Een oproep tot eenheid en verweer. mv-u vv vvi, \iai vvai v m«uuu u io m Frankrijk. De Fransche Katholieken, wier verdeeldheidi de kracht vormde van hun vijanden, hebben hun lauwe laksheid van zich afgeschud. En zij zijn niet meer van plan als vroeger zich te laten vervolgen en vernederen, opnieuw hel slachtoffer te worden van de trouweloosheid hunner tegenstanders, tenminste niet zonder zich tot het uiterste te verweren. Van de trouweloosheid vooral, want wel valt vooral deze duivelachtige trouweloosheid op bij de rooie en rosé staats lieden, die in Parijs de macht in handen hadden. Toen het arme Frankrijk bedreigd werd door den buitenlandschen vijand, toen ’t zich kromp in lijden, toen hebben ook de Katholieken, hun priesters en kloosterlingen bloed en goed geofferd:. Teen heeft hun lijdensmoed, hun opofferingsgezindheid, hun heilige vaderlandsliefde de wereld verbaasd en de kloosterpriesters die men had verjaagd van dien Franschen bodem, de zusterkens, die men daar niet meer duldde, zij snelden terug om hun Frankrijk te verdedigen en hun bondgenooten te helpen. Toen spraken de vervolgers van vroeger schoone woorden van verzoening, deden heilige beloften en niet mieer zou tegen deze goede Franschen gewoed worden, de Kerk zou met rust gelaten worden, de godsdienst niet vervolgd. Wat is er van geworden? Weer zijn de Kerkvervolgers aan het bewind', weer wordt de godsdienst gehaat, de Katholieke gewetensvrijheid geschonden. Maar bij de Katholieken is Goddank iets veranderd1, zij zullen niet zich willig en moedeloos opnieuw laten vervolgen, zij verweren zich. En Kardinalen en Bisschoppen hebben de leiding genomen, -gelijk men weet in het verweer tegen verdrukking en vervolging. Nog pas heeft het Fransche episcopaat in een herderlijk schrijven gewezen op de onrechtvaardigheid der zoogenaamde laiciteitsvveiten. En daarin zeggen de bisschoppen nog eens precies en duidelijk wat er is; met deze wetten. Zij pogen voor den waren God in de plaats te stellen de afgoden (vrijheid, solidariteit, humaniteit, wetenschap, enz.) Zij trachten alle levens en instellingen te ontchristelijken. Zij, die ze in het leven hebben geroepen, ze bevestigden, uitbreidden en opdrongen, hebben ge n ander doel gehad'. De wetten zijn daardoor het werk der goddeloosheid, welke de meest schuldige uiting der onrechtvaardigheid is, evenals, de Katholieke godsdienst de uiting is der hoogste rechtvaardigheid. Voorts zijn de wetten onrechtvaardig, wijl zij in striji zijn met onze tijdelijke en geestelijke belangen. Men onderzo-ake ze, er is er geen, die ons niet in onze aardsche of bovennatuuriijke goederen treft. De schoolwet ontneemt aan de ouders de vrijheid, die hun toekomt en welke hen dwingt tweemaal belasting te betalen, eenmaal voor het openbaar onderwijs, een tweede maal voor bet chr'ste'ij'c onderwijs. Tegelijkertijd wordt het verstand der kinders bedrogen, hun wil verbasterd', hun geweten op ’n dwaalspoor gebracht. De ischeidingswet berooft ons van eigendommen, die voor ons een behoefte waren «en belemmert door duizenden moeilijkheden onze priesterlijke bediening, zonder nog' te rekenen de officieele, openbare en oneervolle breuk met de kerk, godsdienst en God, welke zij tengevolge heeft. De echtscheidingswet scheidt de ec'htgenooten, geeft aanleiding' tot geruchtmakende processen, welke de huisgezinnen vernedert en degradeert, verdeelt en bedroeft het kind, Leidt tot geheel of gedeeltelijk kinderfooze huwelijken en staat wettelijk overspel toe. De laiciseering der ziekenhuizen berooft de zieken van toe wijdingsvolle en beianglooze zorgen, die alleen de godsdienst inspireert van ho-vennatuurlijke vertroostingen., welke het lijden ver-, zachten en stelt hen bloot aan het gevaar van zonder sacramenten te moeten sterven. Men zou deze beschouwingen tot in het oneindige kunnen voortzetten en eraan toevoiegen en aantonnen, dat het laicisme op elk gebied fataal is voor het privaat en openbaar welzijn. De Kardinalen en Bisschoppen doen een beslist geluid