Pastoor Fr. de Beer Met Pastoor Franeisouis de Beer is )üiit Tilburg een bekende en beminde figuur heengegaan. Zelf 'voortgesproten Mt een ouid aanzienlijk TiLburgsch geslacht, heeft hij ook het grootste gedeelte 'van izijn priesterlijke loopbaan gewijd aan het delen heil een er echt-Tilburgsche parochie, wier stichter hij geweest is, en die hij in nooit verflauwden Ijver tot bloei wist te brengen, f [Reeds toen hij kapelaan was in ver1Bdhillende plaatsen van ons bisdom', was hij overal bemind olmi izijn goedheid en1 izachtheiid. En ’t was een gelukkige keuze, toen Mgr- van de Ven hem in 1897 belastte toet de eervolle maar izware taak : de [oprichting eener nieuwe parochie in „de Hasselt”. i Van ’t begin af wist hij in zijn nieuiwen werkkring de harten te veroveren. De graaggeziene vriend was hij van allen in de parochie, klein en groot — en van izeer velen daarbuiten. Een weldoener voor de armen, altijd bereidl tot hulp en steun; een trooster voor de Rieken. Hij leefde mee met iederefn parochiaan in vreugde en in leed. Zoo Wist hij zich een geheel eenige plaats te veroveren in de harten van allen, die hem kenden. In gestadigen arbeid werk te hij aan de oprichting en den uitbouw van verschillende stichtingen. Na de toonumemtale kerk met pastorie, volgden spoedig de parochieele jongensschool, waarvoor hij de ijverige medewerking der Eerw. Fraters wist te krijgen, en de meisjesschool, die onder de beproefde leiding kwam te staan der 'Zusters van O. L. Vrouw van Barmhartigheid, van ’t Heike. ! Later kwam daarbij de stichting van het Patronaatsgebiouw en de oprichting' van een bloeiend jonglenspatronaat, benevens de herhaalde uitbreiding der Scho en, om ge ijken tred te hoeden met het steeds groeiend zielenaantal der parochie. ‘ Geen wonder, dat bij zijn zilveren jOPastoorsfeest heel de parochie als één toan met hem medeleefde, en de parochianen op buitengewone wijze hunne dankbaarheid en liefde voor den herder toonden, door hem als cadeau aan te bieden een kostbaar orgel voor de parochiekerk. Tevens ontving hij, ter erkenning van zijn noesten arbeid, van (Zijne Heiligheid Paus Pius XI het eereücmis „Pro Ecclesia et Pontefice”, terwijl hare Majesteit Koningin Wlilhelmitaa hem benoemde tot „Ridder in de Orde van Oranje Nassau”. ' Lang zal zijne gedachtenis voortleven in de harten zijner parochianen. Mogie God hem het loon geven vooti zijn getrouwen en ijverigen arbeid. --- Buitenland ALGEMEEN OVERZICHT. DE BESPREKING OVER KELLOGG’S n VOORSTEL h( In den gisterenmorgen gehouden ministerraad heeft Briand een verklaring afgelegd, welke betrekking had op zijn bespreking met lord Crewe, den BritsChen gezant, over het Amerikaans chie ™ plan in zake „een internationaal paot, 03 waarbij het toevlucht nemen tot den oorlog als een middel van nationale po'Uitrek verboden wordt ” Diit sahijnt thans de formule te zijn, welke besprokiein SJ wordt. De Britsche regeering is hij1 de ^ besprekingen betrokken, doordat zij offideel op de hoogte is gesteld mlai de ^ brieven, welke gewisseld zijn tusschiem l£Kellogg en Briand dcor bemiddeling van w den Franschen gezant te Washington. Naar verluidt, heeft lord Crewe aan w Briand een uiteenzetting gegeven van ’t standpunt van Groot-Brittannië ten op- ^ zichte van een internationaal pact, in verband met de verplichtingen, welke dit land reeds krachtens het Volkenboodspaot en de overeenkomsten van Locarno f3 op zich heeft genom'en. Uit de bespre- ^ klingen schijnt gebleken te zijn, dat de ®3 houding der Britsche regeering overeen- d stamt met die van Frankrijk. “ sj Volgens het „Journal des Döbats” zijn nog eenige instructies gezonden aan dien Franschen gezant te Washington, naar aanleiding van verschillende bezwaren, welke door de Vereenigde Staten waren geopperd. Men had beweerd, dat die Fransohe regeering door het voorstallen van de formule „aanvalsoorlog” van haar oorspronkelijk voorstel' was afgedwaald. Claudel heeft, naar thans vernomen'wordt er op gewezen, dat de voorstellen