Eerste Nederlandse kunstweek werd een groot succes KUNST EN LETTEREN | Herhaling vrijwel een feit i Samenwerking met andere landen kan slechts ten goede werken De eerste „Nederlandse kunstweek” ligt achter ons. Meer nog dan tijdens de drukke dagen van de afgelopen week, toen telkens opnieuw buitenlanders opgetogen uiting gaven aan hun bewondering voor wat zij in ons land te zien en te genieten kregen, kan men, nu men de vele opgedane indrukken rustig kan verwerken, tot de slotsom komen, dat deze kunstweek een doorslaand succes is geweest en — gezien het hoge intellectuele en culturele peil der bezoekers — een gebeurtenis van grote betekenis voor ons land, waarmee men het departement van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen en den eminenten leider van de kunstweek, mr. J. K. van der Haagen, slechts kan gelukwensen. Dit was propaganda voor ons land van hoogstaande aard, die vooral daarom zo doeltreffend zal werken, omdat zij niet als propaganda bedoeld is en zij de hoogste kwaliteiten van ons volksleven naar voren brengt zonder afbreuk te doen aan wat andere landen op cultuurgebied rijk zijn. Ja, telkens weer verwijst naar deze verwantschap met anderer cultuur, waardoor ze geen scheidende, maar een samenbindende kraGht is. Dit samenbindende element, dat door de Nederlandse leiders sterk op de voorgrond is geschoven, heeft in belangrijke mate bijgedragen tot het succes van deze kunstweek. Dat vertegenwoordigers van zestien verschillende landen in deze tijd van grote internationale ^spanning, ernstige wrijving en opgezweepte nationalistische hartstochten zich op zo vriendschappelijke wijze zonder onderscheid van nationaliteit dooreen mengden en gemeenschappelijk zo vele indrukken ondergingen en uitwisselden, zegt meer dan welk vurig pleidooi ook, en hoe sterk deze geest Van onderlinge vriendschap in een week van samenzijn was geworden bleek duidelijk tijdens de afscheidsavond in de riddelzaal, uit de vele hartelijke woorden, die hier gewisseld werden. Misschien nog duidelijker de volgende rrforgen, toen de kunstweek officieel gesloten was, maar de deelnemers, die niet terstond waren vertrokken, van geen scheiden wisten en geleidelijk weer allen bijeenkwamen op het terras van het Scheveningse Palace-Hotel, waar mr. Van der Haagen met zijn staf aanwezig was om zo nodig nog inlichtingen te verstrekken. Waardering en dankbaarheid De waardering en dankbaarheid van alle deelnemers voor de uitmuntende leiding van de tocht en voor de gehele organisatie van de kunstweek was eveneens Dinsdagavond wel heel duidelijk gebleken, toen na de officiële sluitingsbijeenkomst een vertegenwoordiger of vertegenwoordigster van elk deelnemend land met hartelijke woorden een aantal boekwerken ten geschenke aanbood aan mr. Van der Haagen en aan elk der leidsters en leiders, die gedurende de afgelopen week als gidsen en voorlichters waren opgetreden. Algemeen was men het erover eens, dat het bij deze ene Nederlandse kunstweek niet mag blijven, en hoewel mr. Van der Haagen in verband met de ontzaglijke voorbereidingen, die eraan vastzitten, en gezien zijn drukke werkzaamheden aan het departement van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen nauwelijks weet, hoe en door wie de volgende kunstweek georganiseerd zal moeten worden (de deelnemers decreteren heel eenvoudig, dat hij dat zelf weer moet doen) kan als vaststaand worden aangenomen, dat door dit geslaagde experiment, de Nederlandse kunstweken een vaste, jaarlijks terugkerende instelling zijn geworden, zoals dat het geval is in België, waar men dit jaar reeds de vierde Belgische kunstweek heeft gehad. Afwisseling Het programma zal men elk jaar kunnen variëren, al zal de kern ook gelijk olijven, omdat men nu eenmaal geen vreemdelingen naar ons land kan laten komen zonder hun een stad als Amsterdam en de