liooren. Het is ons niet geoorloofd aan deze wetten te gehoorzamen, wij hebben het recht ten den plicht ze te bestrijden en met alle eerlijke middelen de intrekking daarvan te eischen. i Ter bestrijding, zegt dan de brief, is tweeerlei tactiek mogelijk. De teerste bestond er in de laiciteitswtetgevers niet in het front aan te vallen; te beproeven hen milder te stemim'en en te verkrijgen, dat na een gemodereerde toepassing die wetten eindelijk in onbruik zouden vallen. Het is mogelijk, dat met sómmige minder slecht gedisponeerde bewindvoerders die methode eenige kans op succes had. Men. zou gevallen kunnen noemen, waarin die methode een gewenschten uitslag had. Bovendien had zij hete voordeel niet direct de tegenstanders tot het uiterste te drijven en nog erger wetten van hen te moeten vree zen. Evenwel deze methode heeft verschillende ernstige bezwaren. Deze bezwaren, die men uit het verleden kent, worden dan opgesomd en de . conclusie is, dat men moet overg-aan tot een meer militante en meer energieke houding. Zij vraagt dat op elk gebied, in alle streken des lands, men openlijk en unaniem den oorlog zal verklaren aan de laiciteit en zijn beginselen, tot aan de opheffing der onrechtv a dige wetgeving, die er uit voort-.: spruit; en-dat, om te slagen, men zich zail . bedienen van alle gewettigde middelen.] En dit is het wat wij verheugend vinden, dat ook de Fransche bisschoppen, thanstot dat militante verweer de katholieken aanspóren, zich aan het hoofd daarvan stellen. I En het is moedgevend, dat zij tot eensgezindheid de katholieken aansporen. , „Eenheid, concentratie, harmonie en organisatie van de krachten, dat heeft tot dusver te veel aan de katholieken ontbroken. Zouden zij niet over genoeg zelfverloochening beschikken om een aaneengesloten lichaam te kunnen vormen, dat in zijn geheel zou kunnen werken onder de leiding van dö kerkelijke overheden?'' Mogen de Fransche Katholieken toonen, dat zij dit werkelijk kunnen. --- Buitenland De Volkenbond en het protocol. — Polen en Bantzig. Presidentseandidaten in Duitschland. DE VOLKENBOND MEN ZAL ER OPNIEUW OVER PRATEN. In een openbare vergadering van den Volkenbondsraad, hedenochtend.1 gehouden, heeft Benesj, de gedtelegeeridle van Tsjecho-Slowakije als rapporteur de gisteren afgelegde verklaringen nopens het protocol van Genève, saamge- vat. Hij' gaf zelf toe, dat het protooo'l niet volmaakt was te noemen; maar hij wees op de dringende noodzakelijkheid van veiligheid voor Centraal Europa. Terwijl hij toegaf, dat de Britsche verklaring hoop gaf op het aanvatten van het probleem van een anderen kant, sprak hij als zijn overtuiging uit, dat i'n net eind de wereld moet terugkoaren »t' iets in den geest van het protocol. Uit de rede van Benesj was verder merkwaardig, dat hij indirect en iin beginsel zijn toestemming gaf aan Chnmberlain’s veiligheidsplan door het skuten van partiëele bondgenootschappen met inbegrip van Duitschland, mits dit land dan lid van den Volkenbond zal zijn. Hierop stelde hij deze resolutie voor: 1. dat de verklaringen namens de regeeringen afgelegd, zouden worden ingediend op de voegende Vergadering, terwijl de secretaris instructie krijgt het vraagstuk onmiddellijk op de agenda te plaatsen ; 2. dat het voorbereidende werk dient te worden geschorst, tótdat de VolkenbiotOindsvergadering tot een beslissing zal zijn gekomen. Hierop legde de Britsche minister van buitenlandsche zaken de vofigende verklaring af: „Mijn instemming betuigende met de door Benesj voongestelde resolutie, wensch ik enkel te herbalen wat ik gisteren heb gezegd, n.1. dat de Britsche regeering krachtig blijft vasthouden aan het beginsel van arbitrage en wapening, en dat zij er ten zeerste op gesteld is haar aandeel te hebben in het schenken van vrede en veiligheid aan de wereld. Wanneer wij ons zelf verplicht achten het protocol te verwerpen, is dat omdat wij meenen, dat onder de huidige omstand igheden de Volkenbondsovereenkomst zelf beter geschikt is om het groot e doel te