Provincie Nieuws Smokkelen. In de afgeloopen maand is door de ambtenaren der directe belastingen in de inspectie Tilburg in beslag genomen een kwantum van 2400 K. G. margarine en 600 K. G. suiker. Daarbij werden natuurlijk verschillende bekeuringen gemaakt en auto en rijwielen waarmee vervoerd werd, in beslag genomen. De eerste week van Juli ging het in dezelfde verhouding door. In 5 dagen werd in beslag genomen 582 K.G. Belgische boter. Twee personen A. en de G. uit Tilburg werden bekeurd. ’s HERTOGENBOSCH. HET 750-JARIG BESTAAN VAN ’s-HERTOGENBOSCH. De verlichting van de kathedrale basiliek St. Jan. Gedurende de feesten te ’s-Hertogenbosch ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan der stad, die Zaterdag geopend zijn en nu a.s. Zaterdag voortgezet worden zal de kathedrale basiliek van St. Jan des avonds in floodlight staan. In totaal werden 84 bundellichten aangebracht, met een gezamenlijk vermogen van ongeveer 80 KW. Voor electrische voeding werd ongeveer 3 K.M. kabel verwerkt. De torens en het dak worden verlicht door geconcentreerde bundels, opgesteld op de daken der omliggende gebouwen. Veel aandacht werd besteed aan het rijke beelhouwwerk rondom de ramen van het middenschap en het koor. Voor de verlichting daarvan werd een groot aantal kleine bundellichten op een der omloopen gep ï clcltst De voet van de Basiliek staat in een warm geel licht, een mengsel van „Philora” natriumlampen met gloeilampen. De beide groote en rijk bewerkte transeptramen worden bijzonder sterk verlicht, waardoor zij reeds op grooten afstand den kruisvorm van het gebouw accentueeren. Weer andere gedeelten werden opzettelijk in gematigder helderheid gehouden, terwijl in de ligging der schuwen zooveel mogelijk eenheid werd betracht. Kan men van dichtbij de détails bewonderen, vanaf de toegangswegen naar de stad heeft men een overzicht van het geheele bouwwerk. In het bijzonder vanaf den Pettelaarschen weg ziet men de pinakels als fijn kantwerk afsteken tegen het donkere dak. Het hier verkregen effect, geheel afwijkend van dat van overdag toont nogmaals aan, dat de schoonheid van dergelijke oude gebouwen niet is’ gebonden aan de werking van het zonlicht; het kunstlicht doet ons dit bouwerk, hetwelk in Nederland eenig in zijn soort is, op een geheel nieuwe wijze waardeeren. De technische verlichtingscommissie, bestaande uit de heeren J. L. Roborgh, voorzitter, J. van Heeswijk, D. L. Jonker dipl. ing. en ir. J. Kalff, leden, legt zeker eer in met haar werk, hetwelk ongetwijfeld een der glanspunten van de Bossche feesten zal vormen. MOERGESTEL. K.R.O.-karavaan. A.s. Dinsdag 9 Juli des vjn. om circa 11 uur arriveert aan de grens van onze gemeente op den Tilburgscheweg de K.R.O. Karavaan en zal deze bezienswaardigheid waarover reeds zoo veel geschreven en gesproken is, een rondgang door onzé gemeente houden. De te volgen route luidt: Tilburgscheweg Rootven Raadhuisstraat, Postelstraat Kerkstraat, Rootvenschestraat, Kloosterlaan, Raadhuisstraat, Oirsdhotscheweg. Opgepast! De landbouwers, die gewoon zijn, hun melkkannen aan den weg te plaatsen voor het vervoer naar de melkfabriek, worden bij deze gewaarschuwd en aangeraden een oogje in het zeil te houden. Een dezer dagen stopte een auto bij een aantal langs den weg staande melkbussen Een der inzittenden stapte uit en droeg ijlings een bus in den wagen waarna met snelle vaart in de richting Oirschot vertrokken werd. Toevallig was