President Benesj afgetreden Dr. Benesj, president van de Tsjechoslowaaksche republiek is afgetreden. In zijn brief, waarin hij zijn aftreden mededeelt, schrijft Benesj o.a. dat de drie jaar welke hij president is geweest, rijk aan gebeurtenissen zijn geweest, welke haar hoogtepunt hebben gevonden in de droeve feiten van de laatste dagen. Deze liggen zwaar op geest en hart, doch zij hebben het geloof in de idealen van het volk niet gebroken. De omstandigheden zijn dusdanig gewijzigd, dat Benesj voelt, dat het handhaven van zijn positie een hinderpaal zou kunnen vormen voor den nieuwen toestand, waarvoor men thans staat, vooral in verband met de internationale situatie en met het oog op een snelle ontwikkeling van de samenwerking met de buurstaten. Er is een nieuwe regeering gevormd, welke regeering zal pogen, kalm het land economisch en sociaal te hervormen en tevens zal streven naar ontwikkeling van de internationale vraagstukken. Benesj is overtuigd, dat zij hierin zal slagen. Daarom heeft hij zijn ontslag gelegd in de handen van den minister-president, opdat deze de noodzakelijke stappen kan nemen. Hij dankt den minister-president en zijn collega’s voor de samenwerking en wenscht hun allen succes. Hij is overtuigd, dat thans een betere tijd naakt, een tijd van succesvol werken voor het welzijn van den nieuwen staat en het geheele Tsjecho-Slowaaksche volk. Radiorede van Syrovy Minister-president generaal Syrovy heeft gisterenavond te vijf uur een rede uitgesproken voor de radio, waarin hij o.a. heeft gezegd, dat de eerste taak van de regeering was den staat te reconstrueeren. Een nieuw Tsjecho-Slowakije zal worden opgebouwd. De regeering wil eerlijk de beslissing van de vier mogendheden te München uitvoeren. De beginselen van de buitenlandsche politiek zijn duidelijk : vriendschappelijke betrekkingen met iedereen en in het bijzonder met de buurstaten, want indien TsjechoSlowakije in vrede wil leven, moet het met hen samenwerken. Zelfs op het beperkte grondgebied is plaats voor allen, doch alleen moet het land politiek gereorganiseerd worden, alsook economisch en sociaal. Orde en rust moeten verzekerd zijn. „Met alle smart, welke een oudstrijder, die heeft medegewerkt aan het oprichten van dezen staat, kan gevoelen, vervul ik hier een zeer moeilijke taak en deel ik u mede, dat de president der republiek, Eduard I Benesj, is afgetreden. Hierdoor heeft hij ee schitterend voorbeeld van zelfverloochenir gegeven. Dit besluit van den president is voor oi zoo smartvol, dat woorden slechts ee zwakke afschaduwing geven van onze g< voelens.” Hierna las generaal Syrovy den brii voor, waarin president Benes zijn aftrede heeft medegedeeld. Dr. Eduard Benesj werd 28 Mei 1884 i het dorp Kozlany geboren. Zijn ouders wa ren arme boeren. Toch wisten zij hem ee goede opvoeding te geven. Hij studeerd aan de universiteit van Praag, aan de Sor bonne en de „Ecole des Sciences politiques te Parijs en te Dijon, waar hij in 1908 pre moveerde in de rechtsgeleerdheid. Toen de wereldoorlog uitbrak, was hi reeds een der leiders van de Tsjechischnationalisten en korten tijd later werd hi de rechterhand van Masarijk. In 1915 begaf hij zich naar Parijs on als journalist en diplomaat te werken voo de bevrijding van de Tsjechen. Bij de oprichting van den nieuwen staa Tsjecho-Slowakije in 1918 werd dr. Benes minister van buitenlandsche zaken, welki functie hij tot 1935 bekleedde. In 1935, bij het aftreden an Masarijk al; president van de republiek, werd Benesj to zijn opvolger gekozen. De Tsjechische grondwet bepaalt, dat de ninister-president