Pionierswerk van een Brabantsche Industrie Sigarenfabriek bestaat tachtig jaar Op Zaterdag 30 Juli a.s. hoopt de N. V. Vereenigde Tabaksindustrieën Mignot en De Block te Eindhoven haar 80-jarig jubileum te vieren. Aan de feestelijkheden gaat een H. Mis vooraf, waarna de receptie in de fabriek zal plaats vinden. Als een der oudste sigarenfabrieken in den lande, heeft de N. V. Mignot & de Block een groote bekendheid door haar Regal sigaren, en geniet zij bovendien door haar dochter-onderneming de N. V. Crestent Cie, groote populariteit als fabrikante van Caravellis, O.K. en andere sigarettenmerken. Door het draadloos contact met de Indische onderneming op onze jubileumdag belooft deze feestelijke herdenking zeer attractief te worden. Een knaap ging scheep. In het voorjaar van 1851 werd een zestienjarige knaap door zijn ouders aan boord gebracht van een zeilschip, dat in de haven van Charleston in Zuid Carolina (U.&A.) voor anker lag met bestemming naar Nederland. Het was voor den jongen Adolph John Mignot een heele onderneming, maar in zekeren zin, beteekende ’t voor hem „der Weg züriick”. Immers de Mignots waren van Fransche origine en in den Napoleontischen tijd naar Amerika overgestoken. Na het overlijden van Adolph’s vader, hertrouwde de weduwe met een Nederlander, die nog altijd relaties met zijn geboorteland onderhield. Toch was ’t niet uit een soort van heimwee naar Europa, dat de ouders den jongen de reis liet ondernemen, maar het gold louter zijn opvoeding. In het toenmaals nog kleine Charleston bestond daarvoor niet al te veel gelegenheid en de stiefvader had een broer in het verre Holland, die in Eindhoven een kostschool hield voor jongelui uit den gegoeden stand. Het was aan de zorgen van deze paedagoog dat hij zijn begaafde stiefzoon wilde toevertrouwen. En zoo kwam Adolph John in ’t kleine landelijke Eindhoven op een kostschool, waar hij al spoedig aanvülde, wat hem nog aan schoolkennis ontbrak. Emigrantenbloed. Na voltooide studie werd hij Volontair op de sigarenfabriek van de firma van Lierop | en Zoon, een der oudste van ons land en bewees daar al spoedig welke kwaliteiten in hem staken: Adolph John had het echte ondernemende bloed van emigranten in zijn aderen. Het was niet dan met eenig leedwezen, dat de firma van Lierop hem na enkele jaren zag vertrekken, wat duidelijk blijkt uit het schitterende getuigschrift dat zij hem meegaven en waarop in fraai gecalligrafeerde letters, waarvoor in die dagen nog tijd en waardeering te vinden was, getuigd werd van zijn ijver, zijn nauwgèzetheid en de achting die hij overwon. Maar Adolph John wilde zijn eigen weg gaan en begon met zijn schoolvriend de Block een sigaren fabriekje op kleine schaal. Er werd door de beide jeugdige firmanten van meet af hard maar ook met ware koopmansflair gewerkt. Want Adolph John vergat zijn Amerikaansche relaties niet, met het verheugende gevolg dat er zich een aardige sigarenexport van Eindhoven naar dat werelddeel ontwikkelde. Helaas was dit van betrekkelijk korten duur. In 1861 brak n.1. de Amerikaansche burgeroorlog uit, die een streep door hun rekening haalde. De ijver van den Brabantschen werkman. Mede door haar export is dé firma groot géwordén; zij had hèar hapdelsrèlatjes in Nederlandsch- en Britsch Inclië, in de ZuidAmerikaansche republieken en in ZuidAfrika. Zoo kon het gebeuren dat -Mignot <£ de Block vóór den wereldoorlog 85 pet. van haar productie exporteerde. Inmiddels groeide de fabriek, dank zij de energieke leiding, maar dank zij ook den ijver van het fabrieksvolk. Want