Het Liturgisch Leven. ‘WEEDE BLAD. Van week tot wees. aa Voor wie dagelijks hot missaal va volgen. ZONDAG. Passie-Zondag. De Vastentijd, opgevat naar de bedoeling der Kers als een tijd van ascese o£ hoogere deugdoeioning, is hiermede een nieuw stadium inge- . treden. Het lijden van Christus ‘ treedt thans voor het eerst op den voorgrond en behoort derhalve van nu at aan onze gedachten bezig te j( houden. Intusschen bedekt de Kerk juist vanal dezen dag met een paarten doek de kruisbeelden. Omtrekt ^ zij dezen i aan onze oogen, om ons g te doen begrijpen, dat wij het beeld 3d van. tien Gekruiste des te dieper |. moeten prenten in onze zielen, waar het zij een voonwerp van godvruchtige beschouwing? Men brengt dit—gebruik in verband met bet Evangelie, waar verhaald wordt, dat Christus zich verborg na den tempel te hebben verlaten. Het is min«tens een uiituoodigjng tot berouw {j( en boete, als overblijfsel van het v; oud gebruik, om den gansdaen. Vas- u tentijd het altaar zelf aan de oogen ej der geloovigen te onttrekken, die Z( zich n.1. in onwaardighpidsbesef wil- 0. den aansluiten baj de openbare zon- [C daars, op Asch woensdag. uit de kerk w geleid, om eerst met Wirten Don- v derdag daarin terug te keeren. De p Kerk komt echter tegelijkertijd ook r met uiterlijke middelen ons de rr.e- v ditatie van Jezus’ Lijden vergernak- £ i kelijken. In het Epistel der Mis g wordt ons voor oogen gesteld de £ beteekenis van dit Lijden, zoo in zich als voor ons : de Offerdood h van den memgcbgeworden Zoon b Gods, h't onbevlekt Lam, dat zijn z blo«d altijd door aanbiedt aan den e Hemelachen Vader tot uildelging z van onze zondenschuld. Inderdaad 1< „onbevlekt”, leert het Evange lie „wip uwer kan Mij van zonden il overtuigen ?” In hetzelfde Evange- ^ lie wordt Jezus’ lijden als aan- ,a ©taande voorgesteld ; de «temming Q der vijanden doet reeds vermoeden, t wat Hij in hun. handen zal te ver- * duren hebben. In dezen tijd’ wordt fc ook de Prefatie van de Vasten ver- \ vangen door die van het Kruis. I De psalm „Judica” aan de®, voet i dn voor- en tegenspoed, die toch. de jjl®( ’s zonneschijn en de regen Bij» voor we' s, ons méasciieLjkl! leven op aarde 1 iev< s- Indien de natuur moeilijk na te nee 7iï speur en is, zal can het menschelij- sijd r- ke hart gcma tkeUjk na te speuren dig üï zijgi ia zijn weten en denken, in zijn i s e- willen ©n wenschen ? terwijl toch m • ra de natuur zich niet verschuilt on en d- hot hart van den menfech zich wel het d. verduikt om niet gezien en door- dan dt sehouwd te worden ! Hoe meer men nac 3;' het menschelijke hart tot een voor- i n- werp van zijn zoeken en vcrschen toe de maakt, des te meer komt men tot zie r- de bevrijding van hetgeen de Wijze te ïn Man gezegd heeft, dat het wijselijk er er- onderzoeken naar alle dingen, die reu op aarde geschieden, een allerlas- zijl tigste bezigheid is, welke God den «at kinderen der menschen gaf om zich och daa-smed© bezig te houden. En is ©ei het ook niet een ijdele bezigheid, zip indien men het niet voor God en vei voor God alleen doet ? ! zie iet Wanneer een werkman zijn werk- en -al stuk a.igemaakt heeft, laat hij zijne i or blikken onderzoekend op het werk- zie en stuk rusten om te weten, of het wel hel ij- dat geworden is, wat hij zich te en ir- voren had voorgesteld., dat het he en worden moest, want geen bouwmees- ge :r- ter laat