Het Bondselftal won met groote cijfers „Collapse” van de Rotterdammers in tweede helft De Onafhankelijkheidsbeker WIE gistermiddag naar het Sparta-stadion te Rotterdam is gegaan en dat waren er duizenden en nog eens duizenden, terwijl er minstens even zooveel moesten worden teleurgesteld — om een „grand spectacle” te aanschouwen, is ongetwijfeld teleurgesteld naar huls gegaan. Want de 6 0 overwinning van het Bondselftal (wie zegt daar: Nederlandsch elftal?) was minder de vrucht van subliem spel onzer uitverkorenen, dan wel de onmacht der Rotterdammers om de vesting-Kraak bij verrassing te nemen. Er was aan dezen wedstrijd een speciale aardigheid verbonden, want de winnaar zou in het bezit komen van den Gouden Onafhankelijkheidsbeker, doch met allen eerbied voor tradities, om dien beker alleen was er met zooveel volk op de been. De groote „men” zag in dezen wedstrijd een soort generale repetitie van het Nederlandsch elftal, voordat het over een week de reis naar Engeland zal aanvaarden. Er waren nog steeds eenige vraagteekens in dit elftal, welke er — zooals men elders kan lezen — althans bij de .Keuze. Commissie thans niet meer zijn. Zoo stond men nog steeds voor de vraag wie op de rechtsbuitenplaats moest komen. Voordat de uitspraak van de Keuze-Commissie bekend was, stonden we nog voor een probleem, want noch de N.E.C.-man Lakenberg voor de rust, noch de Maurits-speler Maessen hebben het antwoord ge. geven op deze vraag. De keuze van Bergman (Blauw Wit) was wel zeer toevallig want toevallig viel deze na de rust in voor Drager, die geblesseerd raakte, en alsof hij op dit moment gewacht had, om nog eens te laten zien wat hij in z’n mars had, hij verving Drager zóó uitstekend, dat de Keuze-Commissie nu maar meteen heeft besloten om hem op deze plaats te zetten en Drager, die tweebeenig is naar de rechtsbuitenplaats te laten verhuizen. Of deze keuze nu inderdaad de beste is... . ? Men kan met evenveel recht de vraag stellen: wie dan wel? Bergman heeft zijn leeftijd niet mee, doch hij heeft zijn ervaring en dat hij niet alleen snel, maar ook gevaarlijk kan zijn, heeft hij gistermiddag getoond. De groote verrassing is de vervanging van Kuppen door den Excelsior - spil Vermeer. Laatstgenoemde heeft ongetwijfeld in het Rotterdamsch elftal verdienstelijk werk gedaan, doch om hem nu au bout portant te verkiezen boven Kuppen.... Enfin, de K.C. zal met dit besluit wel zijn rede hebben. En Potharst ? Het was een officieus geheim, dat de strenge heeren van den K.N.V.B. ook een speciaal oogje zouden houden op Potharst en v. d. Linden. Het feit dat de Rotterdammers niet in staat zijn geweest om ook maar één tegenpunt te scoren, pleit ontegen, zeggelijk in hun voordeel. Wat v. d. Linden betreft, geven wij ons gaarne gewonnen, doch het werk van Potharst gaf, vooral in de eerste helft, geen reden tot uitbundige vreugde. Maar waarschijnlijk om der wille van de homogeniteit heeft men niet - aan de verdediging willen tornen. Wat nu de wedstrijd van gisteren betreft: dit Rotterdamsch elftal, dat zich veel moeite heeft gegeven om in zoo goed mogelijke conditie in het veld te verschijnen heeft het waarlijk niet verdiend óm met 5—0 aan de schandpaal te worden genageld. De Keuze-Commissie had zich waarlijk geen betere sparring.partner kunnen wenschen. Er zat vaart en pit in dit elftal en indien er met wat meer geluk doelpunten waren gevallen, hadden de uitverkorenen van den heer Herberts, inplaats van het op hun slofjes aan te doen, inderdaad nog moeten bewijzen, wat ze waard waren. V. d. Tuyn, de verrassing Zoo was de kleine Kokkie v. d. Tuyn — veel meer dan Vermeer — in het Rotterdamsch elftal een ver. rassing. Deze kleine Hermes-man herinnerde ons bijwijlen aan Rijvers in z'n besten tijd — hij paart snelheid, behendigheid aan een benijdenswaardige schotvaardigheid — en als er toevallig nu eens behoefte was geweest