PASKWIL. 1 Het verwondert oes dikw.ijls dat sommigen zich verwonderen over de weitiige waardeerimg, die het democratisch stads- en staatsbestuur vinden. 1 Gezien wat de volksvertegenwoordigers er van maken, gezien hoe zij hun taak opvatten behoeft men zich daarover toch niet te verbazen. In onze stad is de begrooting voor het kamende jaar nu afgehandeld. De heeƒ en raadsleden hebben om aan die bejgrootirg hun sanctie te verleenen negen ‘vergaderingen gehouden. ' Als we iz eggen dat twee derde van den tijd besteed is aan allerlei gepraat over dingen, die met de begrooting niets te maken hebben dan overdrijven wij niet. ■ 'Wat men werkelijk over de 'begrooting te zeggen had en te beslissen, dat zou gevoegelijk in drie vergaderingen gedaan kunnen- zijn. Dan blijven er izes, die wel achterwege kunnen blijven. Wlij beweren niet, dat illes wat in dien tijd gezegd is overbodig was en dat het alles niet gezegid behoefde te worden. Maar het lijkt ons heelemaal niet noodig, dat het in den Gemeenteraad gebeurde. 1 Wjat drommel als men elkaar den mantel eens uitvegen wil, als men propaganda maken wil voor zijn partij, als men lustig debatteeren wil, waarom moet dat allemaal in de Raadszaal gebeuren. Men komt daar immers bijeen om de Gemeente te besturen? Of is dat een verouderd idee ? Nu maakt men van de Raadszaal een debatteerclub. Debatteérciubs kunnen heel nuttig zijn, maar waarde lezer als u en ik ons in de welsprekendheid willen oefenen, in meer of minder schoone redevoeringen onze wijsheid willen wegschenken dan moeten we een zaaltje huren en onkosten maken. _ Hier komen een dertigtal mensehen in een goed verlichte en welverwarmide zaal bijeen. Ze worden keurig gediend, hun wordt een kopje thee geschonken om de droge keel te bevochtigen, een groep ambtenaren en beambten is voor hen in het touw avond aan avond En de heeren krijgen nog ' ijf gulden per avond om te komen praten of luisteren. De een zegt van den ander, dart hij niet ernstig te nemen is, de ander van den een, dat hij niet weet wat het fatsoen eischt. Ze vertellen van eigen voortreffelijke bedoelingen en van de slechtheid der anderen. Men valt aan en verweert izich en het gemeentebelang wordt door velen in een vloed van woonden verdronken. Veel 'van wat de een iziegt, herhaalt de ander en sommigen herhalen «ich zelf ook nog een of twee malen. ’ Natuurlijk zijn' er tal van raadsleden, die gracg anders zouden willen, som* hiigen-.zeggen de leiding kon wat straffer zijn, maar al met al blijft het toch. Maar zoo. En dan zijn er nog, die zich verwonderen, dat Jan Publiek .zich ergert en dat er mensehen komen, die meanetn, dat het dan maar beter ware, dat dit gedoe, hetwelk democratisch heet onimiogelijk gemaakt werd. Nu meent misschien de een of ander dat wij minder democratisch zijn en taeer fascistisch gezind. Het is niet waar, hoor. Maar juist omdat we meeHen, dat Staat en Stad democratisch bestuurd worden moet, hindert het ons dat men van het besturen, .ziulk ean paskwil gemaakt wordt. --- Buitenland RUSLAND DE OPPOSITIE VERDEELD Uit Moskou wordt aan het „Berliner Tageblatt" gemeld, dat gister elf leden -van de oppositie, onder wie Sinofjef en Kamenef, het partijkongres hebben verzocht te willen terugkomen op haar besluit om deze elf te royeeren, daar izij bereid waren zich onvoorwaar* delijk té onderwerpen. Het antwoord van het kongr es verwijst hen naar de kontrole-kbmttniissie van de partij, de eh er pas over