tijdelijk president van len staat wordt, bij aftreden van den laatste. Binnen zes maanden moet de grondvetgevende vergadering, bestaande uit de camer van afgevaardigden en den senaat, )ijeen komen om een nieuwen president te dezen. Het aftreden van Benesj wordt als een )ewijs te meer beschouwd dat TsjechoSlowakije zijn buitenlandsche politiek geleel gaat herzien. Jarenlang was Tsjecho-Slowakije eigenijk een filiaal van Frankrijk, met welks ;eld het zich bewapende, wier politieke beogen het mee behartigde o.a. door de leiing te nemen in de Kleine Entente. De Tsjechen hebben daar nu genoeg van. Sfij moeten goede vrienden worden met nze buren, zeggen ze, Frankrijk en Engeind hebben ons toch in de steek gelaten. En waar Hitler vorige week Maandag in ijn rede gezegd heeft, dat het Tsjecholowaaksche conflict voor hem een conflict uitschland—Benesj was, vermoedt men at het gemakkelijker zijn zal, als eens de ieuwe grenzen zijn vastgesteld, zonder enesj als president met Duitschland tot :tere verstandhouding te komen. )e Slowaken zouden het eens zijn over een plan van Hodzja Havas meldt uit Praag: Volgens ontvangen inlichtingen zouden vertegenwoordigers van alle Slowaakhe politieke partijen, met inbegrip van de lkspartij en de communisten, in vergaring te Zilina bijeen, het eens geworden n over een plan, dat door oudminister )dzja is uitgewerkt. Gisterenavond nog rwachtte men een defintieve overeenmst. Het plan behelst de volgende punten: 1. erkenning der nationale individualiteit vem het Slowaaksche volk. 2 erkenning van de Slowaaksche taal als officieele taal voor Slowakije. 3. Instelling van een Slowaakschen wetgevenden landdag, welke bevoegdheid en betrekkingen met de regeering en het parlement te Praag later zullen worden afgebakend. In Slowaaksche politieke kringen is men van meening, dat het bureau der volkspartij vandaag als grootste Slowaaksche partij een oproep zal uitwerken aan de bevolking ten gunste van het plan-Hodzja. De partij zou vandaag eveneens goedkeuring hechten aan de benoeming van zijn secretaris, tot minister voor Slowaaksche aangelegenheden. I DE HOUDING DER ROETHENEI Havas meldt uit Praag: Een delegatie der Roetheensche autonc misten is onderweg naar Zilina om de bi eenkomst van het bureau der Slowaakscli m volkspartij bij te wonen. Kringen der Sic waaksche volkspartij verklaren, dat na d I stappen der Roetheensche afgevaardigde bij de buitenlandsche legaties ten gunst van een plebisciet, de relatie tusschen d Slowaaksche volkspartij en de Roetheen sché autonomisten niet even hartelijk ka blijven als tot dusverre. DE HONGAARSCHE NOTA. Reuter meldde gisteren uit Praag: I Hoewel de Hongaarsche nota aan Praai niet in de bewoordingen van een ultimatun is opgesteld, is een termijn voor antwoori gesteld, welke heden is verstreken. Aange zien evenwel de nieuwe regeering pas i gevormd en nog geen eed heeft afgelegd was het moeilijk binnen den vastgestel den tijd een antwoord te geven. De Hon : garen zijn evenwel bereid een redelijk uit stel te geven om de nieuwe regeering jr staat te stellen haar antwoord op te stellen Van de Hongaarsch-Tsjechische gren; wordt melding gemaakt van incidenten Eemge honderden ongeregelde troepen zijr de Tsjechische grens overgestoken en hebben aanvallen gedaan op plaatselijke regeeringsgebouwen, schoten zijn gewisseld met de Tsjechische grenswacht. Het aantal slachtoffers is niet bekend. Gisterenavond laat meldde Reuter, dat de en Hongaarsch-Tsjechoslowaaksche bespreng kingen twee dagen zijn uitgesteld in verband met de verandering van regeering in ns Tsjechoslowakije. en