kostbare verzamelingen in de musea van de hoofdstad, Haarlem, Den Haag en Rotterdam te laten zien. Instede van Limburg, zou men dan ter variatie Friesland of Zeeland of een andere provincie in het program kunnen opnemen, terwijl ook in de overige steden, die bezocht zullen worden, variatie kan worden gebracht. Dit heeft dan tevens het voordeel, dat degenen, die meer dan één Nederlandse kunstweek bezoeken telkens iets nieuws wordt geboden, terwijl de grote steden, die de blijvende kern van het programma vormen, zo veel te bieden hebben, dat zij. die hier eenmaal geweest zijn, zich slechts verheugen in een volgend bezoek Want de ervaring in België leert, dat er dikwijls mensen het volgende iaar terugkomen. Een onderwijsinspectrice uit Estland, die bij de eerste Nederlandse kunstweek was. heeft zelfs alle vier Belgische kunstweken meegemaakt. In een onderhoud, dat wij na afloop met mr. Van der Haagen hadden, sprak deze zijn waardering uit voor de grote medewerking, welke men van de zijde van tal van gemeenteoesfuren had ondervonden. Op enkele plaatsen was men op charmante wijze door het gemeentebestuur ontvangen. maar ook daar, waar zulks wegens tijdsgebrek niet mogelijk was en de gemeentebesturen eigenlijk niet waren ingeschakeld, omdat er slechts een enkel monument of een enkele bezienswaardigheid werd bezichtigd, hadden vele burgemeesters blijk gegeven van hun belangstelling Ook tal van instellingen, zoals Verenigingen voor Vreemdelingenverkeer, hebben gewaardeerde hulp verleend door ter plaatse bekende leiders en gidsen met de verschillende groepen mee te sturen. Het spreekt vanzelf, dat niet aan alle verzoeken om plaatsen aan te doen, die stellig niet minder mteressante bezienswaardigheden herbergen dan de thans bezochte. kon worden voldaan Maar voor de organisatoren is het een aangename gedachte, dat ons iand zo rijk is aan kunstschatten, dat een volgende maal hieruit kan worden geput zonder m herhaling te vervallen. Geen overlading Wat vooral voorkomen moet worden, is overlading van het programma. Ditmaal kreeg men al en toe wel eens de indruk, dat de dagen te vroeg begonnen en te laat eindigden. Gezien het feit, dat de organisatoren, zonder enige ervaring op dit gebied te bezitten, het programma hebben opgezet, was dit niet altijd te voorzien en het is een kleine fout, die men de volgende maal gemakkelijk zal kunnen vermijden. Trouwens, in het algemeen klaagde niemand over bijzondere vermoeidheid, terwijl toch dB leeftijd der deelnemers zeer uiteenliep. Wat vooral in hoge mate opviel, was de verwondering der buitenlanders over de veelzijdigheid van wat ons land te bieden heeft, iets dat zij hier allerminst hadden verwacht. Velen erkenden volmondig, dat zij tevoren hadden aangenomen, dat Nederland bestond uit vlak polder- en waterland, dat zij van onze musea slechts wisten, dat zij tal van kostbare oude meesters herbergden en van onze architectuur, dat men een zeer moderne volkswoningbouw had Ons bos- en heidelandschap was voor hen een openbaring, evenals onze moderne musea met hun vele moderne meesters en andere kunstschatten dan die der schilderkunst alleen het waren. Dit gold ook voor onze monumentale oude kerkgebouwen en andere historische monumenten, de rijke variatie in onze moderne architectuur en de planmatige aanleg van onze nieuwe stadswijken en fraaie villadorpen. Uit deze gehele kunstweek is wel gebleken, dat men te zeer bij de propaganda voor ons land de nadruk legt op de folkloristische en toeristische merkwaardigheden, terwijl het Ucht, dat van de rijke schat onzer cultuurgoederen uitstraalt, al te zeer onder de korenmaat wordt gehouden. Vindt dat niet grotendeels zijn oorzaak in het feit, dat veel te veel Nederlanders, ook zij, die een behoorlijke graad van ontwikkeling hebben, zelf te weinig weten van — of geheel onbekend ztln met de