IN HOTEL COLON juuuöLne emigranten in ae nuoiawijK var» Barcelona „Dios mio Dios mio," lamenteerde iemand in de eetzaal van pension Hispano Americana. Ik stormde mijn kamer uit: „Wat is er nou weer?” Ik was op de ongelukzalige gedachte gekomen, mij naar Spanje te begeven en mijzelf aan de gevaren van de revolutie blooi te stellen. Want ik wilde een kennis van me Carlos Santillan, den kanselier van het Ar gentijnsche consulaat te Weenen, die naar Barcelona was overgeplaatst, uit de revolutie redden en in veiligheid brengen. En nu hoorde ik bijna alle dagen dat ge amentee van „Dios mio, Dios mio,” M’n God, m’n God! Als de soep mislukt was, was het „Dios mio”, en ^als er een bom binnenviel, was het „Dios mio”. De toon was altijd hetzelfde, bij de soep en bij de bom. En nu was ik werkelijk nieuwsgeirig, of het weer de soep betrof; dat vind ik op het oogenblik van meer belang dan al het andere. „Wat is er gebeurd?” herhaalde ik. Madame Lus, een vrouw tusschen vijf en veer tig en vijftig, mischien meer, maar zekeniet minder, had een in tranen badend gezicht en snikte: „De bolsjewieken hebben mijn armen goeden Pedro uit bed gehaald Hij is waarschijnlijk in hotel Colon opgesloten. De dood wacht hem!” „Hoe oud is signor Pedro, madame?” was mijn onbescheiden vraag. „Vijf en twintig, in Mei geworden.” „Vijf en twintig, dat is te jong om te sterven,” zei ik. „Als ik maar iemand kon vinden, die te weten kon komen, of mijn goed Pedro nog in leven is, maar niemand waagt zich in het hotel Colon. Het is veel te gevaarlijk. Er gebeuren daar zulke verschrikkelijke dingen. „Wat, bijvoorbeeld?” vroeg ik vol spanning. „Ja,” zei ze zacht in mijn oor, „het is al 1 voorgekomen, dat nieuwsgierigen van de vierde verdieping in den liftkoker werden 1 gegooid, met petroleum werden overgoten en aangestoken.” i Ik kreeg bijna koude rillingen. „En kunt ; u me zeggen, signora, wie de baas zijn in i hotel Colon? Natuurlijk de Russische bols- : jewieken?” \ „Nee antwoordde ze, „het zijn grooten- < deels joden, die uit Duitschland werden i uitgewezen.” Dezen nacht sliep ik niet veel. Van tijd bi tot tijd hoorde ik schoten en ik dacht ahn Pedro, die sterven moest, nog -'oor hij de werkelijke schoonheid van het leven had leeren kennen. Ik besloot, Pedro uit hotel Colon te halen. Maar hoe? De bolsjewistische moordcentrale Hotel Colon was eens het meest elegante nötel van Barcelona. Het staat op den hoek van de Rambla Catalunia. Toen op 19 Juli 1936 de revolutie uitbrak, ontstond er op het plein voor het hotel een gevecht tuèschen rooden en witten, waarbij de natiönalen tenslotte omsingeld werden en in het hotel Colon heldhaftig tot den laatsten man to. streden .De gewonden werden door de rooden in den kelder geworpen of op de vierde verdieping gevangen gehouden, later op de afgrijselijkste wijze gemarteld en gedood. De reddingspogingen van de Quinta Colömna hadden geen succes. Uit dezen brandenden ketel moest ik nu Pedro, den jongen vriend van Signora Lus, bevrijden. Het was een onzinnig waagstuk, maar mijn rol van „Roode Pimpernel” beviel me. Zonder romantiek is het leven te saai, ik ging naar den kapper en liet voor drie pesetas’ mijn haar onduleeren. Toen trok ik een elegante Roode Kruis-uniform aan, daarover een donkerblauwe, rood gevoerde cape. Ik leek wel een generaal. Toen ik de wacht passeerde, zag ik er zoo officieel uit, dat zij niet eens een opmerking durfde maken. In de hal, waar eens Perzische tapijten de schreden dempten, gleed ik uit over schillen van sinaasappelen en bananen. Ik viel bijna in de handen van een miliciën, maar