VERLAGING SOMMIGE VASTE LASTEN EN HUREN. Rentevoet van alle vorderingen gedekt door hypotheek op onroerende zaken wordt teruggebracht op 47* %, terwijl de pandbrielrente beperkt wordt tot 4 % ’s-jaars. EVENREDIGE VERMINDERING VAN HUREN Verordeningen de gemeentelijke lasten betredende zullen opnieuw moeten worden vastgesiefd. Bij de Staten-Generaal is ingedienc een wetsontwerp Bijzondere maatregeler ter verlaging van sommige vaste laster •n van huren. Art. 1, le lid, luidt: De rentevoet var alle vorderingen gedekt door hypotheek, welke is gevestigd op binnen ’t Koninkrijk onroerende zaken, met uitzondering van de vorderingen genoemd in art. 3*) wordt in overeenkomsten, loopende op den dag der inwerkingtreding dezer wet, teruggebracht tot 4 % % ’s jaars. Overeenkomsten van door hypotheek gedekte leeningen, waarop deze wet toepasselijk is, gesloten na de inwerkingtreding dezer wet, mogen niet worden aangegaan tegen een rente, die hooger is dan 4% % 's jaars. Aan de memorie van toelichting wordt ontleend, dat in de memorie van toelichting bij het wetsontwerp tot verlaging van de openbare uitgaven de regeering heeft uiteengezet, waarom het noodzakelijk is, dat de uitgaven der publieke huishouding in overeenstemming worden gebracht met het verminderd volksinkomen. Dit is niet alleen noodig ter voorkoming van budgetaire moelijkheden, maar ook om den ongunstigen invloed van een te hoog opgevoerd peil van publieke uitgaven op het geheele economische leven op te heffen. De regeering heeft daarbij aanstonds doen uitkomen, dat het volstrekt niet voldoende zou zijn, indien deze aanpassing alleen plaats greep op het terrein van het overheidshuishouden. Ook daarbuiten is die toepassing volstrekt noodzakelijk. Dit moet vooral gelden, inzake het probleem der vaste lasten. Men bedoelt hiermede vooral kapitaallasten en door de overheid zelve opgelegde lasten, die vóór de crisis in overeenstemming waren met de rentabiliteit der bedrijven, en de waarde der eigendommen, waarop deze lasten rusten. Het vraagstuk der vaste lasten is mede een vraagstuk van beperking der overheidsuitgaven. Naarmate deze meer mogelijk zal zijn, zullen de overheidslasten kunnen wor*) Artikel 3 luidt als volgt: Art. 1 is niet van toepassing: a. ten aanzien van de vorderingen, welke kunnen voortvloeien uit een crediet, tot zekerheid waarvan tot een bepaald in de akte genoemd bedrag, hypotheek is gesteld en geopend door een bankinstelling, voor welke het verleenen van zoodanige credieten vóór 1 Juli 1935 tot haar gewonen werkkring behoorde. b. ten aanzien van vorderingen, tot zekerheid waarvan landelijk eigendom in den zin van de Crisis-Landbouwhypotheekwet 1935 met hypotheek is bezwaard. nui ucm vasiyesieto. den verminderd. Hier blijft de overheid zich zuiver op haar eigen terrein bewegen en behoeft voor schadelijke gevolgen van haar politiek geen vrees te bestaan. Ingrijpen onvermijdelijk. Veel moeilijker is de taak der vaste lasten, niet opgelegd door de overheid, maar voortspruitende uit de private rechtsverhoudingen. Een verlaging dezer vaste lasten beteekent immers een wettelijk ingrijpen in burgerrechtelijke verhoudingen. In de Memorie van Toelichting op het ontwerp Crisis-Landbouw-Hypotheekwet 1933, heeft de regeering er al op gewezen, dat zulk een ingrijpen in de tegenwoordige tijdsomstandigheden kan zijn, waar het gaat om opdrachten met een meer duurzame bestemming. Het brengen van wijziging in de contracten op de wijze, als ook in het onderhavige wetsontwerp geschiedt, is te beschouwen als een verdere toepassing van het beginsel, dat aan art. 1374 Burg. Wetb. ten grondslag ligt. (Dit art. luidt als volgt: Alle wettelijk gemaakte overeenkomsten strekken degenen, die dezelve hebben aangegaan, tot wet. Zij kunnen niet herroepen worden dan met wederzijdsche