BUITENLAND. Telegraphische Berichten. 27 Maart. hnoraai Otis heeft geseind, dat generaal ,14ac Arthur den vijand tot den aftocht dwong, "eh dat hij niet in staat was een versterkt Plint ten noorden van Polo te bezetten, tentg„e"l.ge van de onbegaanbaarheid van het —ereill• De Amerikaansche verliezen bedroe-Re rn Zaterdag in het geheel één officier en man gedood en 8 officieren en 142 man gewond. , Gisteren is in den omtrek van Polo een Deslissend gevecht geleverd, waarbij de vijand rare verliezen leed. De stad Malabon is in lOnafgeloopo nacht door de opstandelingen 11,2rarld gestoken. lje brigade van Whea ton, heeft na een hevig r,teeht Malinta genomen, waarin aan beide "Jen groote verliezen geleden werden. Volgens andere berichten is Malabon door "0 lloten Amerikaansche artillerie in brand gee nki onlaston te Marab aan de grens Marokko uitgebroken, vielen den d'stell Maart de stammen van Djedad en Benisnassen den stam der Mehayas aan. vei', getal dooden aan beide zijden bedroeg 'lerconderd. De overwonnen stam vluchtte en Algerijnsch grondgebied , doch werd p',rekken noodzaakt de grens weder over te 1, Een door 21 000 Britsche onderdanen in I,l:4l:lsvital geteekend adres aan Koningin t&etoria is, volgens een telegram uit Johand"berg aan de Times , verleden Vrijdag aan Britschen agent te Pretoria aangeboden. dat adres worden de grieven der uitlanders °g eens opgesomd en wordt H. M. verzocht, raatregelen te nemen, opdat een onderzoek a" de klachten ingesteld en redres verzekerd 'Weirdo. IZie verder ondor lantsdo bei ichten.] --- In zake Dreyfus. IhT HOF VAN CASSATIE EN DE SENAAT. 013 der de opmerkingen, waartoe de beslisvan bovengenoemd Hof betreffende de j'"ng der drie raadsbeeren Petit enz, aanz;;'nig geeft, verdient eene der Aurore bijtere vermelding. st„'det wij , zegt dit blad, zullen den hoogt magistraten verwijten, nauwgezet de wet hebben uitgelegd.. Maar wat denken de I.Bter-president Dupuy en de Senaat er van ? /24, de zitting van den len dezer wilde de heer te-moie, bij wijze van amendement op het ontwerp Ka gebti de nier van Strafzaken, do wraking van sper:lecrea Cr<'pon' Petit en Lepelletier doen uitb-.,,—nen • Ia naam der Senaatscommissie drong voorzitter Giv'rin aan op verwerping van het Vsr-endement , verklarende dat art. 444 van het codetboek op de instructie van strafzaken het overhit maakte. ie nb artikel " zeide bij , „schrijft den magistrab plicht ' voor; dat wil zeggen, dat naar de peenc)ed„cg des wetgevers de raadsheeron, die gerookt i,,zun geweest om als lid der commissie van 111: hom gevoelen uit te spreken , niet zullen ge-gca deel uitmaken van de Kamer, welke over dehzßak zelve beslissen zal. Ik zeg, dat dit artikel, vo-,; inagiatraten hun plicht voorschrijvende, de bijgestelde aanvullingsbepaling nutteloos en over- Ooi den heer Demóle e. a. gedrongen, legde ounister-president de volgende verklaring af: cio,'l"Wil hebben ons vereenigd met het antwoord "bcommissie en wij zullen er niets aan toevoegen:" vo e commissie had bij monde van den heer Guérzn brklaard, en bijgevolg verklaarde de minister uPuli met haar: „De wet verbiedt den heeren CrePon , Petit en Lepelletier bij het proces ovcr de revisie zitting te nemen." En dit was niet waar! Zoo staat dan nu de Senaat tegenover eenen minister, die, eenstemmig met den voorzitter zijner eigen commissie, hem koelbloedig heeft voorgelogen en hem aldus verhinderde een amendement goed to keuren, hetwelk hij , minister', niet wilde. Wij gelooven dat geen Parlement ooit in jammerlijker en tevens belachelijker positie verkeerd heeft. Do heer Dupuy heeft met den Senaat gegekt. Laat de Senaat zonder iets te zeggen den hoon en de oorvegen des hoeren Dupuy zich aanleunen? Het curieuste is dat èn de drie betrokken raadsheeren zelf èn de rapporteur Ballot-Beaupré zich op do verwerping van het amendement des hoeren