HULST eert ZIJN VOS Kermis vooraf ê c Op Pinksteren hield Koning g Nobel hofdag. Daarover laat de § schrijver van het Reinaertverhaal f geen twijfel, dat het wel degelijk ( op Pinksteren was, dat de koning der dieren zitting hield. En daar- l om heeft Hulst de Pinksterdagen , uitgekozen voor ’n Reinaertfeest ( in grote stijl, dat een begin be- < looft te worden van een traditie. * Noem deze Reinaertdagen liever geen herdenking. In Hulst heet zoiets: feest. Vandaar dat de markt vol draaimolens, schietten- l ten en andere attracties staat. Het 1 is kermis tussen de blanke basi- 1 liek, dat pronkstuk van ZeeuwsVlaamse bouwkunst en het wat bleke en fantasieloos getorende stadhuis. Je kunt de draaimolenbel horen tot op de wallen, de als een park begroeide ringmuur, die de oude veste in een groen nest beveiligt. En vanuit de kroeg — vergeet niet, gij wandelaar op de wallen, of speurder naar Bourgondische resten, dat het vooral in het café en dan speciaal op kermisdag is, dat gij de ziel van Hulst leert verstaan — vanuit de kroeg zie je iedere 7 minuten het kleurige peloton wielrenners voorbij schieten, dat rond het korte circuit, de kermiskoers der amateurs betwist. ’T IS KOERS VANDAAG Tracht op zo’n dag niet te winkelen in Hulst. De zaken zijn dicht, „ ’t Is Koers vandaag”. De schooljeugd heeft vrij en staat in slierten langs de rijbaan. „ ’t Is Koers”. Maar wil je een drukbezette Hulstenaar te spreken krijgen dan is deze dag uitstekend gekozen. „Allez. Gezondheid. ’t Is tóch Koers vandaag”. In het stamcafé proef je de sfeer van deze altijd meer Vlaams dan Zeeuws gebleven stad, daar manifesteert zich de onbezorgde levensstijl van zuidelijker volken — „het komt wel goed” — daar schalt de lach om gemoedelijke grappen en ja .... daar herken je nu en dan iets ^an de mentaliteit van de vos Reinaerde. Er komen ogepblikken waarop je je onzeker gaaf voelen of het wel voor 100 procent serieus bedoeld is wat men de Westerling vertelt. „Willem die Madocke •maecte”, de schrijver van de Reinaert, kwam tenslotte ook uit deze gewesten en „madocke” — dat vertelt men in een ernstiger ogenblik ook in het marktcafé — betekent zoveel als „de dingen op zijn kop”. Een Keltische legende levert hiervoor een opmerkelijke parallel, want daarin komt een fantast, leugenaar en bedrieger voor die „madoc” maakt. Welnu je hoeft in Hulst maar een politie-agent te spreken of ’n kastelein of zelfs iemand met zo’n plechtstatig beroep als de deurwaarder om op te merken dat de Hulstenaar er van houdt bij tijd en wijle de zaken op zijn kop te zetten. „U bent hier in het land van Reinaert”. Madoc Dat ervoer trouwens dezer dagen het Belgisch Madammeke dat aan ’n Hulstenaar vroeg wat dat vossénmonumentje daar bij de Gentse poort te betekenen had. „Da’s voor d’n onbekenden soldaat” antwoordde de streekgenoot van Reintje prompt. Waarop het madammeke haar paternoster te voorschijn haalde en naast de pelgrimerende vos op haar knieën zeeg. Het land van Keinaeri. Er schijnen nog steeds mensen te bestaan in Nederland die niet weten wat Hulst met Reinaert of wat Reinaert met Hulst te maken heeft. Het genoemde uemaeri-monumenije — de bronzen huichelaar met pelgrimsstaf en buidel, die met de monkel van zijn spitse snuit de in reliëf afgebeelde hofraad voor gek zet — dit kleine beeldhouwwerk van Vlaamse komaf zou hen wegwijs kunnen maken. Bij de Gentse poort immers komen de wegen samen, die voeren naar het land van Reinaert. En het land van Reinaert is het land dat de 12e eeuwse schrijver van de Reinaert-historie in zijn verhaal schetsmatig aanduidt. Het omvat St. Janssteen, Clinge en Hulsterlo, voorts Kriekeputte, waar de