behield mijn officieel gezicht. Met groote waardigheid besteeg ik de trap tot aan de eerste verdieping. Op iedere deur stonden letters, die vóór mij toen nog zeer geheimzinnig en mysterieus waren: S. R. L, Socoro Rojo International; F. A. J., Federation Anarchiste International; P. C., Partie Communiste enz. Joden in alle kamers. Ik opende zacht een deur, toen stond ik van aangezicht tot aangezicht met een heer met een typisch joodsch uiterijk. „Signora, u in een buitenlandsche. Wat zoekt u hier?” vroeg hij in perfect Duitsch. ,Ik zoek, ik zoek... mijn landgenoot,” mompelde ik. „Dan Hongaarschen Medico van de KarlMay-tezerne. Hij heeft hier vandaag dienst, werd mij gezegd,” Gaat u maar naar de tweede verdieping en wacht daar. We zullen hem zoeken.” Op de tweede verdieping aangekomen, ging ik eens rondneuzen. Overal zag ik dezelfde typen. Ik begon alweer te verlangen naar een kwieken Spanjaard, doch hier scheen niets dan Israël vertegenwoordigd te zijn. Hoe zal mijn dol avontuur eindigen? dacht ik. Ik vond een open deur en sloop naar binnen. Een aardige Jodin ontving mij tamelijk beleefd. Ze dacht zeker, dat ik een officieeie "zending had. „Zeg me kameraad, waar kan ik den Medico Szigeti vinden?” „Ja, Szigeti is op het oogenblik aan het front, maar wacht u maar even, ik zal vragen, wanneer hij terugmag.” „Hoe zou die Szigeti eruitzien? dacht ik ik kende hem alleen van hooren zeggen. Gearresteerd Achteroverleunend in een fauteuil, wachtte ik met kloppend hart. Een he r kwam de kamer binnen. Hij zag me niet. Hij ging naar de telefoon. „Hallo, hallo,” plotseling veranderde zijn gezicht. „Wat, de Karl-May Columna weer verslagen? Dooden? Gewonden?” Hij noteerde de lijst, hing den hoorn op, wendde zich om, kreeg mij in de gaten en schreeuwde: „Wat zoekt u hier? U hebt hie. niets te zoeken! U hebt mijn telefoongesprek afgeluisterd. Wie is u eigenlijk? Blondje? Een buitenlandsche? Volg me terstond!” Ik werd gearresteerd en naar de vierde verdieping overgebracht. Nu kon ik de kamers niet meer vrijwillig onderzoeken, om sporen te vinden van den ongelukkigen Pedro, In een kantoor achter een bureau zaten mijn rechters. „Daar ga je,” dacht ik. „Una Mucher Rubia,” hoorde ik. „Una Spia de los Nationales. Franquistra. Matare!” Zooveel verstond ik ook. Ik meende al, petroleumlucht te ruiken en vertrok onwillekeurig mijn neus. In gedachten nam ik afscheid van miin trouwen hond Peter, een prachtigen Duitschen boxer, die mij op mijn Spaansche expeditie vergezelde. Maar, o wonder, daar kwam een jonge, aardige Spanjaard, hij scheen een goed hoofdman te zijn. Toen hij me zag, zei hij in het Fransch: „Signorita, u bent vrij, maar wanneer u weer eens rendez-vous .:ebt, kies dan asjeblief niet meer juist het hotel Colon!” „Gracias, Signor! Fernando! Muj bien a la Manna!” De snelheid, waarmede ik de trappen afvloog, was een recordprestatie. Maar toen ik de wacht passeeren moest, zette ik weer mijn officieel gezicht, stak een sigaret aan, deed een paar waardige stappen en verdween om den hoek. Toen ik thuiskwam, hoorde ik, dat Pedro zooeven bij de Rabassada werd doodgeschoten. Arme Pedro! Die de frissche schoonheid der jeugd niet kende! Barones Lydia Maria Atzel. EEN KERK VAN BOOMEN Nog niet zoolang geleden hadden enkele studenten het plan opgevat ,om een kerk te „bouwen”, die op de heele aanie haar weerga niet vindt. De nieuwe kerk bestaat namelijk enkel uit boornen. De „Miinnie Taylor Mallory Kathedraal” in Springfield in den staat Massachusetts is reeds zoo beroemd, dat zij — hoewel zij nog lang niet klaar is — door niet minder