bereiken, waaraan alle landen, die in dezen Volkenbondsraad zitting hebben, gisteren en heden opnieuw hun steun hebben toe-, gezegd”. De door Benesj voorgestelde resolutie werd toen aangenomen. Men gaat ei* dus weer over praten. DE GESCHILLEN TUSSCHEN POLEN EN DANTZiG. De Raad van den Volkenbond hééft gisteren middag bijna de geheele zitting besteed aan de geschillen tusschen Polen en Dantzig. De belangstelling was ditmaal heel wat groot-er dan bij vorige gelegenheden, hetgeen natuurlijk vooral aan het bekende postdiemstgeschil te danken was. De Volkenboindiraad heeft op voorstel van Quinones de Leon, en met instemming van Polen oir Dantzig beide, besloten, de geschilpunten over dit geruchtmakende conflict aan het Iiacgsehe internationale gerechtshof voor te leggen en dit hof daar*over advies te vragen. Met bet oog op het belang van dit de goede ver standhouding tusschen Polen en Dantzig bedragende geschil heeft de Raad, op voorstel van Chamber ain, besloten, het internationale gerechtshof uit te noodiigen, daarvoor in een buitengewone zitting bijeen te komen. Al brengt dit extra -kosten mede, Chamberlain huldigde terecht de opvatting, dat dit punt niet den diomslag mag- geven, waar de goede betrekkinkingen tusschen twee volkerengemeenschappen op het spel staan. In afwachting van het advies van bet Hgagsehe hof en van de daaropvolgende beslissing van den ^Volkenbondsraad in Juni, zal de tegen woord ge toestand gehandhaafd blijven en de Poolsche postdienst te Dantzig dus blijven voor gaan. De president van den Dantziger Senaat vond dit natuurlijk een groote schaduwzijde van het besluit. Hij keek echter weldra opgeruimder, toen de Volkenbondsraad in het geschil over de Poolsche spoorwegdirectie op Dantziger grondgebied Polen geheel in het ongelijk stelde, overeenkomstig het advies van de commissie van juristen van drie leden, waartoe ook prof. Van Eysinga behoorde en die eenstemim g Polen’s aanspraken in dezen voor onrechtmatig hadden gehouden. , ' DUITSCHLAND DE PRESIDENTSVERKIEZING. Bij de aanstaande verkiezing van den rijkspresident zullen er ten minste vijf candidaten tegenover elkaar staan en wel dr. Jarres als candidaat van de rechterzijde, Marx als candidaat va.n het Centrum, dr. Hellbach, candidaat van de democraten, Braun, candidaat van de soelaai -demoera ten, en Thaelmann, candidaat van de communisten. Verder is liet nog mogelijk, dat Leicht door de Beiersehe volkspartij wordt candidaat gesteld en dat ook de volkschen met een eigen candidaat, die iin dit geval vermoedelijk generaal von Lettow Vorbeck zou zijn, voor den dag zullen komen. Geen dezer candidaten zal natuurlijk de meerderheid der stemmen op zijn. naam vereenigen, zoodat het Duitsche volk op 26 April nogmaals ter stembus zal moeten gaan. Na de eerste stemming zal de oomim'issie-Loebell opnieuw een poging doen om de burgerlijke partijen te bewegen, met een gemeenschappelij'ken candidaat aan den eindstrijd deel te nemen. Van republikeinsche zijde zal waarschijnlijk hetzelfde geschieden en dan zal Mafx wel tot gemeenschappelijk candidaat van Centrum, sociaal-democraten en democraten worden uitverkoren. De kansen van Marx en James zijn dan ongeveer even groot. Van veel belang zal dan de houding van de Belet sche volkspartij zijn. Als zij, zooals men eigenlijk zou moeten kunnen verwachten, er de voorkeur aan zou geven, eerder voor den Katholiek Marx dan voor den Protestant Jarres te stemmen, stijgen de kansen van den gewezen rijksikanselier en tegenwnord'gen Pruisischen ministerpresident. --- Binnenland Het Zilveren Haweliijksfeest der Koningin. Het mag verondersteld worden algemeen békend ta zijn, dat de „Ver eaiging koninginnedag Utrecht’’ het initiatief heef t jenomen bij gelegenheid van het Zilveren Huwelijksfeest van Hare Majesteit de Koïingin en Zijne Koninklijke Hoogheid den A-ins een huldeblijk aan het Koninklijk lichtpaar aan te bieden. Zij heeft zich, teneinde de npadzakelijke nedewerking te verkrijgen, tot alle in No» Ierland gevestigde Oran