aan een binnenspeler, dan had hij door z’n spel van gisteren een mooie kans gemaakt. Kraak heeft vooral in de eerste helft heel wat van hem te doen gekregen, al is hij er niet in kunnen slagen om hem voor bijzonder moeilijke problemen te stellen. Het was trou: — wens de fout van allen in de Rotter. damschen aanval om het met hun schoten te veel op grooten afstand te probeeren. Bovendien kwamen de meeste voorzetten te hoog en te dicht voor doel, zoodat Kraak gemakkelijk kon ingrijpen. Landman heeft op een enkel schot van Roozen en Wilkes na voor de rust niet veel te doen gekregen. Aan het doelpunt van Wilkes — circa tien minuten na het begin — uit een pass van Paauwe kon hij niets doen. Pech op pech... Was de 1—0 voorsprong met de rust voor het Bondselftal al een „zwijntje”, zooals Kraak er even na de rust doorrolde was een mirakel Eerst knalde Borrani buiten bereik van Kraak tegen de lat en uit de scrimmage, die hierna volgde behoefde er maar één Rotterdammer den bal goed te raken Het ge. beurde niet. Wat men zoo vaak in een wedstrijd ziet gebeuren, zag men ook hier: door een ongelukje van v. Toorn, die over een voprzet van Drager heentrapte, kon Roozen ongehinderd scoren (0—2). . Bot daarop had het 2—1 kunnen zijn, doch v. d. Tuyn zocht, evenals zijn clubgenoot Borrani ook het doel eenige centimeters te' hoog. Even ■ ater raakte Drager geblesseerd erf kwam Bergman in het veld. Dat was geen achteruitgang, want Bergman ette aanstonds vaart in den aanval en het duurde niet lang of hii gaf Smit de kans om ook zijn aandeel aan de overwinning te hebben. Dat oolt nog altijd over een ge vaarlijk schot beschikt, bewees hij door het vierde doelpunt voor zijn die TnTnlp n5ïïen-, En Landman, Koi "5u .tljd met zooveel keer den bal uit het net heeft behoeven te, halen, moest voordat het einde van den wedstrijd kwam nog één keer zwichten voor een schot van Wilkes. De Roode-Danahar Het gevecht tusschen Giel de Roode eri Danahar, dat enkele weken was uitgesteld, zal, naar thans bekend is, op 17 December in het Londensche Harringay.stadion worden gehouden. H.V.V.-B.T.M. 2-4 De eerste helft was H.V.V. sterker, doch voor het doel waren de Geelzwarten zwak. Na 30 minuten scoorde C. Constandse 0—1 waarna Van Oven de balans in overwicht bracht 1 L De vervanging na de rust van A. Constandse door C. van Maren was een versterking. C. Constandse hergaf B.M.T. de leiding, waarna de Villeneuve uit een strafschop de stand op 2—2 bracht. In den resteerenden tijd brachten C. Constandse en C. van Maren, „Biedt Moedig Tegenstand” met twee goede doelpunten in veilige haven. Voetbal op leven, en dood Dof het Nederlandsche voetbalelftal naar Huddersfield gaat is ook buiten den grooten kring van voetbalenthousiasten wel bekend. Het ziet er met onze kansen tegen ae Engelsche nationale ploeg niet al te rooskleurig uit en de 'keuzecommisste heeft nu met veel moeite ’t definitieve eftal samen_ Qbsteld dat op hoop van zegen de Nederlandsche kleuren tegen de Engelsche voetbal-professoren zal verdedigen. Vanzelfsprekend staan ae beste stuurlui weer aan wal en iedereen die wel eens een voetbalwedstrijd heeft gezien, heeft zoo zyn eigen „waardevolle” theorieën over deze opstelling, die hij niet voor zich pleegt te houden. Omdat wy nu weer in een vrij land leven, bestaat hiertegen geen bezwaar. Maar dat dit tot uitwassen leidt, blyk uit een anoniemen brief, die de keuzeeommissie dezer dagen heeft ontvangen. De schrijvers zijn Uit hun humeur omdat de Friesche voetbalster Abe Lenstra niet is opgesteld en dreigen nu met een speciale .knokploeg”, naar Den Haag te komen, om de keuzecommissie ,,af te drogen”, als Lenstra niet in ons nationale team wordt opgesteld. Het lijkt ons onnoodig dit negatief bewijs van het feit, dat voetbal een spannende sport is, nog met een afkeurend commentaar te onderschrijven. --- Jubileum Voorzitter „Neptunus" De