het eerst gewijz'gd zijn door het denkbeeld van de regeering der Vereenigde Staten om andere mogendheden bij het pact tie betrekken. Onder deze omstandigheden werd het ónmogelijk geacht, de zeer algeroeene en vage formules, welke oorspronkelijk waren aangenomen, te handhaven. CHINA DE BURGEROORLOG Tsajinig Kai-sjek heeft een mjanifest uitgevaardigd aan de nationalisten te Nanking waarin hij verklaart, dat hij het opperbevel over het nationalistische leger weer zal aanvaarden. Hij belooft, dat hijzelf de expeditie tegen het Noorden iztal leiden, dat hij steun zal ver- I leenein aan het centraal gezag en dat hij alle communistische betoogingien zal onderdrukken. Tsjang Kai-sjek geeft uiting aan de hoop, dat alle Chineezen hem hun steun zullen geven. In deze 'verklaring zeide Tsjang Kaisjek o.m. nog1: „Ik durf het resultaat van mijn hernieuwd optreden op dit kritieke oogenblik voor onze partij en ons land, nu beide aan den rand 'van den afgrond staan, niet te vóórspellen. Ik weet alleen, dat de expeditie tegen de 'Noordelijken niet langer uitgasteld' kan worden.” Of Tsjamg Kai-sjek succes izftl hébben, hangt geheel af van het resultaat 'van den strijd tusschen Pei Tsjoeng-hsi, die de Kwangsi-fractie 'vertegenwoordigt, en Ho Tsjien, den vertegenwoordiger der vroegere aanhangers van Tang Seng-sji in Hoenan. Wlamneer Pei er in slaagt, de Kwamgisi-troepen in het dal van den Midden-Jangtse te consoli'deeren, is het zieker, dat Tsjamg Kaisjek’s positie te Nanking zal worden aangevallen. ' | ■ GENEVE ARBITRAGE EN VEILIGHEID Reedls werd gemeld dat de Zweejdsche en Noorsche regeeringen te Genève ontwerpen hebben ingediend voor een algemeen arbitrage- en vtenzioeninigsverdrag. Dit hangt samen met het op 2 December genomen besluit van de 'veiligheidécomlmlissie, dat de regeerindie idat wensehen, 'vóór Nieuwjaar — een termijn, later tot 15 Januari verlengd — mededeeling izouden kunnen dioien van haar opvattingen in zake de veiligheid. Van de groote mogendheden heeft tot dlusver alleen Engeland te kennen, gegeven, dat het een Vledliglheidsplan wil iinldienen. (In izijn toelichting tot het Zweed'sche plan verte hart de minister vian Buit enlanldsche Zaken, Lofgren, dat de eenvoudigste methode om tot een allenomvattend' arbitragestelsel te komen bestaatt in de algemeene toepassing van de 'beginselen 'van Locarno. Ee nvoordeel hiervan is, dat bovendien de verplichte arbitrage dian dioor meer landen izpl worden aanvaard, terwijl de sancties 'van art. 16 v|an het Pact ook van toepassing kunnen worden op het arbitrage-verdra g>. Griekenland heeft inmiddels te Genève medegedeeld, dat het zich bij de clausule i.®. dé verplichte arbitrage wil aansluiten. Het Britsche ministerie van Buitenlaindsche Zaken, dat het stilzwijgen bewaart ten aainjzien van de FranschAmerikaansche besprekingen over een nieuw antiioorlogspact, heeft, naar de „Wlestminster Gazette” verneemlt, aan den secretaris-generaal van den Volkenbond doen weten, dat binnenkort een uitgewerkt voorstel ter verzekering van de veiligheid, izooals die gezien wordt van Engelsch standpunt izlal wor- _ den jngediend. Het blad noemt het mogelijk, dat Engeland zijn steeds gevolgde politiek ten gunstte van arbitrage verder iza! uitbreiden door de facultatieve clausule van het Perm Hof van Intern. Justitie’ te D en Haag te onder- ^ teeltenen met reserves ten opzichte van c empire-aangelegenheden, die geen der- ,c de partij in dezelfde mate raken» r k RUSLAND r DE VERBANNING VAN TROTZKI C.S. e Aan het bericht van het „Beri. Tag.” a nopens de verbanning van een aantal s opposanten in de communistische partij 'v naar afgelegen oorden, ontleen en wij nog het volgende: £ De maatregel der staatspolitie tegen t Trotzky en zijn aanhangers heeft alge- 0 meene verrassing gewekt. Reieds dertig hunner hebben bevel gekregen zich voor v het vertrek gereed te maken, zonder op- s gaaf van hun plaats van bestemming, I waarvan men alleen weet, dat ziji gelegen t is tusschen Archangel