je-Vereen ’ g' ngen jewend. Niet alleen heeft zij van tal van ueze aanaasieneuiigmgan ontvangen, dach uit verschillende plaatsen, waar drrgelijke V creenigingen niet bestaan, kreeg zij het verblijdeiid bericht, dat tot oprichting van een Oranje-Vëraeniging zou worden overgegaan. Het door de Oranje-Vereenigingen aan te bieden huldeblijk zal overeaukomstg den wensch van de Koningin een eenvoudig karakter dragen en niet gepaard mogen gaan met. groote geldelijke obers, waardoor een ieder in de gelegenheid wordt gesteld aan liet huldeblijk deel te nemen. De afgevaardigden der Oraiije-Vereonigingen komen 21 Maart e.k. te U (recht bijeen, alwaar zij vóór den aan vang der vergadering te 12 uur op het Stadhuis door het Gemeentebestuur zullen worden ontvangen. Het Secretariaat is gevestigd te Utrecht, Oudegracht 207, Pornografie Op vragen van het Tweede Kamerlid Hoekers betreffende het nemen van maatregelen in verband, met dè toenemende verspreiding van pornografische geschriften, heeft de minister van justitie geantwoord: Het is den ondergeteekende bekend, dat de verspreiding van pornografische geschriften den laats ten tijd in ons land is toegsd. nomen. Reeds gedurende geruimen tijd geeft hij' zijn meer bijzondere aandacht aan dez« aangelegenheid. Aan zij'n departe ment is eea vrij omvangrijke correspondentie mot verschillende* parketten over het onderwerp aanwezig. Reeds in de memorie van antwoord op het voorloopig verslag der Eerste Kamer der Staten-Generaal over hoofdstuk IV der staatsbegrooting voor het dienstjaar 1925 heeft de ondergeteekende er ci*p blz. 2 onder het hoofd Strafrecht, sub a, echter op gewezen, dat bij' de toepassing van art. 240 van het Wetboek van Strafrecht een groote mate van voorzichtigheid past, omdat een mislukte vervolging aan het betrokken libel een meerdere bekendheid verschaft, die den toestand op hoogst bedenkelijke wijze kan verergeren. Uit de vervolging en veroordeeling in eerste instantie en door het gerechtshof te ’s-Gravenhage in hooger beroep van den uitgever van een dier geschriften (arrest van 24 December 11.) blijkt, dat, waar mogelijk, echter inbeslagneming van pornografische geschriften met strafrechterlijke vervolging plaats vindt Het is aan de parketten overigens bekend, dat het den ondergeteekende gowensdht voorkomt en in zijn, geest is, tot vervolging over te gaan, wanneer er voldoende kans is, dat van de in te stellen strafactie resultaat te wachten is. --- Advertentie : Moderne Japonnen Prima kwaliteit Ir' \ --- Advertentie DE Pym pyjiLkak A. Per '/2 pond 75 ct. G. „ V2 1» 65 ct. --- FEUILLETON Oe Zegelring van den Koning 20 f In dien tijd werden alle wegen onveilig gemaakt door dieven en roovers, meestal afgedankte solda en, die hun brood niet op eerlijke wijze konden of wilden verdienen. Zelfs vonden enkele edeJen er ge&n vernedering in, iemand te bestelen, als het maar op nobele wijze gedaan werd. De bevelen van den koning en het wettelijk gezag, vermochten hier zeer weinig tegen te doen. Zelfs in Londen was bet niet veilig, nadat de duisternis was ingevahjen, ien op bet platteland had iemand, die ïich zelf niet kon verdedigen, weldra niets meer te verdedigen. 'Robert’s droefgeestigheid was voor een groot gedeelte verdwenen, zoodra de tocht begon. Beweging was altijd goed voor hem; het gaf leven aati zijn gelaat, en vastberadenheid aan zijn voorkomen. Hij' verdeelde zijn tijd tusschen waakzame belangstelling in den weg en hetgeen daar te zien was, en voortdurende zorg voor zijn moeder. De reis zou over drie dygen verdeeld worden, om mevrouw Darcy geen onnoodige vermoeienissen te bezorgen. Lady Darcy scheen zich beter te gevoelen, dan sinds eenigen tijd; de verandering van omgeving werkte opwekkend, ondanks haar bezorgdheid, vooral toen de namiddag voorbij jjing, dat de duisternis zou invallen, eer zij hun doel van dien dag bereikt hadden, f Het was een mooie, heldere dag. Zij mtmoetten verschillende reizigers, die uit ie hoofdstad kwamen, of erheen gingen; ange rijen