Het aanschijn der aarde a Het epistel, van pinksteREN vormt maar een deel van de reportage, die in de Handelingen der Apostelen aan het wonder der nederdaling van de H. Geest wordt besteed. Op de feestdag zelf valt het volle accent op het talen- I wonder en de opwinding welke zich j meester maakte van de duizenden, ^ die de eerste openbare preek der Apostelen elk in hun eigen landstaal ( hoorden. Tegenover de moeizaam- c heid, waarmee de vertaalpuzzle bij ( internationale bijeenkomsten der £ twintigste eeuw nog steeds moet worden opgelost, mag het linguïstisch > aspect van het Pinkstergebeuren ook ] om zijn spectaculair karakter de aan- , dacht trekken, de diepere betekenis ( van het wonder wordt blootgelegd in het vervolg van het Tweede Hoofdstuk, dat echter morgen niet wordt i voorgelezen. i Want daarin wordt verteld, hoe de t Apostelen hun gereserveerdheid, het zich opgesloten houden binnen de ' kring der „broeders” prijsgeven voor ( een publiek optreden van de grootste , vrijmoedigheid. Petrus, de sleutel- ^ drager, maar ook de loochenaar, gaat daarbij voorop en zegt de samen- s gestroomde Joden zonder nodeloze t scherpte, maar ongezouten de waar- ] heid: „Heel het huis van Israël zij er dus van overtuigd, dat God dien- ; zelfden Jesus, dien gij hebt gekruisigd tot Heer en Christus heett gesteld”, luidt het bijna dreigende slot van zijn peroratie. Het effect van zijn toespraak is even verrassend als dit eerste staal van apostolische vrijmoedigheid zeil. De jonge Kerk van ongeveer honderd-twintig leden ziet zich plotseling geplaatst voor een uitbreiding met drieduizend man. De ommekeer in de harten der twaalf plant zich voort over duizenden. De Kerk is plotseling een fenomeen geworden met een ongekende werfkracht. De vernieuwing van het aanschijn der aarde is begonnen. T A IETS MEER dan negentien "Nm eeuwen zijn twee misvattingen verleidelijk: de eerste ziet teveel in het Pinkstergebeuren een louter historisch feit, waarvan het nu goed is de vruchten te plukken in een geordende wereld, waarin het katholicisme zijn plaats, zij het niet zonder schokken en slechts in hootdzaak, weet te handhaven. De tweede onderschat de vernieuwing van het aanschijn der aarde, zoals die in de opvolgende eeuwen haar beslag heeft gekregen en wijst op de verschrikkingen en het onrecht, die in de wereld van nu een heersende rol spelen. Het lijkt ons, dat zowel de wat gemakkelijke optimisten als de enigszins teleurgestelden en wankelmoedigen voorbij zien aan de blijvende werking van de H. Geest, en aan de menselijke mogelijkheid en plicht om zich voor zijn gaven open te stellen. Het Christendom leeft wezenlijk in een voortdurende verwachting, en hanteert bij voorkeur de toekomende tijd ook als het de vernieuwing van het aanschijn der aarde in zijn gebeden betrekt. Al heeft het geleerd „voorzichtig te zijn als de duiven en sluw als de slangen”, het heeft met St Jan de Doper een visioen gezien, dat niet op de ervaringswereld is gebouwd. Het empirisch denken, dat m de vorige eeuw tot allesoverheersende bloei kwam, heeft een krachtveld, waaruit ook het in reactie gekomen Christelijke denken van onze tijd zich nog niet volledig heeft weten te bevrijden. Ook het moderne apostolaat werkt misschien nog te nadrukkelijk met termen als „de ervaring leert en „waarborgen scheppen”; het ziet soms nog teveel naar de altijd pessimisme verwekkende gegevens uit da ervaringswereld inplaats van naar da gaven en opdracht van de H. Geest. Bij de Apostelen was na het Pinkster, wonder geen sprake van geslotenheid in hun geloofsbeleving, maar uitsluitend van élan om de Gekruisigde te preken tot in verre ballingsoorden toe. Wanneer de Christenen van nu zich, met terzijde-stelling van elk scepticisme of voldaanheidsbesef opnieuw en volledig openstellen voor de inwerking van Gods Geest, dan zal een grotere openheid bij het vervullen van hun Apostolische taak niet meer met de door Christus zelf aangewezen voorzichtigheid in conflict komen en het visioen naderbij kunnen brengen. WANNEER PINKSTEREN dwingt het accent te verleggen van da werkelijkheid naar de mogelijkheden, van de ervaring naar het visioen, dan heeft dit ook betekenis voor de verhouding van de Christen tot