eeuig groot gebouw, waar ne de hij zijn naam aan gteft, beginnen gli >et en aiwerken, zoo hij niet eerst dat we iet gebouw in groote lijnen zag in we ug zijn. geest en het goedkeurde. Klei- v© i ! ne onderdeden mogen lichtelijk verin- anderd worden, aan de groote lij- oo an aen laat hij niet raken 1 Zoo zift urn od ook de schrijver op zijn werk om vr an t8 weten, of het goed is, of de groo- tre ke je lijnen er in liggen: niet of zij die sts er in liggen volgens het oordeel ho ^ir van jde teers, maar volgens zijn gc :ar oordiel, want hij maakte h«t. Hij ae het laat zien, of de gelijkenis er Is : ee r! het 's zeer wonderlijk, wat sommi- fi< Jat ge schrijvers vreemd soort van. per- bo sg- soneh bij zich in hunne kamers la- da jze ten binnentreden ! het, is zeer won- he -en der lijk, hoe sommigen de zon bui- da en ten sluiten en enkel schaduw wil- g* aal jen op hunne kamer ! hot te zeer ha sns wonderlijk, ho© sommige schrijvers or- binnen roepen menschen, mannen en w\ >>d. vrouwen, die ieder ander dan zij la1 dig de deur uit zou wijzen ! het is zeer la de wonder ! In de gewone samenleving sc ®1- is men met heer en meester in bet si, QO-' kiezen van den kring) van men- he te schen roet wien men omgaat en ver- sc tel- keieren moet, — maar in de een- ©e ur- zaamheid van zijn eigen hart en H '.ijn van «in eigen geest is de schrijver ik sep toch heer en uiee-ter ! en leidt b.ij g* binnen, wien hij wil en simt hij N‘ ril- buiten, wien hij veracht 1 !a rop Men moet het leven zeker geven 1>> als zoon is- het >s in zijn groote kjnen, ki aid maar hooze hartstocht stoot af en D Ijn goede deugd trekt aan. In het schil- h< den d«ren van den haslstocht met zijn , g* ion donkere kleuren, met zijn schaduw, en moet men zéggen, zijn de meeaten m het graag ^ och ! dat men toch liever üijn jjat goede teekende ! het teek enen is v lijk dan toch nóg beter dan het schil- & 'ke- d'man ! Het is een omweg, zoo men te . u n De houding van het ongeloof, verpersioo-nJijikt in den Professor en [ft Hospitaai-diretde-ur Orti gue, tegei}over ‘1 den dood is niet alleen on.chrisfe- v lijk, maar ook onredelijk on,maat- n schappelijk, door alle wel lenkeinden ® 0 bij voorbaat gebrandmerkt als onmenschelijk wreed en laf-ego stisch. Tegen zulk en achtergrond van 11 a- levensimathe'd kooit schitterend naar f voren de beteekenis van^het roornsoh 1 geloof tot bepaling onzer levens- 8 e houding (egenlover alle gebeur lijk- 2 'r‘ heden, lijden en dood niet uitge- -,e sloten. De christelijke duiding van L den dood, door • Le Ga'Iic den held'l' ha’tigen soldaat, is het geheim zijner . ”’• berusting zonder zwakheid, van zijn J s hoogen, edelen moed tot alle nffervaar- ” 'n dagheid; zij werpt een blijden glans over zijn leven, en maakt het vrucht- c 'a baar aan groote gedachten en groo- e Q: te daden. Het is ’n genot Bon reet z 1.lt' te volgen,, die mei: ongeëvenaarde 16 scherpzinnigiheid en met diép psy- ® chologisch inzicht ons de fijnste van, . zielsprocessen ontrafelt. L>© R. K. en “Boekcentrale heeft een goede en 11 ea goedkoop© uitgave bezorgd en ver- ^ ac* dient zeker succes op de.'