Advertentie Neemt U dagelijks een likeurglaasje Dr. Hommers Haematogen onmiddellijk voor den hoofdmaaltijd! Uw eetlust wordt flinker, uw zenuwstelsel versterkt, de loomheid verdwijnt en heel spoedig zult gij U lichamelijk prettig gevoelen. Men verlange echter uitdrukkelijk het echte chouder van zijn sfchoonzoon en sprak, glimlachend: „Het eenige wat ik nog ioen kan, is mijn taak van grootvader vervullen en in de schaduw der lauweren ^an mijn schoonzoon rusten". --- 17e jaarlijksche protestvergadering, gehouden te Oudenbosch in het Instituut St. Louis, op Zondag 15 Aug. 1909. Den avond te voren waren|reeds van heinde en verre vele Oud-zouaven aangekomen en vereenigden zich met het bestuur en leden van de Zouavenbtoederschap van Oudenbosch om met de reeds aanwezige oud-officieren, kaptein Zenon de Resimont, de luitenantI.ooymans, Arts en Aug. Wils eenige aangename uren door te brengen, terwijl ook 1 aanwezig waren de oud-wapenmakkers de l weledele heer Hector Steijn en de heer , des Barreq, beiden uit Kortrijk, zoomede oudleden der feestcommissie. Door Luitenant Wils, voorzitter van den l Alg. Nederl. Zouavenbond, werd de aanwezigen een hartelijk welkom toegeroepen, en dankte Z.Ed. reeds bij voorbaat het eere! comité en de feestcommissie voor al de goede zorgen en hoopte dat de dag van morgen hundaarvoor ruimschoots voldoening mose ge1 ven, en bracht ook een welkom aan de heeren officieren en de Belgische wapenmakkers, t Hartelijk en gezellig was de toon die op deze bijeenkomst heerschte, waar men zoo noode miste den oud-aalmoezenier Mgr. Paaps, welke door ziekte verhinderd was, aan de protest-vergadering deel te nemen. Menige handdruk werd gewisseld tusschen de oudkameraden tot men om circa 10 uur scheidde. Zondagmorgen voor de gezongen H. Mis, die ten acht uur aan God werd opgedragen, naderden de aanwezige zouaven tot de H. > Tafel, waarna de meesten opgingen naar het l Instituut St. Louis, dat voor dien dag zijn [ poorten welwillend had geopend voor de . ontvangst der Oud-zouaven en belangstel’ lenden, terwijl de overigen naar het station gingen'om de steeds met spoor en tram aankomenden te begroeten. Door de goede zorgen der Orde commissarissen, werden de aankomenden naar St. . Louis geleid, welks zaal spoedig flink bezet was, en waar de begroeting plaats had door den voorzitter der Zouavenbroedersehap van Oudenbosch. I Begunstigd door een prachtig weder, zette ; de stoet zich om elf uur in beweging, om ^ in optocht door een gedeelte der gemeente naar de kerk te gaan, waar om half twaalf de H Mis door den zeereerw. heer pastoor I. de Wit zou worden opgedragen. . Schoon was de aanblik van den luisterrijken i optocht door de straten van Oudenbosch, . waar van bijna ieder huis wapperde de L vaderlandsche driekleur met pauselijken wimpel, begeleid door een flink muziekkorps * van Oudenbosch, terwijl de rijtuigen waarin t de eerw. heeren geestelijken, de heeren officieren, de feestcommissie en het bestuur van den Bond gezeten waren, door een , eerewacht te paard werden geëscorteerd. Spoedig was de kerk geheel gevuld, wat, dank zij de goede zorgen der regelingscom! missie in de beste orde geschiedde. Schoon : was de zoo smaakvol gesierde kerk, wier interieur den zouaaf herinnerde aan de St. Pieter te Rome. Een sectie van 14 zouaven onder commando van den oud-sergeant I. W. Robijns, p vormde de eerewacht en als steeds maakte het militair saluut en de klank der trompet, ten, vooral bij de Consecratie, op alle aanwezigen een diepen indruk. , Na de ff. Mis werd de predikatie gehouden door den weleerw. heer Looymans, kapelaan der kathedraal te Breda, zoon van luitenant Looymans. De zoo treffende rede in haar geheel weder te geven zou mij ondoenlijk