dan vijfduizend menschen werd bezocht en bewonderd De kerk wordt gevormd door zestig machtige Olmen, die als geweldige zuilen ten hemel oprijzen. Op aanzienlijke hoogte nijgen de kruinen harmonisch naar elkaar toe en vormen een soort gothische spitsbogen. Wanneer het donker wordt, worden kleine electrische lampen, die in de boomstammen en takken gemonteerd zijn, aangestoken en dompelen den merkwaardigen dom in een heldr licht. Vaanuit de verte biedt de kathedraal den bezoeker een feeërieken aanblik. Naaldhout en exotische slingerplanten vormen een dicht gewas, dat de boornen onderling verbindt en als het ware de muur van de kerk moet vormen. Het altaar aan het einde van het middenschip is uit oeroude steenen gemetseld en met een fluweelachtig mosdek omkleed. Pas over enkele jaren zal de grandiose kerk klaar zijr, omdat de natuurlijke groei der planten nu eenmaal een bepaalden tijd noodig heeft en niet verhaast kan worden. --- DE AVONTUREN VAN JUDOCUS JUDOCUS WEET RAAD VOOR DEN GAST MET DEN BAARD. --- Advertentie mmm vraagt „ PfiLSt RAPHAEL HHN I |1 ^mMfPERITIF PAR EXCELIENCE ffl W i| OVERALVWaKRIJGB^^GENERAAL AGENT --- FEUILLETON DE ERFENIS VAN EEN ZONDERLING o OORSPRONKELIJKE ROMAN VAN WILLY WATERMAN Nadruk verboden 27) Lois had de plaats van bestemming kun nen bereiken voor elf uur in den morgen., zeker in haar snelle, roode wagentje. Al: alles goed verliep, had ze op het oogenblil den kandelaar al in haar wagen, en was zi op weg naar huis. En Pete ? Terwijl de kellner hem zijn soep voorzette, verscheen een uitdrukking van waardering op zijn gelaat. De sympathie, die hi van het eerste moment voor Pete had gevoeld, was juist gebleken. Pete was eer prachtkerel, de wijze waarop hij de situatie had gered, door eerst Bealie met zijn lijs m handen te krijgen, toen alles verlorer scheen, en later den toestand in hun voordeel te keeren, toen de brigadier in den kelder bij Bealie verscheen, dat waren staaltjes van tegenwoordigheid van geest en moec geweest, die hij op prijs stelde. Hoe zou Pete het maken met zijn wekker? John had er geen flauw idee van, dat de wekker in een internaat stond, beheerd dooi Mac Tavish, tezamen met honderd drie en veertig andere wekkers, anders zou de geamuseerde trek op zijn gelaat wel hebben plaats gemaakt voor een bezorgde. Maar zijn vertrouwen in Pete’s handigneid, de overtuiging, dat Lois zich ook wel zou weten te redden, en het besef, dat de taak, die voor hem lag, geen groote moeilijkheden opleverde, deed hem zijn uitstekende lunch met smaak verorberen. Toen hij klaar was, en een sigaret nad opgestoken, was het even over half • * twee. Buiten het restaurant was alles stil... < bijna geen verkeer ging er door de zonnige 1 straten; een vliegmachine ronkte hoog bo- j ven in de diepblauwe lucht; trage vliegen i zoemden in het restaurant. Hij kon eigenlijk c heel goed een ritje maken in dat schitte- i rende weer, inplaats van hier binnen te blijven zitten! { Hij riep den kellner, rekende af en gaf e hem een flinke fooi. Op zijn vraag duidde r de man hem uit, waar hij Rosé House vin- r den kon; het was, deelde hij mede, een l kwartiertje rijden met een wagen. f John knikte, nam zijn hoed op en ging e naar buiten, in den feilen zonneschijn. Hij s bekeek zijn eigen, grooten blauwen wagen I met een misprijzenden blik, en wilde, dat r hij zoo verstandig geweest was, er een met c een lossen kap te nemen. Hij klom achter y het stuur en reed weg, op zoek naar Rosé z House. De weg was niet moeilijk te vinden, na de aanwijzingen van den kellner, en het b was twintig minuten later, dat