.e onderneming. en, Maria Monk: De Zwarte Non. |, de Een suggestibel opschrift, dat aan- 1 en stands aan geheimzinnige machina- s n? ties van de tneest lugubere soort \ lat doet denken. Vreemde woorden zijn p en nu eetpmmal noodig, om zulke gedroch- ci > ? telijkheden te signa loeren, inderdaad, l al- het geval is (of: te geweest) zeer, p te- zeer pikant. Ik voor mij meende, ( de dat niemand er nóg over sprak, of i de niet in ernst en de pers deze anfi- « I0- Roomsche campagne als van te i öo domme soort reeds lang had ge- ' en stnnkt. De heer Max, die zijn ar- v ia- tik eten, het eerst in de Maasbo- i te d e verschenen, naar ik meen. Wiang i iet in, een klein b<>ekje verzameld, bij I 'Or de R. K. Boekcentrale ter perse t en legde, denkt er anders over, waar i te hij constateert omta-ent het verhaal i oe- deir Zwarte Non, Maria Monk: „dat : ef. dit misgeboorte van bijna 80 jaar i m- maar steeds leven blijft en niet de m- minste teelcenen Van verval van l op- krachten vertoont ; dat 4® Onthul- ‘ li- linken/” derhalve druk moeten ge- 1 liet leven worden en er bij naaisters' en en sigarenmakers ingaan als, Gods ul- woord in een ouderling; dat zelfs nd. kathol>kem,...”-'M'ftar genoeg; — ten dat ieder, die zich om het geval ♦le interesseert, dit boekje aan schafte, rad Het ie vlot geschreven, gelijk we Jen dat van Max gewoon zijn en laat eb- aaln kracht yan bewijsvoering niets ten te wenschen over. K. d ! --- Koninklijke School voor Kunst, Techniek en Ambacht. , Iu 1312 werd door tnr. A. G. Verheijen de Stadstcekenacademie1 ge; sticht, en een curieus schilderstuk ,(,regentenstukken, uit den Empire tijd zijn zeldzaaml) dat tot de col- ■■■ ii , nmMMiBMBmagMjiiuMBa lectie der Koninklijke School behoort, geeft de por.rettein van den eersten, voorzitter en zijne inedebestuunderen. Eigenlijk was de* ee.sta naaiu der school „Academie -impériale et royale de peinture, scalp- , luxe et architecture”, en nadat in 1814 de naam, veranderde in ,,.gtads*i . academie voor teeken- en schilderkunst”, werd ft woord „Academie’’ veranderd in, „Instituut ’, ©h *n l8dB .werdi hij „de kondnklijka school voor nuttige en beendende kunsten”. Er verscheen in 1859 een boekja waörin de geschiedenis van de school tot dat jaar werd vast.elegd. Wij zuilen die geschiedenis niet vervolgen,, maar toch wii.en wij, na mr. Ai G. Verheijen, jhr. de Kuijper en jhr. v. d. Does do WilileboiiS noemen, die als voorzitters bijzondere belangstelling voor de inrichting, aan den dag legden en van, hen die aan de schooi les gaven, mogen zeker v. d. Ven, Btrackó en Slager .niet vergeten worden. En nu in het jaar 1918 sterft de Koninklijke schpol voor nuttige en heel lende kunsten, om), zooaus wij hopen „als een phoenii uit haar assche te herrijzen.” * * . Inderdaad1, met de oprichting van He scnool voor K. T. A. is de Raad van s ilertogembosch niet over pen nacht ijs gegaan ; zij is verre van overijld te werk gegaan. Toen hij tot het oprichten der school besloot, toen hij vaststelde dut het nieuwe gebiuw in den „Mumtel” zou verrijzen, had de Raad reeds ja ren een lijvig rapport voor zich gehad, en het beknopte stevig-organisatorisfh project van inspecteur De Groot tot hare beschikking. Wat men zich voorstelt van de nieuwe koninklijke school voor Kunst, Techniek en Ambacht, kom. ik hier hot publiek vai£ stad en gehvest verduren. -De K. T. A. wil zijn een gecentraliseerde inrichting van vaken kunstonderwijs in den ruimsten zin. Vakonderwijs voor alle ambachtslieden, middelbaar technisch, ondervyiis voor opzichters en bedrijsledders, gelegenheid tot studie in de nijverheidsikunst zoowel voor mannelijke als