Dem(ile tegenover de gevraagde wraking beroepen hadden. Wel is waar, merkte daarbij laatstgenoemde aan, hadden de heer Guériia en de minister-president de meening uitgesproken, dat de drie magistraten zich moesten onthouden van zitting to nemen, en „dit waren ongetwijfeld meeningen die gewicht in de schaal legden," maar, vervolgde bij, „zij hebben niet de waarde van een wetsbepaling." Ook onder de overwegingen in het arrest, waarbij het Hof de wraking weigerde, is uitdrukkelijk de verwerping van het amendement des hoeren Demósle aangevoerd. Midderwijl heeft de heer Guérin, door een journalist naar Zijne meening gevraagd, het waarschijnlijk genoemd, dat het amendement opnieuw in den Senaat ter sprake zou komen. Wat mij betreft, ging hij voort: „Ik acht dat beide stellingen uit een wettelijk oogpunt aannemelijk waren, maar ik oordeel dat, nu de betrokken magistraten op het punt van beginsel gewonnen spel hebben, zij zich zelf behooren te wraken en te begrijpen dat logisch hunne waardigheid hun niet vergunt zitting te nemen; ware ik in hunne plaats, ik zou dit doen." --- Rusland. De minister van Financiën, de heer Witte, schijnt groote hoop te bouwen op de ontwikkeling van Siberië. Wat het resultaat der goudwasscherijen in Siberië betreft , die na het in gebruik stellen van den Siberischen spoorweg in groot aantal opnieuw zullen wordPn D•Annpnri vprwanhf 1n a•s. dit voldoende zal zijn om Rusland te bevrijden van zijne financieele verplichtingen tegenover het buitenland. Nog meer verwacht men van Siberië als uitvoerplaats van koren naar Europa. Dit land toch brengt tegenwoordig reeds viermaal meer koren op dan het voor eigen gebruik noodig heeft en als eens de spoorweg gereed is, zal de productie van koren nog aanmerkelijk stijgen. Reeds maakt men te St. – Petersburg plannen voor het weer in orde brengen van doelmatige verbindingen tusschen de westelijke eindpunten van den Siberischen spoorweg en de Russische Oostzee-havens om den uitvoer van koren naar Duitschland enz. gemakkelijker te maken. --- Oostenrijk-Hongarije. De Landdag van Opper-Oostenrijk , Zaterdag te Linz bijeengekomen , heeft met algemeeno stemmen een wetsontwerp aangenomen, waarbij het Duitsch bij alle autonome besturen en ook op de openbare scholen in Opper-Oostenrijk tot officieele taal is gemaakt. In den loop der debatten bestreed de Stadhouder het recht van den Landdag om te beslissen over de taal die bij het onderwijs zou worden gebruikt. Officieus wordt meegedeeld dat de Oostenrij ksche Regeering van plan is over een nieuwe voorloopige begrooting voor den tijd van drie maanden te beschikken door middel van art . 14 der (rondwet. De tegenwoordige voorloopige bogrooting reikte maar tot einde Maart --- Duitschland. De Bondsraad heeft de legerontwerpen aangenomen in den -,orm waarin zij door den Rijksdag waren vastgesteld. Ook de begrooting voor 1899 werd aangenomen. Do Duitsche gezant te Washington heeft een langdurig onderhoud gehad met den AM,3- rikaanschen minister van Buitenlandsche Zaken in zake Samoa. Bij deze gelegenheid heeft Ie gezant den minister een nota overhand 4 • waarin de houding van den Duitsehen wordt verdedigd en oen Engelschen en Amekaansc'nen consuls het recht wordt ontzegd om zich te bemoeien met zaken, die alleen Duitschlan d aangaan. De Times meent, dat het Duitschlands wensch is de Samoa-eilanden onder de drie mogendheden te verdeelen. Duitschland zou dan Upolu, het beste en voordeeligste station , voor zich houden , de Vereenigde Staten zouden Tulavila krijgen, waar zij ook reeds een uitstekend station bezitten in de haven Pajo-Pajo , en Engeland zou zich tevreden moeten stellen met Sawai , he" grootste der eilanden. Een bericht uit Washington meldt echter, dat dit plan van verdeeling van de Samoagroep niet uit te voeren zal zijn, omdat de Vereenigde Staten en Engeland wel niet zullen