BUITENLAND. Frankrijk. 1 Juli. (Particuliere correspondentie.) Parijs, 28 Juni. De sterfdag van den vorigen President Carnot is verleden Maandag door Frankrijk waardig herdacht geworden. Dat rouwbeklag miste alle uiterlijk vertoon, maar men gevoelde, dat het iets meer was dan eene officieele hulde. Zelfs de plechtigheid in het Panthéon, waar de tegenwoordige President der Republiek en de ministers aan de weduwe , die nauwelijks hare aandoening kon overmeesteren, en aan hare drie zoons hunne vereering der geliefde nagedachtenis kwamen bewijzen, had bijna iets huiselij ks , maakte bijna den indruk van een familierouw. Het volk stemde daarmede in. Vroeg een enkele, bij het zien der omfloerste vlaggen in de stad, om zijn geheugen ter hulp te komen: »Waarom dat?", dan gaf het: „Ach ja", waarmede hij de hem gegeven verklaring begroette, duidelijk den wrevel over zichzelven te kennen, dat hij zoo iets had kunnen vergeten, en zijn belangstellend medegevoel. In dagbladen,ldie zich door hunne heftigheid onderscheiden en niets en niemand ontzien, heb ik geen enkel onvertogen woord gevonden over den afgestorvene. Niet overal bewondering; overal waardeering. Véél valt er, juist door zijn eenvoud, niet over een rouwdag als die van den 24ste1 Juni te zeggen, maar het voorafgaande, dat meer beteekent dan de grootste praal, moet in het licht gesteld worden. Diepen indruk maakt ongeveer gelijktijdig het bericht van het overlijden van een ander van Frankrijk's zonen, die ook het leven liet voor zijn vaderland: kolonel Galon, een der hoofdofficieren van de expeditie tegen Madagascar. Nog is er eigenlijk geen gevecht geleverd of reeds bezwijkt een der, opperste aanvoerders. Hij sterft niet door de hand van den vijand, maar door de verraderlijke koortsen. Een bewijs, helaas, dat daarvan niet te breed is opgegeven en dat de Hova's wellicht gelijk hadden, toen zij met bloedigen scherts op het bondgenootschap van den machtigen bevelhebber »generaal koorts" snoefden. Vrij algemeen heeft men de expeditie steeds gehouden voor hetgeen men gewend is een peulschilletje te noemen (en tot nader orde kan ik daarvan ook nog niet terugkomen). Men begint thans een weinig te aarzelen. Men begint te vinden, dat afdoend goede berichten wat lang op zich laten wachten. In antwoord op eene aanvrage van den minister van Oorlog heeft hij een telegram ontvangen, waarin op de bij dergelijke gelegenheden gebruikelijke wijze medegedeeld wordt, dat alles »goed gaat." Maar gaarne zonde men wat stelliger, tastbaarder resultaten vernemen. En is men eenmaal met Madagascar klaar, dan zal het land de Regeering zegenen, die het voor nieuwe koloniale expedities weet te bewaren. Het is daarvoor bijna even bang geworden als voor nieuwe belastingen, welke laatste het trouwens beschouwt als noodza kelij kerwij ze voortspruitende uit de eerste. Op dit stuk is de inkomstenbelasting weer eens aan de orde. Inkomstenbelasting of geen inkomstenbelasting? ziedaar de vraag, die ons allang ' boven het hoofd hangt. Tot dusverre zijn wij van deze goede gave, der geavanceerde partijen dierbaar, gespeend gebleven, een gemis, waarvoor een heirleger indirecte belastingen voortgaat ons behoorlijk schadeloos te stellen. Zal het er nu toe komen? De commissie voor de hervorming der belastingen heeft straks ten gunste van het voorstel-Cavaignac en Merlou , eene inkomstenbelasting invoerende, uitspraak gedaan, waarmede natuurlijk nog niet gezegd is, dat de Kamer er evenzoo over zal denken. Maar een bepaalde stap voorwaarts werd hiermede afgelegd en het voorstel gaat er eene beschouwing door verdienen. Volgens hetzelve loepen inkomsten van 3000 fres. Per jaar, en daaronder, geheel vrij; die van 3000 tot 7000 