B UITENLAND. Telegraphische Berichten. 27 Augustus. :Vereenligde Staten.— Het reorganisatievan het Erie-net dolt voor de oprichting eelt nieuwe Maatschappij ter overneming d." dat net en de gepachte lijnen , behalve e -ehiNevvyork- , Pennsylvania- & Ohio- en de k -cag°- Se Ede-spoorwegen. Het nieuwe 2al)itaal zal 321 millioen dollars bedragen, ,;„rvan 175 millioen dollars hypotheek-oblir"" rnet honderjarigen looptijd en 100 mil-I°en dollars gewone aandeelen. dir,41,4"11. De minister van Financiën —Boegata heeft ontslag genomen. si?Q‘l,44l. De Regeering to Madrid heeft dat in September 90 000 man onder Wapenen geroepen zullen worden. 11.?°"ltrijk-Illongarije. Volgens de r-offieieele W iener Abendpost , is te Tarel,in Galicië een geval van Aziatische era geconstateerd. Sedert zijn aldaar °B :wee gevallen voorgekomen. a a' ilno dezen zomer de eerste gevallen gene '.e.ze zijde der Russische grenzen ; aan de heeft de cholera ook dit jaar weder \r -s groote uitbreiding gekregen. a n(*l4) t»root-ltritannië De vice-minister j,"::,llltenlandsche Zaken Curzon heeft gisteren e Ruis der Gemeenten verklaard, dat d gderueht , als zou het Chineesche escorte, o:ttjen consul naar Koetsjeng vergezelt, a,Eaden hebben bedreven, niet bevestigd is. -ngevolge van te Pekin tot de Regeering ;etiehte vertoocYen , is den Onderkoning opker,dl:agen den consul, bij het onderzoek te -:l!3'aieng, in alles tegemoet te komen. o "11het lieerenhuis heeft de minister 111411 el "rleg de markies Van Lansdowne oleijegedeeld , dat, tengevolge van de hervor-A gen door het ministerie van Oorlog beePlaa t eut de verschillende militaire districten dezfB zullen worden onder den opperbeuber en vier districtscommandanten. Elk trie-t't officieren is rechtstreeks voor zijn dis-VSU verantwoording schuldig aan den minister morlo ben .g. ter minister zal een adviseerend lichaam heQnde Staan, gevormd uit den opperbevel-r 0n de vier opgemelde districtscommanvo° ezin;,. ne opperbevelhebber bekleedt het Vert—`erschap. Zoo noodig wordt deze Raad begvallgett door een ander raadgevend lichaam, oieaaande uit den minister van Oorlog, den diQ !ninister, den opperbevelhebber, de vier liejihn,tscenimandanten en eenige daartoe in u zonder uitgenoodigde officieren. De ,i'er van Oorlog is in dezen versterkten voorzitter. (,) verBehoneeends. in een gedeelte onzer vorige oplaag --- [Zie verder onder laatste berichten.] Zuid-Afrika. ZUIDAPRIKAANSCHE REPUBLIEK. Pa,aZi‘ls is dan eindelijk zegt de Trans""sachie Volksstem in haar nummer van hid aan de belofte van den Pre: gevolg gegeven, en werd Dondereen discussie van twee dagen, het elell4—`rie-rappert , in verband met ingekomen 41111)1°21.'5es ), en het Uitvoerend Raadsbesluit, ad. 10 Mei 1885, in zake de to e – kgen-e'ng van stemrecht aan dedie aan de commando's 10 -en deel genomen, met 14 togen b-rennen goedgekeurd. dezt or 'let besluit van den volksrand in gte zaak genomen , wordt het voll e lijk --teek t verleend aan allen die persoonleanigedienst hebben verricht in de comtegen de kafferboofden Mapoch Panab°„uw en andere kafferkapiteins in Zout 44114 :at) gedurende 1894 en '95, en verder personen die de commissie naar l'et;elz4ted als lijfwacht of escorte hebben "1. Zoomeele aan personen, die aan I den Vrijheidsoorlog hebben deelgenomen en, hoewel niet dadelijk zich hier gevestigd hebbende, thans in de Republiek woonachtig zijn. Deze toelatingen zijn in overeenstemming met het Uitvoerend Raadsbesluit, maar bovendien werd door den Raad, in overeenstemming met het commissie-rapport, stemrecht verleend aan personen die voor hunne kosten plaatsvervangers hebben gesteld (de plaatsvervangers zelve uitgesloten) , zoomede aan vaders die hunne zoons, uitgerust volgens de krijgswet persoonlijk dienst hebben laten doen. Ten slotte is bepaald, dat stemrecht in de toekomst eveneens zal gegeven worden aan personen die ter eeniger tijd, na datum van dit besluit, persoonlijken krijgsdienst zullen hebben verricht (in toekomstige oorlogen), mits daartoe