en Midden-Azië, < terwijl een gedeelte diari veroordeelden reeds gedeporteerd is. De dertig zijn s veroordeeld wegens oontra-revolutionaire \ actie. Onder hen bevinden zich, behalve ^ de reeds genoemden nog Jewdokimow, < verder Sebrlakow, die voor het aanknooi- * pen van economische betrekkingen tus- < schen de U. S. S. R. en de Ver. Staten £ belangrijke diensten heeft bewezen, Smilga, die bij den wederopbouw der Rus- 1 sische industrie een groot e rol heeft ge- 1 speeld, de fcuilletorischrijver Sosnowski, 1 wiens onverschrokken critiek op de sov- f jet de algemeene aandacht trok en an- i dere joumal sten. < Volgens Scheffer was het bekend, dat ^ reeds sedert eenigen tijd op Stalin pres- 1 sie werd geoefend om tot den thans ge- j nomen maatregel zijn toestemming te geven, maar hij trachtte een beslissing uit f te stelen, daar hij vreesde, dai deze een < ongunstigen indruk zou maken in binnen- j en buitenland. Het zal hem niet gemak- 3 kelijtk zijn gevallen, aldus de mannen te 'j treffen, die met Lenin de bolsjiewieksche 3 revolutie tot de overwinning hebben gie- 5 leid en die door hun persoon en talen, b ten den radenstaat geestelijken glans ver- f leenden. De groote hoofden worden af- * geslagen, eetn nivelleering heeft plaats, < de pariijmassa zonder individualiteit blijft 1 de eenige belangrijke factor. Dit is wél- 1 licht slechts de logische ontwikkeling van een anti-democratiseh systeem, aldus Scheffer, want een deir voortreffelijkste eigenschappen der democratie is die mogelijkheid, steeds uit alle lagen des volks leiders te kunnen kiezen. Uit het besluit trekt Scheffer tenslotte de conclusie, dat men bliijkbaar nog steeds zeer ernstig bevreesd is voor den invloed der oppositieleiders op het Russische volk, van hetwellr de „partij!” slechts een zeer gering deel uitmaakt. Zou Stalin ziah tot de verbanning hebben laten bewegen, vraagt hij, indien mien hem niet had aangetoond, dai de sympathie voor Trotzki en de zijnen onder het volk zeer groot is? Men moet het gevaar wel zeer dre'gend hebben geacht en het is nu maar de vraag, of men geen nieuwe gevaren in het leven roept. ■ r 1( De Fransohe gezant te Washington, 'v 1 GlaudelL c s --- Binnenland LEen quaestie Haazevoet Een beschamend rapport 1 Wie hebben de laatste jaren een paar droevige voorbedden gezien van slecht 1 opgezette financieele ondernemingen, die de Rpomsche 'dag in top vloerden en met het R. K. vioor hun naainr' gemakkelijker vertrouwen verwierven dan anders het geval geweest iziou zijin. 1 Nu izijin er meer instellingen mis gegaan en niet altijd was er van groote eigen schuld sprake: men verrekende zich, maar dat gebeurde ook door instellingen van grooten naam, die groote ji verliezen leden. | De constellatie na den oorlog is nu eenmaal verkeerd gezien, mien mioigie 1 dat nog izoo betreuren, het gebeurde 'vrij algemeen. r Maar er rijn ook ondernemingen ge: weest van lieden, die met de Roomsche vlag izwaai'den uit reclame oog, punt en die verder niet met de wijizle 1 voorzichtigheid handelden, welke hen , dan izeker dubbel geboden was. 1 Zoo was het met de R. K. Spaarver1 izékering-Maatschappij voor Katho'lek er ; waarvian de heer Haz'evioiet directeur ; was. Het is nu ongeveer een jaar gele, den sinds publiek werd dat het daarmee mis was en ook is duidelijk geworden dat de directeur nu juist niet brandi schoon uitging. De heer Haizevöet was initusschen nog lid van de Eerste Kamer der Staten Generaal en al woont hij de vergaderingen , naar we meenen niet meer bij hij is die functie nog altijd blijven bekleeden. Dai is natuurlijk verkeerd, iemand die ao< doet als hij gedaan heeft moet niet om j- Katholieke volk vertegenwoordigen. Ni nemen we volgaarne aan dat hem al we eens te verstaan izal zijn gegeven, da1 hij beter deed .zijn mandaat neer te leg t gen, maar in elk geval heeft hij dai: ! daar geen gevolg aan gegeven. De Residentiebode vestigde er nog pas geleden de aandacht op, dat een katholiek ; volksvertegenwoordiger tegen