zijn en ik wil daarom den hoofdinhoud aanstippen, welke hierin bestaat, den zouaaf te herinneren dat trots alle aanvechtingen tegen de Kerk, zij immer mocht blijven steunen op de Goddelijke belofte van haar Stichter, »de poorten der hel zullen haar nietoverweldigen”. De gewijde spreker bracht voor oogen de geschiedenis der Kerk en toonde aan, dat vanaf de eerste 300 jaar der Kerk, welke een bloedgeschiedenis was, van af den H. Petrus, den eerst Paus der Kerk, die den marteldood rnocht ondergaan, de H. Kerk steeds door Gods genade aan haar vijanden zich ontworstelde, en door Gods wijsheid bij bange tijden, wanneer soms alle hoop verloren scheen, dikwijls zwakke krachten ter verdediging opstonden en met Gods hulp de H. Kerk met zegenrijke gevolgen mochten verdedigen. Spreker wees op de onafgebroken rij der Pausen, trots alle revolutie, trots alle verraad. Ook Paus Pius IX werd, ondanks den heldenmoed van de trouwe zonen der katholieke Kerk, het slachtoffer van het grootste onrecht. Doch ook toen weer werd het Pausschap niet overwonnen noch vernietigd, want Pius was grooter dan zijn vijanden, en wijzend op twee belangrijke feiten uit Pius’ roemrijk Pontificaat «de Onbevlekte Óntvangenis-verklaring” en de groote «Kerkvergadering van het Vaticaan,” richtte Z.Eerw. thans bizonder het woord tot de Zouaven. Hij wijst er op, hoe God den triomf der Kerk bereid had in dagen van zware beproeving,toen de tijdelijke macht des Pausen werd vernietigd, en toont aan dat de zouaven in Gods hand het werktuig zÜn geweest om de glorie der Kerk te verhoogen. Hij dankte daarvoor uit naam van geheel de Katholieke wereld de OudZouaven. Deze schoone rede van den eerw. heer H. Looymans werd in diepe stilte aangehoord, en maakte op de Zouaven een grooten indruk. Toen na de predicatie door het zangkoor het «Tu es Petrus” was gezongen, ging men weer in de beste orde naar buiten, om den optocht door een ander deel van Oudenbosch te vervolgen naar de feestzaal van St. Louis. Prachtig was de versiering hier aangebracht door de eerwaarde broeders. Spoedig was de zaal tot in de uiterste hoeken gevuld. Ten ongeveer twee uur hield de Voorzitter de weledelgestr. heer Aug. Wils, de openingsrede, de Zouaven er op wijzend, hoeveel aangename herinneringen tijdens 67—70 hen aan Oudenbosch verbonden, waar binnen de muren van St. Louis hun steeds een gulle ontvangst werd bereid, als zij, op hun reis naar de eeuwige stad, Oudenbosch doortrokken en herdacht nog de zoo beminde Zouaven vrienden, pater Helmond, broeder Bernardinus en pater de Kruyf. Het deed hem daarom goed heden nog zeker uit aller naam, de eerw. broeders van St. Louis zijn hartelijken dank te kunnen betuigen, en wenscht hun Gods besten zegen, vooral bij de opvoeding der jeugd. Tot de kameraden zei hij, de harten omhoog ; voor ons blijft de Paus immer de verheven wachter met het hart vol liefde en gebed. Wij zullen voor het aanschijn van God, Die ons ziet, blijven protesteeren tegen den statenroof, en hoopt hij dat in 1911 wanneer het 50jarig bestaan van het vereenigd Italië, met Rome als hoofdstad zal worden gevierd, de geheele Katholieke wereld een luid protest zal uitspreken tegen het onrecht den H. Stoel aangedaan en verzoekt alle wapenbroeders met hem in te stemmen hun ouden krijgskreet: «leve de Paus-Koning!” Ingekomen waren telegrammen van Mgr. Paaps den oud-aalmoezenier die zijn spijt betuigde op raad van zijn geneesheer niet naar Oudenbosch te kunnen gaan. Hij meende zich te troosten met de door den oud-Zouaaf zoo dikwerf herhaalde woorden : «het is voor het geloof’; van den geestelijken Adviseur Mgr. L. E. Jansen, van de Zouaven uit Friesland, den heer Ernest Laane, den heer Emilie de Bie uit Gent enz. enz. allen