Advertentie HAAR --- Advertentie Kaïvarstraa 136 I AMSTERDAM Laidschestraat /8 Rjzenjjra ht 60 ROTTERDAM Hoogstraa 243 UTRECHT HAARLEM- CORSELETS met breeJen Binnenband Onze recl me aanMng Model 9039. . . < 3.95 „ C 101 ... I S.90 Prachtige modellen, zeer sol ede volgens bovenstaand cliché Heuvelstraat 49 --- Advertentie ,., --- ONZE KIPPEN Het fokken van Scheikuikens Gallus schrijft in Avicultura: Dit is altijd een kwestie van veel belangj voor den hoenderfoker, na het te voorschijn komen der kuikens: hoeveel hennen ea, hoeveel hanen. Hiervan toch hangt voor, een groot deel het welslagen der fokkerij af, want niet alleen, dat de haantjes weinig waarde hebben, dus de waarde van het broedsel door het aantal hennetjes bepaald wordt, maar door hun buitengewoon grooten eetlust en hun brutaal optreden, maken zij de hennetjes duur en zijn daarbij de oorzaak, dat deze slecht groeien. De haantjes toch zorgen steeds vooraan te zijn om de beste en meeste beetjes tot zich te nemen. Van het dure knikenvoer krijgen zij het grootste aandeel terwijl van de extra hapjes zooals een door de kloek of den eigenaar gevonden worm en dergelijke versnaperingen meer, verreweg de meeste in de kroppen der bazige haantjes terecht komen. Hoe meer van deze de toom dus telt, des te duurder is het onderhoud en des te slechter gaan de hennen vooruit. Geen wonder dan ook, dat menige fokker zoo spoedig mogelijk de haantjes uit den toom verwijdert; het is voordeeliger deza meteen maar weg te geven, zonder er iet» voor te ontvangen ,dan ze aan te houden. Deze regel geldt natuurlijk niet voor hen die heel vroeg in het voorjaar, speciaal voor den slacht fokken, voor dezen hebben de hanen minstens evenveel waarde als de hennen. En ook voor den rasfokker zijn _ ze soms van groot belang. Maar de doorsneefokker stelt op het be11 ‘ zit van ’n groot aantal kraaiers geen prijs. n‘ Hij zal er dan ook goed aan doen hen van te de hennetjes af te zonderen, b.v met het in doel ze slachtklaar te maken. Het dure n- kuikenvoer behooft daarvoor niet gebezigd e_ te worden: het gewone hoendermeel is reeds voldoende. Ook is een kleine advertentie in dit blad een zeer geschikt middel om voordeelig deze overcomplete diertjes z van de hand te doen, en een ander liefhebber aan iets goeds te helpen. Voor de henift netjes is het vertrek van elk haantje voors- deel. -n Het is te begrijpen, dat er reeds heel wal in nagedacht en gesproken is over het wegr- werken van dezen nadeeligen factor bij het 'e, broeden. Zoo af en toe duikt er zelfs nog ,j- wel eens iemand op, die beweert reeds aan de eieren te kunnen zien, of op een andere wijze weet, welke hanen en welxe hennen leveren. Dit zou natuurlek een heel groot -I_ voordeel zijn, want dan uehoefde men, om 3e hennen te fokken, alleen maar de eieren at te doen bebroeden, welke hennen bevatten. K En dan was tevens de vraag over het al at of niet bevrucht zijn meteen opgelost, a_ doordat zoo’n kunstenaar toch niet een ei 0r als „hen bevattend” kan aanwijzen, wang_ neer er niet eens een kiem in voorkomt ,n Meermalen hebben wij zulke „bekwame" 'n lieden ontmoet, waaronder zeer achtens' waardige menschen, die zelf stellig van hun 31 kennis hieromtrent overtuigd waren. Dikr' wijls hebben wij de proef laten leveren, ale- tijd zeer punctueel, maar steeds weer moesr- ten we constateeren, dat er niets van uit n. kwam. Wanneer dezelfde eieren meerma,n len ter onderzoek aan denzelfden persoon ; werden aangeboden, dan klopte de aanwijzing van: bevrucht, onbevrucht, haan, hen, den tweeden keer niet met eersten. Werd b- een hoeveelheid eiren voorgezet van een et aantal hennen, bij welke nimmer een haan )e aanwezig was geweest, dan kwam er toch t- een opgave van de eieren welke onbedj vrucht zouden zijn, en eveneens welke .j’ van de bevruchte hanen, en welke hennen zouden leveren. Ons is geen enkel geval £ bekend, waarbij zoo iemand al was het e- maar bij benadering, succes had met z’n st onderzoek. Toch is er nog wel iets te bereiken, wat de scheiding van dit pasgeboren goedje • betreft n.1. door middel der z.g. scheikuiken-fokkerij. Er zijn n.1. verschillende rassen en variëteiten, waarvan bij kruising de nakomelingen zoodanig geteekend zijn, dat reeds terstond de geslachten te onderscheiden zijn: de jonge haantjes dragen dan de kleur en teekening der hennen, dc hennetjes die van den haan. Jaren geleden hebben we in deze richting wel eens proeven genomen. De zooeven genoemde voordeelen achten we groot genoeg om de