hij rechts van E den langen, schaduwrijken weg een lang en h laag wit steenen gebouw zag staan, met er a omheen een breede waranda. En het huis v droeg zijn naam met eere, want de stijlen s van de waranda, de daklijst en de geheele s eerste verdieping waren omkranst met slin- r gerende rozen, rode, witte gele. En dat ge- e heel lag te midden van een enorm grasveld, n een grasveld als een fluweelen tapijt, waar d geen enkel bloempje in stond, uitsluitend en b alleen gras, koel, groen, sappig gras. ti John stopte zijn wagen aan den kant van d den weg en keek er vol bewondering naar. tj Zulk een huis had hij altijd willen hebben, o zulk een huis... En toen werd zijn droom b verstoord door een naderende auto. De wa- b gen schoot hem rakelings voorbij, omdat hij d de bocht wilde nemen, die naar de oprij- d laan van Rosé House leidde. In een wolk ri van stof nam de wagen de bocht en verdween even tusschen de boomstammen. Dan k zag John hem weer, rijdende over het grint- e pad door het grasveld. De wagen stopte h voor Rosé House en een man stapte uit. h John kon door den afstand noch zijn gelaat, noch zijn figuur onderscheiden, maar E hij deed er ook geen moeite voor. Het was d # luidelijk, dat kolonel Wilson een bezoeker lad gekregen en blijkbaar een goede kenlis, daar hij om twee uur in den middag an kwam zetten. Hij zou een eindje omrijlen en tegen een uur of half vier terugkonen. En aldus geschiedde. Hij reed rond over machtige, rechte wegen, hield eenmaal bij en garage stil, om te tanken en een tweede naai bij een andere garage om zijn olieeservoir bij te laten vullen, maar de tijd roop voorbij. Toen de wijzers van zijn orloge eindelijk naar drie uur sukkelden n John van verveling geen raad wist, paseerde hij een wegwijzer, waarop stond; Irunscombe: 3 K.M., en hij gooide vastbeaden zijn stuur in die richting. Drie uur f kwart over drie — hij zou naar dien olonel toegaan, liever, dan hier rond te eulen over wegen, waar de tijd stil stond! Het was twintig over drie, toen hij weer ij het witte huis met de rozen aankwam, •itmaal draaide hij zelf de oprijlaan naar et grindpad in, en stopte voor de deur. De ndere wagen stond er nog steeds. Het huis ras, van dichtbij gezien, een kruising tus:hen een Engelsch landhuis en een Indi:he bungalow. De waranda was niet door eten matten of houten schotten van het genlijke huis gescheiden, maar door steeen muren, en de toegang tot het huis leidde oor een vooruitspringende steenen vestiule, die de waranda onderbrak en naar den iin afdaalde met een marmeren trap. Ook ie vestibule was dik begroeid met prachge rozen en de geur van die rozen hing /eral in de warme zomermiddaglucht. Van Innen in het huis klonk een zachte muziek, lijkbaar van een radio, en een zeer geïmpt stemmengemurmel. Verder ademde ; geheele omgeving een zoete, weldadige ist. John drukte op de bel. Binnen in het huis onk een muzikaal getinkel, als van een ensgong, en John lachte. De oude kolonel id zelfs de schel nog in Indischen stijl ge)uden! Maar zijn lach verdween na een poosje, r schenen meer dingen in dat huis op Insche wijze te zijn ingericht; als hij Engel- sche bedienden had, dan hadden ze blijkbaar met zorg een inlandsche traagheid a aangeleerd, want er verscheen niemand, i alleen dreef af en toe even een vaag geluid i van stemmen naar John over. Hij belde voor de tweede maal. Weer 1 kwam het zachte, klakrijke getinkel, maar i de deur ging niet open. Er moesten men- c schen in huis zijn en John besloot, naar den c achterkant van het huis te loopen en te kij- ; ken, of daar niet een bediende of zooiets