hun hulde en instemming betuigend. Door professor Clementi uit Rome, was zijn verwondering te kennen gegeven dat uit Nederland geen enkel document was ingekomen dat dienstig kon zijn voor de vermoedelijke zaligverklaring van Pius IX. Hij schreef dit toe aan waarschijnlijke onbekendheid en verzocht alsnog aan allen die brieven of gegevens omtrent Pius IX konden verschaffen die wel te willen inzenden. Luitenant Wils zou zich gaarne met de ontvangst daarvan belasten. Hierna sprak de ZeerEerw. Heer J. de Wit Pastoor van Oudenbosch, tot de Zsuaven. Toen wij het vorig jaar in September het heugelijk bericht vernamen, dat besloten was Oudenbosch te kiezen voor de eerstvolgende protestvergadering, ging vreugde door onze harten, en vreugde was er bij de eerw. broeders van St. Louis. Oudenbosch toch blonk steeds uit in liefde voor de Zouaven; daarom gevoelden wij ons zoo gelukkig en wilden wij trachten de protestvergadering in St. Louis tot een onvergetelijken dag te maken en danken wij voor de eer Oudenbosch aangedaan. Spreker herdacht wijlen pastoor Helmond, vader Vincentius en broeder Bernardinus, die allen reeds hun loon bij God ontvingen, maar wier gedachtenis bij den Nedei'landschen Zouaaf steeds in eere blijft. ( Pastoor de Wit noemde het daarom een zoete plicht nog eens te herdenken, wat pastoor Helmond tot de vertrekkende Zouaven sprak. Hij spoorde de Zouaven aan, altijd te blijven leven overeenkomstig die wijze lessen. Spreker toonde Ons de trouwe moeder wier zoon 1 toestemming had als Zouaaf te gaan strijden. En toen ’s nachts het verdriet der komende ] scheiding het moederhart benauwde, de slaap ( haar ontvlood, ging die moeder naar jiem en de hand op zijn hoofd leggend, vraagt zij : 1 «Mijn jongen als ik eens 1 zouut gij dan toch Zouaaf wortn^la 1 °“'dle l°ch als een trouw ,"! ’Jl -w! V* liefhad met schreiende stem 1 TW gmg- »Ja moeder, ookda^u rïolo,er‘“i- ¥ «Welnu, zei degelukkigemo^Muik.«*>»." I I j « „de ^r waardig vot gS I 1 strijden.” _ Gij,roept spreker „u ' ** I*» hebben een talrijk Rezii, h-?, velen«“U de gevoelens dier gelukkig “ uw8L Hoi gedaan, zien wij de oudste dochter dtrWl met slijk naar Home werpen ea eeiviiw1^^ * schrijver Zola in alle eer naar het PidA (),„ gedragen, vreezen wij niet. Petrus' sladstiatl 1 hooger dan de heidensche tempel, m«ï1' zal men iets vermogen tegen den tempel m ons geloof. Hfdllige Daarom bruist het in onze ziel,pr«lA en llll tegen den Statenroof van 1870, doch £ ten blijven strijden, dan is ons toegezegd* belooning van Jezus Christus, da» nllï ®F wij eenmaal geschaard zijn om den tnsmliMJtiijksc renden Christus. ■ duinen. Dikwijls en telkens was het den ZomvJL , j een behoefte door luid applaus, da iJ, ~“ J schoone rede, met geesdriftige bezitliJ®nllng( voorgedragen, toe te juichen en kon awlEerw. C hun aanzien, dat zij trotsch waren op tdl geen zij eens mochten zijn en immerht» te blijven : Zouaven van den Paus. Zeker was.de voorzitter de tolk van zijn dank betuigend aan Pater de Grw| waar wij in zijn rede door ons verledM^L onzen plicht voor het hedenzagenaaiigewf**IC|55 De Heer A. J. J. ter Hengel, PennmpA|j j-|q^ ter van het ondersteuningsfonds voor lB Dehoevenden OudPauselijkeZouaven,bepl«® ZUr het noodzakelijke van dit goede werk,i*Le|| ■ meerdere bekendheid ook meerdere millB len te zien toevloeien; straks aanhetehAB ln •'l dit jaar zal het fonds 12Vs jaar hebbenH moz, staan en zal alsdan door den Heer 8. F.I Jlf Kerker ser, secretaris van het fonds, een «tófculiere ! overzicht worden geschreven, dat Kath. pers als Donateurs en afdeelingen ■, worden gezonden, opdat dit zoo noodijeli»'' Ur dewerk meerderen steun mogen Hoewel in die 12 jaren f 6722.5# worden uitgekeerd, beteekende dit