zijn naaste. In de ervaring, in het ondervinden van vijandschap en tegenkanting kunnen haat en^ argwaan een vertrekpunt vinden. Maar het geroepen zijn van iedere mens tot gelijkvormigheid met Christus is de reële grondslag voor een liefdesbetrekking, die aan de ervaringsgegevens weet te ontstijgen. Op de jongste algemene vergadering van het Thijmgenootschap heeft drs J-RM. van Ratingen erop gewezen, hoe de moderne psychologie zich van zijn deterministisch verleden begint los te maken en tot het besef komt, dat het mysterie mens steeds de mogelijkheid bezit boven zijn bepaald-zijn uit te stiigen en opnieuw positie te kiezen. Een mogelijkheid, die de voortdurende liefde en apostolische aandacht van de Christen-naaste waard is. En niet in het minst vanuit de persoonlijke betrekkingen kan het aanschijn der aarde vernieuwd worden. Belastinginspecteur in functie hersteld Staatssecretaris kreeg ongelijk De Centrale Raad van Beroep t Utrecht heeft gisteren uitspraak gedaa in het beroep van de staatssecretaris va Financiën contra de beslissing van h« ambtenarengerecht te Amsterdam, dat b uitspraak van 19 November 1954 de don hem gelaste overplaatsing van de hooit inspecteur van ’s rijksbelastingen J. * Bus te Haarlem naar Amsterdam onrechi matig had verklaard en vernietigd. De Centrale Raad verwierp het beroe van de staatssecretaris en bevestigde ö uitspraak van het Amsterdamse ambte narengerecht, zodat de overplaatsing va de heer B., welke was bedoeld als dicipl naire maatregel, ongedaan is gemaakt e de betrokkene in zijn oorspronkelijK functie wordt hersteld. --- Het toekomstig beeld van de Kerk Boeiende discussie in „Te Elfder Ure” In een dubbelnummer van „Te Elfder Ure” heeft de redactie gepoogd „een aarzelend licht te laven schijnen”, zoals zij het uitdrukt, over „het toekomstig beeld der Kerk in Nederland”. Een onderwerp, dat door de discussies over het Kerk-beeld van deze tijd in de volle belangstelling staat. De titel wekt even de indruk, dat de lezer een antwoord zal krijgen op de hem wellicht kwellende vraag, waar de huidige, vooral door het Mandement geactiveerde, disputen over de verhouding tussen gezag en volgzaamheid binnen de Kerk en over de verhouding tussen Kerk en wereld op uit moeten lopen. Maar hij kan natuurlijk tevoren weten, dat de schrijvers zich geen profeten zouden achten. Bovendien bevat deze aflevering geen bijdrage van het KASKI. De inhoud der artikelen is dan ook niet zozeer een verwachting inzake het toekomstig beeld der Kerk, als wel een min of meer voorzichtig uitgesproken oordeel over wat de meest wenselijke ontwikkelingsgang der Kerk zou behoren te zijn. Deze opzet, intussen, is reeds boeiend genoeg. Uitgangspunt tot dit nummer vormden de lezingen, welke door prof. J. A. M. Weterman en prof. J. J. M. van der Ven op een „Te Elfder Urenweekend in November jl. zijn gehouden. Deze beide lezingen vormen omgewerkt tot artikelen, ook het kernstuk van dit nummer, dat overigens van de verdere bijdragen een bijzondere belichting ontvangt. , De theoloog Weterman benadert met grote voorzichtigheid de ..Virtualiteiten in het hedendaagse Katholicisme”. Over de binnenkerkelijke verhoudingen sprekend, behandelt hij alleen de nieuwe bewustwording van de waardigheid en de taak van de leek, waarbij hij wijst op de „noodzaak van een verdere activering van het kerkvolk en het zoeken naar ’n nieuw evenwicht tussen de door Christus gestelde gezagsdragers en ,een mondig geworden’ volk”. Veel verder dan het stellen van het probleem gaat hij echter niet. Inzake de „liturgische implicaties”, welke zich voordoen bij de activering van de leek, waarschuwt hij slechts tegen ’n „al te snel doorsnijden van de banden met het verleden” en tegen ,,onrijpe probeersels”. T.a-v. „apostolische activering” tekent hij aan, dat „een zekere eigenstandige en vrije werksfeer voor de leek” nodig is en in dit verband citeert hij 'dan het bekende boek van K. Rahner „Das freie Wort in der kirche”, dat — in gezelschap overigens van niebevordering van de openbare meningsmand minder dan onze H. Vader — de vorming onder de gelovigen bepleit, ,,juist ook opdat het gezag de feitelijke situatie zou kennen”. Ook prof. Weterman voelt voor een dergelijke „mondige gehoorzaamheid” en hij wijst er op, dat dit proces kerkrechtelijk om de uitbouw van organen vraagt, waarin het overleg juridisch wordt verankerd. Meer aandacht schenkt de schrijver aan de problemen welke rijzen door de velen die buiten de Katholieke Kerk staan. Deze problemen beheersen, naar zijn mening, de kerkelijke situatie van dit ogenblik. Ook hier is de schrijver zeer voorzichtig. Hij poneert de stelling, dat deze problemen „de voorrang van het getuigenis boven de organisatorische bundeling of milieu-beïnvloeding” benadrukken. Maar hij waarschuwt. onmiddellijk tegen het vormen van een praktische tegenstelling tussen beide. Het is niet óf - óf, maar én - én. Intussen zegt hij wel — en hier hadden wij hem graag wat uitvoeriger gewenst — dat ,,men niet de illusie moet koesteren, de nadelen van de gesloten vormen die het katholicisme in Nederland kenmerken, langs de weg van puur individuele contacten te overwinnen”. De formulering intrigeert door haar lapidair : karakter, welke er enigszins op gericht : schijnt de lezer niet veel verder te brengen. Ook in zijn bespreking van de verhouding tussen Kerk en wereld beperkt de schrijver zich tot het aangeven van de t stromingen, welke zich op theologisch 1 terrein aftekenen, speciaal t.a.v- het : eeuwige vraagstuk van de verhouding tussen Kerk en staat. De strijd loopt hier tussen de aanhangers van de theorie der : „indirecte macht” en die van de z.g- „di- rectieve macht” van de Kerk, welke laatste in bepaalde opzichten doet denken aan de opvattingen, zoals die in het Herderlijk Schrijven van de Hervormde Kerk tot uiting kwamen. De schrijver laat even zijn persoonlijke opvatting doorschemeren met zijn opmerking, dat de leer der „directieve macht”, welke geen enkele jurisdictiemacht over de wereld voor de Kerk opeist, ,,in beginsel de juiste lijkt”. Maar ook hier volstaat hij met deze korte persoonlijke bekentenis zonder andere argumentatie, dan die van de Amerikaanse Jezuiet Murray, wiens stellingen hij voor eigen rekening laat. Het artikel van prof. Weterman heeft daardoor in ieder geval de grote verdienste, dat het duidelijk laat uitkomen, hoezeer in deze vragen de theologie nog worstelt om een helder antwoord, dat nog lang niet is gegeven. En voorts bevat het de waarschuwing om niet overijld te handelen, zolang deze kwesties niet gefundeerder uit de doeken z\jn gedaan. Kerk gaat voor maar moet ook volgen Van eenzelfde voorzichtigheid getuigt ook het artikel „De toekomst van het Katholicisme in Nederland” van prof. Van der Ven. Een weidse titel, welke de schrijver niet zelf gekozen heeft en waartegen hij verschillende bedenkingen heeft. In zijn betoog bepaalt hij zich vrijwel uitsluitend tot de verhouding Kerk—wereld, waarover hij zeer behartigenswaardige dingen zegt. Met name gaat hij uitvoerig in op het verschijnsel, dat de Kerk in de geschiedenis herhaaldelijk „de boot schijnt te missen”, b.v. bij de Hervorming, de ,,Aufklarung”, en bij het arbeidersprobleem. Hij ziet de oorzaak daarvan in de „dialectische positie” van de Kerk tegenover de wereld. Enerzijds gezonden tot de wereld, anderzijds als het ware geroepen uit de wereld, zich enerzijds incarnerend in de wereld en anderzijds de wereld spiritueel boven zich zelf uit verheffend. Hierdoor, zo betoogt prof- Van der Ven, krijgt het gedrag van de Kerk, in de ogen van de wereld, iets onbegrijpbaars en duisters. Want enerzijds is de eigenstandige (én door de zonde getekende) wereld ,,een voorgegeven” in de practische orde, dat de Kerk slechts kan aanvaarden en volgen, anderzijds moet de Kerk de wereld vóórgaan. In beide gevallen gaat het om een aanpassingsverhouding. In de verdere uitwerking van deze stelling beschrijft prof- Van der Ven vervolgens hoezeer de Kerk, door haar ambivalente positie, in verschillende opzichten in het nadeel is. Het ons te ver voeren zijn betoog tot in détails te volgen en wij hebben er te minder behoefte aan, omdat de schrijver in de opsomming van de middelen tot wegnemen van deze nadelen over het algemeen ook niet veel verder gaat dan het geven van zeer algemene beginselen. Wij noteren slechts zijn nuchtere kijk op de Nederlandse volksaard, welke hem zijn lezers de raad doet