aannemen, wat Duitschland wel zoo goed is hun over te laten. De zaak van professor Dellbriick, die op strenge wijze de handelingen der Regeering in zake de uitzettingen der Denen uit Noord-Sleeswijk heeft gecritiseerd , is Zaterdag voor de disciplinaire rechtbank te Berlijn behandeld. Professor Dellbrack, heeft een berisping ontvangen en is daarenboven veroordeeld tot een boete van 500 Mark. --- Frankrijk. (Particuliere correspondentie). Parijs, 21 Maart. Den 20en Maart is de lente begonnen -- en de sneeuw. In dichte vlokjes viel zij neder en zij paste volkomen bij de nieuwe „Noordpool", die te Parijs geopend werd. In plaats van den vroegeren „Póle Nord", een gewone kunst-ijsbaan, zet men ons in dat lokaal, in het hartje van Parijs, een echte Noord-Pool voor. Een Noordpool met alles wat er bij behoort: ijsbergen en sneeuw natuurlijk , verder noorderlicht, middernachtszon , waarvoor men vroeger heele reizen moest ondernemen; inboorlingen in Noordpool-kostuum en, insgelijks in levenden lijve, alle mogelijke dieren, die men bij een behoorlijke ijsberen, zeehonden , robben, meeuwen en vetganzen; het kind des huizes ie een aanvallige walrus van twee lentes, of liever van twee winters (en zeven honderd kilo's) volstrekt niet eenkennig. Hij eet uit de hand. De overige in de IJszee rondzwemmende dieren betoonen zich evenmin ongevoelig voor de hun toegeworpen vischjes; een vrouwtje in nationale Noordpool-dracht biedt die vischjes te koop aan en ze worden aan de „beestjes" toegeworpen met een er bij geleverd tangetje, want de schoone dames van het publiek mogen zich de handjes niet vuil maken in deze beschaafde ijsstreek. Als het zoo voortgaat, zullen de bewoners der ijsgewesten zich weldra thuis gevoelen te Parijs en eene wandeling kunnen ondernemen door de Parijsche straten, die hun zullen herinneren aan hun vaderland. Helaas, een klimaat, geschikt voor ijsberen en zeehonden, is niet geschikt voor iedereen (wij zien het aan de talrijke gevallen van griep en influënza onder de monschen); het is vooral niet geschikt voor negerprinsen. De arme Abdoa-Lahi, straks gestorven op twintigjarigen leeftijd, ondervond het. Deze zoon van den verschrikkelijken Ahmadou, een negerkoning, die zijn grondgebied dapper verdedigde en met eenige moeite door de Franscheu ten onder werd gebrachte kwam als kind te Parijs onder geleide van kolonel Archinard. Half gevangene, half gast, aangenomen door eene aristocratische familie, toevertrouwd aan bekwame leermeesters, genoot hij eene uitstekende opvoeding. Hij betoonde zich harer waardig. Niet zonder tegenstribbelen zeide hij aan zijn inlandsche kleederdracht vaarwel; eenmaal op zijn Europeesch gekleed, liet hij zich door niemand aan zwier overtreffen. Ook in het loeren overtrof niemand hem. Hij scheen het er op gezet te hebben, te bewijzen, dat de verstandelijke aanleg der zwarten niet onder doet voor dien der blanken en hij bewees het. Met verwonderlijk gemak legde hij al Zijne examens af, verwierf hij al zij ne diploma's; de militaire school van St.-Cyr ontving hem, hij droeg haar uniform, zijn droom, een schitterer,d Fransch officier te worden, scheen zich to zullen verwezenlijken. Hij nad gerekend buiten ons klimaat, moorddadig voor de inboorlingen der tropen. Nauwelijks twintig jaren oud, wordt hij weggenomen door de tering. Wat doen zij in onze noordelijke koude, die arme pays ehauds, zooals Daudet ze in zijn ~Jack" noemt? Terwijl deze zoon van Afrika in ons midden sterft, wordt verre van hier, in Tonkin's ongezonde streek, een nauwelijks veertigjarig Fransch letterkundige weggerukt: Paul Bonnetain. Hij kende een °ogenblik van beroemdheid na het schrijven van een al te realisti. schen roman, waa-rvoor hij zelfs vervolgd en vrijgesproken werd. Later boete doende deed hij evenzeer van zich spreken door als een der „vijf" een protest tegen Zola en diens