raes maanden uitspraak kan uoen. Het is evenwel duidelijk; dat ook al zou het royement worden geannuleerd, noch Sinofjef, noch Kamenef ooit weer een noemenswaardigen invloed in de partij zullen krijgen. Dat zij slechts negen meeloopers hebben kunnen krijgen bewijst overigens, dat huin invloed onder de oppositie zeer gering is. Dat echter slechts elf oppositie-miannen bereid gevonden zijn op zulk een jammerlijke wijze bakzeil te halen, bewijst overigens, dat de invloed van Trotzky in de oppositie veel sterker is, dan die van Zinowjew of van dm vroeger zoo popu’airen Zamenew. Hun aanhangers Gullen zich in het vervolg natuurlijk achter Trotzky scharen. | ROEMENIE DE ONLUSTEN IN ZEVENBURGEN In de Roemeensche kamer heeft de afgevaardigde Madgearu van de nationale^ boerenpartij opnieuw de studentenonrusten in Zevenburgen ter sprake gebracht. Hij richtte, naar aan. het „Berl. Tag.” wordt gemed, ernst ige beschuldiging n tot de regeering. Hij zeide, dat een lid der regeering te Klausetnburg was geweest, waar hij op het congres de atmosfeer had doen ontstaan, welke later de relletjes ten gevo'gs had gehad. Een ander lid der regeering had somlmien gelds onder de deelnemers aan het congres verdeeld, terwijl een vooraanstaand lid der regeeringspartij het congres bijgewoond en een toespraak gehouden had. De regeering had verder extrateinen kosteloos ter beschikking der deelnemers gesteld. Spreker stelde de Vraag, hoe het mogelijk was, dat, ondanks de aanwezigheid van sterke garnizoenen en gendarmerie -afdeelingen te Gross-W]ardein ein te Klausenburg, de onlusten niet in de kiem waren gesmoord. Minister Duca antwoordde, dat de houding van de regeering volkomen duidelijk was. Geen verstandig mensch geloofde dat zij dergelijke infame gebeurtenissen zou dulden. Aan de slachtoffers is schadevergoeding verleend. Overigens zou de regeering vragen over deze kwestie niet meer beantwoorden. Wlat men te zeggen had, was gezegd. Madgearu repliceerde, dat hij het antwoord van den minister niet aanvaardde. De zaak was niet afgedaan, de orde was niet hersteld, en de schade, die het aanzien van het land had ge'eden, evenmin. Onder den bijval van de oppositie verklaarde Madgearu, dat de regeering in elk geval verantwoordelijk was. Zii had of het congres georganiseerd, of het leger, de gendamerie en de politie hadden zich, ondanks den staat van beleg, onbekwaam voor hun taak getoond de orde te bewaren, en als de regeering de gewapende macht niet meer in de hand had, wat deed zij dan op de regeeriingsbank ? Minister Duca antwoordde hierop met het stellen der vertrouwenskwestie. --- Binnenland Minister Waszink Haar „De Residentiebode” meldt is minister Wtasizimk, die zooals mien weet, voor herstel van zijn gezondheid naar de Riviera was vertrokken, in Den Haag teruggekeerd. Deze kuur heeft, naar mm aan het blad mededeelde, niet aan de gestelde verwachtingen voldaan. De minister is daar door een ernstige verkoudheid overvallen en de doktoren achtten een langer verblijf daar voor hem niet gewenscht. De toestand van den minister is op dit oogenblik nog niet van dien aard, dat een spoedige hervatting van zijn ambtsbezigheden kan woriden, tegemoet gezien. , , , Toelating als Raadslid Door de Kroon is ongegrond verklaard het beroep ‘van den raad der gemeente Vug'ht tegen de beslissing’ van Ged. Staten vah Noord-Brabant, waarbij mr. A. M. Gerrits tot lid van den raad is toegelaten. De raad had toelating geweigerd