Advertentie HET NIEUWSBLAD 15 cent per week --- Uit Tijdschriften Moederschapszorg, September, af. levering 5. J. J. Romen & Zonen Roermond. Dr. Meuleman gaat door met de ontleding van het vraagstuk der bevolkingstoeneming in zijn critiek op Professor Ross’ ideeën ovei het Neo-Malthusianisme, waarbij hem de juiste opvattingen van Ir. ’t Hooft goed te stade komen. Bij gelegenheid van den 60en geboortedag van Maria Montessori schrijft de Maria, die zoo frisch hare meening weet te zeggen over wat er te doen valt „Als het riet nog jong is...” enkele opmerkelijke gedachten neer over Montessori’s methode. En zij wil in een volgend artikel nader uiteenzetten op welke wetten dit stelsel berust en „wat wij, moeders, daar in de huiselijke opvoeding mee doen kunnen.” Naar aanleiding van het Lubecksche geval bestrijdt Dr. O, A. Driessen de vrees der ouders voor het Calmette-vaccin. Hiermede wordt het pasgeboren kind tegen tuberculose ingeënt en, =t 6 weken apart gehouden uit de besmette omgeving der tuberculeuse ouders, voor tuberculose gevrijwaard door de nuttige werking dezer behandeling. Dat er nu in Lubeck 67 aldus behandelde kinderen gestorven zijn, was niet omdat het Calmette-vaccin niet deugde, maar, blijkens de resultaten van het nog loopende onderzoek, is het allerwaarschijnlijkst, omdat de behandeling zorgeloos geschiedde, door ontrelniging van het vaccin met tubercelbacillen. S. geeft waardevollen raad tegen het veelvuldig voorkomende „loopend oor”, dat zoo ernstige gevolgen kan hebben. E. toont eens mooi aan, hoe de kinderen ons kunnen leeren. Over borstvoeding en zwangerschap geeft de redactie waardevolle wenken en raadgevingen, die iedere jonge moeder zich gaarne zal ten nutte maken. Ook het redactioneele artikel: Is voor eene bevalling opneming in een ziekenhuis gewenscht? is zeer interessant. Trouwens, deze aflevering, waarin Vondel’s verhevene gedachten over het moederschap weer worden voortgezet, naast de ongelukkenreeks, die-negatief de noodzakelijkheid van kleuterzorg bewijst, bladvullingen, boekbeoordeelingen en vragenbus tooien hoeveel toewijding en kennis voorzaten m deze aflevering te scheppen. Wij vragen ons af, of er heusch wel moed:fs zouden zijn met reeds neuzende kinken, die Moederschapszorg onopgebor.i-ii onder het bereik van broers of zusjes • ten, die op alles wat ze reeds lezen kunen een verklarend antwoord verlangen, ’t chijnt wel zóó, want de Redactie acht het :oodig duidelijk in elke aflevering de waarichuwing af te drukken: „Berg* na lezing iw tijdschrift op buiten het bereik der kinieren”. Die kleine moeite hebben ordelijke noeders er zeker voor over; zij zouden hun ijdschrift niet gaarne missen, maar er ook ;een steen des aanstoots van willen maken. --- Luchtvaart Costes te Dallas. De Fransche Oceaanvliegers Costes en Bellonte, die gisterenmorgen met de „Vraag teeken” op Curtiss Filed opstegen voor den tocht naar Delias in Texas, zijn daar gisterenmiddag om 5.29 aangekomen. Zij hebben daarmede den prijs gewonnen van 25.000 dollar, welke de Amerikaansche miljonair Easterwood voor den tocht Parijs— Dallas had uitgeloofd. --- Kort Verhaal voor iederen dag ■ • ■ • « • *—1 J w wu c. DE GOEDE GGD EN DE VUILNISMAN door M. B. Van zijn 14de jaar af haalde Andreas vuilnis en afval %p langs de huizen en bracht dit met zijn wagen buiten de stad op den grooten stadsbelt. „Ba, wat een vuil werkje!” zeiden de menschen en keken minachtend op Andreas neer. De deftige menschen maakten een grooten boog om hem heen, als hij*gekleed in zijn kiel, die altijd vol stof en asch zat, voorbijkwam. Zelfs de kinderen ontliepen hem, want zij waren bang voor zijn felle oogen, die uit het zwart bestofte gezicht schitterden. Zoo had Andreas geen enkele vriend en hij was ook te bang van aard, om een vrouw te nemen. Eenzaam en alleen stond hij in het leven. Vaak, wanneer zijn dagwerk gedaan was, zat hij aan het venster van zijn zolderkamertje en keek droevig naar de sterren... „Waarom ben ik er eigenlijk ,vroeg hij dan aan mevrouw Melkweg, die met haar sleepend gewaad in de verte langzaam door de tuinen des hemels wandelde. Maar zij had geen tijd voor den armen Andreas. Zij draaide hem den rug toe en sprak liever met alle andere sterren dan met den vuilnisman daar beneden op de kleine aarde. „Lieve vriendin