geven zich ,,niet te forceren in progressiviteit”. Kennelijk verwacht hij in ons land geen verrassende I „geestelijke pioniersarbeid”. En wij I hebben een vermoeden, dat hij daar geit lijk in heeft, in het midden latend of wij 1 dat als een prettige eigenschap waar| deren. Geheel hierbij aansluitend is zijn k pleidooi voor ’n verdraagzame houding in i onze verdeelde samenleving en voor het 1 „ruimte maken” voor de minderheid in ff een geest van oprechte democratie. In i zekere zin is dit, naar ons gevoel, een £ overbodig pleidooi, omdat ook die vert draagzaamheid bij ons een trek is van i ons geestesmerk, welke verhindert dat onze samenleving in de praktijk in scher,, pe kampen uiteenvalt. Hoever die verif draagzaamheid moet gaan is natuurlijk ^ een zeer netelig punt en wellicht doet I men het verstandigst niet teveel te theoI retiseren. Terloops bekent prof. Van der >1 -,'en zich ook een voorstander van klei■ nere bisdommen hier te lande. En hier 5 raakt hij tevens een punt, dat ook prof. s Weterman aanvoerde: nl. de „openbare 6 meningsvorming”, welke in kleinere bisP- dommen zoveel beter tot haar recht zou K komen. i Die ..openbare meningsvorming” is ook S het onderwerp,1 dal de twee volgende E ichrijvers voornamelijk bezig houdt. Dr E Brongersma grijpt een recente publicatie in het Engelse katholieke weekblad ,,The Tablet” aan, dat overigens, in het zeer !o lange citaat, het duidelijkst voor zich i- zelf spreekt. Hij is de derde schrijver, cl ie een beroep doet op het werk van Rahner- De „vrije meningsvorm” binnen de Kerk is dan ook wel een onderwerp, - waarvoor iedere Nederlandse katholiek, evenals iedere katholiek van Brits— Amerikaanse huize, van nature sympathie moet koesteren, omdat we er allemaal op staatkundig gebied en in de pers y zo bijzonder aan gehecht en vertrouwd 5 mee zijn. Wat intussen niet wegneemt, dat wij tevens een scherp oog (moeten) hebben voor de speciale gezags-struc- tuur binnen de Kerk. Maar met wijs beleid kan er aan de „mondigmaking” yan de leek zeker nog veel, en veel goeds, gedaan worden. Alleen begrijpen wij niet goed, wat de heer Brongersma voorheeft met zijn peroratie, waarin hij-—n.a.v. de figuur van J Kardinaal Segura — aan de feilbaarheid I en menselijke onvolkomenheden van bis- “ schoppen en prelaten nog even de ruime maat geeft. Wij willen die feilbaarheid uiteraard allerminst ontkennen en onderstrepen gaarne zijn betoog, dat zij niets af mag doen aan onze eerbied en bewondering (en volgzaamheid, zouden we er aan willen toevoegen) jegens de bisschoppen, maar wij vragen ons alleen af, wat dit terzake doet. Onze parlementaire geschiedenis — om van de overige democratische instellingen maar te zwijgen — hangt zeker niet minder van feilbaarheden en „domheden” aan elkaar, zodat we niet inzien, wat de Kerk er, wat d i t betreft, op vooruit zou gaan met een ontvoogding van de leek. Daarin moet men het voordeel van die ont- “ voogding niet op de eerste plaats zoeken! v De andere schrijver, die met klem voor v de openbare meningsvorming opkomt, ' — een katholieke anonymus — brengt dit .r verlangen niet zozeer in verband met de feilbaarheid van de door het bevoegde E gezag genomen beslissingen, maar om ' een wat ruimere geest, wat meer begrip c voor katholieken die over de feilbare 1 beslissingen nu eens wat anders dan- t ken, aan te kweken. Wij kunnen ons niet * aan de indruk onttrekken of deze brief- ; schrijver heeft de nogal wrange formu- 1 lering van zijn grieven te danken aan , zijn bijzondere aard. Daarmee is uiter- j aard niet gezegd, dat de grieven op zich , zelf onjuist zouden zijn. Inderdaad, veel j van wat de briefschrijver opsomt leeft, j min of meer uitgesproken, onder een ( brede kring katholieken en het zou dom zijn de ogen te sluiten voor de vervreemding welke daardoor tussen Kerk en vele gelovigen kan optreden. Ook zijn analyses van een aantal verschijnselen lijken ons goeddeels juist. Maar eenzelfde critische beschouwingswijze is zeker niet vreemd aan de eerste twee artikelschrijvers. En toch welk een verschil in toon! Door die toon heeft dit stuk iets druilerigs, wat met de inhoud zeker niet gegeven behoefde te zijn. Op het uitvoerige slotartikel — van dr A- Bredero — kunnen