op grond, dat tnr. Gerrits op den dag der •verkiezingen geen ingezetene was. De Kroon o. erwopg thans dat de beslissing van Ged. Staten terecht is genomen, omd,at vaststaat, dart mr. Gerrits op 24 Angiustws 1927, datum waarop door Ged. Staten over de toelating uitspraak werd gedaan, ingezetene der gemeente Vught was. , 11 , I De vereenvoudigde spelling De heer Molller, lid van de Tweede Kamer, heeft aan den minister van justitie de volgende vragen gesteld: 1. Is het juist, dat de minister geweigerd heeft de gewijzigde statuten van dm R. K. Onderwijzersbond in het bisdom den Bosch goed te keuren, totdat de vereenvoudigde spelling, waarin ze geschreven zijn, is vervangen door de spelling de Vries en te Wlinkel ? 2. Zoo het antwoord op de eerste 'vraag bevestigend is, wil de minister dan mededee en, op welke gronden volgens art. 7 m, 8 van de wet op het recht ‘van vereeniging de minister die goedkeuring heeft geweigerd? Expositie van goederen in KOFFIEHUIZEN. De Eindhovensche kwestie Op de vragen van den heer Staalmlajti betreffende een. door den burgemsesrtr van Eindhoven geuite bedreiging tot het onthouden van gunsten aan koffiehuishouders in 'die gemeente, ingeval zij hun zalen, verhuren ter expositie en verkoop van goederen, heeft de heer Kan, Minister van Binnen andsche Zaken en Landbouw het volgende geantwoord : Terwijl in een vergunnirgslokaal expositie en 'verkoop van goederen in dm vorm van winkelnering ui.gaslotm is door de bepalingen van art. 28, 10. juncto art. 8, eerste lid, 150., der Drankwet, weoscht het gemeentebestuur var Eindhoven zooveel miogelijk te voorkomen, dat zoodanig bedrijf ui geoefend wordt in de verlofslokalcn ter plaatse Het heeft zich te dier zake gewend tol de houders van deze lokalen miert de mededeeüng, dat'de bu g umoester ziel bereid heeft verklaard om in gevallen waarin met bedoelden wensch gom rekaning gehouden wordt, ten behoeve van huin lokalen geen vergunningen ol ontheffingen te verleenen, welke ingevolge de gemeentelijke verordeningévan hem gevraagd worden. Naar de burgemeester meent, strookt deze opvatting omtrent de toepassing ■van de gemeenteijke verordeningen meit de inzichten van den raad. De ondeigeteekende heeft zich echter veroorloofd onder de aandacht van den 'burgemeester te brengen, dat het aangewende middel hem toch niet gelukkig gekozen voorkomt. , ( , Vereeniging van gasfabrikanten Gisteren vergaderde de vereeniging van gasfabrikanten in Nederland onder voorzitterschap van de heer Koottnerus Van ongeveer 300 leden waren 74 opgekomen. Het bestuursvoorstel om de leveranciers niet meer tot de vereeniging toe te laten, werd na uitvoerige discussies aangenomen niet 46 tegen 22 stemmen. Het bestuur heeft besprekingen geopend met de Vereeniging van Nederlandsche Gemeenten om in samenwerking de corruptie te bestrijden en te komen tot wettelijke bepalingen daartoe. In ean treffend slotwoord brac at de voorzitter, die 40 jaren lid dor vereanigïng is geweest en zeven maal voorzitter en die aller achting en genegenheid bezit, in herinnering, hoe hij uit do vroegere jaren zich zoovele mannen van stoere rechtschapenheid herinnerde en hoe diep leed het hem deed, dat in den loop' van dit jaar gebleken is, dat velen ziijn gestruikeld. Hij legde er nogmaals den nadruk op dat zulke leden niet alleen zichzelf, maar ook hun collega’s in de achting van anderen verlagen. Het Onfwerp-Ziektewet en de bezwaren daartegen Li verband met de