btd». te weinig waar zooveel noodig was, on U die’ eenmaal de trots der katholieken val en waarvan thans velen door ouderdolÉ ziekte hulp noodig hebben, zooveel J|U l|jr gelijk te kunnen ondersteunen. woorden in goede aarde vielen, kan *VliU(lLll|l, zeker aannemen, daar toch de collecte» dat doel bij het eindigen aan den DiljW gehouden de som van f 92.50 opbrachtIfpsj telijk dank aan alle gevers. I ll ll Tusschen de verschillende spreken,» U I de vergadering opgeluisterd door mtnio® H I zang, waaronder vooral met aandacht gel» 11 1 werd «De Heilige Stad”, tenor solo vu■ II J heer J. van den Berghen, terwijl na DOS telijk dankwoord aan allen die tot slagen van dezen zoo schoonen dag t®WtlCkt \ bijgedragen, het «Aan U o Koningderecx® uit volle borst werd aangeheven, waara» zich aan dén gemeenschappelijken mmWVKIJD schaarde. .„Jj ■■ Jammer dat zoovelen reeds vroOT*rf|jyft moesten vertrekken en het avondros I niet konden bijwonen. JB||I|[ ftn Nogmaals dank aan allen, hulde [|[| niet het minst aan de eerw. broeden, isjjg. woerd aan geheel Oudenbosch, de W|| broederschap en de regelmgscommissie. r 1 ■ "■""Sfiii. ^Amsterdam^9^ug^909^^jH. 1 --- VERSCHEIDENHEID. Op een landbouwtentoonstelling « ^ vee. Afroeper: „Nommer 5°4,een h varken!” ... n,t k f«li Dikke boerin: „Dat ben ik! W ^ ( ik!” , voeg Wat is een telefoon! (jr< Marie: „Tante, wat is toch eigenll tn^j een telefoon?” „ l:. Sp Tante: „ Dat zal ik u eens zeggen, t ^ Een telefoon is een instrumen jt0[] als men iets vertelt, men het on lijk aan het andere eiadè der stad ^ fcsj Marie: „O tante, dan zijt gij telefoon, want pa zei gistere • P • dat tante het niet hoort, wan „ dadelijk door de heele stad e In de rechtszaal. Rechter: „Ik geloof niet, dat »■) ’ kander voor ’t eerst zien. « Beschuldigde : „Dat is ^ Maar ik zie geen kans te onthouden van al de ree . \p ik in aanraking kom.’ --- DE GROENE DOKTER. In ’t midden der i8e eeuw leefde in de provincie Groningen een man, die algemeen bekend was als „de groene dokter.” Dit was een bijnaam, maar zijn ware naam wist men niet. Waar hij eigenlijk van leefde, wist men, althans in den eersten tijd zijner verschijning, ook niet, en waar hij vandaan gekomen was, evenmin. Wat die bijnaam „groene dokter’’ beteekende weet de overlevering ook niet meer uit te leggen, en wij moeten er naar gissen. Struikroovers noemde men van ouds in Groningen, zoowel als in Vlaanderen, „groenetenters” of „volk van de groene tent”, denkelijk naar de groene struiken, waarin zij scholen. Beteekende „groene dokter” dan zooveel als „landlooper en kwakzalver ?’’— Maar Vondel noemde ’t heir van Lucifer „de stoet der groene lieverij,” en Van Lennep teekende daarbij aan, dat „deze kleur, als die der slang, doorgaans wordt toegekend aan boozenen verwatenen.” Beteekende „groene dokter” dan „duivelskunstenaar?” — Dit is wel ’t waarschijnlijkst, want werkelijk werd de man door burgers en boeren voor niets minder dan een toovenaar gehouden. Hij won den kost met stelen, en de behendigheid en geheimzinnigheid, waarmee hij te werk ging, grensden inderdaad aan het tooverachtige, zoodat hij dit dan ook langen tijd volhield, zonder in de handen der justitie te vallen. De zwaarste sloten van deuren, kisten en kasten wist hij zoo te openen, dat men er geen ’t minste spoor van geweld aan ontdekken kon, en ’t slot er niet anders uitzag, of ’t was met den gewonen sleutel geopend. Toen er nu eindelijk al zooveel geheimzinnige diefstallen hadden plaats gevonden, begon het Gerecht der stad Groningen (waar hij zich toen had neergezet) vermoeden tegen hem op te vatten, en liet hem in ’t oog houden, en poogde meermalen hem in handen te krijgen, wat echter telkens mislukte. De gerechtsdienaars zagen hem