wien: > handelingen in het openbaar krasse be schulidigingen izijn geuit, maar rustig zijr izetel in de Eerste Kamer blijft innemen alsof daar een : erteganwoordigier var ons Katholieke volk kan worden ge duld, die op die wijize niet alleen zich zei! t maar ook de partij welke hij vertegen wioordigt in opspraak heeft gebracht. : (Natuurlijk kan men den mian nie' g ~ ' dwingen te gaan maar er moet dan toch duidelijk blijken, dat hij blijft tegen de wensch van de partij, die hem eertijd» gekoizen heeft. Verschenen is thans een officieel jaarverslag van de Venzekeriingskamefj te Amsterdam door de regeering inge-< steld om controle te oefenen over particuliere verzekerirg maats ha ppij n. In dit verslag nu wordt ook het een en ander onthuld over het beleid dat bedoelde heer Huizevoet heeft gevoerd aIé directeur van de R. K. Spaar verzekering St. Petrus. We lezen daarvan onder meer volgend fraais: i J Reeds in Mei 1924 hadden wij aan deze Maatschappij den ertnstig n raad gegeven toch vooral groote omzichtig-' heid te betrachten, vooral ten aanzien ■van het onkostenvraagstuk, er op wijdende, dat dit reeds zoo menige spaar-, kas in het derde en de daarop vo'genda jaren parten had gespeeld. Tio-ch is deze onderneming op het onkostenvraagstuk gestrand. ! Behalve, dat zij over 1924 een valsche balans publiceerde, heeft zij bij monde van haren directeur Haazevoet in September 1925 aan de Verzekeringskamer verklaard, dat ondanks de redactie en de voorwaarden van haaf spaarreglement, die coöperatief adniinistiatieloon zouden doen vermoeden* dit systeem, dat door ons ernstig veroordeeld wordt, niet werd toegepast» Aon de waarheid van deze mededeel ing werd toen niet getwijfeld, doch de invulling der Staten over 1925, al behelsden deze in Staat S 4 dezelfde met da waarheid strijdige mededeeling, bracht naar voren, dat de werkelijkheid anders moest zijn. Een onmiddellijk daarna ingeste’d accountantsonderzoek stelde oinomstootelijk vast, dat voor alle kassen, behalve voor de eerste, het coöperatief administratieloan ten voda was toegepast, hetgeen medebracht, dat men de zaak met een geheel ander oogj moest bezien. Dit was het eerste acaountantsrappotU dat ons omtrent deze Mij. onder dal oogen kwam, daar de directeur in 1925, op onize vraag om het rapport van den toenmaligen accountant der maatschappij over de balans vian 1924, niet dit heeft gezonden, doch volstaan heeft met ons een onbeduidend later rapport te sturen, den indruk gevende, dat dit het bedoelde stuk was. 1 Maar de resultaten van het in 1926 op ons verzoek ingestelde onderzoek van de heerein Elïes en Hamelberg toonden onomstootelijk aan, dat de .zaak zonder meer niet te houden was. Wij constateerden dus den noodtoestand.” We izullen met deze aanhaling maai!) volstaan, het is dunkt ons genoeg. Volkomen terecht vraagt de Residentieboda of het niet betreiuremswaardig en beschamend, dat op die wijize door een officieel college openlijk moet geschreven worden over een instelling die iziich tooit met het predicaat „Katholiek” en zich ' onder het patronaat stelt van een Katholieken heilige? Vervalsching, mededeelingen in strijd met de waarheid, fraude is hier schering en inslag bij de kwalificatie van het beleid van dezien directeur. En daarvan zijn duizenden eemvloiu-J dige katholieke menschen, misleid doojj het predicaat klaithoJiek, het slacht of fe geworden. 1 Maar niet alleen deze eerav|o|udigj. spaarders, miaajr ook de Verz'dkierin|gjs kamer heeft deze directeur trachten t< misleiden, iziooals hij ook zijn corntnis siarissen met vjalsc'he balansen en rap porten en onware medededingjan jageï heeft misleid, waardoor ook deizte men schen in opspraak izijn gekomen. ' Met voldoening mag althans uit hei bovenstaande worden gecondiukfccvd Wat door enkele commissarissen pegjn gen in het werk zijn gesteld om voor dt slachtoffers de zaak nog te redden. ■ Laten wij hopen, dat het juist is, dal dj daarin practisch reeds zijn geslaagd ' Maar al iziotu dit het