Het eerste draadloos overgeseinde portret van de Officieele ontvangst der vliegers. Het eerste draadloos overgeseinde portret van de Officieele ontvangst der vliegers. --- DUITSCHE VERKIEZINGSACTIE, — Een reclameauto met een luidspreker. DUITSCHE VERKIEZINGSACTIE, — Een reclameauto met een luidspreker. --- Nobile's luchtschip naar de Noordpool Nobile's luchtschip naar de Noordpool --- Prins Carol van Roemenië in Engeland. Prins Carol van Roemenië in Engeland. --- Het vliegtuig „Europa” waarmee Riszties en mevrouw Dillenz naar Het vliegtuig „Europa” waarmee Riszties en mevrouw Dillenz naar Amerika willen vliegen. --- De Mei Koningin, die ieder jaar in een ouderwetsch rijtuig in Londen Wal- De Mei Koningin, die ieder jaar in een ouderwetsch rijtuig in Londen Wal- wordt wordt ingehaald; --- AUTO-GIDS — De Algemeene Duitsche AUTO-GIDS — De Algemeene Duitsche Aulomobielclub stelt autogidsen beschikbaar voor de vreemde autobestuurders door de Duitsehe hoofdstad den weg te wijtzen. --- Een der Vlaggemasten waarbij de Een der Vlaggemasten waarbij de straten te New York versierd waren, bij do ont vangst der Oceaanvliegeref. --- Het slot Louenstem, is dit jaar 1000 jaren oud. Het slot Louenstem, is dit jaar 1000 jaren oud. --- Dr. Rieklin, de hoofdpersoon in het proces tegen degenen die voor Dr. Rieklin, de hoofdpersoon in het proces tegen degenen die voor Elzas zelfregering wenscheii. De Franschen beschouwen hem als landverrader. 'Maar hij is vorige w eek tot lid van de Kamer gekozen. --- Opening van de Kunsttentoonstelling te Dusseldorc. De middelste van Opening van de Kunsttentoonstelling te Dusseldorc. De middelste van do drie heeren is de Pruisische iMinister-President Dr. Braun. --- JAN EN PIET Door Lodewijk. EEN ONTMOETING. 's Morgens al heel vroeg was de oude dokter weer present. Weer werd Piet nauwkeurig onderzocht. De dokter was zeer tevreden; alles had een gewoon verloop. Dat wil niet zeggen, dat Piet nu heelemaal buiten gevaar was, o neen! Doch de dokter gaf goede hoop. Hij wist dat zijn voorschriften stipt volbracht houden worden, dat de verpleging niet beter kon zijn. Bovendien ■wist hij, dat de kleine zieke daarboven in den Hemel een goede beschermengel had n.1. moeder. En daarom had de dokter veel hoop, dat. Piet zou genezen. Dat bracht direct al een heel andere stemming in huis. De dokter gaf ook aan vader den raad om eens wat voor zich zelf te zorgen. Hij1 bemerkte wel, dat vader er ook heel slecht uitzag. En geen wonder! Vader koos de beste partij en zoodra de dokter vertrokken was, ging hij te bed en nog geen vijf minuten later sliep bij als een roos. En voor Jan begon weer een vervelende dag. Toch was er werk genoeg; doch Jan had geen trek in ’t werk, zoolang als z’n broertje daar gevaarlijk ziek te bed lag. iMarie bemerkte het wel en daarom liet i ze hem een boodschap doen naar de stad. Nu, dat wilde Jan wel. -’t Was fijn na- J jaarsweer en hrj wilde zoo graag nog eens i naar moeders graf, om haar eens extra te i bedanken voor hare h«*p in dien vrees di jken i nacht en om Piet en vader nog eens bijzonder aan hare zorgen aan te bevelen. Aanstonds was hij klaar en weldra stapte hij met Herta ’t bosch in. Wie weet, misschien kwam hij den graaf wel tegen. Hij- was nog niet vergeten, wat 'Marie gisteren tegen hem gezegd had. De graaf zou voor Jan een medicijntje meebrengen voor die nachtelijke wandelingen. Ja, wat zou dat zijn? Hij kon onmogelijk raden, wat 'Marie bedoekte. Misschien wist Marie het zelf niet. Want de graaf vertelde er nooit iets van, als hij iemand eens wilde verrassen. Goddank, het was nu geen nacht. En Jan genoot van het mooie weer en van het prachtig bruin-roode najaarspakje, dat de struiken aangetrokken hadden. De grond langs den weg was al bedekt met afgevallen, doode blaadjes, ’t Wasr het teeken, dat de koude winter naderde. De vogeltjes zaten ook niet meer zoo rustig op de takjes te zingen; ze vlogen onder luid geschreeuw heen en weer en hier en daar was het een buitengewone drukte. Zeker waren zij zich aan ’t klaar nrnken voor de groote reis naar ’t zuiden, waar ze weer konden genieten van het lekkere zonnetje ©n van de friss'che, groene blaadjes en sappige j vruchten. Alleen liet kleine, grijze winterkoninkje trippelde rustig van het eene takje naar het andere. Waarom zou het zich druk j maken; het ging immers toch niet op reis r naar het verre zuiden. En ook de slanke, ( groene denneboom keek rustig naar al dat | akelig wintergedoe van