schoonheid onzer kunstschatten, hoewel zij in Parijs niet zullen nalaten, tenminste eenmaal het Louvre te bezoeken en in Venetië stellig de San Marco niet zullen overslaan? Een der buitenlandse deelnemers, die ongetwijfeld het meest tot oordelen bevoegd is, is de Brusselse tekenleraar Paul Montfort, directeur der Belgische kunstweken, die vier jaar geleden naar aanleiding van een internationaal congres van tekenleraren het initiatief tot de eerste Belgische kunstweek nam en sedert dien elk jaar een kunstweek heeft georganiseerd. Ook hij noemde de eerste Nederlandse kunstweek in elk opzicht een succes en beschouwde het als vanzelfsprekend, dat deze gebeurtenis jaarlijks herhaald moet worden, zo mogelijk evenals deze eerste maal in verbinding met de Belgische kunstweek. De twee weken vullen elkaar voortreffelijk aan. De buitenlandse deelnemers zien een grote lijn door de overeenkomst, welke in vele opzichten tussen beide landen bestaat. Niettemin dragen de beide weken een verschillend karakter, vooral door het verschil in lanaschap tussen Nederland en België en door de grote verscheidenheid van moderne architectuur, welke men in Nederland vindt, terwijl het hoofdbestanddeel van het Belgische program wordt gevormd door de oude Vlaamse kunst. Men behoefde stellig niet te vrezen voor concurrentie, verklaarde de heer Montfort. In de eerste plaats niet omdat men zich er slechts over kon verheugen, wanneer wederzijdse belangstelling voor eikaars cultuurwaarden werd gewekt, in de tweede plaats niet, omdat juist velen, die uit de ver verwijderde Europese landen of zelfs van buiten Europa komen, zouden aarzelen een dergelijke reis te ondernemen voor een tocht van een enkele week, doch het reeds de moeite waard vinden wanneer hun reis een tocht van veertien dagen door twee landen geldt. Daarom zou de heer Montfort, die zich van harte had verheugd toen ook Nederland het initiatief tot een kunstweek nam en zich nog meer verheugde nu deze zo uitmuntend geslaagd was, het toe juichen waneer ook andere landen het Belgisch-Nederlands voorbeeld zouden gaan volgen. Dat niet aleen hij er zo over dacht bleek wel uit het initiatief van een der Engelse deelneemsters, miss Thorrington, lerares in de kunstgeschiedenis te Winchester, die vertegenwoordigers van elk der deelnemende landen verzocht een petitie mede te willen ondertekenen aan de Board of Education met het verzoek, ook in Engeland een kunstweek te willen organiseren. Mr. Van der Haagen was evenals de heer Montfort van mening, dat juist door een dergelijke verscheidenheid de belangstelling slechts zou toenemen en de deelneming aan de kunstweken in elk land, dat tot het organiseren ervan overgaat, slechts groter zal maken. Dat Nederland daarbij een waardige plaats zal innemen is in de achter ons liggende week duidelijk gebleken. Pen-congres in Stockholm Het zeventiende internationale Penclub-congres zal van 4 tot 7 September in Stockholm gehouden worden. Ongeveer 250 vertegenwoordigers uit 26 landen zullen hieraan deelnemen, o.a. Thomas Mann, Wells en Jules Romains. Ten+oons+ellingsrondleidingen Vrijdagochtend om elf uur en Zaterdagmiddag om vijf uur zal mejuffrouw Petra Clarijs rondgangen lelden op de tentoonstelling „Rondom Rodin” in het Stedelijk Museum te Amsterdam. Zij zal Zaterdagmiddag om twee uur een rondleiding houden langs de afdeling moderne schilderkunst van hetzelfde museum. Vrijdagmiddag zal de heer K. G. Boon een rondleiding houden door de tentoonstelling van Bijbelse Kunst in het Rijksmuseum te Amsterdam van vijf tot zes uur. Men gelieve zich aan de rechter hoofdingang te vervoegen. --- Advertentie (Ingezonden mededeling.) ^^^j^^Gebruilct de Nederlandsche film voor al uw opnamen .mi PPL Orthochrom UZSDu) 0 Ortho-Pan MplirorthoX >QHL=ar IJPSPTs.opn-.’