schat van Koning Ermerie begraven lag, St. Niklaas en Belsele, waar Reinaert Isengrim leerde kennen, verder Daknam de residentie van Koning Nobel, Nonnenbos, de plaats van de „prioriteit van Swarten Nonnen” en tenslotte Mapertuus, het hol, het .slechte huis’ waar Reinaert zijn domicilie had. Reinaertologie Hoe men dit alles heeft kunnen vaststellen uit een tekst die in de topografische aanduiding alles minder dan precies mag worden genoemd? Wel, wij zullen de lezer niet op een geschiedenisles of op bronnenstudie tracteren. Vandaag zal er in Hulst veel over worden gepraat op de academische zitting, gewijd aan Reinaert — overigens, wat zou de vlegel pleizier hebben als hij dit had mogen beleven: een academi• sche bijeenkomst ter ere van een tot de strop veroordeelde viervoeter! Maar één staaltje van wetenschappelijk speurderswerk langs het Reinaertpad willen wij de lezer niet onthmnlen. Het betreft Daknam, het Vlaamse dorp in de Durme-vallei. Waarom plaatsen de Reinaerdolo- j gen hier het hof van Koning Nobel? 1 Wel, op de eerste plaats hebben hier ^ rond 1200 de graven van Vlaanderen een kasteel gehad waar zij hof en rechtszitting hielden juist zoals Ko- ! ning Nobel deed. De brokken van de burcht zijn in de grond gevonden. Voorts spreekt de tekst van de lijkstoet die „van berghe te dale” komt. Daknam ligt inderdaad in een rivierdal omringd door heuvels. Een derde argument levert het lijk van deze stoet, dat het lijk was van de door Reinaert vermoorde hen Coppe. Het werd begraven „onder de linde”. Zowaar verhalen de oude archieven over een beroemde oude linde in Daknam. Tenslotte bevond zich op enige afstand van Daknam langs de weg naar Lokeren een galg. En ook dat klopt met de gegevens over de voor de Heer van Malpertuus bedoelde galg uit het 12e eeuwse Reynaertverhaal. Met grote ernst werpt Hulst zich op zulke speurderijen en speculaties. Dat het Reinaertspad langs de Zeeuws-Vlaamse veste liep, daarvan is men hier even heilig overtuigd als van het succes dat de komende Reinaertsdagen zullen beleven. En daarom viert men op voorhand kermis, daarom kan men in de verre omtrek geen winkeletalage. of krantenadvertentie zien waar niet het stereotiepe vosje met staf en buidel staat afgebeeld, daarom bereidt men zich voor op de grootste toeristeninvasie die Zeeuws Vlaanderen sinds de oorlog beleefde en daarom richtte men een tentoonstelling in die klinkt als een klok. Maar dat is een apart verhaal. Het Reinaert-monument bij de Gentse Poort te Hulst. --- Reinaerts feest-program Vanmiddag heeft Hulst een academische zitting gewijd aan Reinaert-problemen. Sprekers waren prof. W. G. Hellinga en dr Stracke. Vanavond voert het Vlaams Reizend Volkstheater van de K. N. b. het openluchtspel „Reinaard de Vos” van Pol de Mont op m een der inhammen („bolwerken” van de wallen. Op eerste Pinksterdag viert St. Niklaas het feest met een tentoonstellingsopening en hetzelfde openluchtspel. Op tweede Pinksterdag ligt het hoogtepunt der , feestelijkheden, de ontdekking van het Reinaert-pad door een grote groep „Vossenjagers”. De route loopt van het Reinaert-monument te Hulst over Hulsterlo en St. Niklaas naar Lokeren en het kasteel Notax. waar Reintjes’ woning moet 'hebben gestaan. Om half tien des morgens zet het gezelschap zich in beweging om via ontvangsten te St. Niklaas en Lokeren in de tuinen van kasteel Notax wederom Pol de Mont’s openluchtspel te zien. Dinsdag 31 Mei is er „Vossenfeest” in het Prince Bolwerk van de wallen. 