heer F. H. Timmerman heeft ter gelegenheid van het feit, dat hij een kwart eeuw lang voorzitter ia van de R.V. en A.V. „Neptunus" in de theeschenkerij van Diergaarde Blijdorp gerecipieerd. Onder de velen die hun gelukwenschen kwamen aanbieden, merkten wij op den chef van het kabinet van den burgemeester, den heer G. van Nus, die namens burgemeester Oud het woord voerde, en voorts de heeren Karei Lotsy namens den K.N.V.B., A. H. W. Weekenstroo namens den R.V.B., C. W. van Hasselt namens de Zilveren Voetbal Commissie, C. van Dijk namens de 2e, 3e en 4e klassers, Van Smale namens de scheidsrechtersvereeniging en Kieboom namens de voorzitters van de eerste klassers. Er werden vele geschenken aangeboden, door de vereeniging zelf o.m een schrijfbureau. Vele zustervereenigingen hadden bloemstukken gezonden. Zoo speelden de EERSTE-KLASSERS DISTRICT I Emma—RFC 2—2 DISTRICT n DHC—De Volewijckers ... 2—2 DOS—HBS 2—2 DISTRICT III AGOW—Tubantia 4—0 DISTRICT IV Helmond—Willem II 0—4 Longa—Vlissingen 6—2 NO AD—Helmondia 2—1 VVV—BW 0—1 DISTRICT V Be Quiok—Sneek 1—2 Emmen—Heerenveen 0—2 GVAV—Leeuwarden 3—0 Achilles—Frisia 3—1 Veendam—HSC 1—0 DISTRICT VI Eindhoven—Sitt. Boys ... 1—1 PSV—Juliana 2—2 Bijelerheide—Brabantia ... 2—5 De Spechten—Sportclub Emma 4—1 --- H.B.S. heeft Stormvogels er onder o HEomd:tetbd1lPe"fawe”str«dehnet moesten T T' ^ sta«"atie traditioneelen kamp tusschen BnfSS611 vervallen m verband met den Onafhankelijkhefdsbeker wIlk^nntmnnH en,l;Yct Bondselftal om den Gouden was, daar dit “laatste BetinS ns Eibernest 8 14 >.K.C. 8 11 Fel viel Rotterdam in de eerste periode na rust de „voorloopigen” aan en bijna kwam een doelpunt. Dat was — zooals de foto laar zien — toen Kraak juist niet bij den bal kon komen. Kuppent bracht echter uitkomst. --- Feuilleton r GUSTAAF NOVELLE VAN c> f MEYER PAGE l J 6 „Gust Leubelfing”, begon de koning op doceerenden toon, terwijl hij behaaglijk achterover in de kussens van zijn stoel leunde, zoodat zijn blonde puntbaard naar voren stak, „Gust Leubelfing, mijn zoon!”, herhaalde hij en zag met halfgesloten oogen op den page neer, die zijn gezicht luisterend ophief, „ik vermoed, dat een kind van de wereld deze twijfelachtige spreuk bedacht heeft, een „Epicurist”, zooals doctor Luther zulke menschen noemt. Ons leven is in Gods hand. Daarom mogen wij niet wenschen, dat het lang of kort moge zijn, maar wij moeten het aanvaarden, zooals Hij het ons schenkt. En wat dat goed betreft: zeker in zooverre dat eenvoudig en eerlijk beteekent. Maar niet vol roes en genotzucht, zooals de Fransche spreuk hier ongetwijfeld suggereert. Of heb jij er een anderen uitleg aan gegeven, beste jongen?” Leubelfing antwoordde eerst schuchter en bedeesd, maar met iedere lettergreep klonk zijn toon opgewekter en beslister: „Ik heb haar zoo uitgelid, tna^ssteit: Ik wensch, dat alle stralen van mijn leven in een enkelen bundel voor eten duur van een oogenblik samengevat mogen worden, opdat inplaats van een saaie schemeruig een kort maar helder stralend licht ontstaat om dan als een bliksemschicht uit de dooven.” Den koning scheen dezaj stijl en deze „bliksemschicht” niet te bevallen, hoewel men in die dagen een voorliefde voor dergelijke vergelijkingen had. Een spottend lachje kwam om zijn smallen mond. Nog voor hij echter een berispend woord kon uitspreken, riep de page hartstochtelijk uit: „Ja, zoo zou ik het wenschen! Oourte et bonne!” Daarna bezon hij zich plotseling en voegde er deemoedig aan toe: Mijn geliefde koning! Misschien vat ik de spreuk verkeerd op. Zij is voor vele uitleggingen vatbaar, zooals de meeste in dit boek. Eén ding echter weet ik zeker en dat is de zuivere waarheid: wanneer de kogel, die vandaag rakelings langs u heenging, u” — hij slikte de rest van den zin in — „Courte et bonne! zou het dan geweest zijn, want gij zjjt tegelijkertijd jongeling en man — en uw