aanstaande behauling van de Ziektewet in de At dadingen der Tweede Kamer hebben de vereen, van Tilb. Fabr. v. Wollen Stoffen en de vereen, van Kath. werkgevers in het Textielbedrijf aan de Tweede Kamer een adres gezonden, waarin zij aandacht vragen voor het volgende: Niet zonder teleurstelling moesten wij Qonstateeren dat door het bedoelde wetsontwerp de perspectieven der ondermamings- of fabrieksziekenkassen in vergelijking met het voorontwerp bijzonder zijn verslechterd. Terwijl in het voorontwerp aan de ondememimgs ziekenkassen! een billijke kans werd gegeven n'aast de verdere uitvoe ingsorgrenen der wet elijke ziekteverzekering, zijn in bet wetsontwe-p op verschillende punten de eischen, die aan de fabrieksziekenkassen gesteld worden, dermate verzwaard, dlat verreweg het grootste deel dezer instellingen zal moeten’ verdwijnen, en alleen' crike’e kassen, verbonden aan bijzonder groote ondememiuigen nog kans zullen' hebben om te Wijven voortbestaan. Gelet op den eerb edwaardigen leeftdij van vele fabrieksziekenkasisen en in het oog houdende de groote verdiensten die deze kassen ir.' sociaal optdcht voor den zieken arbeider hebben gehad, doet het pijnlijk «aan, dit een zoo belangrijk stuk particulier initiatief dooi wettelijike maatreggelen vernietigd dreigl te worden. In het adres wordt daarna de organisatie der zidetevereeniging in de beide vereerd, gingen geschetst, waarna het adres vervolgt. 1 Die geheele organisatie dreigt te worden vernield, wanneer uwe vergadering het aanhangige wetsontwerp ongewijzigd zou aanvaarden. Slechts enkele der tot onze organisaties beboerende onderneming en hebben mee» dan 400 arbeiders. De samenvoeging der andere fabrieken, telkens tot groepen van 4 met tesamen 400 arbeiders, achten wij practisch ónmogelijk en wij; kunnen niet nalaten er onze verwonde ring over uit te spreken, dat eene dergelijike gewrongen! constructie aan de goedkeuring uwer vergadering wordt onderworpen. Wanneer wij' dan ons oordeel t.a.v. het wetsontwerp, inzooverre het betreft deondememingsziekenkasseri', samenvatten, dan komen wij! tot de volgende wenschen'; 1. De eisch van een minimum van' 400 arbeiders voor de erkenning eener otidernemingsziekenkas behoort te vervallen', indien : a. de kas aangesloten is bij een zgm). ziektegarantievereeniging, b. de ziektegarantievereeniging zidh ten volle aans prak e1 ijk stelt voor de achtige nakoming door de ondememingsziekenkas van hare verplichtingen tegenlover hare verzekerden, c. de ziektegarantievereeniging aan' de oindernemingsziekenkas vergoedt datgene, wat in eene bepaalde onderneming ten gevolge van bijzondere omstandigheden’ (o.in. gering aantal verzekerden) meer aan' premie zou moeten worden opgebracht dan wanneer de arbeiders dier onderre ring bij de Ziekenkas van den Raad van' Arbeid verzekerd waren. , 2. De eenheid der verzekering behoort te worden gewaarborgd; derhalve niet — zooals het wetsontwerp mogelijk maakt — arbeider A bij de ondememingsziekeoikas, arbeider B bij de erkende ziekenkas der Katholiek© Werikliedenvereeniging, arbeider C bij de erkende ziekenkas der Christelijke of Socialistische Organisatie. De administratieve rompslomp is dan niet meer te overzien, terwijl uit een verzekeringsoogpunt het bestaan der ondeme. mingsziekenkas in gevaar wordt gebracht. 