HET SPEL VAN LICHT EN SCHADUW
Experiment van Disney Nu Walt Disney eenmaal zijn eerste groote teekenfilm heeft vervaardigd, schijnt hij niet stil te willen blijven staan. Hij overweegt thans een groote teekenfilm, waarin hij het probleem van de geluidsfilm van den anderen kant gaat aanpakken. De personen zullen afhankelijk worden van de muziek. Meer is er niet van bekend, maar het ziet er naar uit, dat Disney hiermede het tot nu toe door Fischinger gehuldigde principe gaat volgen. Deerns Taylor, een Amerikaanschc componist is reeds door Disney geenga§eerd om de muziek te maken, waarbij hij samen zal werken met den dirigent Leopold Stokowsky. Het zal nog eenige jaren duren voor deze film voltooid zal zijn. Men is thans nog slechts met de voorbereidingen bezig. De productie alleen zal twee jaar in beslag nemen. Een dorp als „vast decor", Paramount heeft een geheel dorp in Arizona aangekocht, dat de lugubere naam van Tombstone draagt, en in vele verhalen en overleveringen van het „Wilde Westen” figureert. De vroegere bevolking van 1900 zielen is in den loop der jaren geslonken tot een handjevol bewoners, die hun heele dorp thans aan de filmmaatschappij hebben overgedaan, en hiervoor 75.000 dollars incasseerden. Paramount zal het dorp gebruiken als vast decor voor wild west films. Concentratie in de Engelsche filmindustrie De leider van het concern, dat in Engeland meer dan drie honderd Odeon Thea- t ters exploiteert, Oscar Deutsch, is overge- i gaan tot een belangengemeenschap met de , Gaumont-British Corporation, die vijf hon- < derd bioscopen exploiteert. Ten behoeve van de fusie werd een bedrag van dertig millioen pond sterling gefourneerd. < „ Oscar Deutsch zal thans ook voor de 1 Gaumont-British een reeks nieuwe biosco- \ pen gaan bouwen, zooals hij voor zijn eigen t concern heeft gedaan. Deze nieuwe bioscopen eischen bedragen van 30.000 tot \ 90.000 pond sterling. Ze werden en wor- c den gebouwd naar ontwerpen van Deutsch’ t echtgenoote. v r Een verstandig besluit £ Wij zijn steeds een voorstander geweest c van ’n theaterverbod voor de jeugd tot 16 jr. |( Hoe meer met het mo- -
van ’n theaterverbod voor d Hoe meer met het moreele peil van de tegenwoordige films bekijkt, hoe sterker argumenten zich voor zulk een theaterverbod opdringen. Een theaterverbod behoeft geen filmverbod te zijn, want men mag de jeugd niet geheel en al van de film weghouden. Goed en verantwoord aangewend kan de film de jeugd veel schoons geven. Maar dat vereischt speciale maatregelen onder leiding van deskundige personen. Ter illustratie moge het volgende bericht gelden: Kemal Pasha heeft het Turksche parlement een wetsontwerp voorgelegd, j waarin hij een theaterver- j bod voor kinderen tot 16 jaar heeft bepaald. De Turksche bioscoophouders verzetten zich met man en macht. Dat is hun recht. Zij voeren aan, dat zulk een verbond ontzaglijke schade aan de cassa berokkent, want... vooral op den dag bestaat een groot deel van de bezoekers uit kinderen. Een betere reden tot ingrijpen , kon men den Turkschen regeerder wel niet aan de hand doen!