vrouwelijke leerlingen, die ook in eene academische teeken-, schiller- en boetseer klasse kunnen studeeren. Nu Burgemeester en Wethouders ./ leerlingen hebben oppreroepen, behoeft niet alleen geen enkel Bosschenaar zijn stad te verlaten voor vak- of kunstonderwijs, maar de provincie Brabetat, ja heel het Zuiden heeft nu eene inrichting die breed 's aangelegd naar de laatste gegevens van het krachtig pogen der latere jaren in ons' land, om : inrichtingen te stichten die ons volk ■ ambachtelijk boog er wilien opvoei ren, om hen beter uit te rusten ■ voor den eoonomfschen levé/iss rijd,. • v De zware taak, leiding te geven ■ aan die gecentraliseerde inrichting,, I aan dit scholencomplex heeft d® j Raad van ’s lier",ogen,bosch met ini steiTiiming der Regeering, mij op de • schouders gelegd. Zij deed dat met [ algemeene stemmen, Ik wil daarin t zien een blijk van hartelijk verr trouwen, waarop nvet anders te ant3 woorden is dan door mij, te toonen i ambtenaar met onibeper ,te toewij- ding en den dra ter van uw aller - enthousiasme voor eene belangrijke i en schoon© zaak. s Wat ik aan tienjarige ervaring g als hoofd van een der ‘afdee.irigea - van de grootste inrichting van 1 vak- en kunstonderwijs in de meest .. voortvarende gemeente van ons land e de Academie van B. K. en T. W. t te Rotterdam bezit, staat onv.oors waardelijk ten dienste van de gemeente. Maar het zij duidelijk gezegd : een school als deze. die tilt _ zijn aard zoo midden dient to staan in het volle leven, vah dezen tijd, die niet bestemd is voor bespiegelende wetenschappen in stilte te beoefenen- im.or die in het rumoer r. van onze moderne technische vin- * 3- di ngen de jeugd zal trachten te belt gee®teren voor de schoonheden van e moderne bedrijven, zoo’n school l- moet gemaakt worden door de ufji vere bevolking van geheel een g west. En deze school zal moetc ctann ïn het teeicen van het ,,ii dustrieel reveil” van het Zuid® Na het Rijk,, hebben dan ook t Provinciale Staten op aandrang va commissaris v. Voorst het 'belan erkend * dat in de oprichting di< scholen, voor de provincie Brabai , in het bizonder gelegen is. Gerékend' wordt er op, dat c • K. T. A. zal kunnen staat make op dem belangstellenden staan va Bossche indius*riee!en, en dat zij dl school, waarvan de Eirecteur i zijn voorstellen aan B. en W. sleed rekening zal houden met hunne ad viezen, waarom hij bij voort Uur in. zal vragen, beschouwen zullen al hun school. En waar stra’ s he eleotrisch bedrijf in de provincie d vlucht zal gaan nemen, die mei verwacht, daar zal alles worden ge daan om geschoolde, flinke kerels ter beschikking te stellen van di werkgevers. Daarvoor te zorgen za vo-orol het werk worden van der ad'j uncfc-directeur, leeraar in de electr6-techniek. Als ik over het nut van heil lager vakomderwi. s, in de nu volledig< ambachtsschool te geven niet uit weid, dan is dat omdat er wel nLe mand meer gevonden zal worden die aan do sterke levensvatbaarheid en het groote nut van die inrichtingen twijfelt. De schande dat jarenlang Bossche jongens, b.v. onderwijs in smeden en bankwerken elders moesten zoeken, zullen wij trachten dubbe-l en dwars uit te wisachen door de goede inrichting der leermiddelen en het hoog© peil van het onderwijs. Ook hier dat ondérwi's te richten naan- de praktijk, alle belanghebbenden r,e hooren, tegemoet te komen aan alle weneclien