geval zijn, dain is daarmede njog niet ongiedlaan gemardet het feit, dat hier weer op de meqst schandelijke wijze met het predicaat ,,Katholiek” is gesold, om geen erger | Woord te gebruiken. ' En is het dubbel beschamend, dat een directeur, pver wiens handelingen een vonnis wordt geveld, zooals hier boven Idioor de Verzekeringskamer geschiedt, fcustig zitten blijft als vertegenwoordiger van de Katholieken in die Eerste •Kamer. En opnieuw vragen wij aan het bestuur van de Kath-dde’-e Staatspartij, wat het hee t gedaan om aan ciezen on» houdbaren toestand e n einde te maken.” Menschlievend hulpbetoon Bij Koninklijk besluit is de bro|n(z|eia eerepenni(ng voor mens: blievend hulpbetoon en Lieflijk1 getuigschrift toegeke.id 'aan den heer A. Dutfek, buitengewoon 'gezant en gevolmachtigd minister van Ootsu teurijk bij het Hof vanH. M. de Koe •nangim,. Het was de heer Duffek diie indertijd, om precies te wezen op 27 Augustus 1927, een taeisje van 9 jaar, uit Sdheveningen af* i&tomslig, gered heeft uit den Vijver in dep \Vestbrockpo]tier, waarin het kind was ge» Iraakt.. , , De Minister van Buitenjandsche Zaken fhr mr Beelaerts van Blokland, heelt gis» terenmiddag ten Departemente van Builen» kndsche Zaken den heer Duf fek den eere» pe ruiling en het diploma uitgereikt. Naturalisatie van Nederlandsche werklieden in België Door den volksvertegenwoordiger van /Turnhout, den heer van Ho-eck, werd aan ;den minister van Justitie de volgende [Vraag gesteld: i „Tal van Nederlandsche werklieden, i sedert lang of kortelings in België wojnende of geboren in ons land uit Nederlandsche ouders, melden zich bij ons aan, (met den uitdrukkelijk en wensoh Belg te worden. Om de groote of kleine Belgische nationaliteit te verkrijgen, dienen •belangrijke sommen betaald. Daartoe zijn .werkelijk, deze werklieden niieft in staat, j [Hun weekloon volstaat juist om hun fa- j -puiiie te onderhouden. 1 Zoo werkelijk de onmogelijkheid van [betalen voor deze personen kan ingeroepen worden, is het hun dan niet rnoge*ijk de Belgische naturalisatie te bekomen I zonder de bepaalde sommen af te betaofen en, wel te verstaan, zoo ze al de j andere wettelijke vereischtien vervullen Lom in de Belgische gemeenschap te worden opgenomen. Men zou werkelijk beliioeftige menschen toch niet mogen uitsluiten, wanneer ze verlangen Bdg te worden.” De minister antwoordde daarop dat de groote Belgische naturalisatie onderworpen is aan een registratierecht van 2000 fr, de gewone naturalisatie aan een van 500 fr. Deze rechten kunnen tot de helft verminderd worden voor personen, wier inkomen niet het dubbele overschrijdt van het maximum der inkomsten, weitke van de supertaxe zijn vrijgesteld. Voorts kunnen de kamers geheele of gedeeltelijke vrijstelling der rechten toestaan, maar alleen wegens uitmuntende diensten aan den staat of aan de kolonie bewezen of wegens deelneming aan den grooten oorlog bij het Belgisch of bij een geallieerd leger. Openbare inschrijvingen |Ih de katholieke kranten mogen geen Inzamelingen meer worden gehouden, tenzij de toestemming van den Bis,schop is verkregen. 'Het voorschrift is niet nieuw, zegt ; „De Gelderlander”, voor enkele jarem is het ook gi ’n-s gepubliceerd. De kran- I ten hebben er zich eenigen tijd aan gehouden, maar tegen den stormi van aanvragen zijn ze op den duur niet bestand gebleken. Dat was trouwens b ave runenschelijk. Er wordt gevraagd voor de behoeften -van de stad, voor die van ( het land, en vervo'gens voor de nooden 1 der geheele wereld. Elk geval op zich zelf is even dringend. En weiger maar. Stel U in het geval van een redaktie, * bij wie een missionaris komt, die door ki stormramp, ’n hongersnood, of weet h ik door welke natuurramp vtan alles is ontbloot, — hij heeft geen dak om on- 8 der te slapen en de H. Mis draagt hij op k in de open lucht. Weiger maar. Inrnid* d dels moet er een arm gezin worden ge- d hoLpen, dat dre gt onder te gaan in ar- © moede. Een kerk gebouwd. Een bloos* w ter gesteund. Teikens