warrelende, vallende blaadjes en reisgrage vogeltjes. Den heelen ; winter door zou hij alleen zijn mooie groene kleur behouden. En daar was hij trotsc-h op. Ook Herta was uitgelaten van blijdschap. Overal snuffelde hij rond. Blij kwispelde hij met zijn staart en hij sprong luid blaffend 5 omhoog als een opgesehrikt vogeltje over ] den iveg vloog, ’n Enkele keer schoot een * angstig haasje of konijntje over den weg. j Als een pijl uit den boog vloog Herta het achterna om eventjes later hijgend van ver- 1 moeidheid weer terug te keeren, met ledigen,... bek. Jan lachte hem uit en dan liet 1 Herta moedig z’n scherpe tanden zien, alsof hij wilde zeggen: „Wacht maar, het volgende haasje is voor mijt”- 1 En Herta hoefde niet lang te wachten, ] want plotseling schoot er een groote haas 1 den weg over. Herta vloog hem achterna. 1 ’n Oogenblikje later hoorde Jan hevig blaffen eii grommen. 1 „Zou ie ’m dan toch nog te pakken hebben”, dacht Jan. Nog even wachtte hij', doch het blaffen ’ werd steeds heviger. „Daar moet iets niet in den haak zijn”, s dacht Jan. Aanstonds liep Jan in de richting, van c waar hiji hoorde blaffen. 2 Hij1 hoefde niet ver te loopen, daar de hoornen niet heel dicht op elkaar stonden. c En daar zag Jan nu werkelijk een man t staan, ’n Oogenblik verschrok Jan he.el erg, want die man had een geweer in de handen. 8 En juist op dat oogenblik richtte hij het geweer op Herta, die nog inaar steeds woe- g dencl op hom toesprong. e : | De man scheen echter niet bang te zijn I 1 van den hond, want hij' bleef heel kalm, zonder iets te zeggen, tegen een boom staan. 1 : Alleen scheen hem dat blaffen erg te ver- 1 velen, want juist was hij van plan Herta 1 een kogel door den kop te schieten, toen i Jan verscheen. Daarom verschrok Jan zoo 1 geweldig. Hij dacht nog niet eens aan den man, die daar zoo plotseling voor hem stond. Neen hij dacht alleen aan Herta. En in z’n angst riep hij: „Herta, Herta, af.” Herta kwam, doch met grimmige oogen 1 bleef hij den man aankijken. Toen liet de man den loop van zijn ge- 1 weer zakken. 1 En wat voor een vreeselijke man was het! 1 Een slappe zwarte hoed bad hij diep over het hoofd getrokken. En van onder dien 1 hoed schitterden een paar vatsche oogen. Verder een ruwen, zwarten baard, slordige 1 kleeren, kortom het leek een echte roever. „Is die hond van jou?” vroeg hij heel barsch. „Jawel”, zei Jan. „’t is Herta!” „Als ik ’m nog eens zie, dan schiet ik ’m pierdood” en hij vloekte als een duivel. Toen wierp hij zijn geweer over den schouder. „En nu, vooruit, marsch!” gebood hij, en zonder verder om te zien ging hij langzaam heen. Jan zag wel een beetje wit. „Goddank, dat ik dien man ’s, nachts niet tegengekomen ben”, zuchtte bij. Toen pakte hij Herta. bij z’n oor en samen gingen ze weer naar den w7eg. Herta was nog niet bedaard; nog steeds gromde bij en van tijd lot tijd keek hij nog eens om. „Dat kan geen brave man zijn”, dacht Jan, „anders kon Herta zoo met te keer gaan. Hoe jammer, dat ik hem niet na kan gaan. Wie weet, wat voor een man dat is.”Nu ging het weer verder en zonder iemand te ontmoeten kwamen ze in het stadje aan. Het laatste stukje van den weg was voor Jan niet zoo prettig geweest als het eerste. Hij1 had nu geen oog voor de mooie natuur. Hij dacht maar steeds aan dien vreeselijken man. En het was net alsof er een groote onrust over hem kwam. Hij' voelde, dat hij dien man nog wel eens meer ontmoeten zou, eu dat die man ongelukken zou brengen over vader, Jan en Piet. Hij besloot dan ook om alles aan vader te vertellen. Hij wTas zoo diep aan ’t nadenken, dat hij’ bijna tegen den ouden dokter aanbotste. Deze kwam juist van een zieke. „Hola, Jan”-, riep hij vroolijk, „je slaap! zeker. Nu schrok Jan op en aanstonds pakte! hij z’n pet af en groette den goeden man heel beleefd. „Daar is zeker iets gebeurd”, vroeg de dokter, want bij bemerkte wel, dat Jan niet gewoon wras. „Mijnheer”, vroeg Jan, „wonen er in ’t bosch nog meer meiischen' dan wij?" . 9 „Wat een vraag”, zei de dokter. „Zeker wonen er nog meer mensehen, doch heel ver van jullie vandaan. Je weet wel' dat achter dit bosch van den graaf nog een paar heel groote bossfchen liggen. Maar waarom vraag je dat?’1 ! En toen vertelde Jan zijn ontmoeting, het eigenaardig gedrag van Herta, en zijn e i va»' onrust i I En toen zei de dokter niets’, doch hij keek heel ernstig. --- Advertentie , V OOR ONZE KIND EREN. --- Advertentie Deze circel zoo draaien dat er een teekening komt. ---