.n) Fijnkorrelig, snel en brillant Verkrijgbaar uitsluitend bij de bonafide fotohandelaren i 7“ “7 --- Tribunes verrijzen voor „Gysbreght van Aemstel" Plaats voor 1200 personen De voorbereidingen voor de „Gijsbreght van Aemstel” voor de Waag te Amsterdam zijn thans in volle gang. Binnen enkele dagen wordt op de Nieuwmarkt een aanvang gemaakt met het bouwen van de tribune. Deze zal plaats bieden aan twaalfhonderd personen en is van een dusdanige constructie, dat alle risico bij voorbaat uitgesloten kan worden geacht. Tegelijk vangen de decoratieve werkzaamheden aan, door het plaatsen van een muur- en trappenbouw, nodig voor de handeling. De betreffende ontwerpen zijn van Jaap Habold, een jongen kunstenaar, die bij de film reeds herhaaldelijk dergelijk architectonisch werk verricht heeft. De gala-openingsvoorstelling vindt plaats op 4 September om half negen. De voorverkoop zal geschieden via de Stadsschouwburg aan speciale loketten, aanvangende volgens nadere aankondiging tegen het midden van de volgende week. Er blijkt, dat ook uit verschillende delen van het land voor deze opvoeringen grote belangstelling bestaat. Zo nodig zullen door de leiding van de „September-feesten”, onder wier auspiciën deze voorstellingen gaan, extra-maatregelen genomen worden. --- Advertentie (Advertenties naast tekst.) Wèg vliegt de verdwenen is dat loome, stoffige gevoel! Boldoot maakt I U tot „’n ander Eau de Cologne / geven kan, werd ^ 3 de Cologne tezaam gebracht! Ga nooit zonder Eau de Cologne Boldoot --- Vreemde comedie van „Boch" unverKiaaroare aeraiis in de Watteau-diefstal te Parijs (Van onzen correspondent.) Parijs, — Donderdag. Het is een beetje een rare geschiedenis met dien Serge Bogoeslawski, den dief of „lener” van den „Indifférent”. Als iemand er maar onverschillig op los leefde, was hij het wel. Hij heeft jaren gekend, dat hij geen onderdak had, dan süep hij met de Parijse „clochards” (bedelaars) onder de Seinebruggen ea stond in de rij bij de gaarkeuken (Soupes populaires). Als autodidact leerde hij tekenen en chemie. Hij kende de klassieken en dacht er over litterator te worden. Hij maakte aantekeningen over het leven der clochards, zijn metgezellen, en had daarover een boek willen schrijven, met schetsen verlucht. Maar erg veel doorzettingsvermogen bezat hij niet. Zijn leven is in alle opzichten een Slavische roman. De vrouw, met wie hij getrouwd is geweest, de onbekende actrice Denise Nusia, leefde de laatste tijd samen met den acteur Després, dezelfde, dien zijn vriend „Boch” van het zelfmoordplan afbracht en zijn manuscript over den „Onverschillige” afkocht voor de vreemde som van 2750 francs en de hele mise en scène in het Paleis van Justitie met journalisten en fotografen op 15 Augustus j.1. arrangeerde, welke later aan Bogoeslawski als grove publiciteit verweten is. Ja, de jonge man heeft een slechte pers en daarom is er een tegenoffensief ingezet en doet men thans moeite hem als een ongelukkigen idealist voor te stellen. Dat hij dat was, is ook onze indruk. Een beetje een onnozel type en voor 150 pet., indien dat mogelijk is, idealist. Iemand, wiens hele garderobe maar uit één costuum bestaat en twee overhemden en die van vijf francs per dag leeft. De geschiedenis van de diefstal van het schilderij van Watteau bevat oók nog enkele geheimzinnigheden, die de rechter van instructie Marchat aan de weet tracht te komen. De diefstal zelf heeft namelijk op nog wonderlijker wijze plaats gehad dan eerst bekend was. Op het moment, dat Bogoeslawski het schilderstuk van de wand haalde, doemde er plotseling een bezoeker op en vroeg: „Wat doet u daar?” De Fransman-Rus antwoordde: „U ziet, ik haal het van de wand om thuis nog te gaan werken.” „Werkt u dan op Zondag?”, was de enige niet snuggere vraag. Die bezoeker heeft zich nooit aangemeld. Buiten het Louvre gekomen, ontmoette Boch een jonge vrouw, die hij kende en „die half Parijs