vrachtkaarden, met hun vrooijke drijvers, die met de zweep klapten :n grappen vertelden; nu en dan een rijk ïrigedoste koets met zes paarden, postte ons en jockey’s van een voornaam edelnan, of een staatsbeambte op weg naar Mestminster; vrachtkarren, even vol met nenschen als met goederen, van de cene tad naar de andere trekkend; rijknechts lie paarden afreden ;„een enkele maai een ager met zijn honden en drijvers. Dit dies maakte de reis gezeJlig voor Ladiy Darcy, door de afleiding die het haar erschafte. ( Twee degen verliepen zonder eenige toornis. Den tweeden, avond logeerden ij in het „Koningshert’’, een welbekend egem'ent, waar p aa s was voor zeventig 'f tachtig gasten, liet stond op een vierprong -exi gewoeoiijk vertoefden de reiigrrs naar het noorden en het westen laar een poosje. Den volgenden avond hoopten zij Graneland Abbey te bereiken. Toen zij het Koningshert’’ verlieten, reed Robert naast .ongstaffe. Ongeduld en verlangen naar et eind van den tocht maakten hem omus'ig. Van dit bezoek hing het geluk an zijn leven af. Hoe meer hij de Abbey aderde, des te onzekerder gevoelde hij ich omtrent den afloop. Hij was blijde dat ij door de beweging van het paardrijden .chzelf afileidirg kon geven. Zij laadden nu een anderen weg moeten ïslaan, die niet zoo goed was onderhollen. In het midden schikte het vrijwel, laar de wielen der koets raakten nu aan en eenen, dan aan den a aderen kant in diepe wagensporen, die de zware met graan beladen wagens er bij het vervoeren van den oogst in hadden gemaakt. Des middags hielden zij stil te Emsworth, een dorp, een m'ijl of twaalf van Grangdand; hier gebruikten zij het middagmaal, en nam Lady Darcy een weinig rust. Toen zij zich! weer op weg begaven, was de lucht betrokken, zware wolken s‘aipelden zich' op boven den horizon, en nu en dan vielen er een paar regendruppels. Darcy had plaats genomen in de koets en beval Coleman de paarden zooveel mogelijk aan te zetten. Na een half uur begon het hard te re. genen, wat den weg niet beter maakte. De holle weg stond voj water; gewoonlijk stroomde er slechts een beekje, doch dien namiddag bruischte en kookte het, alsof er een wolkbreuk was geweest. Codeman, had moeite om de voorste paarden in het water te krijgen; zij' deinsden terug en; steigerden. Lady Darcy gilde van schrik, Robert sprong uit de koets en greep het eene paard hij den teiyjel, terwijl Longttaffe het andere m'et vriendelijke woorden trachtte aan te moedigen; doch Maanlicht kreeg het ook in het hoofd, omi weerspannig te zijn, zoodat Longsaffe weinig kon doen om te helpen. Eindelijk was de moeilijkheid overwonrnen. De koets was door het water heen, en de paarden begonnen tegen de sterkte helling aan den a.rderen kalt op te k.limbi m'en. Darcy stapte niet weer in, cl o oh Uepj naast het rijtuig, om den last te verlichten. Hoe weinig de zaak ook beteekende, het hield hen een poosje op, terwijl door het slechte weder de duisternis spoediger in»viel, dan anders in dezen tijd va;n het jagr het geval was. Nadat zij nog een uur langtzaarn waren voortgereden en de paa den teeltenen van vermoeidheid begonnen te vertoonen, kivamn zij aar e n bosch, waar de overhangende booin.n wel bescherming tegen den regen boden, maar tevens de duisternis vermeerderden. — Haïti Of ik schiet! klonk het opeens. Aan beide zijden van de. koets kwamen ruiters te voorschijn. Zij! hadden zeker op den loer gelegen op een boschpad, dat den rijweg kruiste. Zij hadden maskers voor het gelaat. Een hunner hield den. koetsier een pistool "voor, een ander reed naar het portier, om alles op te eischen wat de inztteindèn bij zich hadden; de derde wendde zich tot Longstaffe, die achter de koets reed. Niemland had 1 a itein Darcy opgemerkt omjdat hij te voet was. Zijn pistolen lagen in de koets, doch zijn degen en zijln pola1-' jaard had hij hij' zich. Coleman, met dien loop van een pistool op zijn borst, moest wel gehoorzamen. Bijna onwillekeurig hieild hij de teugels in; het rijtuig stond stil. » Op dit oogenblik kwami Darcy te voorschijn en gaf den roovier bij! het portier zulk een slag met het p.