toestemming, of uit hoofde der redenen, welke de wet daartoe voldoende verklaart. Zij moeten te goeder trouw ten uitvoer worden gebracht.). Bij maatregelen als de onderhavige, komt het er vooral op aan, het juiste oogenblik te kiezen. Men kon hier niet één algemeenen maatregel nemen, uniform werkende over de geheele linie. Men moet goed onderscheiden tusschen de verschillende soorten rechtsverhoudingen, soms zelfs tusschen de individueele gevallen en men moet voorts zijn maatregelen zoo kiezen, dat zij zich zooveel mogelijk aansluiten bij het bestaande rechtsstelsel. Van dit beginsel uitgaande, heeft de wetgever in de afgeloopen jaren al onderscheiden maatregelen getroffen. In dit verband wordt gewezen op de wettelijke regelen betreffende de obligatieleeningen buiten trustverband en de mogelijkheid van accoord buiten faillissement. Het is niet ónmogelijk, dat zij voor het beogde doel nog niet voldoende zullen blijken en de regeering zal niet aarzelen, om, als dit het geval blijkt, verdere stappen te doen. Overheid en landelijk eigendom. Een bijzondere plaats onder de vaste lasten nemen de lasten in, op onroerende goederen drukkende, die den eigenaar economisch verplichten, een deel der opbrengst af te staan aan hem, die dezen eigenaar destijds het noodige geld heeft geleend m zich dit onroerende goed te kunnen verschaffen. Met betrekking tot deze hypothecaire lasten is er een niet onbelangrijk verschil in de positie der overheid tegenover de landelijke eigendommen en het overig onroerende bezit. Ten aanzien van de landelijke eigendommen staat de zaak zoo, dat de overheid door h$ar steunmaatregelen bewerkt, dat wegens landelijke eigendommen nog hypotheekrente of pacht kan worden betaald, in tal van gevallen, waarin dit — hadde de overheid geen steunmaatregelen genomen — onmogelijk zou zijn. Dit rechtvaardigt, dat de overheid op dit terrein maatregelen treft, opdat de landbouwsteun, bedoeld om het landbouwbedrijf in stand ie houden zijn doel niet voorbijstreeft door ’n onevenredige bijdrage te verzekeren aan personen, die dit bedrijf niet uitoefenen. Anders gaat het met de hypothecaire lasten voor het overige onroerende bezit, kort samen te vatten als huizenbezit. Een verlichting der lasten is ook hier onvermijdelijk. De regeering meent deze te kunnen verkrijgen, zonder werkelijke gevaren voor het hypothecair crediet in het leven te roepen, indien zij de rente, die de hypotheraire crediteur ontvangt, in het algemeen terugbrengt tot wat de rente van onze staatspapieren is geworden. Die rente is niet volstrekt stabiel, zij gaat op en neer met den koers van Onze staatsschuld, welke laatste uiteraard afhankelijk is van zekere fuctiuaties op de geldmarkt, doch de regeering meent niet zoo ver mis te tasten, indien zij het percentage van 4 neemt als het punt, waaromheen thans die rente schommelt. Wanneer zij dus de rente, die de belegger op hypothecair crediet ontvangt, op 4 % stelt dan brengt zij dien belegger in het algemeen in dezelfde omstandigheid, waarin hij verkeert, die in Nederlandsche staatspapieren belegd heeft. Deze maatregel is zeke r niet zoo ingrijpend, dat daarvan verstoring van het hypothecair crediet beïoeft te worden gevreesd. Men heeft hierbij in het oog te vatten, lat hypothecair crediet in economischen zin, gegeven wordt in tweeërlei vorm. Er ivordt crediet gegeven in den vorm van een •echtstreeksche hypothecaire geldleening m er wordt crediet gegeven in den vorm zan belegging in pandbrieven. Rente hypothecaire leening en pandbrief. In het algemeen is de toestand deze, dat le rente van de rechtstreeksche hypothe:aire leening eenigszins hooger ligt dan die 'an den pandbrief. Aan dit verschil zal bij iet treffen der bij dit ontwerp beoogde naatregelen de hand moeten worden gelouden, hetgeen beteekent, dat