kent”, volgens hem. Zij vroeg hem haar in een taxi naar het Bois de Boulogne te rijden om daar wat te wandelen. Zo heeft hij twee uur lang met het schilderij onder de arm gelopen. De jonge vrouw vroeg hem wel: „Wat heeft u daar onder de arm?”, en hij antwoordde: „Een schilderijtje”. Ook deze vrouw heeft zich na de diefstal niet aangemeld. De rechter vraagt nu al of hier geen medeplichtige te zoeken valt en of het misschien zijn ex-vrouw is, die schijnbaar weer enige interesse voor haar ex-man gaat tonen, want in een interview prees zij hem zeer: „Serge is te idealistisch om die diefstal uit lage, materiële overwegingen te hebben gedaan”. Het allermooiste van deze dwaze geschiedenis is misschien nog, dat de beide vrienden Després en Bogoeslawski, die het boek wilden illustreren, zich ten einde raad tot den expertfotograaf... van het Louvre, den heer Lemare, wendden. Zij vroegen hem geheimhouding waarop hij zei: „Dat is goed, als het maar niet de „Indifférent” is, die u mij wilt laten fotograferen.” „I wilt ons laten lachen,. En inderdaad, de twee snuiters proestten het uit. Deze vaudeville doet werkelijk aan een comedie als „Het Italiaanse strooien hoedje” van Labiche denken. Uitvoering van Strawinsky's ,,L'his+oire du soldat" Op een der avonden van Concert Diligentia in het volgende seizoen zal, onder leiding van Frits Schuurman, een uitvoering gegeven worden van Igor Strawinsky’s „L’historiedu soldat”. (De geschiedenis van den soldaat). De dirigent-directeur van het Residentie-Orkest heeft, mede in verband met de aanwezigheid hier te lande van den regisseur dr. Lothar Wallerstein, die de decors en de regie zal verzorgen, besloten, dit merkwaardige werk nog in de loop van het a.s. winterseizoen ter uitvoering te brengen. --- De late — wuuam me. uoweu 12). De kerkbank van de familie Forbes had bepaalde voordelen, ofschoon ze zo ongemakkelijk was, als alleen een bank kan zijn in de kerk van een religie, welke vloermatten als luxe en kussens als zondige verwekelijking beschouwde. Die bank stond niet alleen in het sombere achterschip van de kerk, maar een hoek daarvan werd ingenomen door een dikke pilaar, die het dubbele doel had de galerij te ondersteunen en dekking te bieden aan degenen, die „boter-en-kaas” wilden spelen op het schutblad van een gezangboek. Dientengevolge werd de entrée van de bank een kwestie van hogere strategie. Matt beschouwde de pilaarhoek als zijn speciaal territorium; maar daar het fatsoen hem oelette mee te doen aan het stoeien om de voor-ang bij de kerkdeur, was het meestal öf Mark bf Henry. die zich meestér maakte van de begeerde plaats Daar Patrick bekleed was met de waardigheden sowel van oudste als van assistent-kerkmeester, zat hij op de hoek bij het gangpad, met Johnty naast sich en den kleinen Brian, dien het volstrekt niet kon schelen waar hij zat, zolang de gezangen maar die luidruchtige en opgewekte waren, waar hij van hield. „O Koning der Aard”, was ziin grootste favoriet. Al was mijnheer Cleator, de organist, ook een ketel-constructeur van Maandag tot Zaterdag, hij was lang geen slecht muzikant en produceerde een hoogst opmerkelijke donder, wanneer men gekomen was bij „Duister is zijn pad op de vleugelen van de storm”. Dan stonden de jongens van Forbes, zeven rode koppen pp een rij, op en zongen met volle stemverheffing, op een wijze, die het krachtige hart van een Caruso verheugd zou hebben. Grootje ging zelden naar de kerk, De twee kilometer lange wandeling naar de Bridge-street was te veel voor haar oude knoken, en, om de ■ waarheid te zeggen, beschouwde ze de langdradige preken van mijnheer Bullen als water-en-melk, vergeleken bij de harpen en het hellevuur, waaraan ze In haar jonge tijd gewend geweest was. „Ik voel niet veel meer voor de preken van tegenwoordig”, zei ze. „De laatste keer, toen ik ging, preekte