waarde der scheikui* kenfokkerij te leeren kennen. m •MM‘~~‘~~~~TT~mnwrrnTiirTrMrBrrTT—rmnrrmmi— ■ r i ■■ mi—■ Zooals gezegd Is liet aantal hiervo op te zetten kruisingen groot, zoodat keuze genoeg is. Bij de meeste zijn de h nen z.g.n. goud-, de hennen zilverkleuri zoodat de goud Braekel-haan met zilv Braekel-hennen, ofwel de Patrijs Leghoi haan met zilver Duckwing hennen. Zei veel ook komt de zwarte kleur bij den hai in aanmerking, terwijl de daar tegeng* stelde hennen dan koekoekkleurig zijn. Zc levert de zwart Mechelsche haan gekrui met de koekoek Mechelsche hennen de g< wenschte scheikuikens. Niet altijd behoeven het echter variété ten van één ras te £ijn, want tegen dez koekoek-hennen is evengoed een zwart M norca haan te plaatsen. De zooeven gt noemde goud Braekel haan kan ook m( zilver Wyandotte hennen gepaard wordei en de patrijs Leghorn haan met silver pen cilled Wyandotte hennen. Bekend is het, dat in sommige streker waarde scheikuikenfokkerij beoefend werc dit met veel succes gebeurde. Dat wil zeg gen, dat van de scheikuikens ook direct d haantjes af te zonderen waren, en verkoch konden worden. Natuurlijk waren de zo. gefokte hennen niet voor de fokkerij ge schikt, wijl hun kleur die van den haai was, dus bij goud gekruist zilverparinj goudkleurig, wat vanzelf uitsloot, da ze ook „scheikuikens” konden leveren overigens waren deze kruisings-pro dructen van den nutfokker vai groote waarde, daar zij uit den aard de zaak flinke groeikracht en sterke legcapaciteit bezaten (kenmerk van een eerst* kruisingsproduct. Nu lijkt het misschien vreemd, dat deze fokmethode, welke toch zoo buitengewoor vöordeelig schijnt te zijn, niet meer toegepast wordt. Onder onze categorie (de stadshoenderhouders), hoort men er nooii van. Toch is het wel te begrijpen. Zij, die het beproefden, zijn er weer mee opgehouden, om verschillende redenen, maar waarvan wel de voornaamste was, dat de onderscheidingsteekenen te gering zijn. Zij, die wel eens zwarte hoenders fokten, weten, dat de kuikens met zwart en wit dons bedekt zijn, in hoofdzaak zwart met witte borst en vlekken. Geheel zwarte kuikens zijn zeldzaam en ook niet gewenscht, want deze vertoonen, ouder geworden, doorgaans bruin in rug en vleugels. De koekoekfokker weet, dat de kuikens van zijn dieren eveneens zwart zijn met witte vlekken, zoodat het scheiden van al deze zwart-witte kuikens zooveel routine vereischt, dat de stadshoenderfokker met z’n enkelen toom kuikens deze handigheid wel hooit zal verkrijgen. Hetzelfde geldt voor de patrijs gekruist zilverkruising. leder fokker kent de bekende, gestreepte teekening van patrijs Legfiorn-kuikens. De kuikens nu van zilver duckwing Leghorn zijn precies zoo geteekend en bijna zoo gekleurd. Een heel nauwkeurige vergelijking toont aan, dat de kleur nisschen de over den kop loopende streepes bij de zilverkleurige, dus de haantjes, ets lichter is dan bij de goudkleurige hennetjes. Zij die honderden van deze diertjes okken, zullen zich daarin waarschijnlijk )p den duur niet vergissen, maar hij, die hechts af en toe een toom fokt, zal zoo veinig vertrouwd raken met dit kleine verschil, dat hij de haantjes er niet om weg :al willen doen. Het literatuurleven in Amerika. In een onlangs verschenen werk, waarin Ie commercieele zijde van de literatuur loor een deskundige belicht wordt volgens ypisch Amerikaansch gez.chtspunt, wordt Ie vraag of men bij zijn literaire productie ok bedacht mag zijn op finantieel gewin eantwoordt met een volmondig ja, lomans die niet geschreven worden met et oog op een ruim debiet, hebben volgens chrijver geen waarde en recht van bestaan >e schrijver moet leeren zijn literatuur als andelswaar te beschouwen, hij moet wem dat het onmiddelijk marktterrein niet et publiek maar de kring van uitgevers n „literary manager” is. In Amerika heeft e ondervinding a.doend bewezen, dat een oek alleen dan een hoog oplage cijfer beaalde indien er een geweldige reclame oor gemaakt werd. Interessante bijzonderheden meldt schrijer over de oplagen welke een boek gemideld in Amerika bereikt. Het normale succes van een roman beraagt 5000 ex. In doorsnee ontvangt de tteur alsdan een honoraium van 1000 dolr. Onbekende auteurs kunnen hoogstens ) een debiet van 2000 exemplaren rekenen, rigeen in den regel gelijk staat met een morarium van 250 dollar. Zelfs de meest :roemde auteurs brengen het zelden tot eer dan 20.000 ex. Per roman beteekent it voor hen een honorarium van 4000— 100 dollars. Meer lucratief zijn