de Brabantsche werkman is van een ijverig slag. Sober van leefwijze al dronk hij in dien tijd graag een hartigen borrel, soms zélfs wel een borrel te veel, arbeidde hij van ’s morgens tot ’s avonds voor een karig loon, opgewekt en met toewijding. Dat zij hun Brabantsche werkgevers weten te waardeeren, blijkt uit den langen duur, dat het meerendeel van hen bij één firma werkzaam blijft. Zoo telt ook Mignot & de Block een groot aantal gedecoreerden uit hoofde van veeljarigen trouwen dienst, hetzij nog actief in de fabriek werkzaam, hetzij gepensioneerd, rustende op hun lauweren. In 1911 werd de firma uitgebreid met een sigarettenfabriek en in 1919 met een sigarenindustrie in Djokja op Java, waar nu 600 man werken. Eindhoven is echter nog altijd de hoofdzetel van de firma. Mina Dekkers. Na 60 jarige trouwe diénst nu sinds 6 jaren gepensioneerd. Een groep gedecoreerden. --- Advertentie Elke vacanfie-dag is er één! Ze zijn kostbaar die vrije dagen i Laai er géén verloreh -giaan, door hoofdpijn, migraine, onwelzijn of kpu-vatten. Zorg zoo'n zakdoosje mei 3 „AKKERTJES" bij Ü te hebben. Helpen direct I Slech'fSliO.cent. --- Gemengd Nieuws DIEFSTAL UIT EEN MUSEUM. 99 edelsteenen tot een waarde van ƒ2000 a ƒ 5000 ontvreemd. Bij sluiting van het rijksmuseum voor Geologie en Mineralogie te Leiden kwam aan het licht, dat in een der zalen een vitrine was opengebroken en dat een aantal edelsteenen, diamanten, robijnen, saftieren, smaragden, barylsteenen, aquamarijnen, topazen, enz. ontbrak. De steenen, in totaal 99, waren geslepen en vertegenwoordigen een waarde tusschen twee en vijf duizend gulden. De steenen zijn overdag tentoongesteld, maar worden bij sluiting in een brandkast geborgen. In verband met dezen diefstal verzoekt de waarnemenden commissaris van politie te Leiden allen personen, die 28 Juli het museum hebben bezocht, zoo spoedig mogelijk, hetzij per brief, hetzij persoonlijk, zich tot hem te wenden voor nadere inlichtingen. --- Smokkelende treinmachinisten EEN OPZIENBARENDE ONTDEKKING VERSCHILLENDE MACHINISTEN ZJJN VERHOORD EN EEN ACHTTAL IS GEVERBALISEERD Gesmokkelde artikelen verkocht Reeds gedurende een drietal weken houden de ambtenaren van Invoérreehtèn en Accijnzen te Amsterdam zieh bezig’ met het onderzoek tégen verschillende machinisten van de Ned. Spoorwegen, dienstdoende op Internationale treinen. Een aantal vqn deze machinisten heeft zich schuldig gemaakt aan smokkelarij, door goederen op Duitsch grondgebied te koopen en deze in te voeren in ons land, zonder ze aan te geven bij de Nederlandsche Douane. De gekochte goeejeren waren van uiteenloopenden aard en wel projectie-lantaarns, radiotoestellen, fototoestellen, Eau de Cologne, odeur, zijden kousen en verschillende kleine snuisterijen. Deze goederen verstopten zij goed verpakt onder (Je kolen van den tender, of op andere plaatsen op de machine. Doordat ze noch in Duitschland, noch in ons land door de douane gecontroleerd werden, konden zij ongehinderd deze smokkelarij herhaaldèlijk plegen, zonder dat zij de minste kans liepen gesnapt te worden. Plotseling is hier nu een einde aan gemaakt. Enkele weken geleden kregen de douanebeambten te Amsterdam een mede.deeling, dat op groote schaal machinisten efi, naar ook werd medegedeeld, ander treinpersonel zouden smokkelen op de baan vakken Amsterdam—Emmerik, Amsterdam —Cleef. De machinisten, die de treinen Amsterdam—Emmerik rijden, gaan mede de grens over en blijven meestal eenige uren in deze stad, om vervolgens een trein, afkomstig uit Duitschland, op dit