de rente der landbrieven zal moeten worden gesteld op i %, terwijl de rente van de rechtstreeksche lypothecaire beleening iets hooger zal noeten worden bepaald, en wel zooveel tooger als het normale verschil tusschen de landbriefrente en de rente van de hypohecaire leening, dat onze hypotheekbanken n acht plegen te nemen, en welk verschil in iet ontwerp op % % is gesteld. Tweede en verdere hypotheken. De regeering ziet niet voorbij, dat men oor z.g. tweede en verdere hypotheken, iet het oog óp het daaraan verbonden riico, een hoogere rente pleegt te bedingen, let vastleggen van een dergelijke hoogere ente is echter in dit ontwerp niet geschied, die hypothecaire leeningen — met uitzonering van de een geheel ander karakter ragende z.g. crediet hypotheken — woren teruggebracht tot de rente van 4% %. Voor wie de vraag mochten opwerpen, f de regeering meent te kunnen volstaan iet de hier voorgeschreven rentevermindeing en of zij niet meent, dat nadere maatregelen moeten worden getroffen om hen, die aldus minder rente zullen ontvangen, van de op hen rustende verplichtingen te ontheffen, merkte de regeering op, dat haar hettreffen van maatregelen vooralsnog niet noodzakelijk voortkomt. De hypothecaire debiteur kan, behalve door de verplichting tot rentebetaling, ook te zwaar worden gedrukt door de verplichting tot jaarlijksche aflossing op de hoofdsom. Het ontwerp opent de gelegenheid om in de gevallen, waarin daaraan behoefte bestaat, die verplichte aflossing te verminderen tot 10 % van de hoofdsom per jaar. Het ontwerp laat die hoofdsom ongemoeid. De druk, dien de debiteur voelt, is toch die van de jaarlijksche rente en aflossing. Wordt deze druk verminderd, dan is voorshands verlichting verkregen. Dit is mede de rdeen, waarom aan dit wetsontwerp en tijdelijk karakter wordt gegeven. VERMINDERING ERFPACHTSOM. Dezelfde motieven, die dringen tot een vermindering van de jaarlijksche lasten bij hypothecaire leeningen, dringen daarom tot vermindering van de erfpachtsom. Als maatstaf voor de vermindering kiest het ontwerp den canon, die zich 20 % beneden het niveau van 1931 bevindt. Ook deze maatregelen is bedoeld als tijdelijke. De loop der omstandigheden zal moeten uitwijzen, hoe lang hij zal moeten blijven gehandhaafd. VERLAGING HUREN. Het ontwerp betrekt in zijn regeling ook de materie der huren. Over het algemeen zijn de huren reeds zeer belangrijk gedaald. Voor vele woningen ligt het huurniveau reeds aanzienlijke lager dan 80 % van het niveau van 1931. Niet voor alle woningen is dit echter het geval. Daarbij doet zich de omstandigheid voor, dat de huurdaling in een aantal gemeenten het minst ver heeft doorgewerkt in de woningen van lage huurprijzen, die worden bewoond door de minstdraagkrachtjge groepen der bevolking. Dit heeft voor het aanpassingsproces een zeer nadeelig gevolg. De regeering heeft gemeend het proces van huurdaling te moeten bevorderen door voor te schrijven, dat de huren niet zullen mogen liggen boven 80 pet. van het niveau van 1931. Deze maatregel zal alleen behoeven te worden toegepast in die gemeenten, waar daarvoor aanleiding bestaat. PUBLIEKE LASTEN. Ook wijdt het ontwerp zijn aandacht aan de publieke lasten. Tot deze lasten behooren vooral die, welke opgelegd worden door de gemeentebesturen. De rijksbelastingheffer heeft in het algemeen de zakelijke lasten op het onroerend goed niiet verzwaard. Veel zwaarder is de druk der gemeentelijke lasten in den vorm van verhoogde opcenten op de grondbelasting, straatgeld, assurantiebelasting, precario e.d. Verlaging van deze lasten hangt ten nauwste samen met de financieele positie der betrokken gemeente. De wetgever kan haar daarom niet dwingend over de geheele lijn gaan voorschrijven. Hier zal ieder geval afzonderlijk onder het oog kunnen worden gezien. Teneinde