de feuilletonromans, >or dagbladen en zoogenaamde short sto-S voor de magazines. Sinclair Lewis, ill Caine, Harold Beil Wright ontvingen >or het eerste publicatiereekc van een roan 500.000 dollar. Daarbij kwamen dan ig een ■ nevenverdiens.e van ongeveer .000 dollar voor vertaal- en filmrechten, iteurs met zoo’n fabelachtig inkomen zijn in Amerika wel een twaalftal. Door de dende magazines wordt een goede short )ry niet zelden met 530 dollar gehono.rd. Rudyard Kipling ontving voor een ort story eens een bedrag van 5000 dol— voor een Sherlock Holmes novelle >rd in 1924 eveneens gaarne 5000 dollar taald. --- De kinderen van de Opera- zangeres. iunmy Gruhner. | Zij waren zoo heel anders als men eich ’t tooneie' .olkje gewoon ijle voorstelt. Zij wisten van het theater niets meer dan andere kinderen der were dstad, en zij kwamen er niet meer dan Jslechts af en toe ’s middags in een kindir oorite.ling Toen vader de .eiding van e«n zomertheater o. ernam, en vooitaan werd aangesproken met „Mijnheer de Diiecteur” bleef het nog precies hetzelfde. Voor zijn ernstige jongen en zijn levenslustig klein meLje bleef hij steeds slechts „vader’ , evenals zijn vrouw de zangeres, „hunne moeder’ was. Zij was zelfs inzooverre het haar beroep toeliet een goede moeder van Heinz en Olly. De beide gezo .de b’oz.n Üe blondharige kinderen, die zooveel op haar man geleken, dien zij wer.celijk liefhad, weren haar giootste schat. De kunstenaar mun.chen lee d n een.oudig en ge-ukkig in hun huwelijk en de kinderen kregun ton gewone buigerlijke Opvoeding. Zij hadden nog nooit hunne ouders op het tooneel gezien, dat wilde de moeder niet. De vader had er n'et zooveel op tegen. Hij had wel eens graag van het tooneel naar zijn kindertjes in de zaal gekeken, hij had hun wel eens graag stLletjes to.geknikt en hij wi.de de b-ijde kleine Ony wel eens zien lachen. Want Oüy lachte altijd. Daarom twas zij’s vaders lieveling. Heinz, zija ion er en vond hii vieel te ernstieu... ■ ta — J beetje meer van Heinz, dan van het lachbekje-jiuist omdat hij zoo ernstig was. En zij dacht, moer aan hem dan aan het kleine meisje, wanneer zij bezwaar maakte, om voor de kinderen op het toonec te verschijnen. Het was i toch al niet gemakkelijk om den vroegrijpen knaap, die zoo’n gesloten karakter had, goed te begrijpen. Toch liet zij hare kinderen ook genieten van hare kunst. Wanneer zij eens een avond niet behoefde te zingen, dat gebeurde helaas maar zelden 11 dan zat zij aan de bedjes der kinderen, en na het avondgebed zong zij het eene lied na het andere, totdat de kleinen zacht insluimerden Vandaag was het weer zoo’n schoone, ka me, gelukkige avond g weest, waarop de kunstenares a s een zeldzaam iets genieten mocht, wat voor andere moeders heel gewoon is. Zij liet de kindertjes al hun lief en leed ver lellen, en zij begreep zoo goed al die kleine verdrietigheden en te eurstellingen en toen de kleintjes in hun lang nachtgewaad hun avondgebed- baden, toen herinnerde ook zij zich nog haar kinderlijke geloof uit haar gelukkige jeugd, waaraan zij reeds lang niet meer gedacht had, en dat nu weer boven kwam Daarom ook was haar stem nu zoo weemoedig en teer, zoo zacht en zoo warm toen zij hare kinderen in slaap zong. Dikwijls genoeg had de vrouw van den directeur forsch, meesleepand en hartstochtelijk gezongen, maar zoo verheven schoon als deze avond voor haar eigen kinderen had zij zich zelf nog nooit gehoord. Ja, zoo had het feitelijk moeten blijven. Maar de man begrijpt soms niets van die heilige en teedere band, die er tusschen moeder en kind bestaat. De directeur was een oppervlakkig man en nam alles even licht op. Zijn kleine Olly, zijn zonnetje had precies denzeltden aard. En daarom konden zij het zoo goed miet elkaar vinden. Zijn vrouw echter begreep hij dikwijls niet, e.en min a’s Heinz zijn jongen, die zoozeer op haar geileek: zij konden beiden zoo zwaarmoedig uit hun oogen kijken. Daarom deed hij het... en daarom beroofde hij moeder en zoon. Want hij gaf Olly immers een geschenk... Haar ter liefde geschiedde het en zij was er luitgelfltien blij om Het was OUy’s verjaardag, zij werd acht jaar: ’t was juist in het harije van den zomer en snikheet. . Ja, toen ... ja, toen ... kreeg zij iets buitengewoon moois van haar vader... 