1 Juni volgt een vossenfeest voor de kinderen en op 4 Juni worden de feestelijkheden besloten met een Reinaert-rallye voor auto’s door het land van Reinaert. Start en finish van deze rallye zijn te Hulst. Het wandelpad op de wallen van Hulst. --- AQUARELLEREN een britse Ivunst Vandaag wordt The Kritisch a Week in tlie NeteMands gesloten, h maar de heugenis eraan zal tot c 3 Juli in het Centraal Museum van Utrecht, en daarna nog eens van half Juli tot eind Augustus in het £ Gemeeentemuseum van Den Haag, t door een precieuze tentoonstelling ' op de been worden gehouden. Die tentoonstelling houdt bovendien 2 nog de herinnering aan een andere ( Engelse cultuurmanifestatie in ons 1 land levendig, want ze kan zonder meer gelden als een aanvullend ver- ’ lengstuk van de kort geleden in Rot- ’ terdam getoonde expositie van het Engels Landschap. Voor ’n goed deel komt men er dezelfde namen van En- 1 gelse schilders tegen als toen, opnieuw gerepresenteerd door landschappen, maar ditmaal zijn het aquarellen waarom het gaat. En omdat er destijds in Rotterdam niet. één aquarel aan te pas gekomen is, mag de huidige Utrechtse expositie niet alleen een welkome, maar zelfs een noodzakelijke aanvulling heten, want de aquarel is van huis uit een typisch Britse kunstsoort. De Engelsen mogen nu niet direct de roemrijkste bladzijden in het historie-boek der Europese schilderkunst hebben beschreven, inzake de aquarel is hun natuurlijke , . begaafdheid, hun toewijding en hun , gemiddelde prestatie nog niet door l0" enig ander volk overtroffen. De luch. tig zwervende speelsheid, eigen aan ier het waterverfpenseel, de charmerende transparanties van die vloeiende en schilderstof, die samen het karakter Co" van de echte aquarel bepalen, lijkt zo verwant aan de luchtigheid waarl.en. mee de Engelsen ook in woord en geJk" schrift hun zielsaandoeningen plegen te vertolken, zo verwant aan de transter- parante denkwijze, die hun allermerk*er' waardigste soort humor heeft voorteze gebracht, dat die schilder-mogelijkoor Hot heid wel speciaal voor nen in ae z schepping schijnt te zijn neergelegd, r Gouden Eeuw t Toen er dan ook voor het eerst in ( de historie zo iets als een Engelse ( schilderkunst begon te groeien, duur- f de het niet lang of ze hadden de , smaak te pakken. De gouden eeuw van } de Engelse schilderkunst werd tevens de gouden eeuw van de Engelse Wa; ter-Colour. Paul Sandby, een van de vroegsten, : : haalde er bijna aanstonds al ongeveer i ■ uit wat er inzat. Een uitvoerig stuk, : „Gezicht op Windsor Forest”, gestof- : ; feerd met een luchtig jachttafereeltje, : 5 is daarvan onze getuige op de Utrechtï se tentoonstelling. Het mag met somi mige latere aquarels van grotere kun. stenaars vergeleken nog wat teken- l achtig zijn, het is al echt watervloei- s] ig vergeleken bij de beste olieverven ’ uit die tiid. Fijner dan Sandby is Mi- . 1 chael Rooker, eveneens een „vroege”, j i Zijn „Bridge at Monmouth” is een ”, , voorbeeld voor de heldere kleur en de liquiditeit die een aquarel op haar 1 best vertoont. Als iemand het mocht z betreuren dat deze qualiteiten in dit „ werkstuk, een rivaal ontmoetten in I 3 de pijnlijke volgzaamheid waarmee Rooker’s penseel de topografische bij- 2 n zonderheden van zijn gegeven vereerde, moet hij het wijten aan Rooker’s 1 opdrachtgevers, zonder dewelke er i ,r misschien helemaal geen Rooker ] ' meer te bewonderen zou zijn. Want het , t_ was vooral de vraag naar topografi- . sche tekeningen, die tot de ontwikke- 1 éi ling van de Engelse aquarel aanlei- 1 ding gaf. 3- Zo’n aquarel moest exact genoeg i- zijn om als gravure te worden gerea~ produceerd. Men legde verzamelingen 5r er van aan op de wijze waarop wij foa_ tografieën verzamelen van ons huis, ie onze tuinen — of parken als er van-n daag tenminste nog iemand is die