free, betalen 0,25 percent; die van 7000 tot 10,000 0,50 percent en 200 opklimmende tot die van 300,000 fres. en daarboven, die 8 percent zullen moeten betalen. Naar ik verneem, schijnt de meerderheid der Kamer geen tegenzin te hebben in het beginsel van een inkomstenbelasting, maar veel voorstanders ervan opperen bezwaren tegen bijzonderheden; men acht het onmogelijk, tot eene verandering van dit belang zoo maar in eens te besluiten en houdt ingrijpende studie en lange discussiën , waarmede (ik bedoel met de laatste) de Kamer zooals men weet niet karig is, voor noodzakelijk. Onder de bezwaren dit o. a.: een zelfde inkomen vertegenwoordigt overal in Frankrijk lang niet dezelfde mate van welstand. Van 3000 francs b. v. leèft men in een hoekje van Auvergne of Bretagne als een prins, terwijl een huisgezin te Parijs er bijna mede verhongert. Wat voorgeeft de grootste gelijkheid te scheppen, schept dus feitelijk de grootste ongelijkheid en ongerechtigheid. Het is reeds honderd malen gezegd en het zal bij deze gelegenheid waarschijnlijk nog honderd malen gezegd worden: een inkomsten-belasting zonde het ideaal van eene belasting zijn. indien zij volmaakt juist toe te passen ware. Indien, .. Daar zit de groote, overgroote zwarigheid, die het voorstel der heeren Cavaignae en Merlou voorloopig nog niet uit den weg ruimt. En of wij, belastingbetalers, de nieuwe belasting wenschen ? Ach, wij zijn nu eenmaal zoo gewend aan ons legio indirecte belastingen, dat wij een gemis zouden gevoelen als wij er eene van moesten derven. Gesteld al, dat het invoeren der inkomsten-belasting het afschaffen van eene andere met zich bracht, wat zeer twijfelachtig ware! Welbeschouwd gaat het ons, arme belastingopbrengers , wien de vraag voorgelegd wordt welke belasting ons het aangenaamst zoude zijn als den haas, wien de kok vroeg , met welke saus hij het liefst gegeten wilde worden. Ook wijdde de Kamer in de afgeloopen weken eindelooze zittingen aan de belasting op de dranken, een andere belasting, waarmede al heel wat tijd zoek gebracht en waarover men het ook nu nog niet best eens geworden is. De alcohol treffen, dit is de heilzaamste en tegelijkertijd een nimmer falende belasting, dat beaamt iedereen. Hoe hooger hoe beter toegestemd. Zelfs da dronkaard verzet zich hier niet tegen; het is hem onverschillig of hij voor het onmisbare vocht iets meer of iets minder betaalt. Bij de wijze van heffing beginnen de moeielijkheden. Het aloude, afgezaagde vraagstuk van de „bouilleurs de cru" komt dan weer met hardnekkigheid boven. Een „bouilleur de cru" is iedereen, die, voor zijn eigen gebruik, uit zijn vruchten alcohol stookt. De groote distilleerders betalen natuurlijk de belasting; de „bouilleurs de cru" willen geen belasting betalen. Zij zijn even vrij, beweren zij, om uit hun vruchten sterken drank te maken, als boter uit hun melk, of brood uit hun koren; de fiscus heeft zich daarmede niet in te laten. Aangezien zij ontelbaren in den lande zijn (men behoeft slechts even buiten Parijs geweest te zijn om te weten , dat in ieder dorpje iedereen , die wat pruimen, kersen enz. over heeft, door den geregeld rondtrekkenden distillateur tien, twintig, vijftig liter eau-de-vie laat stoken), maken zij een misbaar van belang, waarnaar een aantal Afgevaardigden, hunne vertegenwoordigers, wel moeten luisteren. Feitelijk is hun quaestie minder interessant dan eene andere: het zal steeds moeielij k na te gaan blijven, wie in zijn binnenkamer alcohol steekt, hij blijve dus desnoods vrij om voor zijn eigen consumptie den sterken drank, zelfs slechten sterken drank, te bereiden. Het werkelijk interessante punt is dat der volksgezondheid en daardoor, zooals door een Vertegenwoordiger