1 ’s Middags ... het was nog wel op Zondag 11.. mochten zij en Heinz mee naar het theater in een loge, naar een echte operette, die eigenlijk alleen voor vo wassenen bestemd was... en waarin moeder zong. Maar ze mochten het niet aan moeder verraden.... Dezie keer verklapte Olly het niet, maar van tijd tot tijd zat zij maar eens heimelijk te lachen. Wat zou moidcrtie toch wel zeggen, als zij haar zag? In het theater... in de loge.. . haar twee kinderen ? I.... I I Toen zij naast elkaar in de log«e zaten, gaf Olly haar broertje een licht n duw in de lenden. Wie gaat er nu toch zoo in een theater zitten, met zoo’n eigenzinnig grimmig1 gezeht, waaraan ij. men d adelijk kon zien, dat hij er een :ts hekel aan had. Heinz verveelde zich er verschrikkelijk en zei: „Ik zou veel >e liever naar huis gaan. Moeder vindt het an zeker niet goed, dat wij hier zijn” ne Wat was me dat toch een verve ende lt- jongen 1 Olly zuchtte. EerT van kwaadet heid en later — toen de muziek begon ;.w en het doek omhoog g ng 'van zwellend en genot. Och, hoe mooi... hoe pracher tigII Men gaf „De Geisha”... (ja30 pansch theemeisje). De Directeur vond, dat die operette m gerust door kinderen gezien mocht hij worden. Zij verstonden er toch niets ar van wat daarin gebeurde en zij behoefer den het ook niet te begrijpen, ze hadden genoeg te kijken... De Japansche rd toon be schikking... de verschillende an klederdrachten... de gracieuze dansen. :ts Zonder dat iemand het zien kon, keek .. [ de directeur naar zijn kinderen, die in ap de voorste loge zaten, natuurlijk de ee kleine Olly vermaakte zich kostelijk .. en haar gezichtje straa de... Maar de jonor gen ? Allemachtig I!.. zoo spijtig en tr- zoo somber had hij Heinz nog nooit et gezien... Hoe kon een elfjarigs knaap er toch zoo uitzien II | et, En... maar wat was dat? 11... Dat ns was nog nooit gebeurd... 1! ie De stem van zijn vrouw was niet erg In vast... neen., .het is wser voorbij. , ee toch nog aarzelend... ja, toch nog .. ., dat had zij anders nooit. Zij was im;*e mers beroemd om hare stemvastheid... n En.. . waarom zong zij juist nu zoo ?... ch Maar dat alles klonk nu immers veei ’n te droevig... Zoo moest zij immers pas mi zingen in het klaaglied der ..Geisha”: ■ IMI*! l „als ook in smart het hart U breekt.. l o, zing, en d ns dar. wilden onstuimig”. [ Olly juichtte, toen het doek viel: t „H einz, Heinz ons moedertje is de mooiste I! Niemand kan zoo prachtig ! dansen en zingen als zij.. en zij had het'fijnste kleed aan !!... l De sombere bleeke jongen staarde L echter Idfroevig voor zich uit, zonder iets te zeggen. Hij dacht slechts aaD een d ng: „Zoo gauw mogelijk hier weg zien te komen’ . Zij heeft een narren: kleed aan, zooals de anderen zij danst en zingt zooals de anderen.... ; onze Moeder. Achter de coulissen beklaagde de vrouw van den directeur zich tot haar : man : „O, hoe kon jij me dat aandoen : de kinderen hier.*.. ? - Hij ■voelde, dat hij ongelijk had, hij had het geweten dat zij het niet graag : had- Maar juist daarom antwoordde hij i nog meer geprikkeld: „Wees toch niet : zoo dwaas 1 Waarom zouden die arme kindertjes dat genoegen niet mogen hebben I l De zangeres zong het zoete klaaglied der „Geisha” voor haar jongen. * Al haar smart legde zij er in... heel haar vurig verlangen naar een stil huiselijk geluk. Vandaag had zij op het tooneiel gezong n ... zooals zij anders ; voor hare kinderen zong., Maar de , knaap begreep het niet... hij was te , jong... te koppig... Hard en koud blikte hij zijn moeder aan ..; en die zong en danste.. en liet zich kussen , door vreemde mannen... En hij beet op zijn lippen ... want hij wou niet schrei: n i Zou hij haar nog terug kunnen win; nen van aviopd, als, zij aan zijn bed zat en zong ? Misschien begreep hij haa* thuis beter... bij haar arme, weeke, droevle jongen, over wien zoo’n groot leed gekomen was... De moeder kwam bij het bed harcr kinderen zooals altijd... alleen een! beetje schuw ... als iemand die vreemd is... Olly was nog geheel opgetogen over hetgeen zij genoten had .. Heinz was stil. Slechts toen zijn moeder wilde zingen, ziei hij brutaal: „Och, ik heb vandaag al genoeg van dat gezing, ik wil niets meer hooren” en hij draaide zich om naar ld en muur. ji De Moeder stond op en ging heen.., „Warron doe je lo h zoo onhetbe* lijk tegen ons lief Moedertje ? I En. zij was zoo mooi.. de knapste van allemaal 1... En wat zingt ze heerlijk, en zij dmste zoo fijn en haar costuum was zoo schitterend. Ik ben er trotsch op, echt trotsch op onzie moeder, ze is een beroemde zangeres... ) Heinz echter begroef zijn hoofd, diep in het kussen, want hij kon het niet uitholden, hij moest schreien. En hij wilde wel, dat het donker zou wonden in zijn hoofd... zoo denker als een stikdonkere nacht, dat hij dien m.d!dig maar zou kunnen vergeten. Maal het hielp niets.... Hij was er vol van, hij zou het nooit uit zijn gedicht:n kunnen zetten, ied ren dag opnieuw zou het voor zijn geest komen. Zij draagl narrek‘e°r n, zooals die anderen, z’n^t en dimt :oo as de anderen...