klopt men bij een fcedaktie aan en vraagt ’n inschrijving g in, de krant. De redaktie moge overtuigd a «. izijn, dat er veel te veel van die inschrijvingen woijden geopend, izij weigert toch ü9 niet graag. De moeder van een tnisisionaf is staat vioor U : mijn iz|oon, zegt zij, leest de H. Mis in de vensterbank van gal zijn woning (een houten keet), — dpt lp kan toch izloo niet ? W'eiger maar. .Wie Y wil aan een arme de gajve onthoulden, ^ Welke goede mieins'cheln voofi hemj gereed J houden... als de kramt izijin armoede maari bekend maakt ? Eu toch, — het kon zoo niet voortN..j duren. De katholieke liefdadigheid ,r wordt dood gebedeld. Er Wordt iztap dikwijls gevraagd, dat het groote pu|3 bliek op de vele aanvragen niet meer let. Het reageert niet meer. e Derhalve: het werd tijd, dat de HoogEerW. Bisschoppen weer eens in„ grepen. Er moet gegeven wonden, vieel n gegeven, maar met orde en volgens een goeden regel. De anarchie meet uit onze liefdadigheid worden weggebannen, t. Men valle ons nu voortaan niet meer [, lastig met aanvragen, — als er geen bisschoppelijke toestemming bij is, gaan B E’e onvermijdelijk in de prullenmand. Welke aanvrage dian ook. t 3 VERLAAGDE POSTTARIEVEN, t Spoed- en gewoon drukwerk l Naar de „Tel.” verneemt, ligt he in de t bedoeling b,ij de ge wijzigde drukwerk'-ta1 lieven, welke, gelijk reeds gemeld, 1 Februari a.s. in werking zulleUj treden, een 1 onderscheiding’ te maken tusschen spoed1 en gewoon drukWerk. | 1 Stukken, welke volgens het eerste tarief > gefrankeerd worden — dit komt overeen! miet het thans bestaande dus f 0.02 voor ' de eerste 50 gram — worden op den voet als thans gebruikelijk' tegelijkertijd met de brieven verhandeld ein| verzonden. | Voor ’de tweede categorie kkomt een tariefsverlaging van 25 pet., dus il/3 cent voor de eerste 50 gr. De aldus gefrankeerde stukken — men denjke aan groote partijen catalogi, ander reclamemateriaal eU diergelijke — worden in de „rustige” uirefn verhandeld. Zijn dergelijke stukken b.v. in den laten namiddag of ’s avonds ter post bezorgd, dan volgt, tenzij de overige dienjst Wet eerder toelaat, verzending deni volgenden mlorgen. ' De postadministratie hoopt op deze w,ijze het publiek door inschakeling van; het eigen belang te beWegen het zijne bij te dragen tot een meer gelijkmatige arbeidsverdeeling op de kantoren. j --- Advertentie 3 .*JfSS & die 3 J Grijp in Uw vertwijfeling 1 3 iSjRf? . ' niet naar een van die nlUTlffl1 ' «kalmeerende" middelen, i die in werkelijkheid Uw longen verlammen. Toch ~ v ,behoeven Uw hoestbuien U niet nit slaap te houden. Neem , slechts de geheel onschadelijke, maar snel verzachtende' en slijmoplossende ' AKKERS ! ABDUSIROOP (MM 1 Voorde Borst ■ —— '■ --- FEUILLETON HAAR GEHEIM. De vreemde heer wachtte hem met een vreemd glimlachje op en groette het eerst, ' terwijl de graaf Georges aldus voorsteldie: „Mijnheer Roland, oudl-otficier der ca- 1 valerie, mijn oudste en beste vriend.” Georges boog even, drukte de hand van r miij'nheer de Muire en wachtte ’t vervolg af, In stede van eveniwel de voorstelling te 3 voltooien, hernam Jacques de Muire: ' „Het doet me genoegen, dat ik u zie. Men had mij reeds verteld, dat ge naar 1 Parijs waart gegaan.” 1 c „Dat moet een vergissing zijin geweest. * Ik wandel graag en zoo ben ik nu in de f buurt van Vésinet geweest. Bij die gele- 1 genheid heb ik mejuffrouw Lanoue ontmoet ,die te Vésinet hare armen had be- l tocht en we zijn toen samen naar huis 11 gewandeld. Maar gij zijt naar Parijs ge- l tveest, nietwaar?” , l „Ja... en bij rniijn notaris trof ik mijn- f lieer, die veel lust had om dit buitengoed é van mij te koopen en' op -mijn voorstel dadelijk bereid was ’t met nnj te gaan z: bezichtigen.” i I „Dat’s nu gebeurd,” zeide de voor den n jverste altijd nog onbekende heer, „dat’s b au gebeurd en over den koopprijs zijn wij t: t nagenoeg eenp.” „Met wien heb ik eigenijk de eer te ti spreken?” viel Georges Rtoland in. „Mijn v rriend de Muire presenteert mij wel aan h 1, maar vergat daarbij ook U aan mij voor, ti ,e stellen,” „Ge hebt gelijk Georges!” riep Jacyes de Muire en zijn verzuim1 herstellenjdle,, voegde hij er bij: „De graat Serge Gqlymine.” 