van het land der oude, eerlijke „eau-de-vie d'A rmagnac" in het licht werd gesteld, meer de hygiënische dan de fiscale zijde van het onderwerp. Met andere woorden : vóóral en bovenal dient er gewaakt te werden tegen de fabricatie en het in den handel brengen van voor de gezondheid schadelijken alcohol. Er dreigt gevaar. Veertig jaren geleden dronk men in Frankrijk weinig ander eau-de-vie dan dat hetwelk zijn naam verdient (volgens de etymologie, waartoe het dialect van de Armagnac-streek leidt, beteekent eau-de-vis niet anders dan eau-de-vigne) en aan de druif te danken is. De verfoeilijke druifluis bracht daarin verandering. Zij doodde den wijnstok en schonk groei en bloei aan de alcoholfabrieken en, erger, aan den gefabriekten alcohol. Sedert twintig jaren giet die industrie het vergif bij stroomen over het land uit. Voorheen telde men jaarlijks 130 140 zelfmoorden van alcohollijders, thans plus minus 1000. De misdaad houdt daarmede gelijken tred. De begrootingscommissie verdient daarom een goedkeuring voor de gisteren door haar besloten hygiënische staatscontrole op de distilleerderijen en den verkoop van alcohol. Hygiëne is de leus van onzen tijd. Wij bezitten op het huidige oogenblik binnen onze muren, op het Champ de Mars, niets meer en niets minder dan eene „Internationale tentoonstelling van Hygiëne", georganiseerd onder bescherming van H. E. de ministers van Binnenlandsche Zaken, Openbare Werken en Handel, en die de President der Republiek gisteren met zij ne hooge tegenwoordigheid vereerde. Uitstekend : gaarne had ik gezien, dat de onlangs gewraakte, voornamelijk van eenige fabrieken in de Parijsche omgeving afkomstige geuren, ter eere van de tentoonstelling van hygiëne, geheel verdwenen waren. --- BINNENLAND. 1 Juli. Jhr. Mr. Lohman. Zooals wij reeds mededeelden, is te Groningen overleden jhr. mr. Witius Hendrik de Savornin Lohman, kantonrechter en lid van den Gemeenteraad aldaar. Geboren te Groningen den 31en April 1842, bezocht hij het Groningsche Gymnasium en studeerde aan de Universiteit aldaar, om in Juni 1866 te promo voeren tot doctor in de rechten met een sertatie over art. 131 c der Grondwet. Hij vestigde zich toen te Groningen als advocaat en werd later benoemd tot procureur bij de rechtbank. Jaren lang was hij kantonrechter-plaatsvervanger en sedert 1867 secretaris van het college van cumtoren, toen hij, na het vertrek van jhr. mr. P. J. van Swinderen naar Assen, in 1888 werd benoemd tot kantonrechter. In het openbare leven bewoog de heer Lohnian zich veel en gedurende tal van jaren was hij een zeer verdienstelijk lid van den Gemeenteraad. Verder was de overledene commissaris van de Maatschappij van Weldadigheid. Mr. Lohman was een scherpzinnig man met een zeldzame werkkracht. Dit toonde hij in de vervulling van het hier zoo uiterst drukke ambt van kantourechter. Geen moeite was hem te veel en met grooten spoed wikkelde hij de zaken af. Flink kwam hij voor zijne opinie uit en wat hij zich ten doel stelde traehtte hij met ijzeren volharding te bereiken. De ontslapene schreef, behalve tal van artikelen in couranten (hij was een tijdlang hoofdredacteur van de Nieuwe Provinciale Groninger Courant) twee werken, die algemeen bekend zijn, nl. „De Nederlandsche Staatswetten met aanteekeningen" en „Het Staatsblad." Zijn heengaan is een verlies voor velen , niet het minst voor de anti-revolutionaire partij, waarvan hij een der leiders was. (Prov. Grolt. Ct.) --- Overzicht der pers van dan dag. liet wetsontwerp op de Personeele Belasting. Wij zijn onzen lezers nog een overzicht schuldig vaneen drietal artikelen waarin Het Vaderland het wetsontwerp van den minister van Financiën op de personeele belasting bespreekt en