behoorlijk volgens de bestaande wetten des lands opgeroepen en met schriftelijke toestemming per memorie van twee derden der stemgerechtigde burgers van elke wijk. Over het geb cel genomen wonscht de Volksstem het land geluk met het genomen Volksraadsbesluit , waardoor, zegt zij, de Republiek, voor het minst genomen, tusschen de 1000 en 1500 stemgerechtigde burgers rijker is geworden , die, zij houdt zich ervan overtuigd, in verreweg de meeste gevallen het onafhankelijk gezinde element in de Republiek zullen versterken. Voor den President is het genomen besluit besluit het Transvaalsche blad eene besliste overwinning, omdat hij zoo goed als zijn woord in deze zaak verpand had, en het bleek al te duidelijk uit het deel dat hij aan de discussie nam, hoc zeer hij met hart en ziel deze zaak was toegedaan; jammer slechts dat de Raad zoo lang over deze zaak moest harrewarren, in plaats van op vrijgeviger wijze te zijn te werk gegaan, en dat er zoovele onnoodige discussies oer moesten plaats vinden. In ieder geval is het een stap in do juiste richting en mag men aannemen, dat de Raad op het gebied van stemuitbreiding voor een geruimen tijd genoeg heeft gedaan. Petrus Jacobus Joubert is den 29sten Juli 11. met groote plechtigheid en in tegenwoordigheid van den President, de beide Volksraden, de meeste hoofdambtenaren en andere autoriteiten opnieuw als c o mma ndant-generaal „ingezworen". Do Nederlandsche officieren van het pantserdekschip Koningin Wilhelmina der Nederlanden, dat ons land bij de feesten ter gelegenheid van de opening van den Delagoa-baaispoorweg vertegenwoordigd heeft, hebben in de Volksstem van 31 Juli 11. een openlijke dankbetuiging geplaatst. Nog slechts weinige uren zeggen zij daarin o. a. en ons verblijf in Delagoabaai, in de hand die de Z. A R. naar zee uitstrekt, zal tot het verleden gaan behooren. Wij hebben in die Republiek veel genoten. Wij hebben vele oude vrienden ontmoet, vele nieuwe vrienden en vriendinnen gemaakt, die ons dierbaar zijn geworden. Ons bloedt het hart bij de gedachte aan scheiden, maar wij verzekeren u, mijnheer de editeur, al zal weldra het blauwe water trachten vele gewonde harten te heelen en vele herinneringen weg te spoelen, dat trachten zal te vergeefs zijn. De herinneringen die wij van ons verblijf hier hebben zijn onuitwischbaar diep in ons hart gegrift. Dikwijls, zeer dikwijls, zullen wij, teruggekeerd in het warme Insulinde, terug denken aan de gelukkige uren hier doorgebracht. Al roepen wij dan ook allen toe een hartelijk vaarwel, wij hopen dat het zal zijn ntot wederziens". --- Italië. (Particuliere correspondentie.) Rome, 25 Augustus In mijn vorig schrijven heb ik nadruk gelegd op het feit, dat Italië aan alle formaliteiten, die de Congo-acte voorschrijft, voldeed, om zijne rechten op Abyssinië erkend te zien, daar Menelik de Negus, aangezet door intriges van Fransche agenten, in 1891 in openlijke breuk kwam en later zelfs het tractaat van Oetsjalli , waarbij hij Italië's souvereiniteit erkende en waarvan kort geleden in de Kamer sprake is geweest, opzeide. Uit de verklaringen van baron Blanc is juist nu gebleken, dat Italië zich niet stoort aan Menelik's meening en aanneemt, dat Abyssinië wel degelijk onder zijn protectoraat staat. Menelik beweert, dat de Italiaansche diplomaten hem te slim af zijn geweest. Naar Italiaansche opvatting van het tractaat, verplichtte hij zich met de vreemde mogendheden alleen door bemiddeling van Italië te onderhandelen, naar de zijne was hij vrij om dit te doen of te laten. De „Koning der Koningen", zei Menelik, is een vrij Vorst, die onder niemands curateele staat. Dit conflict, eenmaal gerezen, trachtte Italië in Afrika zijn macht te versterken door Menelik's vazallen tegen hun leenheer op te zetten, Vooral liet de bekende Ras Mangasja, een neef van den gestorven Negus Johannes en door hem als zijn troonopvolger aangewezen , zich daartoe vinden. Menelik , wel is waar, had dadelijk, toen hij den Abyssiniacben troon besteeg, zijn oproerige legerhoofden