zijne woning binnentreden ; eenigen bezetten onmiddellijk de toegangen, en anderen drongen binnen om hem te grijpen, maar zagen hem niet meer. Zij doorzochten alle hoeken, en vonden hem nergens. Al bleven zij dagen achtereen het huis bewaken, en al doorzochten zij het bij dag en bij nacht, den groenen dokter vonden zij niet. Nauwelijks echter was de Justitie verflauwd, of terstond hoorde men weêr van onverklaarbare diefstallen, die bewezen, dat de groene dokter nog niet verdwenen was. Maar scheen ’t al onmogelijk den toovenaar binnen zijn woning te grijpen, eindelijk gelukte het den gerechtsdienaars toch hem buiten te overvallen en gevangen te nemen. Nu ving er een omslachtig en langdurig onderzoek aan, want de diefstallen, waarvan de groene dokter beschuldigd of verdacht werd, waren vele, en intusschen zat hij goed bewaard in een diepen kelder achter zware grendels. En toch werd — tot verbazing der Justitie! — op zekeren ochtend de kelder leeg gevonden, en deze niet alleen, maar ook het welgesloten hok, waarin een moordenares gezeten had. Deze had de groene dokter meteen bevrijd. Hij was namelijk, onder den grond doorgravende, om zich een uitweg te banen, juist in het hok dier vrouw terecht gekomen, en zij was hem dus op zijn uittocht gevolgd. Daar deze vrouw in Duitschland thuis hoorde, bracht hij haar eerst over de grenzen, en richtte vervolgens zijn koers naar Amsterdam. De eerste kennis, die hij in de groote stad aanknoopte, was met een ronselaar; deze maakte hem soldaat bij de Oostindische Compagnie, en weldra reed de groene dokter op ’t houten paard naar ’t peperland. Van zijn lotgevallen in de Oost zwijgt de traditie, en hoe hij zich daar gedragen heeft weten wij niet. Maar toen hij zijn tijd uitgediend had, kwam hij in ’t vaderland terug, en - zonderling genoeg na vroeger ervaring! — zijn hart trok weer naar Groningen. Spoedig, werden de Groningers’t gewaar; ’t was diefstal hier, inbraak daar; en ieder zei: „de groene dokter is er weer.” En nu herhaalde zich geruimen tijd lang dezelfde historie van vroeger, totdat het eindelijk Justitie gelukte, hem andermaal in handen te krijgen. En deze zorgde nu ook wel, hem zoo goed op te sluiten, dat hij aan geen ontvluchten meer denken, en ook geen onderaardsche gang meer graven kon; — mogelijk in een kelder waar water onder stond Eerst poogde de slimmert, bij ’t verhoor, zich onnoozel te houden en de rechters te foppen; maar toen hij met de paleye gedreigd werd, kwam hem de schrik op ’t lijf en werd de toovenaar onttooverd. Hij had volstrekt geen lust om door „scherper examen” tot bekentenis gedwongen te worden, en eenmaal tot vrijwillige bekentenis „buiten pijn en banden” besloten zijnde, verhaalde hij met de meeste openhartigheid wat hij uitgevóerd en hoe hij ’t gedaan had. De heeren verlangden ook te weten, hoe ’t mogelijk was, dat hij zich in zijne woning dagen lang verscholen had, zonder dat iemand hem had kunnen vinden. Hij had (zoo verhaalde hij) een balk uitgehold, met luchtgaten aan den buitenmuur. Daar kroop hij in. Hij had er voorraad in van brood en bier, en sloot dien balk met een schuif, zoo sekuur, dat niemand er van buiten iets aan zien kon. In een anderen hollen balk borg hij ’t gestolen geld. Nu, dat liet zich begrijpen; maar, hoe drommel! had de vent het aangelegd om alle sloten te openen, zonder dat men er iets aan bespeuren kon ? — De groene dokter verklaarde, dat hij dit met stroo gedaan had. Met stroo? Daar begrepen de heeren niemendal van; dan moest hij t eens doen, dat zij ’t zagen. En hij deed het. Het slot van de verhoorkamer zelve was niet alledaagsch, maar deugdeijk zwaar en stevig; daar moest hij ’t naar eens probeeren. De cipier haalde een ïandvol stroo, sloot