realistische schrijfwijze te onderteekenen. Egoïsten, die wij zijn, schenken wij misschien meer aandacht aan de sterfgevallen om ons heen. Dat wij ons bijzonder getroffen betoonen door het plotseling verscheiden van twee echtparen, een uit de voorname, een uit de burgerwereld, beiden op één dag gesloopt (in beide gevallen sterven man en vrouw enkele uren na elkander aan eene boosaardige longontsteking, gevolg van influënza) het is te begrijpen, al behoeft men niet to vragen, of er ook eenige vrees voor eigen leven schuilt onder die aandoening. Maar waarom werd het hart zooveel weeker voor den neger-jongeling dan voor den ongelukkigen landsman Bonnetain? De vreeselijke ziekte, die zoovele jonge levens onverbiddelijk afsnijdt, bepaalt zich niet tot naar het Noorden getrokken kinderen van het Zuiden. In onze onmiddellijke omgeving hoorep wij dagelijks van meisjes en jongelingen, meisjes hoofdzakelijk, verraderlijk en onherroepelijk overvallen door de tuberculose. Het is een der grootste rampen onzer maatschappij. Frankrijk betaalt er jaarlijks een cijns van 150 000 menschenlevens aan ; Parijs alleen van twaalf duizend. Wij hebben veel Bonden, al te veel, maar wie zou zijn toejuiching willen onthouden aan een Bond, opgericht tegen llf'tïj nWr3gil Jaïsni. te danken' ian dr. Armaingaud. Hij stelt zich voor het volk te onderrichten, hoe het kwaad bestreden kan worden. Lezingen, gratis natuurlijk, zullen het volk bekend maken met de middelen, waardoor de ziekte te vermijden en tegen te gaan is, en ieder hoorder zal het geleerde in] druk mede naar huis kunnen nemen om het I te bestudeeren en te verspreiden. Vooral zal op de eischen der hygiëne en op de ontsmettings-methoden gewezen worden. Verder zal men in denzelfden geest de typheuse koortsen, de diphtheritis , de hondsdolheid en het alcoholisme behandelen. Na door het oprichten van een aantal Sanatoria aan het zeestrand een aantal arme, zwakke wezentjes uit de volksklasse aan een vroegtijdigen dood te hebben ontrukt, zet de menschenvriend aldus zijn onvermoeiden strijd tegen een geosel der menschheid voort. Ziedaar eene ware en vruchtbare vulgarisatie der wetenschap! gescheiden van alle Vereenigingen voor wetenschappelijke onderzoekingen, afgescheiden van alle Congressen, moeten wij ons vereenigen om , ter bestrijding der tuberculose, de begrippen van antiseptie , ontsmetting en preventieve hygiëne in het dagelijksch leven door te doen dringen." Zoo klinkt het. Aanplakbiljetten roepen op tot de lezingen , in de Raadhuizen der verschillende Parij echo arrondissementen te houden, over de bestrijding der „tuberculose en andere vermijdelijke ziekten." Dergelijk volksonderwijs, ja, daar kan men zich mee vereenigen. Het sormt geen anarchisten maar gezonde menschen. Zelfs den anarchisten zonde ik van niets willen betichten 't welk zij niet verdienen. Toch moot erkend werden, dat als de verschillende ontploffingen, die ons in den laatsten tijd ontstellen, niet aan noodlottige toevallen geweten kunnen werden de anarchisten nog voor do eenig mogelijke bedrijvers worden gehou- den. Vier ontploffingen binnen een dag of tien, twaalf! Ontploffingen te Toulon, te Bourges, te Marseille en te Parijs. Van die te Parijs vermoedt men, dat zij weder aan een gril van de nieuwerwetsche vinding, het acetyleen-gas, te danken zal zijn en zij is trouwens een van de minste. Over die van Toulon en Bourges zweeft nog een geheimzinnig duister. Het buitenlandsche goud, geroepen door de Dreyfusards om Frankrijk te vernietigen, laat het ons ditmaal buiten rekening laten. De anarchisten dat is iets anders. Al te zeer aangemoedigd door zekere partij, zouden zij het hoofd weer kunnen hebben opgestoken, weer aanvallender wijze te werk zijn gegaan. Wie zich met hen inliet, wie hen als mogelijke bonsligenooten beschouwde, zal zich met gewetenswroeging afvragen, of te