van ■ com,petenten. Flinke vereenigingen, wakkere besturêb van bonden namen reeds in Don, Bosch het initiatief tot het oprichten van cursussen voor vakonderwijs en, als de gemeente dié cursussen niet meer z-al subsidieer en, dan bedoelt zij aahrmee te zeggen: wij brengen u allen een inrichting waarin ruimer en degelijker aan uw eischen zal worden tegemoet gekomen, en de directeur ziet het als een plicht in overleg te treden met goudsmeden ot typografen, of veroenigin^en voor handenarbeid, met één 'doel voor oog en.- het nut der gemeenschap. ï En een kunst- en kunstniiverhenlssehool, zal die niet kunnen bloeien in Brabant s hooflfetad? De *-t- Jan, waarvan de restauratie, wat de uitvoering betrof, zich leent tot controversen, maar die als, daad nooit hoog genoeg kan worden ge-i prezen, is. ons daar borg voorJ Voe t niet ieder in de atmosf eer van b Hertogenbosch, in het silhouet der stad in haar landelijke omstreken in haar statig raadhuis1, of in dé verzorgde intérieurs harer patriciërswoningen, een fijne geest van bezieling voor het schoona? En zijn er dan veen kunstvak! en als zouden züversimiidswerk, als beeldhouwen in nout en steen, waar s Hertogen bosch de heugenis van bewaart in bloeiende werkplaatsen ? En zag niet terecht het Bernulpliusigiide in s Hertogenbosch aan de school voor K. T. A. de plaats waar gewerkt moet worden,, de christelijke kleinkunsten tot opbloei i te brengen, waar B. en W. en de , inspecteur de Groot hun instem-, ming mee betuigden? De plicht der : directie zal het zijn het Bernulphus- J galde open tegemoet te treden, en t het te vragen: wat wonscht gij, en hoe wilt gij uw doel bereiken? i Esn de schilderkunst? Zijn er al- i leen heel vroeger groote Bosschenaren geweest alg Jeroen Bosch en i van Thulderf? Of bezóchten niet ) Derkindbren en JosSelin de .Ton," ] do Koninklijke School? Mannelijke i en vrpuweliiike leerlineen zullen in c de academische klasse kunnen tee- 1: kenen, boet scoren en schilderen naar 1 het ‘leven. ^ Ik hoop. dat niemand verwacht r dat aCles in eens zal worden be- ]. '■jéikt.. Als in September de move- r liikheid van onderwrs in zijn vol- o len omvang zal worden openuesteld, *" in de verbouwde en aangebouwdé d apubactutaschooli ent KoninklijkeSehool, S ge- dan zal, zooals uit het voorgaande sten blijkt, in dén beginne vooral te raten- de gegaan worden met de velen len. die belanghebbend zijn, en daardoor de zal voorzichtige aanpassing gemocht van wordfen aan piaatselijke en gewesang telijke toestanden. Verder moeten dier goede leerkrachten gaandeweg wor>ar£t den aangeeteid ; de bestuurderen, d.z. Burgemeester en Wethouaersy de doen alle moeite ze te behouden of ken tö krijgen. Tot de noodlzakelijke van leermiddelen behoort een verzarnedie liriig van moderne kunstnijverheid, in want, wil de nijverheldsku nst in eds lJC't Zuiden tot versterkt of nieuw ad- leven komen, dan is nauwer coming tact noodig met het boven-Moerdijkais sche. Wat er daar in de latere het jarem gebeurde, zal men in een pud0 blieike verzameling in de nieuwe ïen inrichting kunnen zien. Reeds nu is ge. bereikt dat geheel belangeloos voor els die verzameling werden afgesjaan de werken, etudiesilukken.. ontwerptoezal kéndnoen-, die de gemeente reeds len ontving of die haar werden toegeec- zegdi. Noemen wij slechts enkele namen: , per dr; Caijpers, prof. Derkinderep, arige ct)Itect