station van eén Nederlandsche locomotief te vóórzien en zoo dén trein naar Amsterdam te rijden. Hetzelfde gebeurt óp de lijnen via Nijmegen met het grensstation Cleef. Onder de machinisten, waarbij zich zeer vele beambten bevinden, die reeds lange jaren bij de Spoorwegen in dienst zijn, doen zich nóg al ééns gevallen van onderlingen naijver voor. Vermoedelijk is het dan ook naijver geweest, die een der machinisten hééft doen besluiten, de douane-beambten op de hoogte te brengen van de smokkelarijen, die het treinpersoneel gepleégd zou hebben. Onder leiding van den inspecteur van de Recherche afdeeling Douane en Accijnzen te Amsterdam, den heer Van Sptunter, werd ’n nauwI gezet en uitgebreid onderzoek ingesteld, dat tot verrassende resultaten leidde. Er werd plotseling een tender- en locomotieven-controle gehouden en werkelijk werden hier smokkelwaren als boven omschreven, ont'dekt. De douanen gingen er dadelijk toe over de machinisten aan het Oost-lndische. Huis te Amsterdam een verhoor te doen ondergaan en bepaalden zich niet alleen tot hen, die men op heeterdaad betrapte. Er zijn er ook gehoord, die part noch deel aan de smokkelzaken hebben gehad, en die zich hier ook nooit voor zouden teenen, Z :er vermoedelijk heeft dit bij deze menschen ontstemming gewekt en hebben zehoewe! er verzocht was stilzwijgendheid tegenover de buitenwereld en kranten te betrachten, in hun ontstemming hier geen gevolg aan gegeven en heeft men op anonieme wijze enkele bladen ingelicht. Over deze zaak hebben wij een onderhoud gehad met inspecteur Van Splunter van de Douane, die ons mededeelde, dat de feiten, hierboven omschreven, werkelijk juist zijn en dat reeds tegen een 8-tal machinisten proces-verbaal is opgemaakt. Wij vernemen, dat bij verschillende huiszoekingen, die gehouden zijn, diverse gesmokkelde voorwerpen teruggevonden zijn. Het is ook gebleken, dat de machinisten de gesmokkelde artikelen voor billijke prijzen van de hand deden aan winkeliers, die er dan nog een zoet winstje op maakten. Tegen de machinisten, die geverbaliseerd zijn, zijn voorloopig nog geen verdere maatregelen genomen en ook zijn geen arrestaties verricht, daar er op smokkelen geen aanhouding staat. Of de winkeliers, die de goederen van hen hebben gekocht, strafbaar zullen blijken, is nog lang niet zeker, daar onze wetgeving alleen spreekt, van straffen bij het koopén van goederen, afkomstig van diefstal, en dan moet nog bewezen worden, dat de kooper niet te goeder trouw was. Over het koopen van goederen, niet van diefstal afkomstig, wordt niet gesproken en evenmin wordt het woord smokkelwaar gebruikt. Door het publiek worden van deze smokkelaffaire is het onderzoek voor de douane zeer moeilijk geworden, daar nu iedereen, die zich hiermede bezig hield, gewaarschuwd is. Hoewel het gerucht de ronde deed, dat er ook conducteurs bij betrokken zouden zijn, schijnt dit niet waar te wezen. De inspectie van de Douane heeft de directie der Ned. Spoorwegen met een en ander in kennis gesteld en de kans is zeer groot, dat de schuldigen disciplinair zeer zwaar gestraft zullen worden. Het is zeer --- DE AVONTUREN VAN JUDOCUS JUDOCUS DENKT DAT HIJ OP EEN ONBEWOOND EILAND IS GESTRAND. --- FEUILLETON EEN STEM UIT HET VERLEDEN Naar het Engelsch. 