Maan”, zei Andreas, „hoe moet ik het toch aanleggen, om niet altijd zoo alleen te zijn?” Maar gewoonlijk had de maan geen al te | best humeur als Andreas haar aansprak. Flap! daar nam zij een der zwarte wolken, die de wind in zijn grooten mantel voorbij droeg en schoof die voor het gezicht. Andreas werd nog droeviger gestemd. Maar de goede God had zijn eigen inzichten... Vooreerst liet Hij Mevrouw Melkweg bij zich komen en gaf haar een flinke berisping. „Waarom heb ik je eigenlijk aan den hemel gezet”, zei de goede God, „als je de menschen toch niet troosten wilt?” „Ik zal me beteren”, beloofde de Melkweg. Toen moest de Maan vor den grooten troon van God komen. Die kwam er nog slechter af. Dik en rond kwam zij aangehuppeld en ging direct op een der gouden stoelen zitten, die in de ronde stonden. „Dat zou je wel passen hé, luie vlegel”, sprak de goede God. „Iedere nacht wordt je al luier en luier. Je schijnt heelemaal niet meer te weten, dat het je plicht is om vriendelijk te zijn. Ik zal je eens een handje helpen, goede vriend”. Toen merkte de maan gauw, waar de wind vandaan kwam en trok beschaamd en verlegen af. Nauwelijks was de nacht begonnen, of zij was reeds op haar post. Als de wind haar weer wolken wilde aanreiken zei de maan: „Maak dat je wegkomt — maak toch dat je wegkomt!” Dan plaatste zij zich midden boven de stad en zocht het venster van den vuilnisman. Zij sloeg van schrik haast naar beneden, want op den kreupelen stoel naaast de manke tafel zat de goede God in hoogsteigen persoon naast Andreas. „Wrijf me eens over de oogen” zeide maan tot de dienstdoende ster, „ik geloof dat ik oud word en niet goed meer zie.” De ster nam vlug een zachte wolken- i sluier en wreef het groote hemellicht daar- , mee heel voorzichtig het stof uit de oogen. ■ „Het is waarachtig waar” verwonderde de : maan zich. Zij daalde nog een paar treden \ langs den ladder der sterren naar beneden 2n hing thans vlak bij het venster in de bude, kronkelende steeg. Zoo kon zij alles looren wat die twee met elkander bespra- r een. v De goede God had zich bekleed met den \ vijden, grijzen mantel en den breedgeran- v len hoed, zooals altijd, wanneer Hij naar le aarde gaat, als daar iets onordelijks Jlaats heeft. “ „Hoe kent u mij?” vroeg Andreas. „O,” zeide de goede God, „zooals dat dik- * vijls gaat. Ik ken je al vele jaren. Men leeft toch zijn oogen open, wanneer men iver de straat gaat. „Zoo, zoo”, sprak Andreas. „U bent dus ' och niet heelemaal zooals de anderen.” „Ja”, zei de goede God, „dat zal wel uit- d :omen. Maar weet je, beste Andreas, als len zoo oud geworden is en zooveel van u e menschen ondervonden heeft als ik, dan eert men ze wel kennen. Zij bezitten heel /at ijdelheid.” „Kan zijn, kan zijn”, mompelde de vuilnis- ^ lan. Wat denkt u dan eigenlijk van mijn erOep? Zou ’t iemand niet wanhopig maken wanneer men zwoegt en zwoegt en toch dl iets bereikt. Waar zouden ze dan met al Z( un vuilnis ïpoeten blijven als ik het iederen m ag niet weghaalue?” u( „Mijn beste Andreas”, zei de goede God, dl daar zou ik tenslotte ook nog wel een uiteg voor vinden. Overigens heb je een heel de looi beroep.” ^ „Als u dat zegt, zal het wel waar zijn’, nc si Andreas, „want u bent veel wijzer dan b< w „Het is ook waar”, gaf de goede God ten itwoord. „Heb je misschien nu tijd? Ik ben en ;woon, vor den nacht wat rond te wan- en :len en dan kun je me misschien verge- hf illen.’ D£ „Graag, graag”, zei de vuilnisman en zoo ve lalden zij de vele, krakende trappen af, Pe lar beneden. Omdat de avond echter zoo hij ooi en zoo warm was, zaten de menschen he de straat nog voor hun deuren. Een jon- tre man speelde op de trekharmonie. De kin- deren zaten slaperig op kleine voetbankje of op moeders schoot. Enkele zongen. „Wie heeft Andreas daar bij zich!” fluis terde de oude groentevrouw en knikt vriéndelijk. „Ei, ei,” zeiden de kinderen verwonden en gaven den goeden God een handje. Dez was zeer, zeer vrim.delijk tegen de klein tjes en vroeg met zijn minzame stem: „Nu en de arme Andreas. Krijgt die ook geei handje?” ..Ja, ja”, antwoordden de kindertjes et legden allen hun handjes in de eeltige ham den van den vuilnisman. Zoo kwam het, da Andreas in zijn straatje een gezien mar werd. Nooit meer ging iemand hem voorbi zonder een vriéndelijk woord gezegd te