v. Gils, Kromhout en Jan ' ïit- Stfïj'fi, binnenhiuie-arohitect’ v. d. j ,]©- Bosch, de decorateurs Lecomte, Tb. < ïn, Hormsen-, Henri Iieeuw, Jaap Gul- , :id ding, Antoon Molkenfooer, Georg \ iixL Rueter, de edelsmeden Jan Brom en i ja- Jonk ergon w, de glasschilder Nicoin- la®> de grafische kunstenaars Veid- j en beer, Mouten en Wierink, de bat- j jj tik kunstenares- mevr. A. Wegerif, t0 de faiencefabriek Joost ’t Hooft en j ng Lafoouchère en de glasfabriek Leer- t e,il dam onz. enz. De verzameling is j, [at du® nu reeds belangrijk, en zij zal z ,k_, het steeds meer worden. 'j n, 1 Jn het algemeen zal verder door p n- de oprichting der kunstschool ver- j T- ^orkte eendracht gebracht worden 6 ui onder^ allen die,. in vereienicingen, p 3H. esthetische bedoelingen nastreven, en h m zoo hoopt en rekent men op den Ja s*eh;n van lichamen als de VIT er- n ar toeenbossche Kunstljrimg en het Pro- i; ;ij i vir.ciaal Genootschap, u! Was het van den kant van den J ar directeur overdrijving te spreken u al van oen -zware taak? Zij wordt n |0 aanvaard- met opgewekte courage, o-, n sferk door het vertrouwen van den n Va!Wl vnn der- °P het gebied w ir der teekenechool ervaren wethouder TO ,r van onderwüs,, den heer Sehefers. 0( j Zoo wordt, d-an in September door n! immen vuortva’-cnd-er'crHo’ rri H é burgemeester Van Lanschot het L e schiP te water gelaten, dat aan. stonds _ zal drijven op uw aller fe enthousiasme, en eanmiml op stroom, d wind in de zeilen zee zal hou- , , , den en wèJ zal varen. ■ . HTTTV! TJTve; Se • . m --- Belasterd en gerechtvaardigd. Spoediger dan Charlotte Duchcne lai fead verwacht-, doch zonder er zich ov Van bewust te zijn en er de vol- bt Aoflning van te kunnen ©maken, wijl re Ang) ie haar o-nbfkend was, had zij bi door hare boosaardige tong, reeds I v •en groot succes be iaalfd, in de ae ffchtSng der door haar vooilgenomeu beatrijding van Andró’s levensge- th ( hik. / ge , De giftige beet der gevaarlijke ge i Aang had Angèie s hart getroffen en zij dajuin het pas ontkiemde plantje ,ve harer zoete genegenheid, hetwelk de Bulk een weelderigen groei beloof- w de, tot aan den wortel ve»n,ietagd. | Zondags daarop was André bij vc fijne moeder em zuster gewest:, r.en volgenden morgen keerde hij weer vroegtijdig naar Armens terug. Toen de trein te Arras stil hield, Bag hij, tot zijne blijde verrassing, k< Angèle op het perron. Hij groette z: haar beleefd ; hunne blikken kruis- d,i ten elkander, doch zij schonk hem geen wedergroet, draaide zich plotseling om en verwijderde zich. af Hij wilde haar volgen, maar op w hetzelfde oogenblik dat hij den cou- hi pé meende te verlaten, gilde de hi Stoomfluit en zette de trein zich hi reeds in beweging, zoodati de voorzichtigheid hem gebood, op zijne « plaa's te blijven. n!' Angèle’s vreemde handelwijze was d< hem eene onbegrijpelijke, wreede di ontgoochelinig, wel' e eensklaps al zijne illusies deed verdwijnen. n' ‘ „Wat kan er gebeurd zijn, dat d< Bij me zoo bejegent ? vroeg hij zich F selven af. Dat ik voor haar niets méér bun dan ieder ander, is begrijpelijk. Onze vluchtige kennismaking geeft me geen aanspraak iets mee» van haar te mogen verlangen ; maar geen groet voor me over te hebben, terwijl aij me toch herkent.