de bus ledig en is de dief uitgeschoven of het moet zijn dat het om de bus te doen is. Niet alleen op deze artikelen schijnt men het gemunt te hebben doch ook een mooie hond kan men gebruiken. Vorige week werd een hondje in een auto gelokt en mee gevoerd. Jammer genoeg gebeurde telkens een en ander zoo snel dat men het nummer van de auto niet kon noteeren. Degenen die zulk een feit zien gebeuren worden beleefd verzocht letter en nummer van de auto te noteeren en dit aan den burgemeester of politie op te geven. Geslaagd. Mejuffrouw Trees Leemans slaagde met eer voor coupeuse-leerares, zij genoot hare opleiding van Mejuffrouw Piëta van de Wouw Heuvelstraat alhier. GOIRLE. Burgerlijke Stand. Geboren: Johannes Antonia Maria z. v. P. J. de Beer en Ja. Ma. van Boxtel, Johanna Henrica Heleman Maria d. v. A. J. C. Spierings en Aa. Ca. van Gooi. — Anna Maria Theresia d. v. W. J. B. Hendriks en Aa. Ca. van Gorp. Overleden: Martinus Diepstraten, echtgenoot van Frederict Ja. Aa. Verdonk, 35 j. — Jacoba Willemse, wed. van Francis Santegoets, 86 j. Huwelijken: Petrus J. Swinkels, 39 j., en Johanna Pa. Ma. van Hest, 27 j., beiden won. te Goirle. — Johannes P. C. Huijbregts, 25 j. en Berta Elisabeth Glock, 20 j., beiden won. te Goirle. — Adrianus J. C. van Rooij, 27 j. en Maria Aa. Ga. Smits, 22 j. beiden wn. te Goirle. — Johannes Krah, 28 j. en Anna Ma. Knippels, 29 j. beiden won. te Goirle. Ingekomen: Marijnus A. van Tilburg, bakker, van Gilze en Rijen D 45a, naar Kriuspad 15. — Elisabeth Bermsen, zonder beroep, van Geleen, Cura?aostraat 15, naar Tilb. weg 163. — Arnolda P. A. Driessen, dienstbode, van Baxtel, van Merheimstr. 51 naar Tilb. weg 157b. — Adriana Ma. Laurijsen, dienstbode, van Dongen, Lageharn 93a, naar Tilb.weg 157d. Vetrokken: Petronella A. H. Cunen, van Kerkstraat 36, naar Utrecht, Jutphaascheweg 91. — Adrianus M. L. van Beurden, van Goirle naar Tilburg, Rielscheweg 5. — Johanna M. Jozen, van Goirle, Bcsterdstr. 7, naar Tilburg, Rielscheweg 5. — Johanna H. Snels, Kalverstrdaat 28, naai ’s Pertogenbosch, Havenstraat )6. — El'sabeth A. F. C. Smits, zond. ber., van Bergstraat 31, naar Loon op Zand, St. Gerlach isgest. — Josephus Peeters, zond. ber., van Bergstr. 6, naar Tilburg, Paduapleir, 35. 01STERWIJK. Burgerlijke stand. Geboren: Cornelia Josephina d. v. Antonius van Amelsvoort en Johanna Groenland. — Paulus z. v. Herman Verwey en Petronella Patistj. Gehuwd: Bernardus v. Heumen 21 jr. en Elisabeth Verbeek 21 jr. --- HET KORT VERHAAL. Teruggekeerd!... De oude Brugge luisterde met gespannen aandacht. Hij kende dien stap, zoo had Mattes als jongen geloopen”. Toen hij grooter was en tenslotte een man werd, had hij deze manier van loopen nog altijd gehouden. Waar waren die tijden gebleven? Brugge stond van de bank op en bleef wachtend midden in de kamer staan. Ovei de bruingeworden lambrizeering gleden zonnestralen, en wipten door het venster naar binnen over de fuchia’s en begonia’s. De schreden die even verloren gegaan waren kwamen nader... Brugge liep nu door de groote, blauwgeschilderde keuken in de donkere witgekalkte bijkeuken, waar nog altijd de roodgelakte waterketels aan een lange stang aan het plafond hingen. Toen verscheen een schaduw en een man kwam uit de deuropening te voorschijn. „Ben je daar vader!” zei hij. „Vindt den weg en vindt hem toch niet Mattes. Wat kom je doen?” „Nog eens kijken! ,vader!” „Zoo, kijken! denk je, dat er intusschen iets veranderd