mijnheer Bullen eventjes drie kwartier lang en sloeg geen enkele keer met zijn vuist. Ik ben echter ingedut”, bekende ze oprecht. Maar Grootje sloeg nooit een „Oogstdankfeest” over. Het was in haar gezelschap, dat Brian het eerst een oogsthuis leerde kennen, zoals het opgevat werd door een gemeente die, daar zij hoofdzakelijk bestond uit arbeiders uit de scheepsbedrijven, niets van landbouw afwist, maar de vruchten der aarde, die moesten worden bijgedragen, van de plaatselijke groentehandelaren betrok. „Ik hield van de slinger van korenaren rondom de galerij”, zei hij naderhand aan de middagtafel. „En ik hield van de bloemen en de appels en de dikke bossen groente.” „Je hield van de hymne, te oordelen naar het kabaal dat je maakte”, bracht Peter In het midden. „Laat hem met rust en ga door met je pudding”, berispte Grootje. „Het is heel natuurlijk, dat gelukkige mensen zingen. Je had mijnheer Grisedale in Maryport eens moeten horen. Die geloofde in hard zingen, nou maar. Die had op zee gevaren, voordat hij de geest kreeg, en hij sloeg nauwelijks een Zondag over met „Roeien naar de wal”. Dat was een nieuwe hymne, die hij . in Amerika gehoord had.” „Wij hadden dat verleden Zondag”, merkte Mark op. „Niet zoals wij gewoon waren te zingen, dat durf ik wedden.” Grootje hield niet van onderbrekingen. „Mijnheer Grisedale ging voor in het gezang Hij had een zeldzaam mooie stem. En aan het eind van het vers riep hij uit: „Vooruit maar! Roeit gij allen, roeit! Past op de zware golven, maar blijft aan de riemen!” Op een Zondag begon hij op de preekstoel te roeien en sloeg een gezangboek naar beneden tussen het orkest.” „Een orkest In de kerk?” Brian was kennelijk verbaasd. „Met een grote trom als bij de soldaten?” „Neen, niet zo-een. We hadden violen, fluiten, horens en dat soort dingen. Het was, geloof ik, de jonge Jacob Airdale, die fluit speelde ” „Eet je pudding op, voordat hij koud is”, waarschuwde Barbara, en Grootje bedaarde „Ik hield van de gezangen van vandaag”, vervolgde Brian na een pauze, waarin hij zijn maag vulde met jan-in-de-zak. „Maar wat zijn distelen? Wat betekent het, wat de hymne vertelt over distelen, die in het vuur gegooid moeten worden?” „Distelen zijn onkruid”, verklaarde assistent-kerkmeester Patrick, „maar in de hymne betekent het zondaars.” „Ja, en de zondaars worden in de bel gegooid", voegde Grootje er met behagen aan toe. Op dit gebied van de theologie voelde ze zich deskundig genoeg om onderricht te geven. Brian zat gedurende een paar happen na te denken. „Worden dan alle slechte mensen verbrand? Zelfs wanneer ze gelukkig zijn?” „Slechte mensen zijn niet gelukkig.” „Ze zijn het wel”, hield Brian vol. . Gisteravond zagen we een man, die door twee smerissen werd opgebracht, en hij liep te lachen en te zingen. Hij was gelukkig. Wordt die nu ook verbrand?” „Nou, wanneer hij niet ophoudt met drinken”. Grootje’s oog dwaalde naar het einde van de tafel waar Eli onbehaaglijk op zijn stoel zat te schuiven „Er moeten een hoop hoogovens nodig zijn om alle slechte mensen te verbranden”, Brian bleef doordenken, „maar het schijnt me niet helemaal rechtvaardig.” „Wat dan toch?” „Dat gezang. Mijnheer Bullen zei, dat, wanneer de zondaars tot God baden en vertelden, dat ze er spijt van hadden, dat God ze dan zou vergeven en dat ze naar de hemel zouden gaan. De slechte mensen hoeven dus alleen maar te bidden en dan is ’t niet meer nodig, dat er iemand wordt verbrand ” „In ieder geval, wat is de hel?” Het was Henry. die aan de discussie deelnam. „Hou jij je mond!” Dat was Matt, die nog altijd lichtelijk beledigd was om 'het verlies van zijn geliefkoosd hoekje. „Je vraagt het alleen maar om te kunnen vloeken zonder een mep te krijgen.” Henry zonk terug naar zijn tweede bord en Brian vervolgde: „Mijnheer Bullen moet God zeker goed kennen. Hij zei, dat God hem