pard- ken heeft — van de mooie of gezellige ie plekjes die we ergens vonden tijdens vacantiereizen. Die moeten niet zo0_ maar wat licht en kleur vertonen, er d’ moet een venster op aan te wijzen °~ zijn waarachter wij geslapen, een n’ steen waarop wij gezeten hebben, een ke struik waaruit wij een bloem hebben ™ ontvreemd. :h- Artistieke waarde “ Toch doe ik de achttiend’eeuwse He Engelse aquarelkoper onrecht als ik ter in hem alleen een kiekjeskoper zie. ikt Dikwijls had hij ook een behoorlijk ar- ontwikkeld gevoel voor wat in zo’n ig. aquarel aan artistieke waarde van ren kleur en stemming kon zijn gerepreés- senteerd. Men had in die dagen op het -k- Britse eiland veel bewondering voor de ‘rt- Franse landschapschilders Poussin en T.rtrrnin pn de stiilinvloeden van deze werden door de insulaire schilders naarstig verwerkt, ook door de aquarelleurs. Vooral Cozens en Girtin wis- ■ ten ze daarbij ook te boven te komen en er iets Engels van te maken. Hoe ; Constable en Turner, John Cottman en David Cox daarmee hun voordeel wisten te doen, staat door de expositie prettig beschreven. Van Constable valt vooral de fijnzinnigheid op, de tedere verfijning die zijn aquarellen tot ’n heel andere aangelegenheid maken, dan zijn robuuste olieverven. Turner blijft zelfs in zijn meest etherische aquarellen elke reminiscentie vergoeden, aan de schuim-spuiter die hij in zo menig olieverfschilderij is geweest. Zijn „Horuby-Castle”, en „The Stanzstadt Mountain” zijn verrukkelijke kleur- cantieken en behoren tot het allerfijnste dat de aquarellenkunst in Europa heeft voortgebracht. Zuiver en sterk is vooral Cottman, een der krachtigste imponerende figuren op de expositie. Bonington doet alweder de gedachten gaan naar de latere Haagse school in Nederland, terwijl hij tegelijkertijd al de fijne grijzigheden van John Robert Cozens nog eens terugroept in de herinnering. De mooiste stukken ter expositie zijn misschien die van David Cox. Prachtig van behandeling naar de aard van het vloeiend materiaal, zijn twee zijner drie aanwezige stukken (het romantische landschap uit Wales, is wat minder), openbaringen van gemoedskracht, schilderlijke impulsiviteit en waarachtig natuurgevoel. Zijn kleur is diep en orgelend en toch tintelig en klaar genoeg om juist in de aquarel tot zijn schoonste bloei geraakt te kunnen zijn. Naast hem verliest Peter de Wint iets van de vaart, waarmee hij tweemaal overrompeld door het magistrale van zijn penseelstreek, en daarna iets van zijn muzikaliteit in ' het fijn en dromerig gedicht dat hij van ; Newark Castle aquarelleerde. ’ De enige die menigeen ontstellend f zal tegenvallen, is de merkwaardige 1 beroemdheid William Blake. Troost | U wat hem betreft met de gedachte , dat hij ook als litterair poeet genoten kan worden. , K.S. Utrecht exporteert een schone collectie --- „HOLLANDIA” TE AKEN VIERDE LUSTRUM in net AKense industrie DöKKen onisuona een kleine eeuw geleden een Politec'hnicum om te voorien in de wetenschappelijke opleiding van technici. Van het begin af kwamen ook reeds Nederlandse studenten hierheen voor hun opleiding en toen in 1880 het Politechnicum tot Technische Hochsdhule verheven werd, groepeerden zich al spoedig de Nederlandse studenten in de A. V. Hollar.dia. In 1885 werd deze vereniging officieel opgericht. In de A.V. Hollandia ontwikkelden zich de tradities natuurlijk gedeeltelijk naar Duitse studententrant, doch behield daarnaast de typische Nederlandse studentengebruiken. Zeer sterk is de band met de Bond van afgestudeerden van de vereniging, de z.g. Oud-Heren-Bond, welke intens met de wederwaardigheden van de Vereniging medeleeft. Hieraan is