is?... Eenzaam is het geworden... heel eenzaam... en de boerderij gaat weg... Ja Mattes...” „En Sepp en Resi?” vroeg de zoon. „De twee, die er tusschen uitgetrokken zijn?... Als die niet weg waren, dan ging het wel... Je bent echter ook geen haar beter...!” Bij deze woorden waren zij de kamer binnengegaan. „Nog altijd kwade, vrienden met de twee, vader?” „Kwade vrienden!... Omdat zij weg zijn ...Omdat de boerderij hen te gering was... Ginder naar de nieuwe wereld... Kijk, Mattes, ik heb altijd gezegd: als zij zoo wisten te werken als ginds... dan zou ’t er ook wel beter uitzien... Maar er is zeker verschil tusschen den grond hier en daar.b. hé?... „Dat was eens, antwoordde Mattes. „Was eens?” zeg je — En jij... Blijf jij in de stad? „Mijn handen hebben het boerenwerk verleerd... Kunnen niet meer zaaien... niet meer werken.” „Nooit meer oogsten! Ja, Mattes, dat had ik nooit kunnen denken... dat het eens zóó zou komen... zoo eenzaam om mij heen... En dat de boerderij me door de vingers glipt. Ik wil ze verkoopen...” „Verkoopen vader? Wees niet gek!” „Wat praat je van gek! Wat begrijp jij er van! Komt me eenvoudig van ginds, om hier de baas te spelen...” „Wel neen, vader! U kunt doen wat U wil! Bent meester van huis en hof!” „Een mooie mijnheer! Heb een verkoopacte laten opmaken... Voor Rieder...” „Heb niets goeds over hem gehoord. Hebt U al onderteekend?” „Vandaag! Je kunt de boerderij nog eenmaal bezichtigen Mattes. ’t Zal de laatste maal zijn! Kom mee! Kom!” Brugge trekt zijn jas aan en loopt voorop. Zij dwalen door de stallen die zoo goed als leeg zijn; kippen scharrelen er rond, er is ook een magere haan bij. Twee jonge varkens wentelen in de mest. Een trage meid verschijnt en verdwijnt weer. De wagens en karren staan in de schuur; de planken zijn mooi opgetast; niet veel meer... Ook eenige hoopen brandhout staan nog onder een afdak. De twee nemen hun weg over de weide en gaan naar het bosch. Achter het bosch rijst een breede rotswand omhoog. Prachtig staat hij daar in de zon; de wanden fonkelen en de stralen schieten over de wouden, over de dennen en populieren en sparren... ver weg... „Gentia bloeit daar het alpenroosje groeit tegen de steile hellingen. En een alpenweide is daar... Er huizen ook adelaars in de rotsige holen; cirkelen menig maal rustig en met wijden vleugelslag boven de wouden en daken. „Mooi is het hier, vader. Maar...” „Je bent er ook een, die mij vreemd geworden is,... die zijn tehuis verloren heeft ... Kunt gaan, waarheen je wil Mattes. Ik blijf maar alleen.” „De tijd, vader, de tijd...” „Ha, wij houden ’t ook met den tijd... wij op het land... maar anders... wijzer... natuurlijker... tijd laten... zeggen wij bij alles. Tijd laten... is een mooi woord... staat ook boven mijn huisdeur...” Langzaam loopen de twee verder Hij, de boer en de zoon uit de stad. Een wijde kloof gaapte tusschen beiden. Weer dezelfde oude gescmeaenis. ue mensenen zijn heen gegaan... de vuist was niet hard genoeg. De boerderij is eenzaam geworden..., is geen „eeuwige” boederij meer... wel reeds vele tientallen jaren oud... met vele goede namen en harde koppen... Maar voor Brugge is het een smartelijk gevoel, door de stille, leege vertrekken te gaan, door het leege huis... door de verlaten eenzaamheid. En z’n zoon daar... dien de stad gevangen heeft ...hij kent geen haat tegen de sta'1... neen... dat niet... maar hij heeft er geen goede gedachte van... zelfs geen