de gemeentebesturen te verplichten aan dit vraagstuk hun aandacht te schenken, bepaalt het ontwerp, dat de desbetreffende verordeningen met ingang van het eerstvolgende belastingjaar zullen komen te vervallen. De gemeenten zullen die verordeningen dus opnieuw moeten vaststellen. Zij zullen die vaststelling ongewijzigd doen plaats hebben, indien zij meenen, dat vermindering dezer lasten in hun gemeente niet noodig is, of dat de financieele positie die belet. Het goedkeuringsrecht der Kroon opent dan de gelegenheid, om, wanneer dit de regeering wensshelijk mocht voorkomen, met de betrokken gemeente in overleg te treden over de vraag of, en zoo ja, welke wijzigingen hier kunnen worden aangebracht. TAAK VAN DEN KANTONRECHTER Wat de artikelen betreft, valt er in het wetsontwerp of deszelfs toelichting, o.a. nog het volgende te lezen: Ieder hypothecaire schuldenaar kan zich tot den kantonrechter, binnen wiens ressort de bezwaarde zaak is gelegen, wenden met het verzoek de overeengekomen periodieke aflossing te verlagen. De kantonrechter willigt het verzoek in, wanneer de schuldenaar aannemelijk maakt, dat hij uitsluitend of nagenoeg uitsluitend ten gevolge van de tegenwoordige tijdsomstandigheden niet in staat is, de overeengekomen periodieke aflossingen te betalen. Aan de werking dezer wet worden onttrokken de door hypotheek gedekte credieten, verleend door bankinstellingen, tot welker bedrijf het verleenen van zoodanige credieten voor 1 Juli 1935 behoorde. Daar de rente dezer credieten afhankelijk is van het varieerend disconto van De Nederlandsche Bank, is het practisch onmogelijk genoemde credietinstellingen te binden aan een vast rente-percentage. Art. 4 luidt: De rentevoet van obligatieleningen, uitgegeven door instellingen wier bedrijf bij uitsluiting bestaat in het verstrekken van crediet op binnen het koninkrijk zich bevindende onroerende zaken en van daarmede bij algemeenen maatregel van bestuur gelijk te stellen instellingen, wordt bij deze wet teruggebracht tot 4% ’sjaars. Deze bepaling geldt niet voor leeningen, aangevangen na 1 Juli 1935. Art. 5 luidt: aflossingsvoorwaarden voor obligatieleeningen, waarvan de rente ingevolge het vorige artikel is teruggebracht, worden ten gunste van de in dat artikel genoemde instellingen beperkt in dien zin, dat aan obligaties in eenig jaar nimmer een grooter bedrag behoeft te worden afgelost, dan in het daaraan voorafgaande jaar aan aflossingen op de door die instellingen verstrekte geldleeningen is ontvangen. Teneinde als erfpachter verlaging van canon deelachtig te worden, is de vervulling van twee voorwaarden vereischt. Ten eerste moet de zich op den erfpachtgrond bevindende opstal bestaan hebben in een gebouw, als bedoeld in art. 11 sub b. En voorts moet de grond gelegen zijn in een bepaalde bij K.B. aangewezen gemeente. Onder gebouw in den zin van art. 11 wordt verstaan: Gebouw: gebouwde eigendommen of gedeelten van gebouwde eigendommen, welke uitsluitend worden gebruikt als woning, winkel, lokaal of uitstalling dan wel koffiehuis of andere inrichting tot het nuttigen van spijzen of dranken tegen betaling, alsmede de daarbij in gebruik zijnde bijgebouwen en gronden, voor zoover zij geheel of gedeeltelijk vóór 1 Juli 1935 in gebruik zijn geweest. Verband tusschen grond- en personeele belasting. In de wettelijke regelen betreffende de gemeentelijke belastingen is aan de heffing opcenten op de grondbelasting Voorrang toegekend boven de heffing opcenten op de personeele belasting en op de gemeentefondsbelasting. Er is thans, nu zich omstandigheden voordoen, welke noodzakelijk maken, dat door de overheid bijzondere maatregelen worden genomen ter verlaging van de vaste lasten, alle aanleiding het verband tusschen de grondbelasting eenerzijds en de personeele belasting