die, wegens voortdurend plaatsgebrek tot dusver onvermeld zijn gebleven. Het oordeel van Het Vaderland over dat ontwerp laat zich reeds aanstonds uit den titel lezen der artikelen, waarvan de twee eerste tot opschrift hebben: ~Bruikbare grondslagen", terwijl het laatste is getiteld: „Onzuivere Bij mengselen". De laatste zin van het derde artikel vat ook het oordeel van Het Vaderland samen; men leest daar: „Zijn over het geheel de belastingen en de vrijstellingen oordeelkundig aangebracht, wij zouden, gelijk uit het bovenstaande blijkt, hier en daar wijziging noodig achten." Gaan wij thans de argumenten na, welke Het Vaderland aanvoert, om tot zulk een oordeel te komen, dan zien wij het blad ingenomen met het denkbeeld van den minister van Financiën, den grondslag deuren en vensters te doen vervallen. Terecht, zegt liet Vaderland, toont de minister aan, dat deze heffing zeer ongelijkmatig drukt en juist in vele gevallen in omgekeerd progressieve richting werkt. Zoover de personeele belasting woningbelasting is, heeft de minister, volgens Het Vaderland, haar aanmerkelijk verbeterd, en dan gaat het blad na, van welke vier beginselen de minister is uitgegaan. Volgens de twee eerste beginselen, vervolgt Het Vaderland, worden de gemeenten verdeeld in 8 klassen, waarin het maximum van onbelastbaarheid is f 125, f 100, f 87,50, f 75, f 62,50, f 50, f 37,50 en f 25. In overeenstemming met die cijfers wordt dan bij de hoogere huurwaarden, die inde belasting vallen, afgetrokken resp. f 110, f 85, f 72,50, f 60, f 47,50, f 35, f 22,50 en f 10, om daarnaar de heffing te regelen. Op die wijze verkrijgt men in elke gemeente een geleidelijke opklimming, met een zeer laag cijfer beginnende en naar een progressieve schaal, de zoogenaamde Benthamsche progressie. In verband hiermede critiseert Het Vad. den heftigen aanval van mr. Treub in De Amsterdammer, , waaraan dit stelsel van den minister heeft blootgestaan. De kracht der argumenten van mr. Treub, vindt Het Trad., is niet juist evenredig aan de kracht der woorden. De heer Treub, zegt het blad, heeft zich veel moeite gegeven, om uitte rekenen, dat de progressie in elke klasse van gemeenten een geheel andere is, met dien verstande, dat zij het sterkst is inde eerste klasse en minder wordt naar gelang men tot gemeenten van lagere klasse afdaalt, en ten tweede, dat het heffingspercentage voor alle huren, het meest voor de kleinere, hooger is naarmate de gemeente ineen lagere klasse is ingedeeld. Enkele cijfers worden door Het Vaderland medegedeeld, om de strekking dezer grieven toe te lichten. Dezelfde berekening als voor de eerste klasse door den heer Treub is gemaakt, heeft hij op alle volgende klassen toegepast, zegt Het Vad. verder, en daarbij bevonden, dat het percentage van heffing bij de laagste belastbare huurwaarde voortdurend stijgt. De conclusie van Het Vaderland is, dat misschien deze uitkomst voor een mathematicus een gruwel is, ofschoon, voegt het blad tusschen haakjes er bij, toch ook iets in deze cijfers ligt, dat uiteen oogpunt van symmetrie niet onaangenaam aandoet maar wat er uit belastingoogpunt voor ernstig bezwaar in steekt, is, volgens Het Vad., niet zoo dadelijk in te zien. De ontwerper, zegt Het Vad., is van het denkbeeld uitgegaan, dat het laagste bedrag, dat op grond van huurwaarde aan belasting kan gevorderd worden, moet zijn f 1,20 en heeft zich nu de vraag gesteld, bij welke huurwaarden in verschillende gemeenten een draagkracht kan werden aangenomen, groot genoeg om f 1,20 te vorderen. Aannemende een huurwaarde van f 125 hier, van f 100 ginds, van f 25 eindelijk op de hei, moest hij natuurlijk van die uiteenloopende bedragen ook een verschillend percentage heffen om