|at van zijn degen, dat hij van het paard tuimelde. Nu liep Robert naar den roover, die den koetsier met een pistool belet had vóórt te rijden” De kerel wilde zijn pistooj afschieiten, doch Robert sloeg zijn arm in ds| hoogte, zoodat de kog>et in een boomtak terecht kwam. Daarop trof Da cy's degen hem onder den rechterarm'. Hij viel voorover, liet de teugels glippen, en viel kermend op den grond. Longstaffe was handgemeen geworden met den derden gauwdief, die zich echter, toen hij begreep dat het spel verloren was, ontkeerde ,en het bosch inholde. te . Robert wijdde eerst zijn aandacht aan zijn moeder; bij het begin van het gevecht had hij de kamenier een schellen kreet hooren slaken. Daarna had hij, niets meer gehoord, en natuurlijk al zijn gedachten bepaald bij het afwieren van den aanval. " Nu begon hij bang te worden. Hij keek door het raampje! en wat hij daar zag, maakte hem angstiger dan hij ooit in zijn leven geweest was. Bij het flauwe licht en den regen die op de kap van het rijtuig kletterde, zag Darcy het doodsbleeke gelaat van zijn moeder. Zij lag in de armen van haar trouwe kamenier, die haar reeds zoovele ja.en verzorgd had. Een oogenblik meende hij dat zij dood was. De kamenier hoorde zijn angstkreet en begreep wat hij dacht. — Mevrouw is slechts flauw gevallen, mijnheer, aeide zij. i, ■ — Goddank I riep hij. Hjl deed bet portier open, ging naar binnen ,greep de handen vajn zijn moeder, die slap in haar schoot lagen, en bedekte ze met kus3en. Intusschen Was de lakei van het achterbankje geklommen. Hij was te zeer verrast en verschrikt geweest, om iets te kunnen doen. Longstaffe stapte ac, bond de, twee paarden achter aan de koets vast, en begon de gevallen struikroovers te onderzoeken. De een was enkel bewusteloos door den slag, dien kapitein Darcy hem had toegebracht, en waardoor zijn eene wang geheel misvormd en gezwoh'en was. Lorgstaffe ram helm op en wierp hem op de berm, die het bosch scheidde van éen weg. — Die komt Wel weer terecht, zeide hij tot. den lakei, maar hij neemt een flink kentesken mee naaf de galg. De andere roover zeg er geheel anders uit. Lorgstaffe zag dadelijk dat zijn wond doodelijk was. Hij laaide neg adem, doch zijn o ogenblikken waren geteld- Vcorzichtig legden zij hsmg naast zijn kameraad neder. Lorgstaffe laaide uit het valies van zijn heer dezelfde veldfjesch brandewijn, die bij een vorige gelegenheid dienst had ,! "daan voor kapitein Darcy zelf. Hij goot den roover er een weinig van in den mond. De man opende de ooge.T vloekte en hikte. — Het spel is uit, fluisterde hij, ik heb mijn bekomst, i Met een zucht sloot hij de oogen weer, en alles was voorbij. — De kapitein beeft het gebruik val zijn degen nog niet verleerd, zeide Long'staffe tegen den lakei. Toen ging hij mar het portier van het rijtuig om rapport uit te brengen, en verdere bevelen te ontvangen. Intusschen begon Lady Darcy tot zichzelf te komen. Een flauwe telos kleurde hrar wangen. Haar blik bleef rusten op hcar zoon, die in de koets g'eknield lag. ■ — Zijt gij niet gekwetst? fluisterde zij nauwelijks, hoorbaar. — We!neen, Zeide hij. Geen schram'. De zaak is ageloopen; d'e roovers hebben het. ondierspit moeten delven. — Goddank, zeide zij. Het kwam! zoö opeens. Ik had niet bang moéten zijn, me ar ik rag u niet. Ik wist niet, wat er met u gebeurde, j _i— i J . > • — Het was maar goed, dat ik niet hier was, moeder. Ik kon van buitenaf veel jneer do-en. Al sprekend wreef hij haar I anden warm. — Gij rijt een goed'e zoon, zeide zij, Zij glimlachte en ging overeind zitten. Mi zult... een go-ede echtgenoot worden. De teed'erheid en de zachtheid in Ro.bert’s blik, door de woorden van zijn moeder t-e voorschijn geroepen, deden h; ar tien, welk een schat van liefde verborgen svas onder zijn gewone koelheid en terughoudendheid. t Zelfs op dit oogenbliiik vroeg zij zich jif, of Lucille deze eigenaardigheid in zijn karakter zou kunnen