wij door de beperkte ruimte helaas thans niet ingaan. Wij hopen daar nog een nadere gelegenheid voor te vinden. Rest ons nog te vermelden, dat ook ditmaal een niet-ka-tholiek, nl. dr J. van Praag, de voorzitter van het Humanistisch Verbond, op verzoek van de redactie zijn mening weergeeft over het Nederlandse katholicisme. In dit, sympathiek geschreven, stuk frappeerde ons niet zozeer de vrees voor en afkeer van „Roomse macht”, welke uiteraard worden beleden, evenmin als de tegenzin tegen de strekking van het Mandement, doch wel het stille verwijt, dat de katholieke vrienden en kennissen, die hij ontmoet, altijd schijnen op te treden „als de schim van wat anders”, nl- van de Kerk. Het is jammer, dat dr Van Praag dit als een bezwaar voelt: het is immers juist datgene, wat wij het vurigste begeren te zijn, nl. wegwijzers naar en levende voorbeelden van die Kerk, die Christus’ Mystieke Lichaam is. Ons ernstigste .zelfverwijt, in deze gebroken tijd, is dat we te weinig Christus uitstralen. Maar ons is, tragisch genoeg, geen zekerheid geschonken, dat we de verscheurdheid van deze wereld kunnen Honing Boudewijn van België, op hel linten voor de verschillende legeronderogenblik op tournee door het Immense delen hun opleiding ontvangen. De foto land van de Belgische Congo, bezocht in toont de Koning hier, tussen de InheemLoeloeaburg met zijn gevolg de Centrale se leerlingen yan de klas voor machineKaderschool, waar officieren en specia- ' schrijven en telegrafie. --- VADERLIJKE RAAD Kop op Heren. Vermijdt geRommel en geKift. Dat maakt maar Oud. Neem liever een Lexington van America’s Best Tobaccos. Dat geeft de Burger moed en bevordert de juiste stemming. --- Ongerustheid over de bestaande regelingen Wettelijke Onderdomsverzekering (Van onze sociaal-economische redacteur). DE HUIDIGE kabinetscrisis komt ons land op dit moment wel uiterst ongelegen, niet in het minst, omdat zij ernstige vertraging brengt m de verwezenlijking van een aantal urgente voorzieningen. Onder deze neemt die van de wettëlijke ouderdomsverzekering naast de huurverhoging en de belastingverlaging wel de voornaamste plaats in en het uitstel, dat de indiening van het betreffende wetsontwerp moet ondergaan accentueert nog het „nramatiscii’’ karakter van de kabinetscrisis. Van uitstel zou nauwelijks sprake zijn geweest indien dit wetsontwerp nog m stadium van voorbereiding had verkeerd. Ten departemente had men dan rustig voort kunnen werken. Maar het wetsontwerp is kant en klaar, heeft net kabinet (vóór het de demissionnaire status aannam) gepasseerd en was reeds in studie bij de Raad van State. De weg is voor een volgend ministerie dus geëffend en het eerste wat een nieuwe minister van Sociale Zaken zal doen, is het opvragen van de stukken. Zou deze minister er niet meer in gaan wijzigen, het nieuwe kabinet er mee instemmen, dan kan spoedig daarna indiening worden verwacht. Ook mag men aannemen, dat de parlementaire behandeling redelijk vlot zal verlopen. Minister Suurhoff heeft zelfs als verklaard, dat de wet er komt zo zeker als twee maal twee vier is, omdat onder de politieke partijen grote mate van eenstemmigheid heerst. Standpunt van de K.V.P. DAT DEZE BEWERING van de heer Suurhoff niet uit de lucht is gegrepen bleek onlangs nog uit de verklaring van het Bestuur van de K.V.P., waarin het zijn instemming betuigt met het advies, dat de S.E.R. indertijd heeft uitgebracht en dat m grote mate bepalend blijkt te zijn geweest voor de inhoud van het ten depar^emente voorbereide wetsontwerp. Het K..V.P-bestuur wenst onmiddellijke volledige inwerkingtreding, zonder aftrek van eigen inkomsten gedurende een overgangsperiode (waarvan in het S.E.K.advies sprake was) voor hen die de pensioengerechtigde leeftijd reeds hebben bereikt, of binnenkort zullen bereiken. Het wetsontwerp in zijn huidige vorm kent, naar men mag aannemen, inderdaad geen overgangstermijn en nu de K.V.P. deze eveneens afwijst, is de kans op aanneming van een dergelijke regeling groot. Dit wil niet zeggen, dat .er over onderdelen niet nog een tamelijk uitvoerige gedachtenwisseling in het parlement zal volgen. Er zijn uiteraard nog tal van punten, waarover meningsverschil kan ontstaan. Zo lijkt