*' m’n Modder...! I --- Twee nieuwe stichtingen van groote Het nieuwe Pauselijke Instituut voor Christelijke Oudheidkunde in het Russische Seminarie „Het Russicum" Paar Prof. Frar.z Xaverius ZimmermianW te Rome. I Nog slechts enkele weken geleden heeft Paus Pius XI het nieuwe wereldmuseum (voor het Missiewezen en Volkenkunde in het Paleis van Lateranen geopend; thans beeft hij de eeuwige stad weer verrijk! piet twee nieuwe in i:htingen van groote pultuur-historis he waarde, h t ni u ve Taupelijke ins ituut vcor Chri tclijae Ar h o’o gie en het Russische Seminarie „Het Rus bicum”. I Op het Esquilinum in Rome, vlak bij de kerk van Santé Maria Maggiore, ont ptaat i.oo langzrmerhand een heele stadwijk met katholieke gebouwen: H t Pauselijk instituut voor Oo.tersche aangelegenheden, het Bijbelinstituut, hit College der J-otnbardijnen, het Russisch College en het Instituut voor Christelijke oudheid zullen er verrijzen. Z.Em. Kard. Pompili, Vicaris van Z. H. yoor het bisdom Rome, verrichtte de Liturgische in egening der gebouwen, waa na jZ. Em. Kard. Gasparri in naam des PauBen het instituut opende. Bij de plechtigheid waren tegenwoordig de kardinalen Vanutelli, Mtrry del Val, OBisleti, Ehrle, Pcm i i. Tac i alsmede jtal van diplomaten, die bij den H. Stoel geaccrediteerd zijn, de leden der Paucelijke hofhouding, Bisschoppen en Prelaten, en verschillende vertegenwoordigers vrn wetenschappelijke instellingen en ve eeni ingen .De plechtigheid hrd plaats in de groote aula van het instituut, waar tusschen groen en Pauselijke kleun n borstbeelden prijkten van Paus Pius XI en van J. B. de Rossi ,de grondlegger van de wetenschap der Christelijke Ar h ologie. De directeur van het instituut, Mgr. Kirsch, hield de openingsrede en ging de oorsprong en de geschiedenis na van het Pauselijk instituut, de inrichting, en de greo e be:eekenis van de wetenschappelijke navorsching der getuigeni sen en gedenkteekenen der eerste eeuw. n der christenheid en der eerste christenen. Na Mg-r. Kirsch sprak in naam van de Pauselijke Commissie voor gewijde archeologie Mgr. Respig! i, die in herinnering bracht de werkzaamheden der comjnissie, ges i :ht door de Ro-.si, en die nu een waardïgen zetel ontvangt in het gebouw van het instituut. Eindelijk nam Z. Em. Kard. Gasparri Jiet wco d, om te spreken over al h.tgeen !Z. H. de Paus verwacht van het nieuwe instituut voor de kerk en voor de weten eebap. Niet genoeg kunnen de getuigenissen en gedenkteekenen der eers e eeuwén van het christendom bestudeerd worden. Naa tna e e meer bestudeerd en doorg ond worden, zullen ze meer de onieilbare waarheid van de Katholieke Kerk bewijzen. Het is de wil van den H. Vader, dat de [jongere geestelijken een goede archio'ogische opleiding ontvangen, en dat i - juist het greo e gewicht, dat de H. Vader hecht aan het nieuwe ins ituut voor chri telijke oudheidkunde ,dat de Kardinail, in naam !des Pausen geopend verklaarde. Zaterdag werd insgelijks op hetzelfde te tein, naast het Pauselijk ins ituut voor christelijke oudheidkunde, de eerste ste n gelegd van het Russisch college of Instituut voor Rusland dat den na m zal dragen van „Russicum”. Z. Em, Kard. Sincero, voorzitter van de Pause/ijke commis ie „pro Russia”, legde den eersten steen, na dien volgens liturgisch voorschri t gewijd te hebben. Het groote steenblok werd in den grond gelaten, waarna Mgr. d'Herbigny een redevoering hield, over het doel, dat Z. H. Paus Pius XI beoogde met de stichting van dit nieuwe college. Niet alleen zullen jonge Russen hier hm wetenschappelijke en geestelijke opleiding ontvangen, om als katholieke priesters te gaan werken in hun vaderland en tuier hunne landgenco en, maar tevens zal het instituut een centrum zijn, van waaruit alle acties vcor Rusland zullen voorbereid en geleid worden. Het instituut staat onder de bescherming van de H. Theresia van het Kindje Jezus en wordt opgetrokken naast de aloude kerk vanden H. Antonius Abt, volgens de plannen van Prof. Munoz. Bij de plechtigheid waren tegenwoordig de kardinalen Vanutelli, Bi ie‘i, Lu idi, racci en Ehrle, evenals Mgr. San', de Samper, Maggi o r doom van Z. H. den Paus, m