hebl ben. „Ha, ha, haha, gaat dat zoo” lachte dr maan. „Men is nooit te oud om te leeren”, antwoordde de Melkweg en lachte ook. „Onze lieve Heer weet alles juist te schikken.” De goede God en Andreas gingen verder en verder. „Andreas, luister eens”, zei de goede God en gaf daarbij zijn gezel, die geheel buiten zich zelf was van geluk en den goeden God haast vergeten had, een zachten duw in de zijde. „Ik zal je nu eens iets van je beroep laten zien, waarvan je groote oogen op zult zetten. Het is iets heel eigenaardigs met de beroepen der menschen. Velen schatten hun arbeid naar het geld, dat zij er mee verdienen. Dat zijn de hoogmoedigen. Met hen zal ook eens afgerekend worden. Hoogmoed komt voor den val. Wacht maar!” En nu vertelde de goede God den vuilnisman zeer veel van het leven, waarover hij eigenlijk nooit zoo diep had nagedacht. Een fabrikant zei eens, zoo vertelde de goede God... „ik wil geen stap te voet meer gaan en op hetzelfde oogenblik botste hij met zijn auto tegen een kilometerpaal, waar door zijn auto geheel vernield werd, terwijl hij zelf op slag gedood werd. Zoo gaat het — zoo gaat het”. Andreas kon slechts knikken, want hij had het ongeluk in de kranl gelezen. „Andreas”, zoo vervolgde de goede God, „ze hebben je van alles aangedaan, maat misschien moeten ze daar nog zwaarder om lijden dan gij zelf. Men kan nooit weten! Prakkezeer niet te veel. Je moet gelooven en afwachten!” „U spreekt zooals de goede God”, zei de vuilnisman en merkte niet, dat zij reeds aan den rand der stad gekomen waren, waar ver van de voorname huizen niets dan arme menschen woonden, dagiooners en werkeloozen. Voor een groot somber huurhuis bleven zij staan. „Hier heb ik nog wat te doen”, zei de goede God, maar je kunt gerust meegaan.” In de kamer zat een armoedig uifziènd naaistertje die naaide en naaide. De honger sprak uit haar oogen, maar telkensriachte zij, wanneer zij naar haar kleine jongen in het hobbelpaard keek, die op en neer schoro melde en zong: Ik rijd door mijn land en ben een koningszoon met een scepter in de hand, zit ik eens op den troon.” „Goeden dag” zei de goede God, hoi 33at het?” „Goeien dag”, zei de jongen en het hobbelpaard zonder kop moest den goeden God jok een houten poot geven om te groeten, roen het kind echter den armen Andreas :ag begonnen zijn oogen plotseling te schiteren: „Dat is hij, dat is hij”, riep hij telkens. „Wie is het dan?” vroeg de moeder. „Hij heeft mij het paard gegeven.” Toen herinnerde Andreas zich, dat hij laanden geleden, het hobbelpaard zonder :op boven van den vuilniswagen gehaald ad om het aan een kleinen jongen te geen. „Zoo, zoo,” zei de vrouw. „O, wat hebt ons daar een genoegen mee gedaan! Ik eb al zoo lang uitgekeken, om u te danen. O, wat zijn er toch nog goede menchen!” Toen ging de vrouw naar de kast en ze chonk den Goeden God en Andreas een is slappe thee in. Toen de goede God ze itgedronken Had, zei hij tot Andreas: „Je unt nog wel wat hier blijven, beste broeer!” „Ja,’ zei Andreas, als u er niets op tegen ebt, om den heelen weg alleen terug te taken.” „Neen,” lachte de Goede God, toen hij :eds in de deur stond. „Wat heb je toch ;n mooi beroep.” De drie bleven echter nog lang zitten. Later bleven ze altijd bij elkander. An•eas trouwde met de naaister en zij waren :er gelukkig met elkander. Af en toe kwaen ook de menschen uit de oude steeg op :zoek en maakten het onrecht, dat zij Aneas vroeger aangdaan hadden, weer goed. Maar ook de goede God was zeer tevren. Sinds hij indertijd Mevrouw Melkweg en evrouw Maan eens goed onderhanden Rennen had, gedroegen beide zich zeer voor:eldig en hadden een heel ander gezicht, anneer zij ’s avonds hun post betrokken. De Melkweg heeft zeer zeer goedige oogen de Maar) lacht de menschen vriendelijk troostvol toe, als zij leed te dragen hebn. Toen echter de vuilnisman Andreas na el jaren stierf en den hemel binnenstromlde — hij was immers zeer oud — was zeer verwonderd, dat die goede mijner van toen, op den heerlijken hemelion zat en de goede God zelf was. --- Kaart van Haïti, waarop de republiek San Domingo, waarvan de hoofdstad door een Kaart van Haïti, waarop de republiek San Domingo, waarvan de hoofdstad door een vreeselijke wervelstorm is getroffen. * --- Advertentie Adverteert in „HET NIEUWSBLAD” succes verzekerd ---