3. De bepalingen in het wetsontwerp — o.a. art. 35 en art. 59 lid 2 —, die den Raad van Arbeid een zekere bevoorrechting geven boven de andere uitvoeringsorganen, behoorer; te worden geschrapt. , Voor het overige meenen wij te mogen verwijzen naar de beschouwingen, in het adres der Aigemeene R. K. Wierkgeversvereeniging over het onderhavige wetsontwerp vervat, bij welke beschouwingen wiij ons gaarne aansluiten'. Evenals wij zulks over 1926 deden, stellen wij ons voor ook over 1927 een Centraal Verslag der in onze Vereenigingen bestaande Fabrieksziekenkassen te publiceeren. In deze publicaties zullen wij uitvoerige gegevens over de werking der fabriekt ziekenkassen in 1927 opnemen met volledige statistische gegevens en duide'ijke tabellen der gunstige resultaten door onze kassen bereikt. Ook de perspectieven, die op verder sociaal verzekeringsterrein in de fabrieksziekenkassen bestaan, zullen' aldaar vermelding kunnen vinden1. Wij zullen de leden van Uwe Kamer, Boodra bedoelde verslagen gereed zijn, deze doen toekomen, en vertrouwen dat zoowel leze verslagen als het onderhavige ad es Uwe belangstelling zullen hebben'. --- Kameroverzicht TWEEDE kamer Vergadering van Woensdag 21 December De moties, die afschaffing van den accijns op geslacht wilden, werden afgestemd. De Kamer begon daarna met de behandeling van het wetsontwerp tot verlaging der inkomstenbelasting met 20 0/0. De heer Veraart had bezwaren, dé minister moet geld overhouden voor sociale maatregelen. De heer Van Vuren was voor, hij wenschte meer tegemoetkoming voor groote gezinnen. De heer Kuiper stond ongeveer op het standpunt van den heer Veraart. Minister De Qeer wees er op, dat de belastingverlaging een zeer voorname factor is om de werkloosheid, die groote zorg baart, te bestrijden. Men moet van ons land geen b ed e. aars ko Ion ie maken, door de ondersteuning van werkloozen tot doel te maken. Bovendien zal de verlaging er toe bijdragen de oorzaken van verminderden ondernemersgeest te doen verdwijnen en er den moed bij de ondernemers weer in te brengen. Een amendement Ter Laan, vermindering belastbaar inkomen met f200 voor ongehuwden en f300 voor gehuwden, werd onaannemelijk verklaard en verworpen. De heer Van Vuuren verdedigde een amendement om wanneer het aantal kinderen méér dan vier bedraagt, den kinderaftrek van het vijfde kind af met 25 pet. te verhoogen. De heer Fleskens wilde een stap verder en stelde bij sub-amendement voor om wanneer het aantal kinderen méér dan vier bedraagt, den kinderaf.rek voor elk kind met 25 pet. te vermeerderen. Het sub-amenderr.ent-Flieskens werd met 62 20 s emimen aangenomen (tegen stemden V.B., C.H. en de heeren Zandt en Braat). Met 73—8 stemmen ging daarop het amendement-Van Vuuren onder den hamer door. (Tegen stemden de V B. en de heer Braat). Het wetsontwerp tot verlaging der Inkomstenbelasting met 20 pet. werd daarop met 61—18 stemmen aangenomen. (Tegen stemden de S.D. en de heeren Kuiper en Veraart en de communist, j --- FEUILLETON HAAR GEHEIM. „Komaan, ging hij voort, „ik vind dat het hier toch wel wat koel begint te wjorden. ’t Is nog geen tien ur. Wiat dunkt u; a,s «"e nog eens een uurtje in 't curcus gingen?” „Mij gx>ed. En na afloop van de voorsteliMg moet ik naar de club. Ik heb nog revanche te nemen op dien afzetter van een Golymine, die gisteren avond drieduiIWcl bank van mij gewonnen heeft.” „En ik zal daar wel weer mijn plaatsje ymden aan de whisttafel. Nu dat lijkt mij 1 best- zouden bij die de Muire’s toch flaar een doodelijk vervelend avondje ge* «ad hebben." Bij die minder vleiende woorden aar; d adres eener familie, die de beleefdheid gehad hen te inviteeren, stond de mares de Brangfe op om heen te gaan en de .glgraat de Liscot volgde zijn voorbeeld. 