28) HOOFDSTUK XIV. Burnisland was weer tot rust gekomen na de sensatie, die het had doorgemaakt; het leven ging er weer zijn gewonen gang. Alleen de toestand van William Dalby wekte nog eenige belangstelling, want, ofschoon zijn leven aan een zijden draad hing, was herstel toch niet uitgesloten. Fleming maakte zich ongerust over Helen. Hij kon haar haar beslissing niet kwalijk nemen, maar toch had hij het anders gehoopt. „Als zij de zaken weer in een gezonder licht ziet, zal ze er wel op terugkomen,” had hij bij wijze van troost tot Arthur gezegd, maar die was en bleef overtuigd van het tegendeel. Droevig werken was het zoo voor hem, want wat kon het leven hem nu bieden, als hij zijn welvaart niet deelen mocht met Helen? Intusschen had hij zich met vernieuwde energie geworpen op het aanbrengen van al de hervormingen, die de fabriek tot een model-ijzergieterij zou kunnen maken en Bateson voor het technisch en Harris voor het administratief gedeelte stonden hem hierbij trouw ter zijde. Bateson was ook weer normaal in zijn optreden. Geen enkelen keer was hij teruggekomen op hetgeen hij gezegd had op den avond van de begrafenis van dominee Berwicke en zijn belangstelling ging ook alleen uit naar zijn werk. „Ik weet met, hoe ik mij zonder jou door deze crisis zou hebben heengeslagen,” zei Arthur op een ochtend, toen ze alleen waren in zijn particulier kantoor. En zich ineens de woorden van Sir Edward herinnerend, voegde hij er bij : „Je wilt toch zeker wel blijven, om de vruchten van je arbeid te zien?” De man antwoordde niet onmiddellijk. „Ik heb er over gedacht, om weg te gaan,” zei hij. „Maar nu den laatsten tijd ben ik daar toch weer van teruggekomen. Mijn werk is nog niet geheel voltooid.” „Neen, zoowaar, ik kan je nog niet missen. Ik...” Hier viel Stanfield zichzelven in de rede, daar de deur openging en er een klerk binnenkwam. „Een jongen heeft juist dit briefje gebracht, sir.” „Dank je.” Stanfield nam het op, las het door en schoof het toen, over tafel, Bateson toe. „Van Dyton. Hij werkt aan schacht numero acht en vraagt, of ik kom.” Bateson las het briefje aandachtig : Waarde Heer, U zoudt mij verplichten, als u vanmiddag eens in de schacht kwam. Er is iets met dé gangen niet in orde, waarover ik u. graag eens raadplegen zou. Uw dienaar, John Dyton.” „Ik heb zoo iets gehoord van dat er vocht zou hangen,” zei Bateson. „Numero 8 staat in verbinding met de Zwarte Mijn, is het niet?” „Dat zeggen de plattegronden tenminste, maar tot nog toe is die verbinding niet gevonden. Misschien dat Dyton nu zoo ver is.” Bateson had den mond al opengedaan, of hij op het punt was, iets te zeggen, maar de directeur merkte dit niet en ging voort: „Ik was van plan geweest, vanmiddag naar Bamfield te gaan, maar dan zal ik eerst eens kijken bij numero 8.” Hij sloot zijn schrijftafel af, keek het vertrek eens rond, nam zijn hoed en ging. De dog-cart stond al klaar en binnen een paar minuten was hij uit het gezicht verdwenen. Het was een prachtige herfstmiddag. Het gouden zonlicht straalde over heuvels en dalen en verleende aan het vuile fabrieksplaatsje een eigenaardig schoon. Het was juist het uur, dat de „dagploeg” zijn taak had volbracht. Eén of twee kooien waren al boven gekomen met veel geknars ei. gekraak van de roestige kettingen. De klerk trad uit het kantoortje, toen Arthur uit den dog-cart stapte. „Gaat u naar beneden?” vroeg hij verrast en fronste de wenbrauwen, toen hij hoorde, dat Dyton een boodschap gezonden had. „Ik begrijp niet, waarom hij dat gedaan heeft,” ging hij voort, terwijl Arthur een overal aantrok en een mijnlamp nam. „Alles is volkomen in orde; dat heeft hij nog gezegd, toen hij om twaalf uur bovenkwam. De mannen hebben gezegd, dat het vochtig is, de barometer daalt ook”. „In ieder geval ga ik eens kijken. Ik daal met de volgende kooi.” De laatste