Mgr. Cacria Domini ni, Maestro di Camera van Z. H. | Mgr. Paglialunga schreef een latijn1sen latijnsche oorkonde, welke onderteekend door de kardinalen en hooge autoriteiten in den steen was opgesloten. --- De kapitalistische geest b In het officieel orgaan van de Kath. t Jonge Werkgevers in België, lezen we: 1 Door kapitalistische geest verstaan wij hier niet de gegronde zorgen en bekom• mernissen en strevingen naar ’n zeker tijdelijk gewin, om ons zelven en de ons toe1 ver.rouwden al oo te verscha'fen 1 ct levensonderhoud en het con ort vereischt volgens stand en omgeving en tijd waarin wij ■ leven. Wel verstaan w,ij hierdoor dien geest 1 welke de mensch heel en al doet opgaan 5 in exclusieve; strevingen naar ge.vin-cn nog^ altijd-gewin, met het eenig geprimeerd le! vensdoel „geld verdienen”, waar n dan ook 1 het „goud veroveren” levensdoel wordt. Die geest maakt dan ook van den mensch om hier Weber na te spreken, een vakmensch, zonder geest, een genotsmensch 1 zonder hart. Terecht schrijft Dr. Missiaen 1 in het boek St. Thomas, waar hij behandelt : „De e cnomisri e ge ’a h e naar Sint Thomas, en het moderne kapi aiisme” : „De kapitalis ir cl e geest verdort door de kou e ’ hebzucht a'le zie ewaarde a' e evemwaarde ' wordt den Moloch van den arbeid geo f'erd, alle strevingen en belangen van geest en f hart worden het zaakje ten o Ter ge rac'ht, In de omgeving van den kapitalist sterft ■ alle hooger persoonlijk leven uit.” Op een andere pkats: „Het is de kapd'a i tische geest, die de persoonlijkheid ver i igt, al e handelspecula ie re htvaardigt, de lie ce en het recht in de maatschappij uitdoo t, den Staat zelf te eerscht en het staatsbeheer overlevert aan de macht van roofzuchtige finantiemannen.” En lier vinden w,ij het wel passend aan te teekensn het ta erecltje dat Dr. Hent. en ons schildert in z.ijn fcro1 chure de R. K. Werkgevers!: e we jing als 1 basis voor de In er a iona’e Samenwerking der katholieken op cultureel gehied: „De kapitalistische geest doet u zoo opgaan in uw arbeid voor sto'lelijke welvaart, dat 1 giij uw hoo ere natuur verwaarloost, zoo 'at gij door den rook van uw fabriekschoorsteenen niet meer ziet Gods sterren, zoo dat overstemt het lied der eeuwigheid, dat zin t de daverende slag uwer stoomhamers in u in elke menschen iel, zoo dat de glans vrn het goud alles overschittert, en de zu ht naar het stoffelijk gewin het medegevoel voor anderer nood a'stompt.” De kapitalistische geest zet de levenswaarden geheel overeind. De aarde is den mensch gegeven door God, om daarover te heerschen als kon'ng, de aarde moet den mensch dien n, en n et de mensch de mafer:e. En tegenwoordig beleven w,ij een van de gr-cots e con radicdictie’s: Eener djds zien wij de souvereiniteit van den mensch over heel het aardrijk zich machtig ui en door al die moderne uitvindingen, welke den mensch luid proclameeren tot heerscher over de wereld; de grootste a's'ancien word n gem nlma iseerd door enkele uren rijdens per auto of trein, de hoogte der lucht en de diepte der zee worden ingepalmd door vliegtuig en onderzeëer; meer nog, Europa ziet en hcort wat er gebeurt in Amerika, Amerika ziet en hoort wat er omgaat in Europa. En nochtans bemerken w,ij an Ier ijls naast die majestueuse heerschappij van den mensch over de materie, ’n knielende slavernij voor die elfde wereld, welke men veroverd heeft, en dit door de verlerfelijike kapitalistische geest welke de menschen bezielt, en die hen doet offeren aan de stof, en hun inwendige vrijheid, en hun hart, en hun ziele-leven. Er was eens een bijd, dat het machtig militaire Rome Athene onderwierp, doch Athene veroverde cultureel Rome. Dergelijke wederzijdsche onderwerping beleven wij ten da,e van nu op cultureel en technisch gebied. O, wat waar, schoon , subliem-schoon, als de mensch volledig deed gelden zijne volkomen souvereiniteit over de stoffelijke wereld. Daartoe is enkel vereischt dat de geestestoestand omgevormd worde door het katholieke levensideaal. De zonde van de kapitalistische geest is vooral, of beter ge egd, is exclusief hierin gelegen, dat hij de ware rangorde der zaken miskent, en hoe meet die harmonie ver' roken wordt, hoe groo er om het zoo uit te drukken, de fout. i Die ongezonde geest krenkt de harrno’ nie in het individueel leven. En inderdaad, in den mensch moet de ziel met hare vermogens meesteres zijn, en het lichaam dient te wezen ’n gewillig tuig, dat harmonieus, ondergeschikt medewerkt met de zielsvermogens. De goederen op