tot deze f 1,20 te komen. Vandaar een hoog percentage inde gemeenten der lagere klassen. Dat het percentage dan bij hoogere huren in die lagere klassen voortdurend hooger blijft, is ook niet af te keuren. Dat met dat al de stijging van het percentage, m. a. w. de progressie inde lagere klassen langzamer gaat dan inde hoogere, is alweder te billijken: ware het anders, men zou inde lagere klassen exorbitant hooge bedragen laten betalen. Inde tabel van den heer Treub kan men, volgens Het Vad., nog een vergelijking maken tusschen gelijke huurwaarde inde verschillende klassen en het daarbij toegepaste percentage. Dan ziet men bij v., dat bij een huurwaarde van f 600 inde tweede klasse wordt betaald 6,87 pct. of f 41, inde vierde 7,20 pct. of f 43,20, inde zesde 7,53 pet. of f 45,20, inde achtste 7,87 pet. of f 47,20. In deze stijging ziet men de toepassing van de juiste gedachte, dat, naarmate inde verschillende gemeenten de huurwaarden lager zijn, een zelfde huurwaarde een hooger verteringsvermogen vertegenwoordigt en dus hooger aanslag billijkt. Of ook, dat een zelfde verteringsvermogen inde eene gemeente gelegenheid geeft veel goedkooper woning te nemen dan inde andere en daarom inde eerste hooger percentage van heffing eischt. Een gerechtvaardigde grief is, naar het oordeel van Het Vad., alleen deze, dat de minister aan zichzelf en aan de Kamer de bevoegdheid en de wetenschap toekent voor elke gemeente, ja voor elk gedeelte eener gemeente uitte maken, welke de billijke belastingcijfers in verband met de huurwaarden zijn. De heer Treub heeft, volgens liet Vad., gelijk, dat men tot grillige uitkomsten geraakt, doch dat hieruit valt af te leiden, dat de grondslag huurwaarde onbeholpen behandeld is, kan het blad den heer Treub niet toegeven. Het Vaderland is van meening, dat alle moeilijkheden verdwijnen, als men aan de gemeente overlaat wat tot het terrein der gemeente behoort. Dan zal men in verschillende gemeenten licht verschillende progressieschalen krijgen, zegt het Vaderland, maar onregelmatigheid in dit opzicht, die bij een Rijksbelasting zoo hinderlijk schijnt, levert niet het minste bezwaar op, als zij verband houdt met plaatselijke omstandigheden en plaatselijke behoeften, die de plaatselijke wetgever kan beoordeelen. Ineen nootje wijst Het Vaderland in dit artikel, terwijl zij de berekening van den heer Treub corrigeert, die de belasting bij ( f 125 laat beginnen, terwijl volgens het ontwerp de belasting niet verschuldigd is als de huurwaarde niet hooger is dan f 125, en derhalve eerst begint bij zegge f 126, dat, ( voor geval de laagste aanslag kiesrecht zal J geven, dit een aardig middel is om kiezersteelt te kunnen bevorderen. De huisjes, zegt Het Vaderland, die in Amsterdam doen f 2,50 per week behoeven slechts opgeslagen te 1 worden tot f 2,51, om de bewoners tot kiezers te maken en het blad laat hierop volgen: Toch heeft deze wet met een kieswet niets te maken. In haar tweede artikel constateert Het Vaderland, dat de minister zich vergtandiglijk bepaalt tot belasting van hetgeen het B. W. onder stoffeering verstaat, echter met uitzondering van schilderijen en onder toevoeging van rijtuigen. De uitzondering noch de toevoeging wil Het Vaderland behagen. Immers, zegt Het Vaderland, wanneer men de rijtuigen begrijpt onder de stoffeering, en ze dientengevolge naar een laag percentage belast, helpt dit den fiscus niet aanzijn recht. De schilderijen zou Het Vaderland stellig als een onderdeel der stoffeering beschouwd willen zien, daar het blad niet gelooft, dat aan den aankoop van kostbare kunstwerken van onze schilders een al te gevoelige slag zou worden toegebracht, hetgeen de minister als een argument voor de vrijstelling