anderzijds tijdelijk weg te nemen. Als gevolg hiervan zal voor vele gemeenten gelegenheid bestaan, een verlaging van de opcenten op de grondbelastnig te compenseeren met een verhooging van de personeele belasting of van de opcenten op de gemeentefondsbelasting. In art. 12 wordt nader uitgewerkt, op welke wijze de huurwaarde op 1 Januari 1931 wordt berekend. Voorgesteld wordt de regel, dat de op 1 Januari 1931 in het concrete geval betaalde huurprijs wordt aangemerkt als de huurwaarde van 1 Januari 1931. Zelfs indien partijen in onderling overleg een huurprijs hooger dan 80% van den huurprijs 1931 vaststellen, kan de huurder te allen tijde de nietigheid van het beding voor het meerdere dan bedoelde 80% inroepen. Twee uitzonderingen. Intusschen gelden op bovengenoemden regel twee uitzonderingen. In de eerste plaats kan de verhuurder of de huurder zich er op beroepen, dat het huis in zijn tegenwoordigen toestand in 1931 een anderen huurprijs zou hebben opgebracht, dan waarvoor het in feite in 1931 verhuurd is geweest, zoodat de werkelijk gegolden hebbende huurprijs voor 1931 een onjuisten maatstaf oplevert voor de berekening van het bedrag, hetwelk het gebouw had kunnen opleveren, betekend naar het peil der huurprijzen op 1 Januari 1931. In de tweede plaats zal de werkelijke huurprijs 1931 niet kunnen worden aangemerkt als huurwaarde 1931, indien vaststelling van den werkelijken huurprijs 1931 niet mogelijk is . In het eerste uitzonderingsgeval kan tot den inspecteur een verzoek worden gericht om, in afwijking van den werkelijk gegolden hebbenden huurprijs 1931, de huurwaarde 1931 vast te stellen. Verhuurders, die bij het sluiten van een nieuwe overeenkomst op straffe van nietigheid voor het meerdere, niet een hoogeren huurprijs mogen vragen dan 80% van den werkelijk betaalden huurprijs 1931, kunnen den inspecteur verzoeken, een hoogere huurwaarde te bepalen dan de huurprijs 1931 op grond van de aangebrachte verbeteringen. De tweede uitzondering op den regel, dat als huurwaarde wordt aangemerkt, de huurprijs 1931, bestrijkt de gevallen, waarin in 1931 het gebouw niet bestond, of niet verhuurd was, of de werkelijke huurprijs 1931 thans niet meer kan worden vastgesteld. De wet gaat er van uit dat de huurprijs, welke voor gebouwen van deze categorie mag worden gevraagd, niet object mag zijn van overleg tusschen partijen, doch dat de huurprijs slechts vaststaat, indien hij van hoogerhand is vastgesteld. Beide partijen kunnen het initiatief nemen tot het doen vaststellen van dien huurprijs. Van alle beslissingen van den inspecteur staat gedurende veertien dagen beroep op den kantonrechter open. Alle verlagingen in loopende contracten aangaande gebouwen, gelegen in een gemeente welke bij K. B. is aangewezen, gaan in twee maanden nadat het K.B. in werking is getreden. --- Advertentie KING-pepermunt ontleent haar opwekkende en verkwikkende eigenschappen aan 't echte natuurproduct. De leerlijke smaak en geur van KING-pepetmunt en haar ongerepte zuiverheid .... zullen ook U in verrukking brengen., De natuur is niet te verbeteren. KI NG PEI^^UNT --- FEUILLETON „ACHTER DE WOLKEN SCHIJNT DE ZON". Naar het Engelsch. 8) Ik wilde wel, dat ik er ook zoo over had kunnen denken, maar dat ging toch niet en, toen ik er Charles over sprak, meende die beslist: „Niemand kan iets met zekerheid zeggen, met zoo weinig gegevei.s, kindje. Maar ik houd het er niet voor, dat de arme vrouw waanzinnig is, of is geweest, hoe vreemd ze dan ook leek in dat wacht houden. Ze kan wel ijlende koortsen hebben gehad, want ze is ongetwijfeld zeer ziek geweest, maar de wond, waarvan je spreekt, zal niet haar hersens hebben aangedaan.” „Ben je daar zeker van, Cha.ies?” Hij nam mijn hand in de zijne, streelde die zacht en antwoordde: „Zoo zeker als een dokter ooit