het waarschijnlijk, dat enige discussie zal volgen b.v. over de positie van de zelfstandigen en over het loon- en inkomensbegrip, dat bij de bepaling van de premie zal worden gehanteerd. De K.V.P. wenst daarbij de kinderbijslag als tijdelijke grootheid buiten geding te laten, of anders verhoging van K.B. Het wetsontwerp daarentegen zou uitgaan van het inkomen, waarover daadwerkelijk inkomsten- of loonbelasting wordt geheven, d.w.z. loon of inkomen plus kinderbijslag. Uitvoerige bespreking van nevengevolgen van de invoering ener wettelijke ouderdomsverzekering en van daartoe te treffen maatregelen zal voorts niet uitblijven; lonen, kinderbijslag voor zelfstandigen, aanpassing van bestaande pensioenrechten, algemene economische repercussies e.d. zullen ter sprake moeten komen. Op enkele van deze punten komen wij hieronder nog terug. Duidelijk is echter wel geworden, dat zelfs met een vlotte behandeling door het parlement geruime tijd gemoeid zal zijn en het is de vraag, of serieuze behandeling van zo’n diep ingrijpende zaak zo tussen de begrotingsbehandeling door kan gebeuren. Het Vrije Volk bezorgd DIT ZIJN EVENWEL dingen, die Het Vrije Volk niet kan begrijpen. Dit blad zou er liefst maar een hamerstuk van maken en dan snel invoeren. Daarmee blijkt het blad bovendien niet te beseffen, dat alleen al de opbo-uw van een uitvoeringsorganisatie een lange periode van voorbereiding eist, terwijl van de andere kant de te verzekeren personen zelf en het bedrijfsleven een behoorlijke periode nodig zullen hebben om hun bestaande regelingen desgewenst aan de nieuwe situatie aan te passen. Hier moet men zeker overdacht te werk gaan, maar dit blijkt niets voor Het Vrije Volk te zijn, want Dinsdag j.1. nog vroeg de redactie van dit blad zich bezorgd af, of zij niet „te erg denkend” was. In dit opzicht menen wij haar gerust te kunnen stellen. die indruk maakt zij bepaald niet. Zij kan ook gerust zijn, wat betreft de bedoelingen van de K.V.P. met haar verklaring over de ouderdomsverzekering. De socialisten zouden misschien wel willen, dat andere partijen daarover i hun mond hielden, om alle eer aan zich ■ en later „van Suurhoff” te kunnen trekken, maar we mogen toch wel vaststellen, dat het onderhavige wetsontwerp geboren is in de ö,h..xx. uw. king van alle betrokken groepen en dat het te zijner tijd meer dan enige andere sociale voorziening beschouwd zal moeten worden als de vrucht van het gezamenlijke streven van heel net Nederlandse volk om de allernoodzakelijkste voorziening voor de oude dag veilig te stellen. . , Al met al blijft het de vraag of de datum van invoering van de wet wei op 1 Januari 1957 gesteld zal kunnen worden en het zal in ieder, geval nog hard werken vereisen om voor die tijd klaar te komen. HIERBOVEN spraken wij er reeds over, dat bij het van kracht worden van de wettelijke ouderdomsverzekering een zekere aanpassing van particuliere voorzieningen of pensioenregelingen gewenst kan zijn, n.1. in die gevallen, waarin deze particuliere regelingen reeds oen redelijke oudedagsvoorziening waarborgen. Daarbovenop zou dan immers nog eens het wettehjke pensioen komen, naar verluidt, van ƒ 1338 voor echtparen en ƒ 804 voor onge,huwden. Voor sommige werknemers zou dit kunnen betekenen, dat het pensioen weinig zal afwijken van hun laatst genoten loon. misschien daar nog boven uit komen. Zij zouden er de voorkeur aan geven hun particuliere voorziening wat te reduceren om de totale premielast, die tijdens de actieve periode moet worden opgebracht, wat te verminderen. ..„ Wij spreken hier met opzet van ,,zij , de werknemers, omdat het wel vaststaat, dat eenmaal verkregen rechten niet dan met hun medewerking kunnen worden aangetast. Daar staat tegenover, dat de lasten, welke op de ondernemingen rusten ook niet te hoog mogen worden opgevoerd. Er zal dus een waarlijk lastige situatie ontstaan, waaruit ondernemers en werknemers slechts door onderhandelingen met begrip voor elkanders positie een goede uitweg zullen kunnen vinden. Deze situatie is ook in hoge mate onoverzichtelijk, omdat de particuliere regelingen zo complex en veelsoortig zijn. Aanpassings-advies De stichting van den arbeid is reeds op deze situatie vooruit gelopen, door