weten te egaderwerpen en had toen Tigrè met hen verdeeg maar de verhouding tusschen den Negus en zijne Ras' bleef voortdurend gespannen. Daarom werden dezen, Ras Mangasja voorop, dadelijk gevonden om het land van Tigrè tot aan de Moreb-Belesa-Moena plechtig aan Italië af te dragen. Natuurlijk protesteerde Menelik daartegen: hij daagde Mangasja, wien het in 1892, met Italië's hulp, gelukt was door een gewelddadig optreden tegen zijn mede-vazallen, waaronder de zeer machtigen Ras Aloela, zich tot alleenheerscher van Tigrè te maken, herhaaldelijk voor zijn troon te Schoa, maar Mangasja gaf daaraan eerst een paar jaar later, in 1894, gehoor. Vreemd genoeg kwam de Ras ongedeerd in zijn Staten terug, hoewel toch de „Koning der Koningen" hem alles behalve vriendelijk bejegende. Het leek alsof Ras Mangasja Italië's trouwste bondgenoot in Abyssinië zou zijn, maar spoedig werd men aan deze zij te dien opzichte bitter teleurgesteld. Niettemin volgde nu een tijdperk van rust in de Italiaansche kolonie, althans in het Zuiden, want in het Westen had men nog steeds de handen vol werk. Toen de ltaliaansche vlag op het gouvernementsgebouw te Massowah geheschen werd, hielden sinds langen tijd de Derwischen het door een zwak Egyptisch garnizoen verdedigde Kassala bezet. In het begin bestond er tusschen de Derwischen en de Italianen geen vijandig verkeer en ook nadat de laatsten door de bezetting van Keren (1889) en de brug van het fort Agardat, aan den straatweg van Keren naar Kassala, dichter bij de grenzen van het Rijk van den Mahdi waren gekomen, bleef de verhoudt ng bijna vriendschappelijk. Een paar onbeduidende invallen van Derwischen in het Italiaansche gebied, 1890-1892, werden door de Italiaanadie troepen gemakkelijk teruggeslagen. De handel, ondanks de vijandschap van den Mahdi tegen commercieel verkeer, was vrij tusschen Kassala en Massowah. En hoewel de Derwischen-horden herhaaldelijk het Engelsche Soeakim bedreigden en aanvielen, de Italiaansche grenzen werden voortdurend door hen geëerbiedigd, zoodat men reeds begon te gelooven aan een geheim tractaat tusschen de Italiaansche Regeering en den Mahdi. Des te verrassender was de tijding van een glansrijke overwinning bij Agardat 21 December 1893 van de Italiaansche troepen op het leger van den Mahdi. Men wist niets van een vijandelijk optreden. Niettemin was dit de waarheid: een leger van 12 000 Mahdisten, waaronder 8000 met goede Remington-geweren waren gewapend, werd op een marsch van Kassala naar Keren bij Agardat door 2500 man Italiaansche troepen van inboorlingen, onder den toenmaligen kolonel, thans generaal, Arimandi, aangegrepen en, nadat de toestand een oogenblik zeer kritiek was geweest, met een verlies van 3000 dooden en gekwetsten geheel verslagen. De Italianen hadden 225 dooden en gekwetsten. Het Italiaansche leger in Afrika, dat bijna geheel, behalve de officieren natuurlijk, uit inboorlingen bestaat, had hiermee een schitterende proef afgelegd. Het zou nu den Italianen gemakkelijk geweest zijn Kassala te vermeesteren, maar evenals in onzen Atjeh-oorlog onze dappere generaals, werd Arimandi door de administratie van zijn land in dat opzet verhinderd. De Regeering te Rome was bang voor de kosten en vreesde voor Engeland, dat een inbezitneming van Kassala ondanks dat Italië daartoe recht had met schele oogen zou hebben aangezien. Generaal Baratieri , die toen, evenals nu, met verlof naar het moederland was, kwam spoedig terug en scheen over alle bezwaren om Kassala in te nemen te zegevieren; immers 17 Juli van het vorig jaar kwam het bericht, dat de generaal Kassala vermeesterd had. Met 2600 man inboorlingen, was hij in 5 velddagen, waaronder de laatste de dag van het gevecht was, onder moeielijke bijomstandigheden van wegen en water, van Agardat naar Kassala getrokken (200 KM.), had de bezetting van 2600 Derwischen bestormd en de overblijfselen van den vijand aan de andere zijde van de Atbara teruggedrongen. Dadelijk nu werd te Kassala een sterkte gebouwd en Kassala