©, en me den rug toe te keeren, daarvoor moet zij beslist eene bDonder© réden hebben. Dot moet fvonne voor me trachten op te los11 ©en. Een maar.d later was hij'weer thuis geweest. Hij had Ivotnne het gebeurde verteld, en wijl zij er zich geen begrip van kon maken, had zij zich gehaast Angè-le te schn.i,ven, maar tot hare groote verwondering bleef haar brief onbeantwoord. De laster had zijn werk niet k vergeefs gedaan ! N ’ ! ' i vra. * y 1 i. André was te New-York aarage komen. Hij had Jt op -zijne eersr zeereis uitmuntend geiroffen. Voort durend goed weer en aangenaan gezelschap. Zoodra hij te Boulogne-sur-Mei aan, boord van den Oceaan-Steame: was gekomen en hij zich in zijja hut een weinig had verfrischt. glip hij aan dek om de bedrijvigheid h het afvaren te zién. Hij was nimmer aan boord vai een zeeboot geweest, &!l^ wat hi n/u zag’ was hem vreemd en juis daarom wijdde hij er al ziijn aan dacht aan. f>e boot was reeds ve» in zee ei nog altijd stond hij te' turen naai de zich steeds meer terugtrekkend Frara&che kust, waarvan weldra niet meer te onderscheiden, was. dan een®donkere streep, iets hooger dan de waterlijn der kalme zee, en samensmeltend met het heldere blauw der lucht, welke zich, als een machtige koepel ui spande over de onafzienbare watervlakte. Met ©nellen schroefslag doorkliefde het majestueuze schip hdüruim sop. Onbeteekenende gol jes gleden aan weerszijden langs den stalen romp en tot heel ver achterwaarts toekende het spattend en schuimend kielzog den aig legden weg, van de met groote snelheid varende stoomboot. Het sein voor de tweede lunch we»l gegeven. André wilde met de andere passagiers naar de eetzaal gaan, toen i z'ijrae aandacht werd getrokkcln door een net-gexleeden jongen man, die ham opmerkzaam aaankeek, ƒ en, na een oogenblik aarzelens, met blij gelaat en uitgestoken hand bij hem • kwam. > „André!!... Ken je je oud-school- kameraad Florimoud Lenoir niet i moer ?” " » „Florimond ! Hé, dat is eene bul• tengewoon aangename verrassing 1 r riep André verheugd, terwijl zif di kander hartelijk dé hand schudden, r We hebben elkaar in geen, jaren gei zien. Hoe gaat ’t je ?” „Uitmuntend 1 Zooals je weet, i ben ik ruim acht jaar geleden roet j mijne rolders en zusjes naar Amet rika gegaan. , Te New-Yo-rk hebben . we eene flinke zaak in fijne Fransebe wiinen ©n likeuren,, welke goed ! i marcheert en ons een ruim bestaan - oplevert. In 69’ moest ik raar 3 Frankrijk terug om mij®, dienstplicht 3 t© vervullen. Ik maakte den oorlog •mee, werd bij Sédan ks» jgisgievangen gemaakt en heb als zoodanig tien maanden in Duitschland doorgebra< ht. Daarna heb ik nog nenige maanden gediend, kreeg verleden week mijn verlofpas en nu ga ik weer naa© huis. Maar laat ons gaan lunchen ; aan ta’el kunnen we eilander onze lotgevallen vert-tllen, want zooals ik zie aan je lintjes en die streep op je voorhoofd, heb ie ook je deel van den oorlog getuid. Kom mee *” Zij begaven zich naar de eetzaal, lieten zich de • heerlijk toebercide spijzen goed smaken era, bespraken onderwvl hunne wederzij,diche oorlogs-ondervindingen. ;*Je hebt ’t verder gebracht dan ik, zei Florimond, nadat André hem in grove ' trö.cken zijn wedervaren had verteld, want ik heb ’t slechts tot sergeant ïcunnon brengen en verdiende geen onderscheidingen voor bui tenge w o nen moed, zooals jjt ; maar ik ben toch zoo gelukkig gew eet er zonder eenig letsel af te komen, waarveor ik O. L. Heer zeer dankbaar ben ; want van de 23 Fransehe®, die gelijk met mij