestdrift ontwaakte al lang vóór de aankomst : er werd gezongen, gejubeld. De boomen zaten vol met straatjongens, die naar den trein uitkeken en zongen, dat Chamberlam zakjes moest plakken. De orde was volmaakt. Maar aan alles was het te merken, dat er een grootsche, ongekende betooging broeide. Eindelijk, om kwart vóór vier, ging er een donderend juichen op. De jongens in de boomen hadden den trein gesignaleerd; het werd woeliger en boven de menschenzee wapperden de vlaggen. De begroeting van het volk was één groote geestdrift en onder een onafgebroken, donderend gejuich en gezang besteeg Kruger zijn rijtuig, met ontroering in zijn oogen en op het gelaat. Hij groette, wuivend met zijn hoed en bleef, vóór het instijgen, even staan om de menschenmassa te overzien, en hij wuifde maar steeds en bleef lang met den hoed in de hoogte stilstaan. De rit naar het hötel was een prachtige triomftocht. Den ganschen weg stonden de menschen dicht opeengepakt en juichten, jubelden zóó, als het misschien daar nog niet gehoord is. De massale geestdrift werkte electriseerend. De President, voorafgegaan door huzaren en met de eerewacht in matigen draf, onder commando van den heer P. Wurfbain, achter zijn rijtuig, aanvaardde de betooging waardig en stil, en met diep ontroerd gelaat. Hij zei niets, noch tegen den heer Fischer naast hem, noch tegen dr. Blink, die tegenover hem zat. Van tijd tot tijd stond hij op, overzag de vast en doordringend jubelende massa naar alle zijden en hief den hoed weer met uitgestrekten arm omhoog. De President, zoowel als de andere heeren in het rijtuig, hadden steeds het hoofd ontbloot. De orde bleef bewaard. Geen enkel incident viel voor, In het hötel vond de vermoeide President — schrik'iijk, schrik'lijk moe was hij, volgens zijn zeggen tot mevr. Eloff, zijn kleindochter — nog geen rust. Hij moest op het balkon komen om wederom de hulde der duüenden in ontvangst te nemen. De overweldigende volkshulde werd den grijsaard te machtig. Op de stoelen in verschillende der salons lagen prachtige kransen en bloemstukken, o.a. van het damescomité te Middelburg, van de leerlingen der Haagsche academie van beeldende kunsten en van particulieren, waaronder een met het opschrift op de linten «hulde aan den Edelen strijder voor vrijheid en recht.» Het borstbeeld van H. M. de Koningin prijkte tusschen een bloemendecoratie. Een aangename verrassing was ook een fotografische familiegroep, waarop men zijne vrouw ziet en kleinkinderen. Een vers en een psalm zijn daarbij geschreven. Een kostbare fauteuil draagt het wapen van Transvaal. Kort na de aankomst van President Kruger heeft dr. Leyds officieel aan den Minister van Buitenlandsche Zaken die aankomst bericht. De President was nog niet lang in het hötel, of hij ontving de bezoeken van de Ministers van Waterstaat, Binnenlandsche Zaken, Koloniën, Justitie, Oorlog en Marine. De Minister van Marine informeerde in het bijzonder of de reis op de «Gelderland» den President goed was bevallen. De opgewonden stemming duurde voor het hötel den geheelen avond door, totdat om halfnegen namens den President verzocht werd het zingen te staken, omdat de President zich ter ruste wenschte te begeven. Aan dit verzoek werd onmiddellijk voldaan. De heer K. J. H. W. Ramondt, te Heteren, zond gisteren de volgende dichtregelen aan den President: Aanvaard mijn welkomstgroet, o, Grijze ! Mijn klimmende achting ten bewijze. En bij dien groet mijn hartebede, Met liefde U w dapper volk gewijd : Tree spoedig in, na bangen strijd, De bode met de twijg van Vrede, Die 't vuig Geweld zijn eisch ontzegt En U herstelt in 't heilig Recht. Men wil weten dat President Kruger waarschijnlijk in 't laatst der volgende week, Donderdag en Vrijdag, te Amsterdam zal komen. Z. H. Ed. heeft het comité te kennen gegeven, dat hij zich zooveel mogelijk naar de wenschen van het Amsterdamsch publiek wil voegea. Door oud-strijders van 1864-66 en 1870-71 uit het district Solingen (Duitschland) afgevaardigd, wordt President Kruger een eere-sabel aangeboden. De kling is van het fijnste staal en vertoont aan de eene zijde (verguld op donkerblauwen grond) het wapen van de stad Solingen benevens het portret van den smid, die de kling smeedde; verder het Transvaalsche wapen en in een krans van eikenloof de opdracht: «Dem Hochverehrten Prasidenten von Transvaal Paul Kruger Gewidmet von den Kriegern der Feldzüge 1864-1866-1870-71 des Kreises und der Waffenstadt Solingen». De andere zijde van den kling vertoont den vredesengel, rustende met den teen van een voet op de aardglobe — op Afrika de spreuk Furchtlos Tapfer Treu und Gut bis zum letzten Tropfen Blut en eenige boerenkanonnen. Het gevest vertoont aan de binnenzijde het welgeslaagde portret van President Kruger in een medaillon. De buitenzijde het Transvaalsche wapen en een Transvaalschen Boer in oorloscostuum. Door den Ned. Oudheidkundigen Bond zijn tot buitenlandsche correspondenten benoemd de heeren: dr. Paul Clemen, professor in de kunstgeschiedenis te Dusseldorp, en J. A. T. Orban, te Rome, en tot binnenlandsche correspondentie-leden de heeren: A. J. Blaauw, te Amsterdam; M. van Notten. aldaar; jhr. C. Th. Six, adj.-intendant van het paleis te Amsterdam ; H. Visser J. W.zn,, te Leiden, en dr. W. Vogelsang, privaat-docent in de kunstgeschiedenis te Amsterdam. ---