Toulon, te Bourges de hand niet bespeurd zal worden van deze laaghartige negentiende-eeuwschemoordenaars. Dan waren de bandieten der middeleeuwen andere kaerels. Jean Richepin geeft ze ons te aanschouwen in zijn komediestuk ~Les Truands", gisteren in den Schouwburg de l'Odéon voor het eerst vertoond. Alleen omdat het nu eens een totale afwisseling vormt met de courante echtbreuk en de gangbare salon-psychologie willen wij dit stuk gaan toejuichen. Robin Costeau, opperhoofd der Truands, eertijds studeerende aan de Universiteit, is het opperhoofd der Truands geworden. Hij heeft eene vrouw en een zoon, ontembaar als hijzelf. De jeugdige en schoone zwervelinge la Mignote zonde niet ongevoelig zijn voor de liefde van den vader, maar deze offert zich op voor zijn jongen. De jongen moet echter het meisje verdienen. Aan het hoofd van een bende zal hij den schat der Kerk Notre-Dame roeven. De jeugdige bandiet beproeft het, doodt den aartsdeken, daagt niet... gevat, zal de jongeling aan de galg te Montfaucon boeten voor zijn bedrijf. Weder offert de vader zich op. Hij , hij alleen bedreef de daad; hij bekent wat hij niet deed; in plaats van den zoon wordt hij naar de galg gevoerd. De getrouwe „Traands" springen in; zij verslaan de bewakers.. maar in de hitte van het gevecht getroffen door een pijl, valt Costeau, zijn zoon gered hebbende en zelf behoed voor de onteerende terechtstelling. Vol gloed afstekende tegen het alledaagsche, treft het tusschen deze teekenachtige galgebrokken a fgesneel dram Ca vers, is er op zijn ware terrein. Zijne taal , eigenaardig getint door het oude taaleigen, is warm gekleurd en schilderachtig , passende bij het wilde leven zijner helden. Deze edelaardige roovers zijn misschien met een weinig welwillende poëtische medewerking voorbeelden van toewijding en zelfopoffering. Ik vraag den „Truands", den Stedelijken Bandieten der middeleeuwen, verschooning, hen in één adem te hebben genoemd met de negentiende-eeuwsche anarchisten. --- Groot-Britannië. De noodzakelijkheid van lord Kitchener om in Soedan bij en na den slag van Omdurman te handelen z66 als hij gehandeld hoeft, is inderdaad in het Lagerhuis betwist; reeds jl. Vrijdagavond, dus nog vroeger dan wij gedacht hadden. Doch het geschiedde door niet meer dan een paar leden en zij schenen aan geen van beide zijden van het Huis bij val te vinden. De vice-minister Brodrick verwees hen naar de openbaar gemaakte stukken en verklaarde, dat voor de gewonde Derwischen alles gedaan was wat in de gegeven omstandigheden gedaan had kunnen worden. De daarop volgende discussie over het wetsontwerp op de verdeeling van Lond e n in gemeenten, bracht als laatsten spreker den minister Balfour in het vuur, die zich bereid verklaarde bij de behandeling der artikelen allerlei amendementen in over weging te nemen, behalve die welke ten doel hadden de oude organisatie .der City aan te tasten. Dat wilde de Regeering overlaten aan de oppositie, wanneer deze weder eens aan het bewind kwam. Den uitslag der stemming over het wetsontwerp deelden wij reeds in ons vorig nummer mede. De minister Balfour sprak zonder al Zijne tegenstanders gehoord te hebben, want in het begin van den avond presideerde hij het jaarlijksche feestmaal van den Nationalen Wielrijdersbond, waarvan hij voorzitter is. Hij hield daarbij eene rede over het nut van het wielrijden, voornamelijk omdat het de bewoners der groote steden in staat stelt op weinig kostbare wijze de omstreken in ruimen kring te leeren kennen, de schoonheden van het platteland en de frissche lucht te genieten. Te Bayleigh , in Essex , is in de afgoloopen week e ene bijna honderdjarige dame overleden , het laatst overgebleven lid der „Vereeniging van den kus der Koningin". De geschiedenis daarvan is deze. Toen Koningin Victoria een jaar oud was en eiken dag door hare kindermeid in het park van