ploeg was nu boven, maar hij ging alleen. Het was volstrekt geen nieuwigheid voor hem, om in een mijn af te dalen en hij was al geweest in nummero 8, een oude mijn, die nu werd uitgebreid. Tegen den tijd, dat de kooi den grond bereikte, waren zijn oogen gewoon geraakt aan de duisternis en hij wist zeer goed, hoe hij gaan moest door de veelal zóó lage gangen, dat de arbeiders er niet rechtop in konden staan; zelfs waren er gedeelten, waardoor hij op handen en voeten moest rondkruipen, tot hij in een opening kwam, waar men het er algemeen voor hield, dat de oorspronkelijke verbinding met de Zwarte Mijn was geweest.Het was er zeer drukkend en het was hem dan ook een verlichting, dat hij nu althans weer kon staan. Hij was nog een paar mannen tegenge- i komen in de gangen, maar overigens was de mijn verlaten; de werktuigen lagen er nog net, zooals ze waren neergeworpen op het oogenblik, dat de welkome bel luidde. Dyton zou wel in de nieuwe gang zijn, dacht Arthur en hij riep hem al luide, terwijl de echo’s den naam herhaalden. Wel hoorde hij ineens een geluid, of er iemand naderbij was gekomen door de zwarte duisternis en Arthur hield de lamp omhoog om bij te lichten. „Ben jij daar, Dyton?”, vroeg hij, maar trad onwillekeurig een schrede achteruit, toen hy Ezra Broomstone zag. „Wat doe je hier?” vroeg hij gebiedend. — En de man lachte lang en onwelluidend. „Ik ga afrekening houden!” Nu ineens begreep Arthur, dat hij in de val gelokt was en Boomstóne was halfwaanzinnig van wraakzucht en haatdragendheid; dit was hem duidelijk aan te zien. „Zet neer die lamp!” riep Arthur en deed een uitval. In een ommezien had Broomstone, wiens spieren gestaald waren door het werken, den directeur tusschen de oogen getroffen en hem een slag toegebracht, dat hij bewusteloos aan zijn voeten liggen bleef. „Onmiddellijk terug naar de oude gang!” mompelde Broomstone, „en daar zal je dan blijven liggen, tot alle vleesch van je beenderen is geteerd, — net als bij je vader, vóór je!” Boven op den begane grond hoorde John Dyton met de grootste verbazing van de komst van de directeur. „Ik heb hem nooit laten halen,” zei hij „Wat is dat? Is Ezra Broomstone in de schacht? Wat doet hij daar?” Niemand, die hem hierop eenig antwoord kon geven, maar een rommelend geluid, een knal... en... er was een uitbarsting in de mijn ! De verschrikking, die een dergelijke mijnramp verspreidt, is kortweg gezegd : onbeschrijfelijk! Van alle kanten kwamen mannen, vrouwen en kinderen toegeloopen. Fleming was een van de eersten, die ten tooneele verscheen; hij was daar dichtbij op bezoek geweest. „Is Mr. Stanfield in de mijn?” riep hij. „Wie zal dit zijn moeder meedeelen?” „Ze hoeft er nog niets van te hooren,” meende Dyton. „Het'kan wel beter afloopen, dan wij vreezen. Er moeten er nog maar heel weinigen beneden zijn. De dagploegen waren al boven. Maar we hadden juist een troep vrijwilligers. Wat zullen we nu allereerst doen ; dat is de vraag!” „Ik weet, wat er gedaan moet worden,” klonk de stem van Bateson vlak bij. „Ik heb dit al eens meer meegemaakt.” „In ’s hemelsnaam, neem dan de leiding op u!” riep Fleming. „Als Helen het maar niet hoort,” voegde hij er meer tot zichzelven bij. Nauwelijks had hij die woorden uitgesproken, of het rijtuig met Mrs. Stanfield en Heien kwam in vliegende vaart aangereden. Fleming trad naderbij. „Is het waar?” hijgde zij. „Een van de vrouwen zei... dat... Arthur in de mijn is...?” „Het is waar,” antwoordde Fleming langzaam. „Moeder!” zei ze teeder. „Zou er nog hoop zijn?” (Wordt vervolgd). ---