Het verlokkelijke ambt D~ __ Lubitsch, die zich onder de onafhankeïij lijke productieleiders heeft begeven, maakt r- school. in William Wyler, die als regisseur belang :n rijke successen heeft behaald, maakt het be:n sluit bekend, dat hij in combinatie met zijn k. broer Bob een eigen maatschappij heeft ge- 1 et sticht. )t Mae West zou, naar het gerucht, zich 1 >e met een in San Francisco woonachtig finani- cier hebben verbonden, ten einde een on- < :- derneming op te richten, die — natuurlijk 1
yji onder de opperste leiding van Mae, vier V1 films per jaar aan de markt brengt. De be- D vestiging van dit bericht is tot dusverre ech- re ter uitgebleven. g; Frank Capra, een der beste regisseurs se van Hollywood, heeft, gedachtig aan de be- b< drijfspolitiek van Lubitsch, eveneens beslo- le ten onder de „independents” te gaan: hij oc wordt eveneens het hoofd van een onderne- dj ming, welke in concurrentie treedt met de m groote ondernemingen... die al meer zulk een epidemie van plotseling opduikende concurrenten hebben doorstaan en over- m' leefd. H e
Dc lucratieve vergissing Douglas Corrigan is, zooals men weet, c man, die beweert bij vergissing over de Atlantischen Oceaan gevlogen te zijn. De meesten menschen komt een heel wat mii der omvangrijke vergissing dan die va Corrigan • duur te staan. Corrigan daarei tegen heeft een ongehoord winstgevenc vergissing gemaakt. Tegen betaling va $ 25.000 heeft hij zich bereid verklaard va zijn vlucht een film te laten maken. En toe men hem nog eens $ 75.000 had aangebc den, wilde hij dan ook wel de held spele in de film, die „Born to Fly” genoemd z; worden. De Italiaansche film en het jodenprobleem Italië gaat in navolging van Duitschlan zijn ras onder de loupe nemen. Voo Duitschland is dat een prettige situatie want het zal nu in zijn Israëlieten-„beper king” niet meer alleen staan in de wereld Immers, wie leest van raszuivering denk op de eerste plaats aan de joden en eei tweede gedachte, welke zich automatiscl daaraan vastkoppelt, gaat uit naar de film Ook hier klopt de zaak, want het Italioansche blad „Tevere” trekt al van lee tegen den invloed, welke de joden in d< | Italiaansche filmkringen volgens het blac uitoefenen. „De kunst — zoo zegt het blac — moet uit het volk opkomen, dus ook dc filmkunst. Daartoe is het noodzakelijk, da: ! de Italiaansche kunst van het jodengif worde bevrijd. Nu de deur gesloten is, moei men ook binnenshuis de groote schoonmaak houden”. In Nederland gooit men bij den beroemden. jaarlijkschen schoonmaak de ramen wijd open, dat geeft ruim uitzicht en goed licht binnenshuis. Het is te hopen, dat Italië zich spiegelt aan dit voorbeeld. Ramen open geeft frissche lucht; oogen open dan stoot men zich niet! Garbo* de sfinx ontpopt zich tijdelijk Het doen en laten van sterren behoort aan het publiek. Het privé-leven van beroemde menschen, zooals Luckey Lindy en Greta Garbo, is eigenlijk niets anders dan een hartstochtelijke 'Strijd tegen deze stelling. Garbo’s grootste wensch, Lindbergh’s droom, is het, nog ooit als doodgewoon mensch door ’n winkelstraat te kunnen loopen, rustig in een hotelhoekje te kunnen zitten zonder lastig gevallen te worden door autogrammenverzamelaars of nieuwsgierige menschen. De kleine honderd journalisten en fotografen, die te New York de paketbool „Kungsholm” afwachtten, waarop Greta Garbo na een lange trip door Europa, terugkeerde naar de Vereenigde Staten, stonden dus totaal perplex, toen een officier hem in de scheepsleeszaal liet met de mededeeling, dat de beroemde filmster hen daar zou