maar kan zijn. Ik begrijp, wat je denkt, en ook waarom je het wenschen zoudt; maar we mogen geen feiten aannemen, alleen omdat die ons beter zouden passen. De vrouw, die wij vandaag in the Dene moesten opnemen, kan wel een onbeschaamde avonturierster zijn, die er op uit is, om geld af te persen.” „Dat geloof ik toch niet; ze kan wel zeer heftig zijn, maar ze lijkt mij toch niet slecht te wezen.” „Neen, op mij maakt ze ook niet dien indruk. Maar slechtheid valt makkelijker te verbergen dan waanzin. We moeten Jus een andere oplossing voor de zaak vinden. En troost je maar, liefste; nu Lester gauw thuis somt en Sylvia wél genoeg is, om naar een verklaring te luisteren en er zelve een te geven, kunnen wij niet lang meer in het duister blijven.” Ik deed mijn best om te glimlachen en dankbaar zei toen Charles: „Daar ben ik blij om, liefste. Nu lijk je weer wat op mijn oude Phyllis. Want den laatsten tijd heb ik mij maar moeten tevreden stellen met een heel droevig, somber klein meisje!” „Ik ben nooit heel vroolijk geweest. Sylvia was het zonnetje in huis, Charles.” „Ja, dat was zoo, maar dat zal ze ook weer gauw zijn. En nu nog één ding, kindje: als je met moeder spreekt, over wat er vandaag heeft plaats gehad, dan moet je er haar niet bij vertellen, wat je vreest. Zij heeft al genoeg te dragen.” „Dat weet ik, maar ze zal mij immers van allerlei vragen.” „Je moet haar enkel de feiten meededen, maar er geen gevolgtrekkingen uit afleiden. Mrs. Darcy zal er wel weer de zonnigste oplossing voor vinden.” Wij kwamen moeder in de hall tegen en zóó vragend keek haar blik, dat Charles ook deze moeilijkheid al weer van mij trachtte af te nemen, door te zeggen: „Wij hebben een avontuur gehad, mrs. Darcy. The Dene is tot een ziekenhuis gemaakt met mrs. Brine als hoofdverpleegster. En ze was heel goed in die rol, is het niet, Phyllis?” „O, ja!” „Maar wie is er dan ziek, Charles?’ ’ „Die arme vrouw, die het geduld van mrs. Brine zoo lang op de proef heeft gesteld. Zij is aan de deur flauw gevallen en het was toen niet meer dan een staaltje van onzen plicht, om haar binnen te halen.” Moeder vroeg niet verder, maar ik zag wel, dat het antwoord haar niet voldaan had. Aan het diner was zij bijzonder stil en daarna deed zij ook niet haar slaapje, zooals gewoonlijk, maar hield steeds den blik op ons gevestigd. Toen Charles weg was, ging zij naar Sylvia, — moeder had den laatsten tijd bij haar op de kamer geslapen, — en nu dacht ik, dat ik dus aan verdere vragen ontkomen was. Maar daar had ik mij toch te gauw in verheugd; want zoowat een half uur later, toen ik juist bezig was, mijn haar te borstelen, kwam moes bij mijn binnen. Zij zag er zoo bezorgd uit dat ik onwillekeurig dacht, hoe Sylvia soms veel minder was. „Neen,” stelde moeder mij gerust, „zij slaapt kalm. Arme Phil!... Nu hadt je je zeker al gevleid, dat je zoo heerlijk van mij afgekomen was en nu heb je mij daar toch!” — En toen op heel ernstigen, dringenden toon: „Vertel mij eens alles, wat er vandaag heeft plaats gehad, kind? Ik merkte wel, dat Charles en jij mij trachtten te sparen en daarom heb ik maar niet verder gevraagd. Maar nu kan ik het toch niet langer uithouden. Zeg mij alles, — al is het dan ook het ergste!” „Er is geen „ergste”, moeder! Ik kap u niet anders vertellen, dan wat u reeds weet.” Moeder keek mij recht in de oogen, zoodat ik onwillekeurig zei: „Op mijn eer, moeder, er valt niets meer te vertellen!” „Maar J vreest dan toch zeker iets? Wie en wat is die vrouw, die het huis van Lester Randolph béwaakt en nu een plaats heeft gevonden onder zijn dak, — die slechts zijn vrouw toekomt?” „Ik weet niet, moeder. Maar zij moge dan al wel bij het hoofd zijn of niet, — in ieder geval schijnt zij het te beschouwen, dat ze er evenzeer recht op heeft als Sylvia!” HOOFDSTUK