e- Duitschland en het aftreden ef van Benesj e" Berlijn, 5 Oct. (Havas-ANP). De Duitsche pers tracht het aftreden van in Benesj voor te stellen als de verdwijning van een hinderpaal voor het vestigen van ;n normale betrekkingen tusschen Duitschland le ^n Tsjecho-Slowakije. De bladen hervatten r- hun >n felle termen gestelde aanvallen op den Tsjechoslowaakschen staatsman. Zoo > schrijft het Berliner Tageblatt: De verdwijning van dezen man, die het jj had ondernomen om op leugen en bedrog 0 een staat op te bouwen, was een natuurjj lijke voorwaarde voor een tevredenstellende regeling der kwesties, die binnenkort nog n zullen moeten worden geregeld tusschen r Berlijn en Praag. Geen enkele nabuurschapsbetrekking was denkbaar, zoolang , Benesj hoofd van den Tsjechoslowaakschen . staat was. ’e De Lokalanzeiger verklaart, dat de speler Benesj, die zijn heele leven met valsche s kaarten gespeeld heeft, sinds lang de partij lt verloren heeft en dat het spel ten einde is. De Fransche pers over het ï heengaan van Benesj P a r ij s 6 October. : De »petit Parisien” schrijft: „Het heen, gaan van Benesj, onzen trouwen vriend van : immer, is een gebeurtenis, die door alle Franschen met groote droefheid vernomen i z-1 worden. Zijn verdwijnen van het politieke tooneel van Europa is minstens zoo pijnlijk als de smartelijke offers, die zijn land heeft gebracht. Een groot Europeaan gaat heen. De tijd zal hem den schoonsten ; titel geven door hem te plaatsen bij de redders van den vrede.” In de „Epoque” schrijft de Kerillis: „Het is niet alleen Benesj, die heengaat, maar ook een verdediger van de vriendschap met Frankrijk. Zoo zal morgen een nieuw land in den invloedsfeer van het Duitsche rijk f vallen.” • De „Journal” zegt, dat de afscheidsboodschap van Benesj een bladzijde van zeldzame grootheid is. In de „Populaire” schrijft Blum, dat slechts aan Benesj en aan niemand anders I de nobelprijs voor den vrede toekomt. De van 7 tot 10 October te bezetten gebieden Berlijn, 5 October (D.N.B.). Naar het Duitsche Nieuwsbureau betreffende de besluiten van gisteren der internationale commissie van welingelichte zijde verneemt, omvat de lijn, die het Duusche leger thans tusschen 7 en 10 October zal moeten bezetten, o.m. de volgende Sudeten-Duitsehe gebieden: Het z.g. Kuzlaendshen met Neutitschein, Troppau, Hultschin, terwijl Morawska Ostrawa buiten deze lijn blijft), den geheelen Schönhengstgau, Maerisch Trübau en , Zwittau, de westelijke helling van het Ad- lergebergte met Roditnitz en Giesshübel, : het „Braunauer Landchen”, den strook ten , zuiden van het Reuzengebergte met Trau- < tenau, Gablonz, a. n. en Reichenberg, Böh- ; misch Leipa, Lejtmeritz, Lobosjtz, het 1 steenkoolgebied van Dux en Brüz, het f „Saazer Hopfenland”, het gebied ten westen van Pilsen, echter zonder de staa Pilsen e zelf, en de stad Bischofteinitz. Ten Zuid- i oosten van het Tsjechisch bezit olijvende t Taus behooren tot de in de volgende dagen c door de Duitsche troepen te bezetten zone e de volgende steden. Bergreichenstein, Win- v terberg, Prachatotz, Böhmisch Krumau. I g Ten Oosten van Gratzen wordt de oude rijksgrens in den gouw Beneden Donau be- d reikt. Ten Noorden van dezen gauw komen I h voor de Duitsche bezetting in aanmerking k o.a. Neubistritz, de stad Znaim, de stad b maebnsch-Krumau, Auspitz, Nikolsburg en Lundenburg. I j, Door de Duitsche troepen zal ten slotte d ook aan den Oostelijken rand van den | m . gouw Benedendonau het plaatsje Engerau aan den Zuidelijken oever van den Donau, tegenover Pressburg, bezet worden. Britsche persstemmen