ontdekken, zoodat zij In hem zou leerep waardeereu, wat de buiJenwereld zelfs niet in heml vermoedde. — Ik zou u,gaarne even willen spreken, mijnheer, zeide nu Longstaffe. — Zeker, ik kom bij u, zeide Darcy, Wij moeten nu dadelijk onz'e reis vervo’gen, ftls gij het schokken van de koets kunt verdragen, voegde hij er bij tegen zijn moeder. jWij Lebben nog een slecht eind yan den weg vóór ons. — Nu kan ik ahies verdragen, zeide zij, Hl was het maar uit blijdschap .en dankbaarheid, dat gij behouden rijt. Robert overlegde met Longstaffe, dat zij den dood© in het bosch zouden laten liggen, en zoodra zij op de Abb'ey kwamen, het lijk zouden laten begraven. De a.ider was tot bewustzijn gekomen en zat overeind. De twee bedienden bonden hem met pen touw vast en rétten hem op Maanlicht glie volstrekt niet ingenomen was met dien last en kwaadaardig achteruitsfoeg. < Nu ging Robert w.e|er in Wet rijtuig ritten, de psjirden Werden aangezet, ea zonder verdere avonturen bereikte men een uur later de Abb'ey. Sir Evelyn en zijn dochter hadden de koets hooren aankomen, en stonden hen reeds op te wachten. Lucille riep de stoep af. Darcy sprong uit het rijtiu'g en bleef er bij' staan, terwijl het meisje die armen om den hals van rijn» moeder sloog. Met liefde en bewondering keek Robert nrar Het aardige tooneeltje; toen herinnerde, zijn hoffelijkheid hem, tan Sir Evelyn Lee. Met den hoed in de hand liep hij de stoep op, den baronet te gemoet De drie jaren waren voor vader en dochter niet spoorloos voorbijgeg; an. Sir Evelyn was zwak en oud geworden. De dood van zijn vrouw had hem reeds vroeg oud gemrakt. Zelfs in de Weinige maanden dat kapitein Darcy en hij elkander niet gezien hadden, was hij merkbaar verouderd. Lucille daarentegen was tot een prachtige vrouw gerijpt; haar slanke armen waren gevulder, haar persoon en. haar houding getuigden van waardigheid en zedigheid. Steeds de hand van. Lady Darcy vasthoudend, kw^am rij de stoep op. Toen zij opkeek, zag zijl hoe Robert’s blik op haar rustte; zij glimjachte, en toen zag zij zijn bewondering. Om haar verlegenheid te Verbeigen, wendde zij zich tot Lady Darcy. — Vader Sn ik maakten ons bezorgd, toen het begon te regenen, en het zoolalngl duurde eer gij kwaamt. 1 Op dit o ogenblik kwaml Longstaffe aanrijden met den roover, die op Maarschalk was vastgebonden. J ■ _ j j _ . j _ j XVLL. Het was Lucille’s negentiende verjaardag. Zij ontwaakte met een prettig gevoel. De iruorgenz.on schean door d© blinden ; een roodborstje, die eerst© en laats’e zanger van het jaar, floot een vroolijk deuntje in een reusaehtigen perenboom, welks vruchten onder Lucille s bereik hingen. Zij waren nog niet rijpen dus was de verzoeking niet groot. Lucille wist niet recht — misschien wilde rij er ook liever niet over nadenken — waaraan rij de overstroomend© blijdschap van dien morgin had toe te schrijven. Zij wist dat het heerlijk was jong te rij'n, en toch niet te jong om de de frischheid van het leven te gevoelen — te beseffen dat de wereld zich voor haar opende met alle nog onvervulde ba' o ft en, met haar raadsels, die opgeteist moesten worden, den gezichteinder die zich uitfcreidde tegelijk met haar verstand ea haar gemoed. Zij wist dat ze mooi was en dit schaadde haar niet. Het was haar een genot, geen trots. Wanneer rij zichzelf zag in den spiegel gevoelde rij’ hetzelfde, als wanneer rij van den toren over de rivier keek die nu als zilver, dan als goud blonk, en zelfs mooi bleef, wanneer die lucht daarboven grauw was en de wa tieren donker en effen voor-tstroomdan. Zij' had de mensehen bij zich, die Zij liefhad. Zij gevoelde zich nu d9 meesteres van de Abbey. Zij had Lady Daroy aan het hoofd van de tafel willen plaatsen doch deze had geweigerd, en blozend had rij de eereplaats in genomen, met een, .schuchtere, zachte bevalligheid, die al ‘thans een van de aanwezigen in verrukking bracht. Terwijl zij in haar spiegel keek, dacht zij aan Robert. Zij bloosde. Wiaarom? Negentien! Het volgende jaar zou rij al' heel oud