aanvoerde, terwijl men volgens Het Vaderland hetzelfde argument zou kunnen aanvoeren tegen belasting van al wat verder tot versiering dient en van alle voorwerpen van kunstnijverheid. Een andere grief tegen de belasting van het meubelair noemt Het Vaderland de geringe beteekenis der progressie. Het blad vindt dit te erger, daar alleen de stoffeering, het uiterlijk waarneembare in aanmerking wordt genomen en niet gevraagd wordt naar verborgen schatten. Daar men mag aannemen, zegt Het Vad., dat inden regel wie goed in zijn stoffeering zit, ook van goud en zilver niet misdeeld is, ware er temeer aanleiding geweest de progressie wat strenger toe te passen. De hoofdgrief van den heer Treub tegen 's ministers regeling beaamt Het Vad. intusschen ook hier niet. Volgens den heer Treub, zegt het blad, is het een groote fout dat de minister eenvoudig van het mobilair een zeker percentage heft, zonder verband te brengen tusschen huurwaarde en mobilair. Het Vad. erkent graag, dat de heer Sprenger van Eijk de onvergeeflijke fout heeft begaan van hot 'vernuftige stelsel des hoeren I reub geen notitie te nemen, maar, beweert het blad verder, hieruit schijnt nog geenszins te volgen, dat • dit stelsel goed is en dat van den heer Sprenger van Eijk verkeerd. Het eerste is zeker, naar Het Trad van oordeel is, een middel om tot gansch kolossale progressies te komen: de ongelukkige, spot Het Vad., die een kostbaar mobilair van f 5000 geërfd heeft, zou f3OO hebben te betalen; maar of daarmede de billijkheid betracht werd, dit vindt Het Vad. een andere vraag. Goedkeuring verdient, volgens Het Vad., ook de maatregel, dat de haardsteden als belastingobject behouden zijn, omdat de gerieflijkheid eener woning mede afhangt van het aantal haardsteden, die men gebruikt, en dat gebruik een element is ter beoordeeling van het verteringsvermogen des bewoners. Voorts verdient waardeering , zegt Het Vad. verder, dat de minister inde uitwerking van dezen grondslag verschillende verbeteringen heeft aangebracht. Zoo de vrijstelling van één haardstede; de berekening alleen van die,: welke werkelijk gebruikt worden; de bepaling, die het mogelijk maakt des zomers in een ander vertrek dan des winters te stoken, zonder dat twee haardsteden berekend werden. Het groote bezwaar van den heer Treub, dat deze belasting voor alle categorieën van gemeenten even hoog is, weegt volgens Het Vad. niet zwaar. Der fraaie tabel van den heer Treub kent Het Vad. wel theoretisch belang toe, doch weinig practische waarde, daar er geen vaste verhouding is tusschen de huurwaarde en het aantal gebruikte stookplaatsen. In haar derde artikel constateert Het Vad. dat de minister van Financiën er naar gestreefd heeft zij ne personeele belasting te maken tot eene zuivere verteringsbelasting; heeft hij , zegt het blad, bruikbare grondslagen aangegeven, niet in alle opzichten ie hij echter aan zijn beginsel getrouw gebleven, en hij is er niet in geslaagd den middenstand de ontheffing te geven, die hem was voorgespiegeld. Na eene aanmerking op de redactie van het ontwerp, brengt Het Vad. hare andere bezwaren te berde. Er wordt geen rekening gehouden, zegt zij, met fabrieken, werkplaatsen of winkels, stallingen of bergplaatsen voor het beroep of bedrijf, ten einde de belasting zuiver het karakter van verteringsbelasting te doen bewaren. Het Vad. vindt het onbegrijpelijk, dat de minibter de kantoren niet vrijstelt , op den zonderlingen grond, dat er zulke bijzonder geriefelijke kantoren zijn. De billijkheid zou volgens Het Vad. niet alleen vorderen de kantoren inden waren zin des woords vrij te stellen, wat niemand haast betwijfelt, maar ook in elke woning, bewoond door iemand, die een beroep of