hun beurt moeten z.ijn knechten van den mensch, welke trouw-onderdanig hem hijstaan in die^ nende hulpvaardigheid om zijn hooger levensdoel te bereiken. . . De kapitalistische geest echter, zooals : w.ij komen te zien, werpt dien logischen j bouw geheel overeind, en de mensch, koning der schepping, verminkt zijn hoogste zielsvermogens om te dienen het geld. Dezelfde verderfelijke geest verscheurt ook de harmonie in het sociaal leven: De werknemer dient beschouwt te worden j als ’n mensch, welke zijne menschelij :e t krachten aanwendt om mede te produceei ren, hij levert dus menschelijken arbeid, hooger te apprecieeren dan mechanische verrichtingen, welke ’n levenloos machien t doelloos uitvoert. . Maar meer nog: dé werknemer, Juist i Lijk de werkgever, is kind van één en dezelfden Vader, Die alle schepse’en heeft i gemaakt tot br eder 'n Hem. Zoo el v er i nemer als werkgever hee t Hij vrij ekocht dioor Zijn goddelijk Bloed. Aan beiden t schenkt H.ij Zich elf tot spijs en voedsel ï om te strijden den groo'en levensstrijd. - Beiden zijn geroepen tot hetzelfde groo e 3 doel: Eeuwig en gren e.oos gelukkig God . te minnen. , De kapitalistische geest verdonkert en • verdoezelt al die waardigheid van mensch t en christen, welke toch ook het proprium i is van den werknemer; om slechts in hem 3 te doen zien, iets in den aard van ’n voor- werp, ’n zaak; welke juist, gelijk ’n mai chien bijdraagt tot verhooging van pro1 ductie en ’n groo ere hoeveelheid winst. c De kapitalis ische geest breekt cok zeTs 3 de harmonie tusschen God en mens h. God i meet zijn het voorwerp van alle leven: En3 gelen, menschen, vogelen, planden hebben als levensdoel, bewust of onbewust, God te 3 dienen. . God moet zijn van heel de schepping ' het Cen rum, omdat Hij is Oorsprong en 1 Doel van alles. De eenige taak, welke wij mogen betitelen, als zijnde n'et één doel, 1 maar het deel, is God. De kapiai i;cle geest onttroont God als levensdoel, en 1 stelt Mammon op het altaar van het leven. I Het breken van die harmonie draagt per s e de kiem van wanorde, welke zaait t strijd en ondergang; de werke’ijkheid ven ^ heden op godsdienstig, so iaal en maatschappelijk' ge’ ied, onder'ijnt maar al te scherp de volle waarheid van dit prin iep. --- Droomen zijn schadelijk „Tribuna”, sfeit de theorie op, dat ieder in het belang van zijn gezindheid .ar naar streven moet, zoo weinig mogeüjïk te droomen. De droom, verklaart hij. is steeds een ziekteverschijnsel; gezonde menschen droomen zelden en aLijid kort, ze herinneren zich hun droom nauwelijks en ontwaken des morgens ge te.kt en verfrischt, terwijl voor hen, die door droomen bezocht worden, de bekante werking van den slaap groolendeels verloren gaat. Van waar komen droomen en hoe ontstaan ze? De p ysiclcgen en psychologen zijn steeds ij.erig met de ie vraag bezig geweest en hebhai een groot aantal hypothesen opgesteld, om ze te beantwoorden. Een bevredigende oplossing, die alle verschijnselen volkomen verklaart, is tot nu ioe niet gevonden. Wanneer we droomen „bestrijden” willen, kunnen we ons daarom slechts aan de feiten der dagölijksche ervaring houden. De ervaring leert ons vóór alles den ï- nauwen samienhang tusschen droom er u spijsvertering; men kan beweren, do. it wel 90 pet der droomen in de maag le ontstaan. n Droomen zijn „fantasiën der maag”, I de hersenen leveren slechts de plaats, s- waar de droomvoorstelling zich afspeelt a- en de middelen, waardoor ze tot stand a- komt. Menschen, die met volle maag d, naar bed gaan, droomen veel en meestre al zijn het onaangename, zelfs kwellenïi de beelden die hun in den slaap verer schijnen. De eerste regel voor degenen . die over benauwde droomiei klagen, is o dus, dat ra zich vóór het naar bed gaan r- van een uitgebreiden of zwaren maalre tijd onthouden. Dit in ’t bijzonder voor m oudere menschen en voor hen, wier 0- hart tengevolge van een kwaal of oudere dom zwak geworden is. Wie daar.eyen rt zondigt beweert de Italfaanscba aescu:1- laap, stelt zich bloot aan ernstig nae- deel voor zijn gezondheid. e- Het is n l. geen toeval, dat men altijd weer hoort van menschen, dë plotseling Is ’s nachts gestorven zijn Hoe het kwam ;n dat ze stierven, terwijl za na eenden o. maaltijd, schijnbaar in de beste gezendte heid, in bed lagen? Juist deze goede maaltijd draagt een rt groot deel van de schuld. De volle maag t. riep angstige droomen te voorschijn, >n waarop het hart reageert miet heftig klop! pen, zooals het immers ook in wakenden