in telegraphische verbinding met Agardat gebracht. De belangrijkste der drie straatwegen van Agardat naar Kassala werd verbeterd en door twee kleine forten beschermd. De gouverneur van Kassala kreeg nu onder zijn bevel 4000 man geregelde troepen en een paar duizend man „benden" en aldus uitgerust werd een nieuwe Derwischen-aanval afgewacht. Intusschen was pater Rossignoli , die dertien jaren te Khartoem had gevangen gezeten, vrij gekomen, en deze berichtte, dat de Kalif Abcloellahi een leger van 15 000 man tot een veldtocht tegen de Italianen had uitgerust en daarmee reeds van Khartoem was vertrokken. Niettemin werd dit gevaar afgewend, ofschoon Italië toch vroeg of laat met de Derwischen wederom zal moeten kennismaken. Uit deze korte geschiedenis van het Italiaansch-Afrikaansche koloniaal bezit, is genoeg gebleken, dat Italië over een voortreffelijk leger in zijn koloniën beschikt. Natuurlijk is dat niet zoo dadelijk verkregen. Evenals alle koloniale mogendheden, heeft ook Italië moeten leeren. In het begin bestond zijn koloniale armee, die ten tijde van zijn toenmalige grootste sterkte over de 9000 man telde, bijna geheel uit Italianen; de inboorlingen bleken bij Dogali en zelfs in 1888 nog onbetrouwbaar te wezen. Maar de Europeanen kostten het dubbele , bleken niet tegen de strengheid van een Afrikaanschen oorlog opgewassen en, over elk ongeluk, dat een der manschappen trof, verhief zich in de toch al zeer rumoerige Italiaansche dagbladpers een leven als een oordeel, ondanks dat alle manschappen vrijwilligers waren. Toen legde de bevelhebber zich met ernst toe op de exercitie van inboorlingen, deze had de beste gevolgen en naarmate de inlandsche troepen vermeerderden, werd het láluropeesche leger ingekrompen. Van het laatste bestaat nu nog slechts een bataljon jagers van vier compagneiën, dat voor de bezetting der forten wordt gebezigd. Genie, vesting-artillerie en trein zijn samengesteld uit Italianen en inlanders, terwijl geheel uit inboorlingen bestaan 18 infanterie-compagnieën, 1 eskadron en een berg-batterij. De officieren zijn natuurlijk allen Italianen. Alleen bij de infanterie bevindt zich ook een klein getal inlandsche sergeants. En men moet or bij voegen, omdat het Itlliaansche voorbeeld ook ons koloniaal legerbewind dienstig kan zijn, dat de Italianen van hun inlandsch leger een waren model-troep hebben weten te maken, die zich, ondanks dat de helft uit Mahomedanen bestaat de andere helft bestaat uit Abyssinisehe Christenen bij Agardat en Kassala schitterend gedragen hebben. Deze inlanders zijn trouwe soldaten, die met aandoenlijke genegenheid aan hunne officieren vasthouden. In den vorigen zomer heeft de gouverneur der kolonie een rapport openbaar gemaakt, waaruit bleek, dat Italië, buiten zijn leger om, in Afrika nog beschikt over een koloniale landweer van 1500-2000 man, waar in enkel vrijgekomen inlanders van de geregelde troepen worden opgenomen en voorts nog over de zoogenaamde „benden" (ongeveer 3000 man) wier getal gemakkelijk vergroot kan worden. De laatsten zijn ongeregelde troepen en dienen enkel aan de voorposten bij de grenzen; hun bevelvoerder ontvangt een zeker bedrag aan geld, waarvoor hij een bepaald aantal mannen moet leveren. Dat evenwel op deze „benden" niet altijd te rekenen valt, is in December van het vorig jaar gebleken. De bevelvoerder Batha Agos, die over 1500- 2000 geweerdragers beschikte, werd afvallig en moest door 6 compagnieën inlandsche infanterie (1000 man) bij Halai bevochten worden. Batha Agos verloor er het leven bij. liet blijkt intusschen, dat Italië volkomen tegen de gebeurlijkheden in zijn kolonie is opgewassen en dat het, hoewel het niet zeker is dat deze koloniale heerlijkheid het verarmde land niet een paar honderd millioen lire kost juist nu houdt de Italiaansche Pers zich druk met die vraag bezig ten minste waar voor zijn geld heeft. Jammer dat die „waar" Italië zoo weinig nuttig kan zijn. --- Frankrijk. Te Rijsel heeft Zondag eene herstemming voor de Kamer plaats