Londen, 6 Oct. De bladen dringen er thans op aan, dat een politiek van verzoening onmiddellijk gepaard gaat aan aanvulling der leemten in de verdediging opdat men in de toekomst op iedere gebeurlijkheid voorbereid zal zijn. Hoewel men het heengaan van Benesj betreurt, beschouwt men het algemeen als een omstandigheid, die de regeling der betrekkingen van Tsjechoslowakije met de buurstaten zal vergemakkelijken. De „Times” zegt, dat Benesj te zeer geïdentificeerd werd met het Tsjechoslowakije van Versailles, dan dat hij zich kon veranderen in den echten leider van het toekomstige Tsjechoslowakije. Benesj heeft hoewel hij het voorwerp was van lage, gerneene scheldpartijen, een voorbeeld van waardigheid en kracht gegeven. Zijn heengaan zal vrijwel zeker de regeling met de buurstaten en de Slowaken vergemakkelijken. De „Daily Telegraph” zegt: „Het is ongelukkig genoeg waar, dat het Tsjechoslowaaksche vraagstuk tot de geschiedenis behoort en het aftreden van Benesj is een droeve herinnering aan dat feit. Zijn stap was onvermijdelijk geworden: het is de laatste dienst van een heldhaftigen geest, een toegewijd patriot en een schitterend voorbeeld van zelfopoffering. De groote verandering in den Europeeschen toestand maakt het noodig dat wij vastbeslotener dan ooit de wapening voortzetten. Wij hebben Tsjechoslowakije niet kunnen redden, doch indien wij onszelf kunnen redden, kunnen wij Europa door ons voorbeeld redden.” Mam Foto van eenige weken geleden: President Benesj (rechts) met lord Runciman. GENERAAL SYROYY --- De debatten in bet Lagerhuis Sir John Simon verdedigt de regeeringspolitiek I Gisteren heeft Sir John Simon de regeeringspolitiek verdedigd. Het oogenblik is thans voor het Huis gekomen, aldus Sir John, om zich accoord te verklaren met de besluiten, die, aangezien het parlement op reces was, zonder voorafgaande goedkeuring van dit parlement genomen moesten worden. Een der lessen van deze crisis is, dat in ieder land het volk zich afkeerig heeft getoond van een oorlog. In antwoord op de reeds eerder in het debat door Eden gestelde vraag, of de conferentie van Mtinchen zou hebben geleid tot zen vier-mogendhedenpact, zeide Simon: Indien de vraag, of wij bereid zijn gezamenlijk met Frankrijk, Duitschland en Italië in vriendschappelijk overleg te treden over de Europeesche problemen, dan moet ik met den meesten nadruk verklaren, dat wij een dergelijk overleg geenszins uitsluiten. Het is een der voornaamste doeleinden van de regeering geweest, te zien of het mogelijk is om in plaats van tusschen de democratieën en dictaturen een voor beide partijen onoverbrugbare kloof te handhaven in het belang van den vrede in Europa in goede verstandhouding naast elkaar te leven. Indien daarentegen de vraag is, of wij van plan zijn een exclusief vier-mogendhedenpact in het leven te roepen, met uitsluiting van andere staten, groot of klein, om hierdoor Europa te beheerschen, verklaar ik namens de regeering met allen nadruk, dat dit niet de politiek der regeering is, noch ooit geweest is. Simon sprak vervolgens de hoop uit, dat Rusland bereid zal zijn, zich bij de garanie aan Tsjechoslowakije aan te sluiten en roegde hieraan toe, dat het niet in de beioeling ligt, Rusland van eenige regeling n Europa uit te sluiten. Indien, aldus spreker, de hangende geschillen moeten worlen opgelost, dient dit op basis van vrije mderhandeling met alle Europeesche mojendheden te geschieden. Het is belangrijk le medewerking te verkrijgen van de kleiere staten in Europa, die steeds waardeolle bondgenooten voor den vrede zijn ;eweest. Hoewel