het te danken, dat de A.V. Hollandia na de 2e wereldoorlog al haar tradities weer voorspoedig kon opnemen, alhoewel ingrijpende veranderingen in de studieomstandigheden ingetreden waren. De meeste leden zijn nl. spoorstudent. Het zal voor Nederlandse studentenbegrippen dan ook verwondering wekken, dat desondanks een traditioneel en intensief studentenleven zeer actief beleefd wordt, zodat de Ne‘ derlandse studentenvereniging onder de studentencorporaties in Aken eén belangrijke en zeer geziene plaats inneemt. ! Het afgelopen weekend heeft „Hollan, dia” een gesiaagd lustrum gevierd. --- „Her odes”, een merkwaardig boek Koliing Her odes verwierf zich een blijvende naam in ae gescnieueni* door de moord op de onnozele kinderen van Bethlehem. Dat was voor altijd voldoende om te weten, dat hij een bruut was? die voor de laagste wandaad niet terugschrok, als het om zijn eigen machtspositie ging. Door zich te verzekeren van de dood van de mogelijke verlosser van Israël, die in de Schriften was voorspeld, was hij de eerste machthebber die Jesus vervolgde en martelaren maakte. En aan dit feit, dat plaats had op het einde van zijn leven, dankt hij in het oog van de christen om zo te zeggen zijn eeuwigheidswaarde. Triptiek van mr Abel Hereberg Juist de Bethlehemse kindermoord schter acht mr Abel J. Herzberg in zijn :o juist verschenen boek over Herodes listorisch niet aannemelijk op gronden >uiten diens karakter gelegen. Want dat tarakter was er, ook volgens deze aueur, gemakkelijk toe in staat. Al ach;en wij het betoog van mr. Herzberg op dit punt niet sterk en, op grond ?an het evangelie, onaanvaardbaar, dat neemt onze bewondering voor het boek niet weg. Dit is een zeer merkwaardig boek, al was het slechts om de vorm, waarin tiet gegoten is. Het kernstuk ervan is 'n toneelspel in zeven taferelen, geschreven op verzoek van B. en W. van Amsterdam. Maar omdat Herodes’ leven onmogelijk in één toneelstuk kan worden „afgedaan”, liet de schrijver het voorafgaan door een historische studie, welke passeert voor het stuk begint, en waarvan de draad dan wordt opgenomen nadat ’t doek voor de laatste maal gevallen is. Twee brokken geschiedschrijving dus, met, zoals de schrijver zegt, „een vleug fantasie” on een toneelstuk „ten dele fantasie met een vleug geschiedenis”. Indringer De belangstelling van de schrijver voor Herodes is, zoals opgemerkt, niei christelijk van inspiratie. Mr Herzberg’! voorkeur juist voor deze tyran, die eer vreemdeling was en die het Joodse volt ontzaggelijk veel lijden heeft aangedaar komt voort, mag men wei concluderen uit zijn afkomst. Voor een Jood: auteur, die zich bij de geschiedenis van het oude volk persoonlijk betrokkei voelt en die bovendien ervaren heefl hoe het mysterie van Israël nog altijr tyrannen tot bloedvergieten breng moet er wel een bijzondere aantrekkingskracht uitgaan van de figuur var Herodes, de Edomiet, die een eind maakte aan een der meest boeiende pe rioden van Israël’s geschiedenis, nl het tjjdperk der Machabeën of Hasmo neën, waarmee tevens een einde kwan aan de Joodse verwachtingen inzak eigen zelfstandigheid. Hij was een indringer in de Joods theocratische staat, moedig, met juisti politieke talenten. De politieke con stellatie, waarin hij zich bevond is doo Herzberg met veel overtuigingskrach beschreven: enerzijds koning over eei volk, dat hem niet accepteerde, ook nie na zijn huwelijk met de Hasmoneën prinses Mariamme, anderzijds afhanke lijk van de macht van Rome, eerst beli -baamd in zijn beschermheer Antomus, ater in diens vijand Octavianus Augus;us. Dat hij zich in de steeds wis-seende omstandigheden wist te handhaven getuigt van