uit New-York zij® vertrokken om te gaan dienen, zijn er voo"r zoove* ik weet, acht gesneuveld en drie voor hun leven invalice. Ik ben er di* goed doorgerold ©n het zaJ eene blijde thuiskomst voor me zijn, dat bévrijp je. Jij gaat natuurlik mee.. Blijf je lang te New-York ?” „Dat hangt van de omstandigheden af. Als de zaak waarvoor ik er heen, ga, goed gelukt, d rak ik over veertien dagen weer te kunnen afreizen f misschien wel eerder, als ft meeloopt.” „In, ieder geval logeer hij ons. . a» Vader en moeder zu’len verheugd i zijn je te zien en beslist niet w’1- I len dat je in een hotel ga it. Neen, i André, geep bezwaar hoor, liet FloriniQnd er op volgen, toen zij zag dat zijn vriend eene afwijzende i beweging maakte. Je hebt ,geen enkele reden tot weigeren. Het zop, , parbleu, waf moois zijn als je ft : niet aannaamt !” „Enfin, we zuilen wel zien, Florimond, als ft zoover is. Ben je nog te Valenoiennes geweest ?” „Enkele uren, gepaseeorden Maandag. Ik had voor vader iets t^e bespreken met je oom Ductorre. Bij hem hoorde ik, dat je te Amiens waart era dat je zgsier Lvonne den volgenden dag zou trouwen met Camille Artois. Dat is nu zeker gebeurd ?” „Ja, eergisteren.” „Wel |eteli(:ieerd 1 Zij zal, als hij nog, zoo goedhartig is als vroeger, een goed ech genoot aan Camille hebben. Tot mi n spijt had ik geen gelegenheid naar je rnoedei» te gaan ; ik had haar zoo gaarne nog eens gezien en lvonne ook, maar bij je oom had ik al mijn tijd verpraat. Ik kreeg, toen we over jou spraken, ©enigszins den indruk dat je ’t bij hem een beetje verbruid hebt en Charjotfe wa.g hcelemaal niet over je te spreken. Zij vertelde* me zoo terloops, dat je haar ten huwelijk had gevraagd e® zij je een leelijk blauwtje heeft doen loopan.” „Ei, heeft zij je dat gezegd ?... vroeg André, hartelijk lachend... Juist iets voor Charlotte. Kom,laat ons aan dek gaan, dan zal ik je op dat geval eens een ^anderen ki jk geven. Ik £eb ’t. behalve aan, mijp* noeder en lvonne, nog aan nieeld, maar nu zij zulke praatjes •ondstroóit, wil ik je wel eene uiteggen hoe de vork in den steel zit.” Zoo werd door beide vrienden getorende do reis, alles besproken wat zi j voor elkander van eeuig belang ichtten,. Zij waren voortdurend tc samen, en door binne kennismaking met andere reisgenoot:ra, werd het verblijf aan boord steeds g eelliger. In welstand te New-York aangekomen, werd André allerhartelijkst door Florimond s ouders ontvangen. De thuiskomst van, hun zoon werd feestelijk gevierd. Er was geea sprake van dat André in een, hovet mocht gtmn logeerpn. Zijne excuses werden niet aangenomen ; hii moest — wat hij volstrekt niet met tegenzin deed — als gast bij de familie blijven. • Den volgenden morgen schreef hij aan zijne moeder en aan den . heer Mlridel, om hen in kennis te stellen met zijne behouden aankomst. Daarna begaf hij zich, rnet Florimiond tot gids, naar het office van de heeren Jenkins Brothers, teneinde een begin te maken met de bespreking der zaak, welke het doel was van zijne reis. Daar moes1; hij echter tot ziirae groote spijt vernemen, dat de firmant. met wien de bespreking moest worden gehouden, op reis was, en eerst vier dagen later werd terug verwacht. Floriimoind' lachte er om; voor André was ft echter eene teleurstelling, Moer hij moest geluld heb-' hem en wachten ; er was niets aan te doe®. {Zie 'vervolg Eerste Blad.) ---