't eWrd tijd, dat zij het veld ruimden, ram Médéric de Mestras had zich niet -ivf m *)ecHard kunnen houden, daar zijn ■ u d ten einde was. Die twee mannen reini” &ruwen' Het scheelde maar ' s l0|t «e zestigjarige losbol gaf. zijn blijdschap te kennen over den' plotselingen dood van mevrouw de Muire, alleen omdat die dood hem gered had van een paar vervelende uren. • | Doch Médéric’s gedachten namen weldra een andere wending. Van ’t heeie gesprek had hem vooral één passage tot diep in het hart getroffen, n.1. die waarin de öaam van zijn vader belasterd werd. Sombere toekomstplannen gingen hem door bet bootd, waarin alleen een klem' lichtpuntje viel waar te nemen, toen' hij aan overste Roland dacht. Ja, eerst moest hij den overste zien en spreken, eerst moest hij uit den mond van hem vernemen' wat er op het kasteel was gebeurd, hem herhalen wat hij gehoord had van ’t gesprek tusschen de Brangle en de Liscot en voor de allerlaatste maal zijn goeden raad Inwirjneni. Dit besluit genomen hebbende, had hij mets beters te doen dan huiswaarts te keeren. Hij betaalde zijn nota, sprcm'g in een huurrijtuig en gat den koetsier den last hem naar de Place Pigalle te brengen. Aldaar wachtte hem een nieuwe verrassmg. j Het was nog niet Iaat en de Place Pifulle, het middelpunt van de wijk der misten — het nieuwe Athene, gelijk zij iet noemen — is vooral des avonds maar >ok des nachts druk' bezocht. De koffienuizen blijven daar tot twee uur open, op te muziek van meer of minder fraaie instrumenten wordt druk gedanst, lang nadat de eerzame burgers in zoeten slaap zijn gedommeld, en tot middernacht wemelt het van wandelaars, vooral des zomers, als het zacht weer is en als men nu er; dam dan eens kan uitrusten op de rustDke ban* ken van den boulevard en bij ’t licht der maan een fraai ge;zicht heeft op de wandelpaden rondom de fontein1. Médéric kon zich derhalve geenszins verwonderen, dat hij twee mannen in gesprek vond op het trottoir van het d0or hem bewoonde huis en had zelts niet de minste aandacht voor dat alledaagsche verscl.ijnsel. Hij sprong uit zijn huurrijtuig en wilde den koetsier betalen. Dit laatste veroorzaakte eenig oponthoud. Hij had geen klein geld, en de koetsier gaf hem, gelijk alle koetsiers van alle plaatsen ter wereld ■ plegen te doen, het hem toekomende stukje voor stukje terug, waarvoor hij telkens heel diep en met kennelijker; tegenzin in de zak moest tasten. j Toen dit eindelijk was atgeloopen, trad Médéric voorwaarts om te bellen aan hel hek van den hoofd ingang van het groote gebouw, dat, althans aan den bu'tcmlkant, bdzender veel overeenkomst had met een kazerne. , De twee praters waren verdwenen, maar een enkel man, misschien' een hun|a,er, had post gevat op den hoe'k van het trottoir, aan den kant var; de rue Duperré, en, nog voordat Médéric zijn hand aan de bel kor; brengen, kwam de man naar hem toe. Nieuwsgierig naar hetgeen men hem kor, te zeggein heuben, nam Médéric een alwachtende houding aan. Hij dacht eerst dat het een zijner kunstvrienden was, die op hem afkwam, doch zag weldra, dat hij zich vergist had. ( Toch was ’t een heer, die hem kwam aanspreken, elegant gekleed, betrekke.ijk ‘ nog jong, en man kom ’t ham aaniziern, dat hij iemand moest zijn, die zich in goed gezelschap thuis