leven is goed!” De koning sloot zijn oogen en viel daarna, moe van ztfn dagtaak in een lichten sluimer, dien hij eerst veinsde om niet te hoeven antwoorden of tenminste om te kunnen voorwen, den, dat hij de vleierij van den page niet gehoord had. Zoo speelde zoowel de leeuw met het hondje als het hondje met den leeuw. En alsof het speelsche lot het er op gemunt had het verliefde kind zoo nauw mogelijk met zijn verafgoden held te verbinden door hem steeds in een nieuwe gedaante en in z^jn intiemste gevoelens te toonen, liet het den page deelen in diens diepste smart: de vadersmart. De koning liet Leubelfing, in wien hij een onbeperkt vertrouwen stelde, de brieven, die de gouvernante van het prinsesje regelmatig uit Stickholm stuurde, voorlezen en ook beantwoorden. Deze dame schreef onduidelijke hanepooten en had een breedvoerigen stijl, zoodat Gustaaf haar lange brieven meestal direct aan zijn page gaf. Op zekeren dag ontdekte Leubelfing in den linkerbovenhoek van de enveloppe een hoofdletter S, het teeken, waarmee men destijds belangrijke of strikt persoonlijke brieven pleegde aan te duiden, opdat de geadresseerde ze zelf zou openen en lezen. De karaktertrekken: nieuwsgierigheid en vrijmoedigheid, eigen aan een page, kregen de overhand. Leubelfing verbrak het zegel en een wonderbaarlijke geschiedenis kwam aan het licht. Overeenkomstig het door den koning zelf opgesteslde en voorgeschreven studieplan voor het prinsesje, waarin hij al vroeg wilde beginnen haar talen te laten leeren, had de gouvernante het moment rijp geacht voor het zoeken van een leeraar m het Italiaanseh. De met tact gedane keus scheen gelukt te zijn. De man, een jonge Zweed van goeden huize, die veel gereisd had en goed had rondgekeken in de wereld, ver. eenigde in zich alle voortreffelijke eigenschappen, zoowel van lichaam als van geest: hij was lang en slank, had een innemend gezicht, een hooggewelfd voorhoofd, een aangenaam op. treden, een hooge moraal met een adellijk eer gevoel en christeljjken deemoed. En de hoofd zaak: een echt Luthersche gesteldheid, die, zooals hij zelf zei, pas in het nieuwe Babylon bij het zien van de Roomsche gruweldaden zich van een aangeleerd lesje tot een zelfstandige en rotsvaste overtuiging had ontwikkeld. De koele « en verstandige gouvernante herhaalde in iede. c ren brief, dat zij met dezen jongeman dweepte. i Ook de jonge prinses leerde onder zijn leiding y met veel animo. Op zekeren dag had de gou- j vernante de leergierige en fantasierijke Chris- r tel betrapt, in een hoekje gedoken, terwijl ze ]; heimelijk een rozenkrans had en van tijd tot v tijd den geur opsnoof van de cederhouten bal- j. letjes, die ze door haar vingers liet glijden. „Een e wolf in schaapskieeren”, schreef de gouvernan d te met vijf uitroepteekens er achter. „Ik sloeg r mijn handen boven mijn hoofd ineen en voelde s mij verstijven.” Ook Gustaaf Adolf verbleekte en voelde zich i tot in het diepst van zijn ziel geschokt. Zijn ■), groote, blauwe oogen staarden in de verte. Hij 'w kende de Societas Jesu. q De Jezuiet was gevangen gezet en hij zou vol- n gens de harde Zweedsche wetten ter dood wor- t< den veroordeeld, tenzij de koning genade voor h recht zou laten gelden Deze beval echter aan S( den page, de gouvernante per ommegaande te h schrijven, dat zij de kwestie, wat het meisje be ia treft, als kinderspel moest behandelen en er met r te veel ophef van moest maken; de Jezuïet ech- k ter moest, zonder opzien te baren, over de n< grens worden gezet „want” — dicteerde hij — kl „ik wil geen martelaar van hem maken. De re verblinde jongeman met zijn valsche geweten m zou zich grif laten onthoofden om Ln de purpe. g ren wolk der bloedgetuigen te worden opgeno ui men, en ten hemei te varen met zijn duivelsch plezier het gemakkelijk te beïnvloeden verstand D van mijn kind mishandeld te hebben”. H Oi (Wordt vervolgd.) D ---