Ziju — twintig! Wat kan er al niet in een paar jaar gebeuren. Lucille dacht slechts aan prettige dingen. Wat de toekomst bevatte, was voor een groot deel voor haar veoborgen. Wij hebben het heden, Wij begrijp n r«s van het verleden©, maar de toekomst! Daf ,js het onbekende, met rijn oneindige, steeds .afwisselende mogelijkheden. In de drie dagen sinds zijn aankomst had Lucille Robert slechts weinig gezien. De zaak met den roover had veel van rijm tijd en rijn aandacht in beslag genomen, evenals het Sir Evelyn gegaan was. De man was naar de dorpsgevangenis overgebracht, waar hij' zou blijven tot de volgende gerechtszitting. Darcy had niet veol gepraat over hot voorval in het bosoh, waarbij hij zulk een voorname rol had gespeeld; lachend had hij het behandeld als een alledaagsche gebeurtenis, niet de moeite waant om erover te denken ,maar Lucille wist door haar vader ,hoeveel behendigheid en moed Robert op het juiste o ogenblik (en toon had gespreid. De heele geschiedenis zette haar verbeelding in vlam — de duisternis in het wondde plasregen, de plotselinge aanval en de dappere verdediging. Haar kalm leven deed haar den moedigen man bewonderen. Zij kon best de effen ,bijna grimmige uitdrukking verdragen van kapitein Darcy’s ge* ka', wanneer het in rust was, of wanneer er gesproken werd over iets, dit in verbalid stond met het welzijn van den s ant — bijvoorbeeld, de oorlog met H tel and, of de buitensporigheid en de onbehoorlijke manieren aan het hof; zij gevoelde dat die uitdrukking deel uitmaakte van het karakter dat rij vereerde. Zij had niet gaarne gewild, dat hij eulkel vroolijk, wuft en knap was geweest, bovenal denkend aan zijd welgevormde enkels, of ran de laatste mode den van schoengespen en dassen. Zij zag hem liever ernstig, eenvoudig, zelfs min of meer puriteinsch, onder zijn gewrad van edelman. In rijn omgang met zijn moeder, zijl eerbied, zijn teedere zorg voor haar welzijn, voor haar gezondheid, zag zij1 met vrouwelijke scherpzinnigheid , het ware karakter van Robert, en rij begreep de teaderheid, de mannelijke symja hie, die voor den gewonen toeschouwer verborgen lagen onder de uiterlijke ruwheid, gedeeltedjk aangeboren, gedeeltelijk aaugekweekt in de strenge school van Monk. Na het ontbijt zette Lucille haar tuinhoed op, en ging teniet een mandje onder den arm naar het kippenhok. Daar wis een broedsebe hen, grijs gespikkeld, mei een trotsche houding, alsof rij zich bewust was van kaar toekomstig moederschap. Lucille maarte een nest van stroo voor haar gereed met een paar porceleineu eieren erin, omi de bestemming voor de kip duid lijk te maken. Het kippenhok grensde aan den moestuin. Lucille ging er gewoonlijk eiken dag heen, met iets voor haar gevederde onderdanen bij zich1. Zij kende ze allen, en werd met luid gekakel begroet. , t j — M-g ik met u meegaan? Zij schrikte even. Zij dacht juist aanl hem en nu was het, alsof hij haar gei dachten ge-aden had. Robert had slaan wachten onder een groep boomem, die het smalle paadje overschaduwdcm, da: van het huis naar den moestuin leidde. Hij hield het keurige! witte hoek in de hand, da. tot een verjaringsgeschenk bestemd was. 1 — Ik wist niet, dat gij dal?-- waarq, zeide zij. Gij hebt mij” verrast. — Ik hoop, dat gij er niet boos om! zult zijn. Ik dacht wel, dat gij lang:) dezen weg zoudt konten. | — Wcarom dacht gij dat? — Ik had er op gelet. Tweemaal zag ik u op dit uur hierheen loopen, terwijl ik mij gereed mrakte om met Sir Evelyn uit rijden tö gaai. — Ik wist niet, dat ër naaf mij gekeken werd. — Dat ik naar u keelt, beteekende niet veel, m:ar wel, dat ik aan' u dacht. Ik zie u m ar zelden, nichtje, maar voor mijn gevoel, voor m'ijn verbeelding, zijjf gij eiken dag bij mij. Zwijgend wandelde zij voort, niet wetend wat te antwoorden. Haar hart bonst© zóó, dat zij er da hand wel op had willen; houden, om het te doen bedaren. — Ik heb iets voor uw verjaardag mee-; gebracht, zeide hij, haar het wit ingebooH den deeltje voorhoudend. (.Wordt vérvoUtcf). >' ---