het uitgeven van een aanpassingsadvies, waarin de wens geuit wordt, dat werkgevers en -nemers zich nu reeds beraden op de voor een „vrijwillige aanpassing noodzakehjke wijziging in de regeling van de voor hun onderneming geldende, pensioenvoorziening”. Het Stichtingsbestuur meent, dat een pensioenregeling die op zichzelf reeds aan redelijke eisen voldoet met het wettelijke pensioen verminderd zou kunnen worden. Redelijk wordt geacht een pensioen van 60 a 70 pet van het loon. Daarbij, aldus de Stichting, moet men er rekening mee houden, dat verzekerden de premie voor het wettelijke pensioen zelf zullen moeten betalen, waartegenover zij vermoedelijk volledige looncompensatie zullen krijgen; en vervolgens, dat eventuele verhogingen van dit pensioen in de toekomst in verband met de stijging van de kosten van levensonderhoud, volledig aan de gepensionneerden ten goede behoren te komen. Deze verklaring van de Stichting heeft misschien meer kwaad dan goed gedaan en tal van misverstanden gewekt, getuige ingezonden stukken en vragen van lezers van ons blad. Het kan ook niet anders; zolang geen definitieve gegevens over de wettelijke verzekering en over de regeling der compensatie bekend zijn, is het eigenlijk ondoenlijk richtlijnen te geven of zich in casuïstiek te verdiepen. Eén ding staat echter vast. dat verkregen rechten niet eenzijdig aangetast kunnen worden. Hun, wie reeds een recht op pensioen is toegekend zal dit niet zomaar ontnomen kunnen worden, door de wet noch door de werkgever. Om echter reeds een beter inzicht te krijgen in de toekomstige situatie willen wij in een volgend artikel een ogenblik nagaan hoe waarschijnlijk de kaarten zullen liggen. Het is een feit, dat in den lande nogal enige ongerustheid heerst over de uitwerking, welke een toe komstige wettelijke ouderdomsverzekering. zal hebben zowel op de voorzieningen voor de thans nog werkenden, als op die van hen die reeds gepensionneerd zijn ver schillende ingezonden stukken in ons blad getuigen daarvan. In een tweetal artikelen zullen wij trachten na te gaan. welke gevolgen de invoering van een wetteliik ouderdomspensioen globaal genomen zullen zijn. Uiteraard moet hierbij worden uitgegaan van een aantal veronderstellingen, zodat aan deze beschouwingen geen absolute waarde mag worden toegekend. Zij zullen echter, naar wij aannemen, wel tot verhoging van inzicht in deze ingewikkelde materie kunnen bijdragen. Het tweede artikel hopen wij Woensdag a.s. te kunnen plaatsen. --- Charmante en kostelijke voorstelling van Veritas-toneelgezelschap „Doundo Marais" van de zestiende eeuwse Joegoslavische auteur Marin Drzic, ais onderdeel van de diesviering van het Collegium Studiosorum Vcritas, gisteravond in „Gooiland” te Hilversum, is een sprankelende vertolking geworden, waaraan de Veritijnen en hun gasten nog lang een prettige herinnering zullen bewaren. Onder de bekwame regie van Willem Tollenaar, die de fijne trekjes van deze carnavalscomedie — een nationaal stuk, dat ieder jaar in Belgrado wordt gegeven — uitstekend tot hun recht liet komen, hebben „Die Waghespelers” er zich met een kennelijk genoegen aan gegeven. De verrukkelijke avonturen van de losbol Maro, zoon van de koopman Doundo Maroie uit Dubrovnik, die de van zijn vader ontvangen 5000 dukaten in Rome verbrast en de escapades van talrijke andere aardige figuren om hem heen, echte typen uit de comedia dell’arte, spraken hen goed aan. Alles bij elkaar maakten ze er een plezierig spel van, dat vaart had, vol kleur en levendigheid was. Er waren onder hen, die excelleerden en dan moet vooral genoemd worden Pomet, dè knecht van Ugo Tedesko, een Duitse edelman, een rivaal van Maro in de liefde tot de courtisane Laura, een zeer bevallige verschijning. Men ging zó in zijn rol op, dat jammer genoeg de dictie bij sommigen wel eens wat verwaarloosd werd, hetgeen vooral het geval was bij de vrekkige Doundo Maroie, die overigens een uitstekende intonatie had en plastisch uitmuntte. Met zwier bewoog zich ook Maro zelf m dit bonte, , schuimende leven van pretmakers en . | listigaards. Maar wij hadden hem graag ’ ! wat meer gepassionneerd gezien. ’ Er waren verschillende kostelijke t-afe' reeltjes, die terecht een