vervolgens de deur, ;n lei den sleutel voor de heeren op de ;afel neei. De groene dokter draaide en vrong het stroo in zijne handen eenige ninuten lang, en toen hij gereed was, itak hij ’t eind in ’t sleutelgat en opende iet slot zonder eenig geweld. De heeren geloofden het, toen zij ’t jezien hadden — Maar wij, die ’t niet jezien hebben ? Gij moogt uw geloof ipschorten ; maar ik kan u verzekeren, lat vroeger de Amsterdamsche sage van len „achtkanten boer” dingen verhaalde, liet minder wonderlijk dan dit, en dat eder die toen geloofde, ofschoon ze te;enwoordig, met den achtkanten boer elven, al gansch vergeten zijn. Oudtijds wijfelde niemand aan zulke wonderkunten van beruchte huisbrekers; integenleel, men erkende er ’t klaar bewijs in, dat ze mitten duvel omgingen.” Nu de man zoo zijn hart uitgestort en ijn kunsten vertoond had, zou menigen mogelijk wel wenschen, dat de hee en hem genadig mochten zijn en althans iet lieten hangen. Maar ’t recht moest ehandhaafd worden. Op diefstal stond e galg. Die rechtsregel was zoo populair, at zelfs de schooljongens dien wel enden; getuige ’t oude rijmpje, dat ze p hun boeken schreven : Dit boek is mij lief Die ’t steelt is een dief, Hij zij heer of knecht, Hangen is het recht. De groene dokter werd dus ook tot e galg veroordeeld. De galg stond buiten de Heerepoort, chter of ten zuiden van het Sterrebosch, p eene hoogte boven een put. Hoogte j i put waren voor omstreeks een eeuw j. og in wezen, maar zijn toen vergraven. Daar het Sterrebosch was aangelegd 1 o beplant met eiken en beuken tot een 1 ingename wandelplaats, zoo zullen som- \ lige lezers mogelijk de opmerking maken, v dat de nabuurschap van die galg niet I zeer strekte om de wandeling te veraangenamen. Doch daar waren de menschen < in dien tijd aan|gewoon, en zij schenen daar i niet zoo akelig van te zijn, als wij reeds worden bij de enkele denkbeeldige voor- 1 stelling. Tegenover Amsterdam in de Volewijk zag men ’t zelfde tooneel, en i toch gingen de lui naar den overkant om < in „het Tuynhuys” bij Jan ten Tije een j glas wijn te drinken en zich te verlus- i tigen in „’t schoon gesigt van ’t Y,” < ofschoon ze niet rond konden kijken, of ’ ze zagen tevens de galg met de daaraanhangende menschelijke overblijfselen. ’ Doch keeren wij naar Groningen terug. 1 Voor iedere executie moest een nieuwe j ladder gemaakt worden, en dit moest ; natuurlijk een timmerman doen. Maar l niemand wilde voor de galg werken. Om ; hierin te voorzien was bepaald, dat zoo 1 dikwijls er een ladder noodig was, ieder ; broeder van ’t gild verplicht was er een < spijker aan te slaan, zoodat het nooit < aan één in ’t bijzonder verweten kon ] worden, dat hij voor den beul en de ■ galg gewerkt had. De ter dood gaande misdadiger, en vooral een, die, als de groene dokter, 1 zich alleen aan het goed, en niet aan het < leven zij ner medemenschen vergrepen had, ] was een voorwerp van medelijden. Hij , was dan niet meer de gevreesde huisbre- i ker, maar een arm, gedwee en berouw- j hebbend zondaar, en menigeen onder de < toeschouwers zuchtte : „Ach God ! hij is 1 toch ook een mensch ! Die staat, zie toe, < dat hij niet valle!” En nu waren wel ] onze voorouders, in menig opzicht, zoo , weekhartig en sentimenteel niet als wij, \ maar toch werd hier de saamgevloeide i menigte in ’t hart geroerd en tot tranen i bewogen, toen de groene dokter op de < ladder staande, té midden eener diepe stilte, zijnen rechters toeriep: j „Nacht, guye heeren ! nacht! doesende i mael guye nacht!” 2 . t --- Advertentie Hotel „STEVENS” HOUTHEMMER Villaweg. Prachtige ligging, nette bediening, goede :euken. Pens. prijs f 2.25. Electr. licht. Yaterl., Badinr. Vraag prosp. aan den igenaar M. STEVENS. ---