ontvangen. Gekleed in een eenvoudig blauw costuum onderging zij glimlachend ’t mitailleurvuur van vragen, dat op haar geopend werd. Ditmaal bleek zij dan bereid ze aan te hooren en zelfs te beantwoorden. Alleen aangaande dat, dat iedereen het meest interesseert, bleek zij de oude, geheimzinnige Garbo. „Ik spreek nooit over mijn particuliere leven, ik heb dat nooit gedaan en zal het ook nu niet doen. En als ik getrouwd was, dan zoudt u, heeren, er wel achter gekomen zijn.” — Zoudt u dan willen trouwen? vroeg men haar. — Misschien, als ik den man zou vinden met wien ik mijn heele leven gelukkig zou kunnen zijn, zou ik hem trouwen. — Wat voor iemand zou hij moeten zijn? Een musicus? — Ik weet het niet. Als ik hem zie, zal ik het weten. En het beroep? Dat komt er eigenlijk heelemaal niet op aan. Garbo vertelde verder, dat zij binnenkort aan een film gaat beginnen, die in Rusland speelt. Daarna speelt zij Madame Curie in een verfilming van het leven dezer geniale vrouw. Ten slotte heeft Garbo haar hart gelucht over de pers. Op de vraag, of zij de journalisten verafschuwt,'antwoordde zij: „Heeren, het is verschrikkelijk, overal door een groepje mannen achtervolgd te worden. Ik zou u werkelijk heel charmant vinden, als ge maar geen journalist waart. Had ik maar twee gezichten, een voor de film en een ander voor mezelf, zoodat ik rust zou hebben. — Dus dat beroemd geworden woord: „I want to be alone” is nog steeds waar? — Ik heb het nooit gezegd, nooit, maar dikwijls heb ik er spijt van, het niet gezegd te hebben. En Greta, even op den voorgrond getreden in dit wel zeer zeldzame interview, trok zich met deze paradoxale opmerking en een glimlach terug, om weer de sfinx van Hollywood te worden. De Vaticaansche filmprijsvraag In de door de Illustrazione Vaticana uitgeschreven prijsvraag voor een filmscenario is zooals men weet de inzending van den Franschen pater Granneo, „La soufflé de la
vle” geheeten, bekroond met den eersten prijs. Dé jury heeft thans haar oordeel als volgt gemotiveerd: „Dit werk bezit alle noodzakelijke eigenschappen voor een groot succes: een interessante hoofdrol en menschelijk voelende spelers, die werkelijk van den geest der christelijke levensopvatting doordrongen zijn. De voornaamste waarde van de film berust evenwel op het naast elkander plaatsen van de gedachtenwereld van twee soorten menschen, die in een onbeschaafd land ar' beiden: de onbarmhartige veroveraar, die slechts de 3 macht en den honger naar " materieele schatten kent en de missionaris, die liefde, charitas en den vrede brengt. De uitgebeelde personen zijn historisch. , De film speelt zich af in een periode, die onmiddellijk op den Amerikaanschen burgeroorlog volgt. Het is een werk van sterke dramatisch indringende kracht, rijk aan pittoreske en onderhoudende scènes, daarbij vol van schilderachtige en schoone beelden. Het is een werk, dat de filmwereld een der meest grootsche en schoonste verfilmingen veren en het publiek een buitengewone en verheffen
puuiiex een scnouwspel van buitengewone en verheffende werking.” Dc Italiaansche filmindustrie Alleen reeds voor het vervaardigen van copieën van in Italië draaiende films, die daar gemaakt werden, moest gedurende de
j" Stijgend bioscoopbezoek Nadat het bioscoopbedrijf langen tijd met reden geklaagd had over den gang van zaken heeft het tweede kwartaal van dit jaar een zeer sterke opleving gebracht. In het m „Officieel Orgaan van den Nederlandschen ie Bioscoopbond” worden de cijfers van de ie drie groote steden Amsterdam, Rotterdam en Den Haao neneven.