gehad ter vervanging van wijlen den heer Pierre Legrand en is de republikein kolonel Sever met 5231 stemmen gekozen. De „gerallieerde" candidaat der rechterzijde had 4290 , die der collectivisten 3524 stemmen. Deze laatsten hadden echter alle krachten ingespannen; een tiental socialistische Kamerleden waren achtereenvolgens overgekomen om kolonel Sever te bestrijden. Bij de eerste stemming hadden zij 405 stemmen moer, had de heer Sever 756 minder. De ,gerallieerde" had nagenoeg evenveel stemmen als de eerste maal. De Temps be- toogt , dat hij in het belang van den goeden naam zijner partij zou hebben gehandeld met zich terug te trekken. Bij een Zondag te Bordeaux gehouden stier en gevecht heeft het publiek van 6000 toeschouwers den toreador gedwongen twee stieren te dooden , dreigende anders alles kort en klein te slaan. Te Dax zijn denzelfden dag in tegenwoordigheid van den maire zes stieren gedood. Toen de zesde aan de beurt was, stapte een commissaris van politie in het krijt om procesverbaal op te maken, maar de stier sprong op hem toe, nam hem op de horens en smakte hem neder, onder daverende toejuichingen der menigte. De commissaris is vrij ernstig aan de dij en het hoofd gekwetst. Te Nimes is zekeren Lafont, verleden Donderdag bij een stierengevecht te Uchaud deerlijk gekwetst, gister in het hospitaal overleden. Hij was maar een liefhebber en dertig jaren oud. De gister medegedeelde berichten omtrent den heer Jodkovitz schijnen nogal optimistisch gekleurd te zijn geweest. Volgens de Temps ten minste zal hij eene pijnlijke operatie aan het gekwetste oog moeten ondergaan en zijn drie zijner vingers geheel afgeslagen. Baron Alphonse de Rodschild, terstond uit Trouville naar Parijs teruggekeerd, heeft hem bezocht. Den bedrij ver van den aanslag is men nog niet op het spoor. --- Uit verschillende landen. De Duitsche Rijkskanselier prins Hohenlohe, bevindt zich met zijne gemalin op zijn Russisch landgoed Werki. Men zal zich herinneren, dat dit landgoed oen paar jaren geleden door erfenis aan prinses Hohenlohe is ten deel gevallen en hoe er toen moeielijkheden ontstonden ten gevolge van de Russische wet, die het grondbezit aan buitenlanders verbiedt. Prins Hohenlohe heeft toen getracht Werki te verkoopen. Thans verneemt men, dat de Czaar, , aangezien er geen kooper te vinden was, aan prinses Hohenlohe vergund heeft eigenares te blijven; eene vergunning die haar persoonlijk en dus niet hare eventueele erfgenamen betreft. De Duitsche ambassadeur te Petersburg, prins Radolin , is gisteren naar Werki gegaan om eenige dagen bij prins Hohenlohe te vertoeven. De begenadiging van den wegens een duel tot drie maanden vestingstraf ver – oordeelden ceremoniemeester bij het Pruisische Hof Von Kotze heeft den 16den dezer plaats gehad, op den jaardag van den slag bij Mars-la-Tour, nadat hij de helft van zijnen straftijd in hechtenis had doorgebracht. Deze dag was door den Keizer gekozen, omdat de heer Von Kotze , die bij het tweede regiment dragonders der garde gediend had, tot de weinig nog levende officieren behoort, die in dezen slag aan den beroemden „doodsrit" van Bredoro's brigade deelnamen. Het Handelsblad van Antwerpen bevat een uitvoerig artikel , aandringende op openstelling van de Belgische grenzen voor Nederlandsch vee. De Koning van Griekenland is Zondagmiddag van Aix-les-Bains te Parijs aangekomen. Yrijdag 11. is van een Engelsche werf de voor rekening der Russische Regeering gebouwde torpedo boot-vernieler Soko/ van stapel geloopen. Bij zij ne proeftocht bereikte het vaartuig een snelheid van 30,285 knoopen , aldus die dor onlangs door de nieuwe Fransche torpedo-boot Forban bereikte vaart een weinig overtreffende. Beide vaartuigen worden dan ook voor de snelste ter wereld gehouden. Vanwege het Vaticaan wordt het beweren, dat de Paus bij het faillissement der firma Bingen te Genua een aanmerkelijke som verloren had, ton stelligste weórsproken. Het dorpje Favara op Sicilië is dezer dagen op een avond door gendarmes en