zijn uitzonderlijke aegaafdheden. En van zijn immoraliteit, die van geen misdaad terugschrok. Herodes en Mariamme Het toneelstuk behandelt speciaal de verhouding tussen Herodes en Mariamme, zijn tweede vrouw, en daarin wordt de onoverbrugbare kloof tussen de Joodse godsdienstige overtuiging en de houding van Herodes getekend. Het is de enige periode in Herodes’ levén, welke werkelijk tragisch mag worden genoemd, omdat ziin enige zuivere trek, zijn liefde voor Mariamme, geen weerklank vond in het hart van zijn geliefde, in wie het bloed der Hasmoneën en de Joodse traditie te sterk was om de misdaden door Herodes aan haar huis en volk aangedaan te kunnen vergeven. Dit stuk komt deze zomer op de planken, tijdens het Holland Festival, en het is alleszins de moeite waard om het te gaan zien. Het heeft een grote levendigheid van handeling en een prachtige climax, zowel bij Herodes’ terugkeer van Rhodos waar hij Augustus voor zich moest zien te winnen na diens overwinning op Antonius (op zichzelf een briljant geschreven scène), als op het einde, wanneer Mariamme ter dood wordt veroordeeld op bevel van Herodes. Opgang en einde In de beide proza-delen beschrijft Herzberg respectievelijk Herodes’ opgang en laatste levensjaren, waarin de tyran weliswaar zijn uiterlijke macht consolideert en tot groot aanzien brengt, maar waarin hij terzelfdertijd verdoofd door het verlies van Mariamme en getergd door het geheime verzet van het „ontroostbare” Joodse volk tot steeds groter excessen komt. Vooral het eerste deel is met bijzonder veel verve en brille geschreven. Het laatste deel, met zijn uitermate ingewikkelde familievete’s dwingt te veel tot detaillering, maar niettemin weet de schrijver ook hier vaart in zijn verhaal te houden en de grote lijn te handhaven. Zo krijgt de lezer op boeiende wijze verteld, een levendig inzicht in de Joodse maatschappij vlak voor de Christelijke jaartelling. Hij zal er uiteraard niet 't beeld van farizeeën schriftgeleerden in vinden, zoals dat korte tijd later getekend zal worden door de Schrift. Mr Herzberg aanvaardt niet, dat de Joodse traditie in verstarring was vastgelopen en dat het Messias-verlangen een onzuivere inhoud had. Hij is met zijn hart dicht bij het hartstochtelijke verlangen van de Joodse samenleving naar de verlosser, dat onzichtbare, hardnekkig volgehouden verlangen, dat met de omliggende beschavingswereld niet pacteren wilde, trouw aan Jahwe en Hem alleen en trouw aan Diens enige onvergetelijke belijdenis: Jerusalem. Deze telkens blijkende warme liefde van de schrijver voegt aan de bewondering voor zijn boek, ondanks verschil van standpunt, sympathie voor hem persoonlijk toe. ; Het toneelspel ,,Herodes’ I het middendeel van het # hier besproken boek, wordt J op 18 Juni door het gezel- J schap Theater ten tonele £ gebracht \ --- Kunst uit het land van Reinaerf De verwantschap tussen streekgenoten Dat Hulst vanouds een stad is waar de cultuur in hoog aanzien staat, bewijst een bouwwerk als de St. Willibrord-basiliek in het stadshart, en ook de Oudheidskamer naast het stadhuis laat vele zaken zien, die de aloude belangstelling der ZeeuwsVlaamse veste voor het culturele manifesteren. Geen wonder dat het • feest van Reinaert de Vos een sterk culturele inslag heeft. Het werd vorige week ingezet met de opening van een tentoonstelling van beeldende kunst uit Zeeland en Oost Vlaanderen, die tot 6 Juni in het Hulster stadhuis te zien blijft. Zo ooit dan wordt in deze tentoonstelling de verbondenheid van het Oost-Vlaamse met het Oost ZeeuwsVlaamse land gedemonstreerd. De schilders, beeldhouwers en glazeniers, vertonen — uiteraard met de nodige