X. Niet zoodra had ik die woorden gesproken, of ik had er berouw van, zóó ontsteld keek moeder. Zij kuste mij een paar maal en sprak vriendelijk: „Het is maar het beste, dat je ronduit gesproken hebt, Phyllis. Maar hoe minder we er verder van praten, des te beter!” Toen ik haar dien volgenden morgen i weerzag, leek het mij, dat zij tien jaar ouder was geworden. Het viel Chesney ook dadelijk op en hij keek ,;eel ernstig, toen ik hem vertelde, wat er den vorigen avond had plaats gehad. Tegen hem sprak zij in het geheel niet van de vreemde op the Dene, ofschoon ze wist, dat hij haar dagelijks bezocht. Als wij alleen waren, legde Chesney mij verslag af van den toestand en bijna iederen dag zond mrs. Brine een briefje. De patiënte ging langzaam vooruit, zoodat er kans was, dat zij nu binnenkort vervoerd kon worden. „Maar het is anders volstrekt geen gemakkelijke zieke, Phil!” zei Charles. „Ik verwacht altijd, dat ze nog eens de een of andere onvoorzichtigheid uithaalt, zoodra ik bij haar weg ben. Ze heeft het zich nu eenmaal in het hoofd gesteld, om weg te willen van the Dene, en alleen door haar op het hart te drukken, dat ze haar herstel tegenhoudt, als ze tracht te spreken, of zich drukker te bewegen, kunnen wij haar bedaard houden.” „Toch heeft ze er genoeg naar verlangd, om the Dene binnen te gaan.” „Neen, dat geloof ik niet. Ze wilde den heer des huizes ontmoeten; ik gaf wat, als ik wist waarom, dan kwam er tenminste een einde aan die spanning!” „Gelukkig zal Lester nu gauw komen en dan maak jij toch, dat ze een onderhoud kunnen hebben, Charles?” „Ja, Randolph zal nu binnen een paar dagen hier zijn en tot zoo lang zal ik het er voor houden, dat hij de dupe is van de noodlottigste verwikkeling, die ooit een on- \ schuldige onder verdenking bracht. Wel zou : ik graag hebben, dat je morgen eens een 1 praatje ging maken met mrs. Brine.” „Zeker, dat zal ik doen. Maar waarom eigenlijk? Ik zou al eerder zijn gegaan, t Charles, maar ik dacht, dat jij het liever niet hadt?” i „Ja, dat is ook zoo, maar nu wilde mrs. I Brine je graag eens spreken.” Dien volgenden dag kwam ik mijn belofte na, maar ik kon niet uitgaan vóór laat op den middag, daar Sylvia weer minder wel was en moeder een slechten nacht had gehad, zoodat zij veel op den dag sliep en ik dan zoolang zorg moest dragen voor mijn zuster. Het was Sylvia zelve, die mij tenslotte naar buiten stuurde, omdat ze zei, dat ik er bleek en vermoeid uitzag en dat een flinke wandeling mij nog het beste zou opknappen. „Ja, Sylvia heeft gelijk, kindje. Charles zou het ons kwalijk nemen, als we je den heelen dag opgesloten hielden.” Het was bijna vijf uur toen ik the Dene bereikte en ik vond mrs. Brine zenuwachtiger dan ik dit had verwacht. Toen wij in den salon zaten en zij met angstvallige zorg de deur gesloten had, vroeg ik: „Nu, wat is het, Mrs. Brine? Is er weer een nieuwe moeilijkheid gerezen?” „Neen, dat nu niet, miss! Wanneer wordt mr. Randolph thuis verwacht?” „Zaterdag zal hij wel hier zijn.” „En nu is het pas Dinsdag. Dat is nog een heele tijd. Ik geloof, dat het maar het beste is, als ik u alles vertel, dan kunt u mij nog eens raad geven.” „Ja, zeker. Spreekt u rnaar geheel uit.” _ „Kijk, miss. Ik ben van nature niet bijzonder nieuwsgierig, maar het is toch niet meer dan menschelijk, dat ik belang stel in hetgeen er in den laatsten tijd hier in huis is voorgevallen.” „En hebt u wat ontdekt betreffende de geheimzinnige patiënt?” „Nu moet u eens hooren, miss. Ik heb al haar linnengoed nagekeken, dat er keurig uitziet en ik heb geen spoor ontdekt van een letter, waarmee dit gemerkt zou zijn. Ze draagt een trouwring, zooals u weet, maar ze wil niet zeggen, wie ze is. Eens trachtte ik haar— tegen de voorschriften van den dokter in — aan het praten te krijgen: (Wordt vervolgd) ---