Richmond werd gebracht, ontmoetten haar daar een aantal meisjes van een kostschool uit de buurt. Dezen vroegen haar ieder een kus te mogen geven tegen belooning van een shilling en de meid kwam met een winst van 40 shillings in het Paleis terug, waar zij van het gebeurde geen geheim maakte. Het kostte haar bijna hare betrekking, maar de vader van het Prinsesje vergaf het haar eindelijk, zeggende het erg natuurlijk te vinden dat zijn dochtertje bewonderd werd, als zijnde de prachtigste baby ter wereld. De kostschoolmeisjes werden natuurlijk ook beknord, maar besloten de bovengenoemde Vereeniging te vormen en toen de jeugdige Prinses den troon beklom, brachten zij het gebeurde aan H. M. in herinnering, schrijvende: „Wij waren de eerste onderdanen, van wie Uwe Majesteit hulde ontving." Ook bij latere belangrijke gebeurtenissen in het leven der Koningin kwamen de leden dezer Vereeniging zich aanmelden, doch uit den aard der zaak werden zij steeds geringer in aantal en eindelijk overleed nu de laatste uit haar midden. --- Uit verschillende landen. VERKIEZING TE LUIK. Te Luik heeft de samenwerking der verschillende anti-clericale partijen eene eerste vrucht gedragen. Daar moest een Afgevaardigde gekozen worden ter vervanging van den heer Paul Heuse, als lid der Kamer, die op denzelfden dag als President Faure overleed. De candidaat der democratische tiC VIflV 01 aav tegen 42 '4,59 stemmen verkozen. Verleden jaar was het hoogste aantal stemmen, op een candidaat der radicaal-socialisten uitgebracht, 63 017, het hoogste cijfer der clericalen 37 980 , het hoogste der liberalen 26 413. Er had toen een herstemming plaats, waarbij 11 000 liberalen naar de radicalen en socialisten, 16 000 naar de clericalen overgingen. --- GRAAF ALEXANDRE DE CHAUDORDY. gewezen Fransch ambassadeur te Madrid, is te Parijs overleden. Hij was de schrijver van een werk over „Frankrijk na den oorlog van 1870-1871". --- PRESIDENT LOUBET zal den sden April Zijne hoogbejaarde moeder en zijn arrondissement (Montelimar) gaan bezoeken. De reis zal niets officieels hebben en ook niet met een bijzonderen trein geschieden. De President zal waarschijnlijk reeds den Bsten te Parijs terug zijn. Den 21sten stolt hij zich voor, een officieel bezoek te brengen aan Dij on. --- DE ZWEEDSCHE KROONPRINS, dien men te Christiania op alles behalve vriendelijke wijze heeft bejegend, heeft genoeg gekregen van zijn verblijf aldaar en is naar Stockholm teruggekeerd. Daar heeft men hem, bij wijze van protest tegen de handelingen in Christiania gepleegd, bijzonder hartelijk ontvangen. Een koor van 100 zangers stond op het perron, waar de Kroonprins aankwam, en zong daar Zweedsche vaderlandsche liederen. De tocht van het station naar het Koninklijk Slot geleek een zegetocht. DE OZARINA-WEDITWE van Rusland is Zaterdag te Kopenhagen aangekomen. De Deensche Kroonprins en Prins Waldemar waren haar tot Gedfer tegemoet gereisd. --- Feuilleton der 0. Haart. Ct. v. 28 Maart 1899. Door het Recht van het Zwaard. DOOR ARTHUR W. MARCHMONT. 7(}) HOOFDSTUK XXVIII. DE AANSLAG OP DEN CZAAR. Roewel het mij nu onverschillig was, of "ie rails weer werden bewogen ja dan neen, z4r ik had gezien waar het mechanisme ipl.ch bevond en als reden voor hetgeen ik Oen kon opgeven, dat ik dit had tdekhield ik de plek in het oog, terwijl uon trein genoeg liet naderbij komen om ken. Jll handelingen voor allen zichtbaar te —a d; lk berekende zoo goed ik kon den afstand, t;e!"k het remtoestel zou behoeven om den enl,4 tot stilstand te brengen, en toen deze sti,;:er was genaderd als ik noodig oordeelde, 43:11g ik op den weg tusschen de rails, en, crel.e,iew()llden met mijn armen zwaaiende, ik uit alle macht een waarschuwing, !100 trein te doen stilhouden. 