1 i Bi} ’t hooren van dien, naam ontstelde de overste, doch' zonder dat hem dit was aan te zien en, op bedaarden toon sprak hij: „Ik geloof dat we elkaar al eens meer hebben gezien, mijnheer.” 1 „Niet ónmogelijk, mijnheer Roland, doch' ik herinner ’t mij miiet.” | „Ge waart immers bij den lijkdienst van mevrouw de Muire.” I „Ja, ik vergezelde toen den markies dé Brangle en den burggraaf de Liscot, mijne vrienden.” 1 „Mijnheer is lid van dezelfde club als ik,” viel Marcelle’s va-der in, en we zijin overigens nog kdqnissen vrn ouden' datum... eenige jaren geleden was mijnheer een trouwe bezoeker van de badplaats Aix in Savoye.” „Waar gij elk jaar een dag of acht doorbracht, orni bij ’t einde van het badseizoen uwe vrouw af' te halen. Ha zoo, de heeren kennen dus elkander reeds lang, al is die kennismaking- met het oog op ’t korte tijdsbestek, ook nooit biz'onder intiem geworden.” | De overste wist thans wien hij voor zich had. ’t Was de man, dien mejuffrouw 1 Lanoue gezegd had, dat de beschermer moest zijn van den spoorwegbeambte, die beweerde de revolver van Médéric de Mes- i tras te hebben gevonden. i De gelegenheid was schoon, om' al pratend, de eerste inlichtingen te verkrijgen, 1 voor ’t onderzoek, dat hij' met de gegevens hem door Hélène Lanoue verstrekt, krachtig wilde doorzetten. „Ge zift dus voornemens, mijnheer Goljr* t i rniyne,” sprak (hijl oip hloffelijken toon, „om1 , id'c:eigenaar te worden van dit buitenverblijf, dat mijn vriend Jacques vam| de hand i hand wil doen. Ik moet u inderdaad ‘m'ijn : compliment maken over uwe keus. In de 1 omstreken van Parijn zoudt ge lang m'oeten toeken om iets fraais te vinden- Voor ons is aan dit verblijf een zeer treurige geischiedenis verbonden, maar voor u...” i' „Voor mij eveneens,” viel Golymine dadelijk in, „voor mij eveneens- Ik heb een 1! groote deelneming gevoeld voor de ramp, die mijnheer de Muire getroffen heeft en ! ’t zou mij pijn’ijle genoeg zijn, deze villa ! te bewonen, doch ik wemg'h die niet voor mijzelf te koopen.” I ; „Voor wien dan?” | t „Voor Tekening eener finantieele 'instelling die haren zetel inj Oostenrijk heeft, doch die ook in Frankrijk eeln| filiaal van hare zaak -wil oprichten. Ik ben geldelijlk bij de vereeeniging betrokken, en hare vertegenwoordiger te Parijs. Men zoekt in de I meeste h'oiofdstedèn in ’t bezit te komen van vaste goederen, dat behoort tot de middelen, die men dient aan te wenden oml het vertrouwen te verhoogen eni ik meen Ook, dat bij u de groote assurantie-mbatschlappij'en op gelijke' wijze te w'erk g.\an.” „Indien ik' u goed begrepen; heb, zoudt ge dus deze villa, als de koop gesloten Werd, weder willen verburen?” I „Z010 is ’t, mijnheer, en het liefst zag ik, dat mijnheer de Muite onze huurder w'erd, hoewel ik begrijp, dat mijnheer de Muire niet verlangt oml hier te blijvetaC wénen.” I j „Neen, dat doe ik zeker niet,” verklaarde Marlcelle’s vader, . „Maar ge hebt den tuin nog niet bezichtigd, mijnheer Golymine, en ik' verzeker dat hij die moeite dubbel waard is. Dit pad langs, als als ’t u blieft!” „Mooi zoo!” dacht de overste. „Jacques weet niet, dat zijn dochter piet Hélcinje Lanoue achter in dan tuin is, ik ben benieuwd hoe de dames dat heerschap zullen ontvangen. Wat zal Hélène vreemd opziein als ze zijn naam hoort. | Langzaam' geleidde de huisheer den graat Golvmine naar de zwaar getakte eikeboomen ,in welker schaduw de jonge dames zaten, wier bijzijn mpg aan het oog der wandelaars onttrokken was. Georges Roland volgde op eenigén afstand en vóórzag eeln soort van theatraal effect. I 1 Niets van dien aard. Marcelle bleef koel en afgemeten, terwijl Hélèiqe al zeer weinig verrassing toonde bij ’t hooren noemen van Golymine’s naam. Zij onderzocht niettemin met groote aandacht ’s mans gelaat, dat