f aan het werk was. e Het huis was lang en het duurde een \ aardig tijdje, vóór hij den achterkant be- r reikte... en stil bleef staan... \ Want midden in het uitgestrekte grasveld achter het huis, fel verlicht door de zon, r helder wit, als de eenige witte plek in een t zee van helgroen, stond op een hoog voet- s stuk een beeld van de Venus van Milo! e De Venus van Milo, zonder haar armen, t met de lichte draaiing in haar heupen. John J bezag een tijdlang zwijgend het doel van r zijn komst en stak dan peinzend de handen t in de -zijzakken van zijn lichtgrijs flanellen costuum. Daar had je de Venus, waar hij fi voor was gekomen. Het gezicht van het li beeld gaf hem plotseling al zijn energie te- ti rug. Hij liep snel den zijkant van het huis i: om, en stond plotseling stil voor een tafeltje h met een drietal stoelen, dat op de waranda E in de schaduw van het huis, was neergezet, r Aan dat tafeltje zat in een leunstoel een v dame met een grooten witten hoed op, die g hem verbaasd aanzag. d John begreep, dat hij voor de vrouw des o huizes stond, nam snel zijn hoed af en legde e de reden van zijn wandeling om het huis b uit. De dame glimlachte en zuchtte, terwijl , n ze opstond: „Ja, mijn man heeft zijn inlandsche be- Ji dienden meegebracht uit Indië en ik geloof li niet, dat het bepaald een succes is... Dus p u wilde den kolonel spreken?” v John boog en zei, dat dat het eenige was, g wat hij wenschte; het zou maar een kort d oogenblik duren. k De dame scheen even te aarzelen, maar h noodigde hem dan uit, te gaan zitten; ze zi zou den kolonel even roepen, zei ze. John nam plaats en zegende de huisi vrouw. In vredesnaam moest die andere , snoeshaan dan maar wachten, hij hoefde I maar even met den kolonel te spreken. Enkele oogenblikken later kwam de dame • terug en vroeg hem, of hij haar volgen wilde ■ naar binnen; ze liet hem in een zonnige, op den voortuin uitziende kamer en zei hem, i dat haar man dadelijk bij hem zou komen. Ze excuseerde zich, om een oogje te gaan > houden op de bedienden en John achtte dat een zeer aanvaardbaar excuus. Het werd, i voor zoover hij de situatie beoordeelen kon, meer dan tijd, dat er verschillende oogjes werden gehouden op de bedienden. En toen ging de deur weer open en een man, die zich voorstelde als kolonel Wilson, trad binnen. Hij had een gelaat, dat nog steeds de sporen van de Indische zon droeg, een paar vroolijke blauwe oogen en maakte terstond een sympathieken indruk. Hij bood John, die was opgestaan, om zijn naam te noemen, een stoel en ging daarna zelf zitten. En toen draaide John vol zelfvertrouwen het verhaal af, dat hij ook bij den kellner had gebruikt: hij had zich Weymouth genoemd en deelde den kolonel mede, dat hij in de zaak van zijn vader was, die een handel in kunstartikelen had in Londen. Daarop weidde hij uit over een rijken, zeer rijken cliënt, die zeer speciaal een beeld van de Venus van Milo wilde hebben in groot formaat, zette uiteen, dat ze daardoor in een lastige positie waren geraakt, omdat zulke beelden moeilijk te krijgen zijn en maakte den kolonel duidelijk, dat hij, als bezitter van zulk een beeld, het in zijn , macht had ,hen te helpen. „Het spreekt natuurlijk vanzelf,” aldus John „dat we bereid zijn, een zeer behoorlijken prijs voor het beeld te betalen, een prijs, dat kan ik u wel zeggen, die ver boven de waarde gaat; er is ons alles aan gelegen, om onzen cliënt tot vriend te houden, en aan zijn verlangens tegemoet te komen, vandaar ook, dat mijn vader mij zelf hierheen heeft gestuurd en iet een van onze agenten!” (Wordt vervolgd) ---