betrekking bekleedt, geestesarbeid vorderende, eender vertrekken, dat als sta- j deervertrek kan worden beschouwd. Op die * wijze kwam men, naar Het Vad. meent, * eenigermate aan ambtenaren, officieren en andere „hoofd”werkers tegemoet, aan wie de de ministor alleen denkt, wanneer zij met [ kinderen zijn gezegend. Doch ook deze laatste <■ ontheffing zal, meent Het Yad., omdat zij in f verband gebraoht wordt met de huurwaarde en bij stijgende huurwaarde daalt, meer hun f ten goede komen, die een winkel of werk- ' plaats aan hun woning verbonden hebben, ' dan de arbeiders ineen „toe”-huis. Het Vad. j stelt het volgendo voorbeeld, om in hot licht , te stellen hoe vreemdsoortig het ontwerp j voor de bovenbedoelde personen werkt: wie , in Den Haag f 400 verwoont met vijf kinderen , mag vijfmaal 7'/a pet.- aftrokken. < lemand, die, niettegenstaande hij vijf kinderen ! heeft, f 700 verwoont, mag niets aftrokken, 1 ofschoon hij uit woelde waarlijk niet zoo’n 1 huis kiest, dat voor zijn gezin maar even groot genoeg is. Dat ia niet billijk, maar toch zou er ook iets onbillijks in zijn hem evenzeer tot een aftrok van 37| pet. toe te laten , daar de man van f 700 huishuur zich zeker ruimer bewegen kan dan die van ƒ 400 huishuur, met andere woorden, die f 400 huur hij een groot gezin een hooger percentage van de geheele jaarlijksche vertering zal vertegenwoordigen dan de ƒ 700. Moeïelijk acht Het Vad. het, hier den waren middelweg te vinden; de scherpzinnigheid der Kamerleden , hoopt hit blad, die, naar men zegt, vrij algemeen tegen ’s ministers stelsel waren, weet hem misschien aan te wijzen. Overigens had men dezen misdeelden middelstand, meent Het Vad., nog iets meer kunnen tegemoet komen bij den grondslag dienstboden ; en het blad doet hiervoor eenige middelen aan de hand. Aan deu anderen kant vindt Het Vad. de vrijstellingen van dienstboden voor hen, die het wel kunnen betalen, onnoodig uitgebreid , en met verscheidene argumenten tracht bet blad ook de gegrondheid van dit bezwaar te doen zien. Het Vad. is van oordeel, dat schijnbaar slechts in strijd met het karakter der verteringsbelasting komen eenige bepalingen, die belasten wat ten behoeve van het bedrijf wordt gebruikt. Zoo de belasting naar de huurwaarde van logementen, evenals tegenwoordig op de helft gesteld. Dat de minister ook de belasting behoudt voor sociëteiten, koffiehuizen, restauraties, schouwburgen en andere inrichtingen tot gebruik van eet- of drinkwaren of tot vermaak of ontspanning, ook hiermede kan Het Vad. zich vereenigen, en de opmerking van den heer Treub, dat de Amsterdamsche schouwburgen zoo dikwijls leeg zijn, heeft voor Het Vad. als argument geene beteekenis ter ontlasting, daar de fiscus geen kasian-politiek behoeft te volgen tegenover ondernemers van publieke vermakelijkheden, die slechte speculanten zijn. Zoo ziet Het Vad. evenmin een dringende reden voor de voorgestelde vrijstelling van kostscholen en andere inrichtingen van onderwijs, in wier belasting men immers, volgens het blad, hen treft, die daarvan gebruik maken, of het moest zijn, zegt Het Vad., dat het zaak is ook den schijn to vermijden van de concurrentie met het openbaar onderwijs te bemoeielijken. Nadut Het Vad. nog een andere, schijnbare inbreuk op het stelsel der verteringsbelasting makende bepaling heeft besproken, nl. do belasting van koetsiers en van paarden van geneesheeren, van paardenkoopers enz., en de deugdelijke argumenten voor deze belastingen heeft opgesomd, waarbij die voor de paardenkoopers het blad het minst verdedigbaar voorkomt, komt Het Vad. tot haar eindoordeel over de voorgestelde belastingen, hetwelk reeds door ons inden aanhel' van dit artikel woordelijk is medegedeeld. I ---