open doekje ver’ wierven. Niet weinig droegen hiertoe bij de sfeervolle decors van Harrie Sterk. Het tafereeltje tegen het einde van het 1 spel, waarin alle partijen bevredigd tot ■ elkaar komen als Laura met de Duitse ï edelman en haardienstmeisje.de tempera. mentvolle Petrunjela, naast Pomet op het balconnetje voor het huis der courtisane 1 verschijnt, was wel zeer effectvol. Enkele > serenades van Joegoslavische volksmuziek t ter inleiding van de bedrijven verhoog„ den de charme van deze comedie. „Die Waghespelers” hebben eer van hun 1 werk gehad en voortreffelijk revanche genomen voor hun minder gunstige voorstelling van vorig jaar. I. A. o --- NEDERLANDS KAPELAAN TE - ROME CUM LAUDE Lrrjrnuivivj v Kapelaan F- Kennissen van de paroohi van de H. Geest te Roermond, is aan he „Angelicum” te Rome cum laude gepro moveerd tot doctor in de theologie op zij. proefschrift ,(Het traditie-begrip in d katholieke controversie-theologie van vóó Trente, 1518—1546”. --- De Beeldhouw-Tentoonstelling Sonsbeek 55 officieel geopend Uitzonderlijke collectie bijeen in majestueuze omgeving van Arnhem ma p ciin ii/.> i „Men mag mïj niet van een flauw of g naargeestig chauvinisme verdenken”, al- li dus burgemeester Matser van Arnhem s gisteren bij de officiële opening van de g Beeldhouwtentoonstelling Sonsbeek ’55 s „wanneer ik de wens uitspreek, dat men n het initiatief om tot een zo goed mogelijk S verantwoorde tentoonstelling te komen t onaangetast laat en men dit niet in gevaar n brengt door meer dergelijke exposities te v organiseren dan verantwoord is. Geluk- ' kig kunnen wij in Nederland nog deze Ji o op uitspreken zonder in een concentra- c tiekamp terecht te komen”. v De voorzitter der Stichting, de heer Jde Goeyen heeft de vele aanwezigen in v het Nederlands, Frans, Engels en Duits t welkom geheten en daarbij zijn mening \ uitgesproken, dat. wanneer wij deze ten- s toonstelling willen zien ais een definitie- < I ve stap naar een triënnale, dit slechts mo- £ elijk is, dank zij de groeiende belangsteling voor de beeldhouwkunst. Spr. schette het grote enthousiasme waarmede hier ewerkt wordt zonder geld, zonder subidie, alleen met garantie. Voor de eerste naai in de nog jonge geschiedenis der lonsbeek-exposities heeft de Stichting uit iet buitenland een verzoek bereikt om te nogen exposeren, wat wel tekenend is 'oor de naam, welke de expositie inmidiels heeft verworven Spr. sprak de wens lit, dat dit cultureel gebeuren mocht bijIragen tot de faam van de stad. ons gevest en van ons vaderland. Burgemeester Matser, hierna bet woord 'erkrijgend, zeide gaarne de?' expositie e aanvaarden, welke zo d? csdelijk is roorbereid. Niemand van de b-drn van de lichting had in 1948 durver, s c uitzien, iat deze derde triënnale ,tna Hit resultaat zou hebben kunne: .tu. Het Arnhems gemeentebestuur heeft zich in de na-oorlogse tijd zeer bewust niet beperkt tot de wederopbouw van de stad alleen, maar het heeft ook gemeend de kunst en de cultuur te moeten stimuleren. De eigenlijke openingsrede werd hierna uitgesproken door mr P. Witteman, voorzitter van de Raad voor de Kunst, die zich afvroeg, waarom ons land geen traditie kent van de beeldhouwkunst, zoals wel met de schilderkunst het geval is. Spr. meende, dat de Reformatie en de 80-jarige oorlog er oorzaak van waren, dat een streep werd gezet onder het werk, dat aan de Middeleeuwse kathedralen begonnen was. De laatste tijd echter schijnen de belemmerende factoren niet meer ir. dezelfde mate te gelden als voorheen. Spr. zag in de triënnale een andere ..Slag om Arnhem”, die van de herwonnen internationale samenwerking. Prof. Esser noemde hierna deze tentoonstelling een der mooiste, ooit in ons land gehouden. Spr. schetste de functie welke het beeld in de samenleving heeft Van vele culturen is hét beeld het enige wat ons overgebleven is; het beeld wa1 wachter aan de ingang der kathedralen bij de somptueuze paleizen der Pharao’s het was het symbool voor vorsten en koningen, het deed dienst als karyatide en nog is het als het ware overtogen met de glimlach van zijn raadselachtige existenHzs --- Advertentie Veel energie Ö|l -oo,U U de „55" ■ en U doet energie op met 1 [energie] jenever ■ ■n Olifant plodutt ---