zij' in de kerk van Saint-Aügustin niet zoo van nabij en, zoo nauwkeurig had kunnen waarnemen, 1 „Nog flinker dan ik dacht,” mompelde Georges Roland tusschen zijn tanden. Menig ander zou in haar plaats ten minste bleek zijn geworden met dien Golymine voor zich ,den man van wien zij weinige minuten te voren zulke verdachte geschiedenissen heeft gehoord. Aan Hélène was letterlijk niets te bespeuren, althans niet voor iemand, die haar niet zoo bepaald in het oog had als ik. Ja, ik heb in haar een hulp uit duizenden, dat is zeker en miet vereend© krachten zullen wij wei ’t geheimzinnig hulsel van dien Golymine en dien' Maurevers weten weg te rukken.” | Het onderhoud met de dames duur die niet langer dan, een [raar minuten, waarop de graaf de Muire met zijn be z i eker de it wandeling door den tuin vervolgde. Georgies (Rloland hoorde hoe Golymine de graat zijin .s compliment maakte o|ver de schoonheid zijie ner d ochter en hoe hij vroeg naar dien naam der gouvernante ,wier voorkomen hem zeer n scheen getroffen te hebben. n Maar Georges vond in der haast toch nog gelegenheid om fluisterend met Hélène q Lanoue een paar woorden te wisselen. „Daar hebben wij hem nul” zeide Geor,s ges Roland, ’t Is ook de man spaar wien ,r ge in de kerk geintormeerd hebt. Kent ge hem nu?” f. „Neen, ik moet mij vergist hebben. Hij j gelijkt op iemand, dien ik vroeger gekeqd heb, doch die is ’t niet; maar waar ik wel van overtuigd ben is, dat die Rus den verdachten spoorwegbeambte moet hebben n omgekocht om mevrouw de Muire te viermoe -den» | h ! ' V , ;t Na ’t bezoek' van den graaf Golyrating t_ was het den overste Roland maar al te duidelijk dat hij in de zaak van Médéric e de Mestras al zeer weinig zou vooruit komen, zoo hij het buitenverblijf van zijn e vriend Jacques de Muire niet verliet. ,e De strijd voor ’t recht, door Hélène Lae noue te Vésinet begonnen, moest volgens hem te Parijs worden voortgezet, maar hij t> wilde daarom nog geen afscheid nemen ir van zijin vrienden o p ’t kasteel des F-rênes, ;t vooral niet, nu hij Hélène zijn liefde n had verklaard. 1 Met zijn vriend de Muire had hij, nja het u- vertrek van den Russischen, graat, die niet rJ langer dan een, uur op de villa was gee | weest, reeds een lang onderhoud gehad, fe waarbij hij zich nochtans wel gewacht had p de namen van, Médéric en Marcelle te noee men. De graaf de Muire had hem bij die pledhn tigheid gezegd, dat hij zijn vaste goederen wilde te gelde maken en met zijn, dochter eigens in een, achterhoek van FrankrijW wilde gaan wonen. Hij beschouwde zich als| een geruineerd mian, en scheen de hoop te hebben opgegeven van ooit het zoo spoor» loos verdwenen fortuin, der gravin terugj te vinden. Hij was ten einde raad en hij dacht alleen aan ’t verkoopen, zijner goq» deren, om vervolgens zoo spoedig mogelijkl te verdwijnen. * Hierop had Georges Roland hem ernstig] onder ’t oog gebracht, dat hij het recht; niet had, om op een dergelijke wijze de be* langen van Marcelle te benadeelen en dat dat hij aan een vriend de taak kon op» dragen, als hij zelf daartoe geen moed of veerkracht genoeg bezat, om alles ia ’t werk te stellen, ten einde eenig spoor te ontdekken van het verdwenen lortuitt 'Georges wilde de taak op zich namen en tevens met den notaris de middelen be» ramen om het geld op te sporen, dat blijk!» baar in slechts weinige dagen zoek was geraakt en hierop had Jacques de MuiiS aan zijn vriend de meest uitgebreide vol. macht gegeven; hij’ had hem zelts gemach» tigd om de meubels te onderzoeken vart zijn huis op den boulevard Malesherbea, om te zien of de gravin niet ergens eenige aanwiijzigingen verborgen had, omtrent haar actiën en obligatiën, of ten minste de tl» tels en de nummers ervan! had opgeschrej» ven, zonder welke hét hijnia ondasnlijür! ^ werd |o!m dé verdwenen papieren; op tc| sporen, die haar hoogstwaarschijnlijk on** vreemld zijn, daar zij zulk' een ontzaglijks waarde toch niet kon hebben wegigiqgevej^ qf vernietigd. (Wordt vervolgd;. ---