spreker toegaf, dat noch e vroegere stappen van het nationaalocialistische Duitschland, noch Hitiers Mein Kampt” eenige aanleiding geven om en bepaald optimisme te rechtvaardigen, chtte hij het verkeerd zich op het wanopige standpunt te plaatsen, dat de dinen moeten blijven zooals zij zijn. Voor het eerst, aldus Simon, had Hitler en concessie gedaan en spreker wees er dit verband op, dat groot verchil was isschen het Berlijn, dat voor den wereldoog schreeuwde: „Gott strafe England” i het Berlijn van thans, dat den naam in den Britschen minister-president heeft ;zegend. Simon verklaarde ten slotte te- gelooven, it de minister-president een beweging :eft ontketend die groote gevolgen zal innen hebben en die, „naar wij hopen en dden, de wereld den vrede zal brengen.” De kanselier van de schatkist sprak met litengewone overredingskracht en de rewerd van de zijde der Conservatieven ;t geestdrift ontvangen. Felle aanval van Winston Churchill Winston Curchill viel de regeeringspolitiek zeer fel aan. Hij begon met te verklaren, dat Engeland een totalen en niet te onderschatten nederlaag heeft geleden, en dat dat vooral voor Frankrijk het geval is. Het uiterste, aldus spreker, dat de minister-president voor Tsjechoslowakije heeft kunnen bereiken, is geweest, dat de Duitsche dictator in plaats van zijn eten van de tafel weg te grissen, zich ermede vergenoegd heeft, zich dit gang voor gang te laten opdienen. Niemand is een grooter strijder voor den vrede geweest dan Chamberlain, doch indien Tsjechoslowakije was medegedeeld dat het geen hulp van de West-Europeesche mogendheden behoefde te verwachten, zou het in den afgeloopen zomer betere voorwaarden hebben kunnen krijgen, dan waarmede het thans genoegen heeft moeten nemen. Churchill herinnerde er vervolgens aan hoe hij in Maart van dit jaar de regeering gevraagd had Tsjechoslowakije in samenwerking met andere mogendheden, een waarborg te geven voor zijn veiligheid; de regeering weigerde echter deze garantie die de situatie zou hebben gered. Thans is alles voorbij. Een gebroken Tsjechoslowakije verruild in de duisternis. De kans is thans groot, dat het door het nazibewind zal worden verzwolgen. Wij staan hier voor een ramp van de eerste rang, die Engeland en Frankrijk is overkomen. Het systeem van bondgenootschappen in Centraal-Europa, waarop Frankrijk zijn veiligheid had gebaseerd, is verdwenen. Zijt gij blind, vroeg Churchill, zich naar de ministerbank wendend, voor de groote verandering, die thans in den toestand is gekomen en voor de gevaren, waaraan gij het Britsche volk thans blootstelt. Bedenkt het Britsche volk wel, wat de nazi-beginselen beteekenen? Ik voorzie, dat de Britsche capitulatie-politiek zal leiden tot de beperking van de vrijheid van het woord in het parlement, in openbare vergaderingen en in de pers. Wij hebben een nederlaag geleden, zonder te strijden. Het evenwicht in Europa is verstoord. In de wandelgangen wordt deze rede van Jiurchill ols de ernstigste aanval op het irestige van de regeering beschouwd. SIR JOHN SIMON. O' T _ 1 r>‘ 1 WINSTON CHURCHILL Met den radio-reporter op stap o EEN VEELBENIJD, MAAR NIET GEMAKKELIJK BEROEP! Door C. Greveling. Radioreporter zijn, beteekent een van de schoonste, maar tevens een van de zwaarste beroepen hebben. Want hoeveel eischen stelt dit beroep niet! Men moet behalve een degelijke algemeene ontwikkeling, beschikken over welbespraaktheid en slagvaardigheid, een snel bevattingsvermogen, een groot talent om een situatie kernachtig af te schilderen en niet in de laatste plaats zin voor humor, humor liefst onder