vergevingsgezinde... Hier is immers het tehuis!...” Het bosch wordt lichter. Boven in het gesteente hangen nog de sneeuwwanden. Immer nader komt het fonkelen en schitteren... en thans komen zij bij ’t laatste groote dennenbosch, waarachter de weiden beginnen. Daar blijven zij staan. De weg was te steil en Brugge is reeds oud. Hij pakt Mattes bij de schouders... kijkt hem in de oogen. ZoQ’n beetje van onder af, want Mat les is een groote, stevige kerel geworden... Mattes blijft even staan, dan keert hij zich om, zoodat de handen van den ouden boer naar beneden glijden. Hij kan z’n vader niet eens in de oogen kijken... Maar Brugge is hard... harder ^an hij meent... En toch... toch vraag hij hem... zegt nog een paar woorden... omdat alles zoo rustig is, zoo stil... zoo eenzaam, niet eens het geluid van een vogel vertoorst de milde stilte. „Neem afscheid... Mattes... van je ouderhuis... als je terugkomt, zal Brugge geen boer meer zijn... er is geen jong bloed... versta je... En... misschien heb ik Rieder kunnen helpen...” En jou kan ik niet dwingen Mattes... nu niet meer!...” Tijd laten, vader,...” spot hij. Hij zucht eens... als deden deze woorden hem pijn... Maar hij weet, waar geen vonkje gevoel meer is, daar houdt alles op... Daar is ook geen macht meer. „Ja, Mattes, tijd laten. Misschien zul je eenmaal anders spreken... Ook jij... ook jij...” „Nooit!” zei Mattes duidelijk. „Nu nooit meer... U bent zelf de schuld, ’k wil nu ginds blijven, in de stad... Daar is ook werk... En nog veel andere dingen... veel...” Hij weert af. „Praat niet verder. Heb je heelemaal geen gevoel meer? Is je tehuis je werkelijk niets meer? Heeft de stad alles in je stuk geslagen? Is alles bedrog en leugen?” „Ja vader... Het is nu eenmaal zoo... kijk... precies zoo... zooals dat alles daar staat... rotsvast... sinds eeuwen. Zooals de sneeuw daarboven hangt en die rotssteen dreigt en niet valt... nooit naar beneden gevallen is... precies zoo... wil ik...” Op dit oogenblik klinkt een zacht zonderling gekraak... het plotseling sterker... ruischt als een geweldige vleugelslag... groeit aan tot een bruisend gedaver en... jaagd den berg af: Een witte duivel — alles meesleurend, — de boomen en de zwakke dennen rond de weiden... en rolt voor de de voeten der beide mannen en sleurt ze mee... een flink eind ver en slingert ze tegen ’t bosch. De oude Brugge staat direct weer op. Hij bloedt aan het voorhoofd. Een poosje later volgt Mattes. Verstijfd en vreemd bewogen staart hij in het witte gelaat der lawine... Dan staat hij op, pakt den ouden man vast en leidt hem naar het huis. Hij houdt hem vast, brengt hem te bed, trekt hem de jas uit en blijft. Een heele nacht... Maar een zonderlinge nacht... Als Bieder komt wegens de handteekening, weigert hij. „Boer ben ik geworden zegt hij. „Vader heeft het mij, huis en hof, overgedaan.” „Dat klopt !” zegt de oude Brugge. En een lach van voldoening glijdt over mijn gezicht. Maltes kent de reden. Wegens de lawine, wegens de macht, die boven ons, menschen, staat ? Of misschien ook wegens het boerenbloed en het boerenhart ? „En je spreuk Mattes... je spreuk”, vraagt Bruggge. „Die blijft... Tijd laten! Vader, die blijft, zoo goed als de boerderij aan de Brugge’s blijft. De eeuwige boerderij !” Daarmee staat hij op, gaat naar buiten. Ademt de frissche, prikkelende lucht in. En ademt verruimd op over de waarschuwing de omkeer, de nieuwe dag en het nieuwe leven... ---