politieagenten omsingeld, die 42 personen in hechtenis namen, behoorende tot verschillende genootschappen, in verband staande met de beruchte Maffia De gevangenen worden beschuldigd van moord en andere geweldenarijen. Ter gelegenheid van zijn verjaardag, zond de Servische Regeering den 22sten dezer een brief van gelukwensch aan den gewezen Koning Milan van Servië, hem dank betuigende voor de diensten, door hem aan het Huis Obrenowic en het Servische volk bewezen. Ten antwoord zond de gewezen Koning het volgende telegram aan den Servischen Eerste-minister: „Ik dank u en de Koninklijke Regeering hartelijk voor de gelukwenschen, mij heden gebracht. Mijn doel is altijd geweest om de traditiën van mijn Huis te volgen, het welzijn des Staats te bevorderen en in het bijzonder alle overdrevenheid te onderdrukken. Bij dit werk hebben mij velen, die nu in het Kabinet zitten, ter zijde gestaan en ik houd hen in dankbare herinnering. In hoeverre ik geslaagd ben, hierover zal de geschiedenis oerdeelen , en ik wacht haar vonnis met kalmte af, uitroepende: „Lang leve de Koning en het vaderland !" " Volgens berichten uit Tsjengtoe is de gewezen Onderkoning van Szoe-tsjoean , Lioe Ping Tsjang, mede tot Chineeseh Regeeringscommissaris benoemd, om een onderzoek te doen naar de wandaden, jegens zendelingen gepleegd. Groot-Britauaië en de Vereenigde Staten zullen vermoedelijk bij het Chineesche Gouvernement tegen deze benoeming protesteeren , daar de Onderkoning beschouwd wordt als de aanstoker der onlusten in Szoe-tsjoean in Juni jl. Een nieuwe Messias verwekt op Sicilië eenige beweging. Deze man Sebastiano I?iggio , vroeger bijgenaamd „selpenmelk" , is een gewezen herder en heeft velen weten diets te maken, dat Jezus Christus opnieuw in hem vleesch geworden is. Hij predikt gemeenschap van goederen, stelt nieuwe eerediensten en levensregelen in en heeft in Roccazza een soort van kolonie gesticht, bestaande uit mannen en vrouwen, van elders toegestroomd. Deze menschen werken voor hem en zouden voor hem door het vuur loopen . De veelw ij ver j, door hem ingevoerd, lokt vele mannen aan. De aartsbisschop van Syracuse heeft hem en zijne volgelingen in den ban gedaan, maar zij bekommeren zich daarom in het minst niet. Onlangs verklaarde sir Taubman Goldie in de Times, dat de Engelsche Niger-Maatschappij nooit één druppel alcohol in Afrika had ingevoerd. De heer De Cardi schrijft naar aanleiding daal van in de G alignani Messenger, dat in het laatst van December 1893 met de Croft een aanzienlijke lading alcohol aan de Niger ontscheept is, in 1894 door een tweede gevolgd en dat tegen het einde dezes jaars de Winnebah met een derde lading verwacht wordt. Luidens een bericht uit Burns in Oregon zijn volgens geruchten uit Diamond Valley vijftien Bannock-Indianen omgebracht, door veehoeders, aangevoerd door zekeren Rye Smith, die zich wreken wilde over het vermoorden van zijn vader in 1878. Een lid van het Mexicaansch Congres, zekere kolonel Romero, is tot 3 jaar en 4 maanden gevangenis veroordeeld, omdat hij bij een „onregelmatig" tweegevecht zijn tegenstander gedood had. Bovendien zal hij achttien jaar lang 4500 piasters aan het gezin des verslagenen moeten uitkeeren. --- BINNENLAND. 27 Augustus. Met den gewonen trein van 4 u. 56 kwamen gisterennamiddag aan het station Apeldoorn aan H. K. H. de Hertogin Van Albany met haar dochtertje en zoontje, en H. D. H. Prinses Elisabeth van Waldeck-Pyrmont , benevens gevolg, ten einde eenige dagen bij HIL MM. op Het Loo te vertoeven. De zusters van H. M. de Koningin-Regentes werden door de Koninginnen aan het station verwelkomd en reden daarna naar het Paleis. De Roumaansche gezant bij ons Hof, de heer Nano , is in de residentie aangekomen en afgestapt aan het „Ile)tel des Indes". Tengevolge van de bevordering van den heer Van Vlijmen , lid der Tweede Kamer, tot luitenant-kolonel , moet een Kamerverkiezing in het kiesdistrict Veghel plaats hebben. Het hoofdbestuur van den Bond van Nederlandsche Onderwijzers heeft in een