alle om • standigheden. Daarom zijn „droge sinjeurs” niet te gebruiken! Integendeel, hij moet steeds in staat zijn het leven van den vroolijken, opgeruimden kant te bekijken, ook al komt dat hem persoonlijk wel eens wat minder gelegen. De radioreporter moet echter nog eenige kleinigheden meer in zijn mars hebben, die onontbeerlijk zijn voor hem, die immers voor een millioenenpubliek spreekt. Hij moet met de techniek op de hoogte zijn en de acoustiek beheerschen. De sportjournalisten van den omroep hebben dat bijvoorbeeld goed begrepen, want voor hen is het applaus van het publiek, ja feitelijk het heele geroezemoes de achtergrond waartegen zij alleen een boeiende schildering geven kunnen. Zij kennen het publiek, weten wat het wil, ook al is het er niet bij tegenwoordig en probeeren zooveel mogelijk het te voldoen. Zij, die deze reportages moeten verzorgen, moeten ware kunstenaars van het woord zijn. Zooals een goed schilder de kunst moet verstaan op zijn palet de verven te mengen, zoo moeten zij op een denkbeeldig palet hun woorden mengen. Zij moeten in staat zijn iedere stemming kernachtig, puntig of breed uit te schilderen, terwijl een plotselinge spanning reeds aan hun stem hoorbaar moet zijn. Een speciale groep van radioreporters vormen zij, die door den aard van hun werk aan bepaalde voorschriften gebonden zijn. Zoo b.v. zij, die alleen op technisch terrein hun werk hebben. Van hen verlangt de omroep niet alleen welbespraaktheid en de kunst zich aan te passen, maar ook technische kennis. En die kennis moet niet voortdurend toegepast worden — in dat geval zou men beter de diensten van een ingenieur, dan van een reporter kunnen gebruiken! — maar mag alleen zoo tusschen duim en vinger blijken. Juist daarin ligt de groote moeilijkheid van het werk van den journalist, die van tijd tot tijd zelf terugtreedt om een ander aan het woord te laten — bijv. iemand uit het bedrijf en het is het werk van den journalist dezen man zoo te boeien, dat hijzelf in geestdrift geraakt over hetgene, waarover hij moet spreken, dat het publiek op zijn beurt met aandacht gaat zitten luisteren. Voor den kunstreporter aan de microfoon is het een eerste vereischte, dat hij over tact beschikt. Met zijn gevoel moet hij weten, wanneer hij mag spreken en wanneer hij heeft te zwijgen, want het kunstwerk, dat hij moet aankondigen, is iets teers en fijns. Een woord kan te veel storen. Immers van het verhevendste naar het belachelijke is slechts een enkele stap. Ik herinner mij de uitzending uit een theater, waar de „Butterfly” werd opgevoerd. Alles liep prachtig tot aan het slot. De verzorger van de uitzending had een oogenblik de microfoon, waardoor hij aankondigde, verlaten om zijn technischen medewerker een wenk te geven. Deze begreep hem verkeerd en schakelde in. De tooneelknechten vermoedden niets et] zoo riep de een tegen den ander: „de broek omlaag!”, waarmee een bepaald deel van het tooneel was bedoeld. Men begrijpt, dat de stemming van de toehoorders door dezen ongelukkigen samenloop van omstandigheden natuurlijk totaal bedorven en niet meer te herstellen was! Van vele, kleine reportages heeft de leek vaak geen begrip hoeveel tijd die gevergd hebben. Want voorbereiding is de ziel van een perfect functionneerenden omroep. Ik denk daarbij bijv. aan een uitzending, die uit een circus plaats had. In een park in een der voorsteden van Londen was een podium opgericht, waarop de dieren zouden verschijnen om voor de microfoon hun debuut te maken. De papegaaien deden hun best. Ook de leeuwen brulden, zooals in het programma stond