had verteld, hoe Hij zijn oog gevestigd had op alle zondaars.” „Ja, Hij ziet alles”, stemde Grootje in, met haar oog wederom gevestigd op den afvalligen Eli. „Waarom vertelt God het dan niet meteen de eerste keer, zodra hij ziet, dat de mensen ondeugend zijn, in plaats van ze daarmee maar door te laten gaan?” „Misschien wil hij zien, of de zondaren berouw krijgen zonder dat het ze gezegd wordt ” Brian schraapte zijn bord schoon en resumeerde: „Dan geloof ik niet, dat God eerlijk is.” * * * Er was ook nog de episode van de kanonneerboot. Patrick nam Brian mee, want een kleine jongen heeft zelden de gelegenheid aan boord te gaan van één der schepen van Hare Britse Majesteit. Maar machinisten dragen overalls en stewards hebben witte jasjes nodig, daarom ging Patrick naar het dok met een pas, die hij aan de loopplank, en een prijscourant, die hij in de machinistensalons moest laten zien. En als je zaken moest doen aan boord van een schip, was het niet lastig om ook een jongeren broer den schildwacht te laten passeren. Brian werd op het dek achtergelaten met de strikte orders: van de scheepsluiken weg te blijven, niet het hart te hebben de trap naar de brug op te klimmen, en onder geen voorwaarde met zijn vingers te zitten aan de onderstukken der kanonnen. Natuurlijk had hij zijn timmermanspotlood bij zich, voor deze gelegenheid zorgvuldig door Eli geslepen, en een tekenbloc, op zakformaat gesneden. Welke kunstenaar trekt er op uit zonder het werkmateriaal in zijn zak? Brian werd dus achtergelaten, terwijl Patrick naar beneden ging en het jongetje meer dan een uur lang vergat. Eerst toen hij klaar was met verkopen, dacht hij weer aan hem en haastte zich aan dek. „Met den kleinen jongen is alles in orde”, stelde de schildwacht hem gerust. „Ik heb een oogje op hem gehouden; een vreemd jong is dat. Hij liep niet rond te neuzen, zoals ze meestal doen. mj ging naar het vooruit, ging daar zitten op een kaapstander en begon te tekenen. Al mag Joost weten, wat daar te tekenen valt. Of het zou de kaapstander zelf moeten zijn”. Patrick ging naar het voorschip, waar Brian nog altijd zat met zijn bloc op zijn knie, recht voor zich uit starend. Eerst de stap van Pat liet fcem opzien. „Vooruit, Bry. Het is tijd om weer terug te gaan. Wat heb je getekend?”. Vreemd genoeg moest Brian eerst overreed worden, voordat hij de schets liet zien. En hij had noch de kaapstander noch het kanon noch de ankerdavits getekend. Hij had de kranen op de werf getekend — of eigenlijk was hij daarmee slechts begonnen. Lange dunne kranen, niets dan rechte lijnen. En halverwegen hun hoogte waren de kranen uitgebot met wonderbare takken, en grote bomen geworden — bomen en een landschap daarachter, met wat een kasteel had kunnen zijn, en de zon die opkwam achter een bergketen! Ruwweg getekend — Brian’s schetsen waren altijd ruw —, maar bij de eerste blik kan men al zien, wat ze voorstelden. Het" bevreemdde Patrick. Een uur op een kanonneerboot te zitten en bomen te tekenen. Hij vertelde het die avond, nadat Brian naar bed gegaan was. Barbara lachte, maar Grootje schudde haar oude, wijze hoofd. „Het is een rare. die Brian, maar laat hem maar lopen”, zei zij. „Er steekt wat in dien jongen z’n kop, dat naar een uitweg zoekt. De hemel geve dat het geen uitvinderij is”. HOOFDSTUK VI. „Mag ik met je mee gaan vissen, oom?”, pleitte Henry. „Nee, het is mijn beurt”, wierp Mark tegen. „Jij bent de vorige keer meegegaan.” Na vijf jaar was oom Bob weer eens terug. Het had vee! langer geduurd dan gewoonlijk. Hij zei, dat hij. vermoeid van grote schepen, in Sydney op een schoener was gegaan, die handel dreef op de eilanden De waarheid van het geval was. dat hij had willen zien, hoe Johnny Cooper het boerde op Thursday Island. Bovendien waren er de Samoea’s en de Nieuw-Hebriden, zeldzame oorden. (Wordt vervolgd). ---