gevoelde, maar wat al te dikwijls slecht gezelschap had gezocht. Hi; groette Médéric met bevallige gejnaklk clijlkhekl en zei op een zeer beschaah den toon: | „’t Is immers mijnheer de Mestras, dien ik de eer heb te zien?” „Zoo is ’t, mijnheer,” antwoordde Médéric met ©enige bevreemding, „doch vergeef me, dat ik mij niet herinner u vroeger te hebban ontwaet." „O, dat’s zeer begrijpelijk. Eén avond slechts zijn wij in elkanders gezelschap geweest en dat is nu reeds twee jaar geleien... ’t was te Rome... op de villa Medicus oij een leerling van de Académie.” „Ja, ik kende inderdaad zoo iemand te : Ibomie en bezocht hem dikwijls in den vinter van ’82, dien ik ir; Italië heb doom. 1 gebracht, maar.,.” ; _ „Maar ge herinnert u mijn voorkomen 1 liet en ge hebt mijn r.aam vergeten. Niet 1 neer dan natuurlijk, want ik; zelf weet (Cok ; niet, of wij destijds aan elkander werden voorgesteld. Mag ik ’t mij zelf bij deze ge, legenheid doen? Ik ben de graat Serge Golvmine.” Médéric maakte een kleine beweging met het hoofd, die duidelijk genoeg zei: „Vergeef mij, maar die naam is mij geheel onbekend.” j Het kwam hem evenwel voor, dat het niet de eerste maal was, dat hij hem hoorde uitspreken, doch hij wist zidh niet zoo dadelijk te herinneren door wier; dat was geweest en onder welke omstandigheden'. Hg zei dan ook eenvoudig: „Ge hadt me zeker een belangrijke ‘tnededeeling te doen, dat ge ten mijln'ent wildet komen op een uur, waarin mer; in den regel geen bezoeken aan zijr, vrienden meer af legt.” 1 t „Juist mijnheer de Mestras, ik had u een mededeeling te dioen van... van' zeer kieschen aard.” ’ , „Welnu, ik luister.., hoewel de plaats (lier niet bizonder geschikt mag heeten voor aen, gelijk ik veronderstel, vertrouwe’ ijk Miderhioud.” , „O, zeer vertrouwelijk', en ’t is niet nïjn schuld, dat ik ü op het trottoir heb langesproken. Ik ben reeds teger; ne-en mr aan uw woning geweest. Uw portier ieide mij dat ge afwezig waart en dikwijls aat tehuis komt. Ik' moest u nog heden ien en spreken, er; klom dat niet tot mort fen uitstellen. Ik' besloet derhalve, hier uw komst te blijven afwachten en zoo heel lang heeft dat gelukkig niet geduurd.” . „Wilt ge bij mij boven komen?” stelde Médéric voor, nu- ’t hem duidelijk was ge» worden, dat hij met een beschaafd menselj te doen had. j , Zijn bezoeker aarzelde een oogenblik etf eindigde met te zeggen: „Ik geloot dat het minder noodzakelijk is. Ik hoop dat ge mij later wel zult wih len ontvangen, doch we kennen elkander nqg zoo weinig, en voorloo ig vraag ik U alleen een onderhoud ir; de vrije natuur, ’t Is een prachtige avond en niets belet ons., om, al pratend, een kleine wandeling ta doen. Als we hier op het trottoir bleven staan, zouden de mensehen ons voor eert paar samenzweerders aan zien." | Médéric vond al die voorzorgsmaatregelen en die lange inleiding zeer vervelend eq zet dus eenigszins afgemeten: |j „Doe zooals u goeddunkt, mijnheer.’* 1 Hij liet zich geleiden tot de hoornen, dia een lange laan omzoomden in ’t middetf van den boulevard de Clichy. Die wandelplaats spaarzaam verlicht, eigent zich zeer tot het houden van confidenties en de verliefde paren uit den omtrek komen juist daar veelal te zamen, doch de verliefde* hebben geen oogen of oorer; voor de m«u-! schen, die hen voorbijiloopen, er; niemand sloeg eenig acht op de twee heeren, die, rij •an rij, langs bet middelpad voortliepen. 1 > • ,(Wordt vervolgd), J --- Advertentie Om ---