aar.gegeven, en de olifant, die gekieteld moest worden, wilde men hem aan het lachen brengen, brulde zoo hard, dat de luidsprekers er van trilden. Alleen de kameel verscheen niet. Vijf minuten verliepen, het schip der woestijn vertoonde zich niet. Uit rijn herinnering putte de spreker de stof voor zijn schildering. Maar men kan zich voorstellen wat het zeggen wil tien minuten te spreken over iets, waarvan nog niets te zeggen valt! En men kan zich dan ook voorstellen, hoe blij de reporter was, toen hij door het hek de temster zag aankomen, die recht op het podium afkwam. Opgelucht iets anders te kunnen vertellen, kwam de opgewekte stem van den reporter: „Zoo juist betreedt de kameel het podium!” Den volgenden dag ontving de dame in kwestie waschmanden met brieven, waarin dames zoowel als heeren schertsend aanboden als getuigen te fungeeren bij het proces, dat zij ongetwijfeld aanhangig zou maken inzake de door den reporter haar aangedane beleediging! Bij de schildering van een stad had de radioreporter van Toulouse ook tot taak de bedrijvigheid van het station uit te beelden. Een dag tevoren nam hij de zaak eens in oogenschouw en was op zijn gemak gesteld, want er gebéurde iets. De trein liep binnen, de reizigers stroomden de hal in, de post werd afgeleverd en wat al niet meer aan een druk station pleegt te gebeuren. Stipt om acht uur werd de microfoon ingeschakeld, maar op het station gebeurde niets. De trein kwam niet binnen en de toeristen verschenen niet, ook de post werd niet op het perron gebracht. Er was geen teeken van leven te bespeuren en toch moest de uitzending beginnen en derhalve schilderde de spreker niet af datgene, wat hij zag, maar wat hij gezien had den vorigen dag. Alleen was het jammer voor hem, dat hij geen rekening had gehouden met de nieuwsgierigen, die zich allengs om hem heen hadden verzameld. Eerst dachten zij met een grap te doen te hebben, maar toen zij zagen, hoe de arme man transpireerde van inspanning om zijn „reportage” tot een goed einde te brengen, riepen deze kleinsteedsche luidjes, wars van alle leugen: „Hij liegt! Hij liegt, hij ziet niets!”... En als een nagegooide poedel zocht de radioreporter met zijn „kastje” een goed heenkomen! Wat was nu eigenlijk gebeurd? Zoowel de spreker als de leider van de uitzending, hadden over het hoofd gezien, dat de uitzending plaats had op den dag, dat de zomerdienstregeling was ingegaan. Een half uur later en alles was in orde geweest... Het is ook wel voorgekomen, dat op een boerenhoeve in Duitschland, vanwaar men een reportage zou verzorgen, een waakhond op een ontijdig oogenblik ingreep, zich van de microfoon meester maakte en zoo in het apparaat blafte, dat alleen door zeer spoedige omschakeling de situatie kon worden gered. Zoo ziet men: lief en leed is ook op des radioreporters weg te vinden! Er zijn nog talloos veel van dergelijke belevenissen meer, die reporters van de radio in de uitoefening van hun even zwaar als verantwoordelijk beroep, hebben gehad. Aan dergelijke voorvallen, al mogen zij voor de betrokkene dan ook minder ; angenaam zijn geweest, denken zij vaak niet ongaarne terug, want in den grond der zaak bevestigen zij, dat hun beroep als geen ander hen in contact brengt met de meeste wisselvalligheden des levens en aantoont, dat niet alleen tegenwoordigheid van geest, maar ook overgave noodzakelijk is. --- Advertentie IMin\l IK04D1P1 niHBnanMmaB de courant die men lezen wil. Lectuur die men in de . bus stopt interesseert ons niet. Een Dagblad wordt gelezen Ook de advertenties. — DAGBLAD - RECLAME is NIET te vervangen —- ---