1-nt werd overgenomen door de soldaten , ete het geroep en het geschreeuw herhaalden, een °ogenblik later kondigde het gillende ~v"11-en van de locomotief ons aan, dat men de t uwing had vernomen en dat het rem(»stel in volle werking was. Met een opeenvolging van snorrende , krassende en scherpe stooten verminderde weldra de vaart van den trein , en in het volgende oogenblik heerschte er een onbeschrijfelijke verwarring. De soldaten begonnen aan beide zijden den bijna stilstaanden trein te omsingelen. »Sluit de gelederen om den geheelen trein heen," schreeuwde ik sergeant Grostef toe, en zond hem weg om de manschappen zoo spoedig mogelijk te verzamelen. Maar ik had mij op én punt misrekend, wat mijn geheele -plan bijna had doen mislukken. Toen ik op de spoorwegbaan sprong om den trein tegen te houden, hadden de rails niet bewogen en zelfs nu bleven zij om de een of andere reden in haar gewonen toestand. Ik had berekend, dat de trein in dier voege zou ophouden, dat hij de gevaarlijke plaats langzaam zou bereiken en aldus vlak bij de plek, waar ik stond, zou derailleeren. Ik vermoedde, dat de schok, waardoor de trein uit het spoor zou geraken, voldoende zou zijn om hem tot staan te brengen, zonder hem omver te werpen; op deze wijze zou ik onmiddellijk den Keizer kunnen naderen en hem persoonlijk mijn verhaal doen op het oogenblik , dat hij geheel onder den indruk was van het voorgevallene. Doch aangezien de rails in dezelfde positie bleven waarschijnlijk tengevolge van het feit, dat de man die ze moest laten werken had gezien, dat de trein tot staan was gebracht en het beter oordeelde niets te doen was het rerntoestel het eenige , wat het voortgaan van den trein kon beletten. Tot mijn ontzetting zag ik hoe hij mij voorbijstoomde , om juist te midden der vijf mannen , die in afwachting waren om den Keizer te vermoorden, te blijven stil staan. Met een luiden kreet tot de manschappen, die het dichtst bij mij stonden, om mij te volgen, stormde ik hem achterna, mij onderweg vergewissende, in welk rijtuig de Keizer zich bevond. De eerste der vijf mannen trad mij regelrecht in den weg en vuurde zijn revolver recht op mij af, toen ik slechts twee of drie passen van hem verwijderd was. Hij miste en trok daarop zijn degen om mij aan te vallen. Met nauwelijks een seconde oponthoud sloeg ik hem den arm af, waarmede hij zijn degen vasthield, en een tweede houw in zijn nek, toen ik hem voorbij rende ,deed hem bijna zonder hoofd langs de helling naar omlaag tuimelen, terwijl het bloed uit de vreeselijke wonden spoot, die ik hem had toegebracht. Mijn eenige gedachte gold nu den Keizer; en ik zag, dat de overige moordenaars hem even spoedig in den trein hadden ontdekt als ik. Een van hen stond gereed met een bom in de hand, die hij van plan was regelrecht in den waggon te slingeren. Ik ontrukte hem die en wierp haar uit alle macht over den dijk, waarop ik mijn degen in het hart van den ellendeling stiet. De bom ontplofte, zoodra zij den lager gelegen grond bereikte, en de uitwerking daarvan was ontzettend. Er volgde een geweldige slag; de aarde dreunde als onder een heviefen schok, en een aantal soldaten werden omver geworpen; de trein scheen krachtig heen en weer geslingerd te worden, en voordat de weerkaatsing van de ontploffing had opgehouden, verkondigden het splinteren van hout en het rinkelen van glas de vreeselijke beschadigingen aan sommige der waggons. Het salonrijtuig, waarin de Czaar reisde, leed het meest, en het werd zoo geweldig geschud, dat de ramen verbrijzeld, de wanden vaneengescheurd en de deuren ingedrongen werden. Het was nu zaak zijn tegenwoordigheid van geest niet te verliezen, en Goddank behield ik de mijne. De drie overgebleven nihilisten waren de eersten om zich te herstellen van de gevolgen van den schok , en twee van hen spoedden zich onmiddellijk naar de deur van den keizerlijken waggon. Zijne Majesteit had voor het venster gestaan en moest hebben gezien, hoe ik den man de bom