adres aan den minister van Bitinenlandsche Zaken den wensch overgebracht, uitgesproken door de groote vergadering te Amsterdam op 3 Juni jl.: „dat de weduwen en weezen van de onderwijzers der openbare lagere scholen aanspraak verkrijgen op pensioen ten laste van het weduwen- en weezenfonds voor burgerlijke ambtenaren, op de voorwaarden, voor de pensioenen der weduwen en ~zen van burgerlijke ambtenaren gesteld bij de wet van 7 Mei 1890 (Stbl. n° 79) en tevens dat de kosten van die pensioenen boven de daarvoor te storten bijdragen, hetzij door het Rijk zelf zullen worden gedragen, hetzij aan de gemeenten in rekening zullen werden gebracht." liet hoofdbestuur voornoemd verzoekt daarbij den minister het daarheen te willen leiden: „dat, wanneer de eerste wetenschappelijke balans van het weduwen- en weezenfonds voer burgerlijke ambtenaren , welke volgens art. 20 der wet op dit fonds in 1896 zal worden opgemaakt, de gegevens zal hebben verstrekt voor het vaststellen der voorwaarden van toelating tot het fonds, ook van do weduwen en weezen van andere burgerlijke ambtenaren dan de thans bij! de wet alleen toegelatenen, aan den boven uitiedrukten wensch door eene wettelijke regeling worde voldaan, waarbij in het bijzonder de weduwen en weezen der onderwijzers .aan de openbare lagere scholen in het fonds zullen werden opgenomen en de regelen zullen worden vastgesteld volgens welke die opneming zal geschieden." --- Feuilleton der O. Haarl. Ct. v. 28 September 1895. De Bekentenis. 1) Dooß HENRY GRÉVILLE. , YelleD ,welepgevoed zoon zal altoos zekere 'ebeeid evoelen wanneer er sprake .s Zollolll.e:tilibebz:gnajaeo De nheden' die zijn vader heeft liefde van Armand moeder maakte hier elk oordeel zonder netelig en smartelijk. Het – met zekere schaamte, ver qha,geti ,s'et diep leedgevoel , dat hij zinspec»heorl'e deze zijde van het leven zijns vaders ;eil , dat voor hem verborgen was gep111111ab'el:ill "ielaas ! die zinspelingen,hem niet b ok doe-44rcl, rinigste, werden etn Nlo "eer 1,0 s 1 had veel van de vrouwen f itdexi, _n y e t‘s en vrouwen hadden hem veel he hem zijn dood aantal avond werden aange'_ nen: na zyjn Ill'aa"r oren niet en konden niet waar der de genoemde kwamen authentieke voor. Deze waren misschien minder onaangenaam voor Armand, dan de bewijzen die door zekere dossiers van het kantoor werden geleverd. De notaris was edelmoedig geweest, maar met voorzichtigheid; want, hij mocht van de vrouwen gehouden hebben, hij hield ook veel van geld; maar toch bewees de aankoop van kleine nerinkjes onomstootelijk , dat hij niet had geaarzeld zich van meer dan ééne lastig wordende liaison te ontdoen door eene vestiging in een min of meer belangrijk »zaakje". De eerste klerk aarzelde niet in deze zaken, bij het onderzoek der papieren van èen notaris; hij had eene manier van een dossier aan den tweeden klerk te overhandigen, zonder nader onderzoek, die klaarblijkelijk een hoofdstuk uit eene liefdesgeschiedenis aanduidde. Armand, aanvankelijk verwonderd over dit stilzwijgen, had het -Weldra begrepen; met toenemende verlegenheid, met gekwetst schaamtegevoel, verdiepte hij zich dan in andere stukken, maar de herinnering aan zulk een pijnlijk °ogenblik bleef hem bij en vervolgde hem tot in zijn slaap. Op zekeren ochtend, toen hij met de zon was opgestaan, ten einde zijne moeder op haren wandelrit te vergezellen, daar Berthilde dien dag te vermoeid was om zich van dien plicht te kwijten, hoorde hij zich tot zijne vei bazing bij zijn naam roepen. Op den drempel van hare deur zag hij mevrouw Loysel nog blootshoofds, maar gekleed en gereed om uit te gaan. Gij, mama? Zoo vroeg? Gij zijt mij voor geweest! zeide hij , een gedwongen vroolijken toon aanslaande. – Ik wilde u iets vragen.... Weet je 00k.... Zij brak af, alsof de woorden weigerden over hare lippen te komen. – -wat dan, moederlief? zeide Armand, haar naar binnen troonende. Zij bleef zwijgen. Aarzelend bij de deur staande, vertoonde zij eene nederige, verslagen houding, die het hart van haar