»»uiuwi vac. cajicio van uc den Amsterdam, Rotterdam en Den Haag gegeven. Zoowel het aantal bezoekers als de bruto-ontvangsten zijn gestegen. In Amsterdam bedroeg het aantal bezoekers 2.272.518 en bedraagt de stijging 4%, voor Rotterdam 1.235.476, stijging bijna 10%, voor Den Haag, waar geen bezoekerscijfers gegeven worden, bedroeg de brutoontvangst ƒ649.896, hetgeen een vermeerdering van 13% beteekende, vergeleken met de cijfers van het tweede kwartaal 1937. De stijging der ontvangsten is onevenredig aan. die van het aantal bezoekers. In Amsterdam b.v. stegen zij 8%, hetgeen een gevolg is van een verschuiving van bezoekers der laagste prijsklasse naar de hoogere. De gemiddelde entreeprijs is dan ook gestegen zooals te Amsterdam van 42,7 tot 44,9 cent. Dit alles geeft het bioscoopbedrijf reden zijn, vooral omdat het tweede zeer ongunstige uitkom-
* laatste jaren voor honderd millioen lire ma1 teraal worden ingevoerd. Al in 1917 was men er begonnen, zelf dit materiaal te maken, maar de productie bleef lang gering r en de kwaliteit beantwoordde niet aan de eischen. Langzamerhand echter werd hierr in verbetering gebracht. In 1921 werd voor vier millioen lire geproduceerd en in 1937 i was dit tot tachtig millioen gegroeid, ofr schoon in dat jaar nog steeds geïmporteerd moest worden. Het ziet er thans naar uit, dank zij de maatregelen der regeering ten behoeve van de autarkie ook op dit gebied, . het importcijfer vrij wel tot nul zal kunnen . worden gereduceerd, terwijl bovendien tot : export kan worden overgegaan, tegen een l Prijs, een derde lager dan de wereldmarkt, prijs. Men exporteert reeds kleine hoeveelheden naar Argentinië, Brazilië, TsjechoSlowakije, de Levant en zelfs naar de Vereenigde Staten. Cristian Rub maakt promotie o Tot de uitsluitend op den achtergrond levende acteurs van de Amerikaansche studio’s behoort de zeer verdienstelijke Christian Rub. Men heeft dezen artist reeds kunopmerken in mr. Deeds goes to town en in fol rroM dim» Unt
opmennen in mr. ueeas goes to tal van andere groote films, het sterkst trok hij echter de aandacht als de werklooze musicus in Hundred Men and a girl. Men zal zich zeker het treffende scènetje herinneren, waarin Rub op de plotseling afgebroken repetitie in de autogarage tot Menjou zegt, dat hij die repetitie toch ook al erg prettig vond. En al was Rub’s rol in die film klein, hij bleek tot de beste spelers te behooren. Walt Disney’s „Pinocchio”, de tweede hoofdfilm van den genialen kunstenaar, is reeds in de montage, zoodat thans artisten geëngageerd worden, die in Amerika bij de synchronisatie dienst doen. Christian Rub, die tot dusverre tevens bekendheid verwierf als z.g. dialectspecialist, is door Walt Disney uitgenoodigd om Pinocchio’s rol voor de microfoon te spreken. Door dit engagement is Christian Rub, bescheiden en voortreffelijk kunstenaar, plotseling naar het eerste plan geschoven: met zijn onfeilbare intuïtie heeft Walt Disney de talenten van ;en artist erkend, op wien tot iusverre nimmer het licht van le publiciteit viel.
- om verheugd te zijn, vooral omdat het twee5 de kwartaal nu de zeer ongunstige uitkomsten van het eerste nagenoeg geheel geni5 velleerd heeft. Filmveteranen in nieuwe r George O’Brien film i —0 32 Veteranen uit de eerste dagen der ’ Wild West-film, met in het totaal een kleine 800 jaar filmroutine in hun mars, treden op ’ in „Gun Law”, de nieuwe George O’Brien ! „outdoor” film voor de RKO Radio. Onder deze oudgedienden bevinclen zich o.m. Francis McDonald en Lloyd Ingraham, die beiden reeds van 1912 af bij de film werkzaam zijn; voorts Neal Burns, Frank O’Connor, Robert Burns, Ethan Laidlaw enz., voor wier gemeenschappelijke rekening duizenden actiefilms komen uit de jaren dat Hollywood zich ontplooide tot wat het nu is: ’s werelds grooste filmstad. Rita Oehmen vervult de vrouwelijke hoofdrol in deze nieuwe O’Brien film waarin Ray Whitley, Robert Glecker en andere bekende spelers de overige belangrijke rollen bezetten. Dave Howard regisseerde „Gun Law” onder productieleiding van Bert Gilroy.
«———— —im fflHgffigggjffigffigggsgmg» Ray Milland, Heather Angel en Sir Guy Standing in „Bulldog Drummond Ontsnapt : i. T\; TT
Deze beeldschoone bewoonster van Hawaii vervult een hoofdrol in de nieuwe Bobby Breen film „Hawaii Calls”. Mamo Clark trad destijds met Clark Gable op in „Mutiny of the Bounty”.
WALLACE BEERY, die als Circusartist begon, is nu al jaren een filmspeler van formaat.
G1NGER ROGERS in „VIVACIOUS LADY”.
GEORGE O’BRIEN in „GUN LAW” (Revolverrecht).
PAULA WESSELY in de film „LEVENSSPIEGEL”.
---