had ontrukt, maar de schok had hem nu verdreven. Een blik om mij heen slaande, bemerkte ik, dat sergeant Grostef en nog een paar van mijn manschappen zich hadden opgericht en naar ons toe renden. Elke seconde beteekende nu een leven, ik snelde naar voren en sprong op de trede van den waggon het tweetal na, dat uit alle macht de deur van het salonrijtuig trachtte open te trekken. Deze was gedeeltelijk ingedrukt door de ontploffing en werd door twee mannen verdedigd, die tot mijn verbazing de eenigen waren, die zich bij Zijne Majesteit bevonden. Ik vernam naderhand de reden hiervan, een nieuw staaltje van het vervloekte verraad, dat den Czaar omringde. De zich in den waggon bevindende personen waren als kinderen beangst voor de verwoede nihilisten; de deur werd opengerukt en de begeleiders van den Keizer werden neergeveld, doch niet gedood, juist toen ik den voet op het balkon van het rijtuig zette. Ik schoot een der nihilisten onmiddellijk neer, maar ik geloof, dat de ander in zijn afschuwelijk voornemen zou zijn geslaagd, indien sergeant Grostef mij niet op de hielen was gevolgd. Hij stormde naar voren, wierp zich op den tweeden man, en beiden vielen in een vreeselijke worsteling op den grond. De Keizer, hoewel dapper genoeg, stond een oogenblik in stomme ontzetting. Ongewapend aangevallen en bedreigd door een schijnbaar zekeren dood, zijn zenuwen geheel van streek door de ontploffing, zijn metgezellen voor zijn oogen neergeworpen, was hij heengesneld in een poging om te ontkomen aan hetgeen een helsehe strik leek, en trachtte hij door de andere deur te ontvlieden, toen de vijfde van het moordenaarsgespuis zich met getrokken degen op hem wierp. Ziende, dat de man in uniform was, dacht de Czaar, dat de geheele troep aan het muiten was geslagen en van plan was hem te vermoorden. »Is er dan niemand om mij te helpen ?" riep hij, om zich heen ziende, uit. »Ja, naar de hel," brulde de man met een woesten hoonlach, terwijl hij op hem aanviel. Ik had mijn degen laten vallen, toen ik het salonrijtuig binnentrad, en mijn revolver was mij ontrukt, zoodat ik niets kon doen dan mij voor den Keizer werpen, en mijn lichaam geven om het zijne te redden. Ik stortte mij tusschen hen in en deed een luiden kreet hooren in de hoop, de aandacht van den kerel op mij te vestigen. Maar hij was een te woeste duivel om zich van zijn werk te laten afleiden, en het eenige gevolg van mijn tusschenkomst was, dat zij hem tot nog grooter inspanning aanspoorde. Maar hij kwam te laat. Mij een vrijpostigheid tegenover den Keizer veroorlovende, die mij een anderen keer mijn vrijheid en misschien mijn leven zou hebben gekost, duwde ik Zijne Keizerlijke Majesteit met geweld op zijde en wierp mij op zijn moordenaar. De stoot, die voor den Czaar was bestemd, trof mij in den nek, en ik verheugde mij, toen ik het staal van den man in mijn vleesch voelde dringen. Ik had den Keizer het leven gered, al moest ik dan het mijne verliezen. Daarop riep ik Grostef, toen ik den ellendeling het staal uit mijn lichaam voelde trekken en het vuur van onverzadigden moordlust in zijn oogen zag branden. Met een wanhopige inspanning greep ik zijn lemmet, en hoewel het mijn handen door en door sneed en wondde, terwijl de man er aan trok en rukte om het mij te ontworstelen, hield ik vol, totdat de kerel mij den voet op de borst zette en het wapen ondanks mijn wanhopigste pogingen bemachtigde. Toen hief hij het nogmaals op om er den Keizer mee in het hart te treffen. Maar op dat oogenblik zag ik het groote zwaard van Grostef met geweldige kracht door de lucht zwaaien en het hoofd van den onmensch van den romp scheiden. Maar de Czaar was in veiligheid, en terwijl ik op den grond rolde tot dicht voor zijne voeten, raapte ik al mijne krachten tot een laatste inspanning bijeen, en riep uit: »God behoede Uwe Majesteit !" (Wordt vervolgd.) ---