variatie — alle een zeker substraat van een gelijke oer-Vlaamse gezindheid: noem het hartelijkheid of ietwat boerse stevige geestelijke gezondheid, noem het neiging tot barok of tot het expressieve, noem het zoals U wilt, maar erken dat er in dit gezamenlijk geëxposeerde we^k het bindend cement aan de dag treedt van een volksaard, die zelfs haar invloed op de uit andere streken geimporteerde kunstenaars heeft doen gelden. De Vlamingen Het sterkst is dit eigene bij de Vlamingen. Een Belpaire, m ons land volslagen onbekend, maar een meester in het vastleggen van een straatbeeld of een bollend akkerland met niets anders dan wat trefzekere, ruige potloodstrepen, is in zijn werk op en top Vlaams. En ook Malfait met zijn gevoelige hartelijke schilderingen van het menselijk leven heeft een Vlaamse visie die m de verte de naam Permeke oproept Gabriël de Pauw is bezeten van de barokke pracht der kleuren, waarmee hij Vlaamse dorpen en hoeven schildert, met een vormkracht als ware hij bij Jacob Smits in de leer geweest. En Jules de Sutter die de boer en de oogst en de schafttijd tot onderwerp nam voor zijn tonig en is een late volgeling van Breughel. Saverijs zagen wij dikwijls heel wat beter dan in de bungalow en het sneeuwlandschap, waarmee hij zich in Hulst laat vertegenwoordigen en Leon de Smet mist helaas het talent en het meesterschap van zijn broer Gustaaf. Dan zijn er nog Jozef Cantré, met zijn bekende serie „De boer die sterft” waarin hij het afsterven der zintuigen op even pakkende als expressieve wijze uitbeeldt en Hugo Metsers, een Zeeuw van Vlaamse komaf in wiens aan ideëen rijke werk de drang naar felle expressie en naar oorspronkelijkheid in thema, bouw en kleur bijzonder treft. Tenslotte Guido de Graeve, een nog jonge glazenier, die eigen aard toont vooral in zijn ramen voor het kasteel Notax, waarvan de werktekeningen zijn geëxposeerd. De Zeeuwen Bij de Zeeuwen is Raimond Kimpé de bekendste en o.i. ook de sterk1 , ' » 1 r»ü 1 - „f „ iln 1X70 j overwogen op bouw zemen ae sponu- ; neïteit van de uiting in de weg. Het i lijnenspel der constructie, de fijne | toets der vaak gebroken kleur, de stylering der vormen, dit alles geeft aan zijn werk een persoonlijk cachet dat op zijn best, zoals in de beide Madonna’s en in no. 3, zeer de moeite waard is. Een nobele schilder. Hugo Metsers, die zich grote verdienste verwierf. bij de organisatie der tentoonstelling, (evenals een andere exposant, de beeldhouwer A.van Ravels) noemden wij liever bij de Vlamingen. Noch de decoratieve Jac Prince, noch de passende en metende precisieschilder Han Heeren, noch de surrealist van Schagen of de meest Zeeuwse der Zeeuwse exposanten Louis Heijmans bereiken zijn hoogte. Claire Bonebakker toont ich een gevoelig schilderes van ds ee en de haven. D. van Gelderen ?n knap graficus. Tenslotte de beeldhouwer Jozei Cantré in veel klein-plastieken wat hoekig en teken-achtig en niet gehee! sculpturaal van visie, verrast opeens met een gave „Twee Koningskinderen” ontroerend in het innige gebaar van liefde. Karei Aubroeck is ’e beeldhouwer van de beweging ir le rust. Het grote, brons „Aarde’ kenschetste de maker van het Usernonument als een man van allu:e Niet al zijn werk staat op dit niveau, maar juist daar waar de gespannenheid in de stilte zijn beel ien karakter geeft (no- 2 en no. 5 .s hij op zijn best. Mevrouw Messer Henbroek zond een meisjesgroep ii en een goede portretkop, de hee: van Ravels enkele koppen die ver •vachtingen wekken voor een verde re ontplooiing van zijn kunnen. Expositie in het stadhuis te Hulst Ontwerp voor Reinaert-ruum in kasteel lyotax aoor --- Advertentie KRITIEKE ---