toestand bij opwinding of schrik steeds j doet. Gezonde menschen ontwaken d.k’ wijls met hartkloppingen, nat van het >n zweet en sidderend midden in ’t diepst van hun s!a:p; een hartkl pping wekte hen en angstig herinne.en zij z'.ch dan st de beelden van den droom, die, ter^ wijl de oorzaak voortduurt, zich nog in Lt den verderen slaap pfdegt voort te zetten. II Ohk voor menschen die aan nervosi11 teit lijden is de genoemde regel van c‘* belang. Zenuwachtigheid uit zich dikwijls in hypochondrische voorstellingen e en deze worden door niets zoo zeer als lC* door storingen in de hartwerktng bevorderd, De gassen, die bij de spijsverte;n ring in de maag gevormd werden, brenh gen een druk teweeg op het hart, dat tn daardoor een venneide werking krijgt, m Deze storing wordt o.ergedragei op de r- hersenen en heeft benauwde droomen 1- ten gevolge. > Er zijn echter buiten de spijsvertering t- nog andere oorzaken van dr o .ven. "s Geuren, geluiden, ie nperatuu.svtr_ncie'd ring, een slecht bed, een verkeerde h ui- ding van den slapende, evenals z rgen n en k immer, roepen droomen in ’t le. en. te Het is bekend, dat velen, voornamelijk als hun hart niet meer goed werkt, niet ig op hun linkerzij k .nnen liggen, n Wie ’s avonds een licht verteerbaren dj maal.ijd neemt, niet eerder dan twee a d, drie uur daarna zijn bed opzoekt en e zich op zijn rechterzij legt, heeft dus n dp mincfp uranc r*n ntf linrpriHp Hrrwïn.ifi i --- De vrouw in Rusland Het eenige in Duksculand ve s .hijnend Russisch o.gaan „Rui”, bevaüe v~or eenigen tijd een in e View met de dochter van een bekend Russisch leeraar, die zoueven het Roode Rijk voo. goed den rug had teruggekee.d. Hare uit.atingen komen op net volgende neer: Reeds op de schoolbanken wordt de Russische jeugd ingep.ent, dat liefde „idiotisme” is en dat ieder mei.je weten moet, wat vrije liefde is en de sexueele handeling ee.i noodzakelije iets is Men verklaarde ons — aldus de gein,crviewde — dat de ontrouw van den man op een volstrekte noodzakelijkheid berust en dat alle handelingen, dte onder de heerschappij der bourgeoisie in ’t geheim bed even werden, t..ans tot de gelegi fimee.de d ngen berm oren. En het „gu.den” resul.aat is vanzelf, dat vele meisjes-studen ie.i een lichtzinnig leven beginnen. De jonge man. ei in het hedendaagsche Ru and zijn g.ootendeels frivole egoïsten, die de meisjes zooveel als een soort wild beschouwen, waarop de jacht voor iedereen vrij is. Uit de verhalen van onze ouders en ook wd uit romans wisfen we, dat de mannen de jonge meisjes vroeger het hof maakten, dat zij hun bloemen en versnaperingen schonken en de liefde iets heerlijiz-schocns was. Maar thans is van de echte liefde niets ove gebleven. Mannen en vrouwen staan op een gelijken trap van bestaan. Onder de gegeven omstandigheden is ’t voor een meisje buitengewoon moeilijk, on haar kuischheid te bewaren. Men moet al hoed energiek en karaktervast van aanleg zijn, om staande te blijven in de ve.leidingen des levens. Vroeger hadden de mannen achting voor de onschuld en de reinheid van een meisje. Thans wo.den deze deugden als p.eutsch en klein burgerlijk beschouwd. Men sp.eekt en schrijft den laatsten tijd niet over het huwelijksleven in Rusland. Maar in de s.eden willen de aibeiders en in felleciueelen niets meer van een karkelijce ec t.erbintenis weten en een S^vjethuwelijk, dat wettelijk ge.egeld wordt, beteekent, dat de bruidegom zich verplicht voor de kinderen te zorgen, maar hij kan zich ieder oogenblik weer la en scheiden — een simpele furmaloeit op de huwelijks, egisfratie en de vrouw staat weer geheel hulpeloos in ’t leven. Oo.c na de scheiding kan het gebeu en, dat de vrouw des-ndanks gedwongen is, samen met haar gescheiden man ender een dak te w^nen, daar de huurcommissie een gedeelfe van ’t hu'.s aan den man heeft t egezecd. Ook in de do pen heerscht ontucht en immoral.teit. Alleen de dochters van rijke boeren leven eerzaam en kuisch, maar het gros der boerenmeisjes hebben alle we ten van eerbaa.heid en tucht overboord geworpen. De toename van geslachtsziekten en dronkenschap, de m.sca ze.f.noord, de ve.erge de prostitutie en de verwaarloozing van alle zeden en geb.ui.jen hebben het bolschewisme genoodzaakt neet grooter strengheid op te treden. De leider van den „prrtetcultus” Lunatscha.sky heeft een uka.e gelanceerd, waa.in gesproken word. over de noodzakelijkheid van sexueele onthouding. De communis.ische jeugd heeft dit bevel met luid spotgelach in ontvangst genomen. ---