zoon deed bloeden. Zeg het mij, moedertje, ik bid het u! herhaalde hij met zijn vleiendste stem. Miss Liona.... heeft men haar gearresteerd? zeide de weduwe eindelijk met groote inspanning. Miss Liona? Neen! Waarom zou uien haar gearresteerd hebben? Mevrouw Loysel zag haren zoon aan; hij ontstelde van de verandering, die haar gelaat door slechts veertien dagen van smart had ondergaan, en die hem, nu het door het volle licht van dezen zomerochtend werd beschenen, eerst ten volle klaar werd. Zij was niet langer de mooie mevrouw Loysel; diepe rimpels, van de oogen naar den mond gaande, deden haar gezicht overmatig lang lijken; hare lippen waren verbleekt, de oogen door blauwe „kringen omgeven, hare haren door breede witte plekken gemarmerd, die nog zichtbaarder waren in de platte ,bandeaux , die het bevallige kapsel eener jonge vrouw hadden vervangen. De oogen vooral waren veranderd. Eertijds zochten zij die van Armand, gelijk die van al de wezens die zij lief had; thans schenen zij het licht en de blikken van anderen te schuwen; ook ditmaal wendden zij zich terstond af. Waarom zou men miss Liona gearresteerd hebben, moederlief? herhaalde Armand, meer en meer verwonderd. – Omdat zij de laatste persoon geweest is, die uw vader heeft gezien v00r.... vóór het einde, zeide de weduwe moeizaam. Armand wist niet hoe hij had. Hoe kon Zijne moeder die bijzonderheid weten? Zou de een of andere ontrouwe dienstbode haar dingen mededeelen , die haar zoon en Berthilde zorgvuldig voor haar verborgen hielden? Maar, lieve moeder, hoe kunt gij dat weten? vroeg hij, zonder zijne verbazing te verbergen. Mevrouw Loysel aarzelde wederom een °ogenblik. Ik heb haar beneden aan de stoep ontmoet, zeide zij. Ik kwam tehuis, zij kwam uit het huis. Haar onrustige blik dwaalde van het eene voorwerp naar het andere; eensklaps vestigde hij zich op de haarspeld van licht schildad die Armand op het bureau van zijn vader had gevonden en op den schoorsteenmantel nedergelegd ; verder had hij er niet meer aan gedacht. De speld! mompelde zij zachtjes, met zekeren krampachtigen afschuw. Die speld moet van u zijn, mama.... zeide Armand, hopende, dat zijne moeder niet zou denken, dat hij van andere, minder goed te erkennen herkomst was. Van mij? vroeg de weduwe, met stokkende stem.... Hij kan van niemand anders zijn dan van mij.... geef hier. Hij nam het voorwerp en stelde het zijne moeder ter hand, waarbij hij bemerkte, dat zij slechts zwarte spelden in haar donker haar droeg. Schildpad is geen rouw, hernam zij, den vragenden blik van haar zoon beantwoordende. Geef mij die speld. Zij nam haar aan, hield haar een oogenblik in hare hand en wikkelde haar daarop in haren zakdoek, alsof de aanraking haar zeer deed. Heeft men die vrouw dus ongemoeid gelaten? vroeg zij. Miss Liona ? Ja, moederlief. Denk er niet meer aan ! Waarom zoudt gij belang in haar stellen? Zij is de laatste persoon geweest, hield mevrouw Loy-sel vol, de laatste! lk vraag u verschoonina , mama. Haar bezoek was metterdaad het ''laatste dat mijn vader ontvangen heeft; maar nadat hij haar had verlaten, is hij, voordat hij zijne kamer weder binnen ging, in het kantoor geweest, waar de klerken hem hebben gesproken. Marcelin , de kantoorknecht, is er getuige van geweest. 0! riep mevrouw Loysel uit, op een toon van diepe moedeloosheid, ben je er zeker van? Volkomen zeker. 0! herhaalde de weduwe op denzelfden afgematten toon, het is goed. Ben je klaar? Tot uwe orders, mama, zeide Armand, zich haastende. Och, neen.... Het is onnoodig.... ik esa niet uit. b Geene smeekbede kon haar haar besluit doen veranderen. Armand was verplicht het rijtuig weg te zenden. Hij zag zijne moeder langzaam hare kamer weder binnen gaan, zich naast het venster neerzetten en onbeweeglijk blijven zitten, gelijk zij vroeger had gedaan. Het bezoek van Berthilde oefende geen weldadigen invloed uit. Daarop besloot hij , den geneesheer te ontbieden, aan wien hij getrouw verslag deed van zijn onderhoud op dien ochtend. ( Wordt vervolgd.) ---