OP MIJN VADERS VERJAARDAG (fragment; uue Mijn vader, al zo lange jaren lijdt gij: lom Uw leven was niet aan der wereld zonnekant! ^ Oebroken in uw fiere kracht, onmachtig ü En hulpbehoevend zijt gij als een kind nu. wa; En immer weer die pijnen, die u plagen, ^ Die komen aan verraderlik, met fel geweld zed En willen moedeloos u maken, neerslaan. a , nie Maar èn uw lijden èn uw smart ten spijt, tin: Zijt blijde gever gij, vaji God bemind,* dol In ongebroken levensvreugd gebleven. g°c En, onverwinnelik, bleeft g' om uw pijnen lachen En beurdet zelf nog op wie met u leed Vj En die u kepden en vol deernis om u waren, ^ Hun meelij hebt gij in bewondering gekeerd. He Zelfs waart ge voor zo menigeen, gij hulpelooze mens, on< Gij door uw stil maar machtig voorbeeld, ®n Een troost in ’t lijden, sterking in hun kruis. — Ik mag et u getuigen, vader, op deez dag, aa] Uit naam van hen, die ’t mij verzekerd hebben honderdmaal. lin ,, me Doch meer dan dank van vreemden op uw feest zw Heb ik als mijn geschenk u aan te bieden: no Mijn vaderlief, ’t is dat ikzelf van u de vreugde kreeg, ^ De blijheid in et Godsvertrouwen dat mijn leven leidt. ^ — Ik ben er God en u zo dankbaar om! Er tic */*( Tc 17 April 1920. WOUTER LUTKIr. priester va Wi *) : Hilarem datorem dilig.it Deus. --- Het Liturgisch Leven. Van week tot week. Voor die dagelijks ihet missaal volgen. ZONDAG. Tweede Zondag na Pasdien. Christus wordt ons hier vcorgiesteld als de Goede Herder, die dwalende schapen, de zondaars door zijn dood eti verrijzenis heeft terugigevoerd _ tot den wannen schaapstal zijner liefde (Epistel) die zijn schapen kent met name, ze in de toekomst ook beschermen zal tegen de aanvallen van den vratigen wolf, den duivel, en hen leiden ten eeuwigen leven. ^Nog andere schapen heb Ik- die niet uit dezen schaapstal zijn (de ongeioovigen, omstreeks: 1000 millioen, waarvan 800 millioen heidenen en 200 millioen Mohammedanen, en de ketters); ook dezen behoor rk te leiden' en ze zullen naar mijn stem luisteren en het zal worden één kudde en één Herder ’. Gedenkt die armen met de aalmoes van uw gebed. MAANDAG. Als Zondag. 'DINSDAG. Als Zondag. WOENSDAG. Plechtigheid van den H. Jozef, Bruidegom der H. Maagd Maria, Belijder en Beschermer der getale H. Kerk. Op 19 Maart drukte de vastentijd de feeststemming; daarom wordt de viering op dezen dag herhaald. De rijkdom van zegeningen uitgestort op het hoofd van Jacobs zoon, vooral die verhand houden met den Messias, maken hem tot een sprekende voorafbeelding van St. Jozef (Epistel). Jezus zoon Gods, naar getuigenlis van den Heiligen Geest, wilde de „zoon van Jozef’’ genoemd worden (Evangelie). Beschermer van Christus-' is hij ook van de EL Kerk, Christus' mystiek Lichaam. Gedachtenis van den Heiligen Anseknos, Bisschap en Kerldeeraar. 'groot beoefenaar ^jsr godgeleerde wetenschap, welke hij onverschrokken stelde in den dienst der Kerk, ter verdediging van haar vrijheid en andere rechten tegen de koningen van Engeland DONDERDAG. H.H. Soter en Cajus, Pausen en Martelaren (3de eeuw); Gedachtenis van St. Jozef. ? VRIJDAG. De H. Gregorius Martelaar, een militair van hoogen rang onder Keizer Diodetiaian; doch schaarde zich in de rij der christenen, toen dé zen ten doode toe werden vervolgd. Gedachtenis van Sint Josepii. ZATERDAG. H. Fkfelis van Sigmaringen (Duitschland), waar hij 1577 werd geboren: bijgenaamd: •,advocaat “der armen”. Capucijn en priester geworden, toonde thij zich een stek bestrijder van het Protestantisme. In dezen strijd liet hij zijn leven in de handen der ketters ten jare 1522 (Góllec ta). Gedachtenis van den H. Jozef. --- UIT DE HOOFDSTAD Monopolistische gemeentebedrijven zjjn geen zeldzaamheid. Maar niet-monopolistisclie gemeentebedrijven wel! We kennen den toestand niet overal elders in ons land maar meenen toch, dat Amsterdam in zulke nièt- monopolistische gemeentebedrijven b als een soort proefkonijn dienst e doet. . k We hebben daar Ket gemeentelijk u lompenbedrijf gehad. Exit... Het is n verdwenen, .Van dezen dood niets I dan kwaad! We hebben nog een gemeentelijke z waschinricbting. Die heeft door onvakkundig en 0 dwaas gemeentebeleid ons reeds dni- v zenden gekost. Een ton is verzonken y in de gemeentelijke waschtobbo en t niet meer terug te vinden. De belas- g tingbetalers moeten maar weer bij- a dokken. Een zekere meneer die een y goed zaakje wilde maken verkocht r op zekeren dag z’n affaire aan bet r vrijzinnig gemeentebestuur en liet ^ zich als hoofd aanstellen. Hij zou ’t c zaakje voor de gemeente wel leiden. ^ Het ging niet. De zaak ressorteerde ( onder den../., directeur van Bouw- ? en Woningtoezicht. Die had ’t al veel i tc druk. De, boel scheen in ’t honderd | te loopen. Toen is een bedrijfsleider 1 aangesteld en eindelijk is er korte- j lings een algemeen directeur gekomen voor de gemeentelijke bad-, ] zwem- en waschinriehtingen. Maar , nog steeds moeten er duizenden bij! De loonen zijn hoog. De kostprijs is al 44 cent per kilogram. Derhalve tariefsverhooging. Van 28 op 38 ct. En dat terwijl een der grootste particuliere inrichtingen aanbiedt bet goed te verwerken voor 22 ets. per . kilogram of 30 ets vrij aan buis. Andere particulieren vragen 32 a 34 ct. De loonen zijn bij de gemeente, boog. Tc hoog? De heer Ter Haar meende van wel. Als meisjes bij particuliere wasselierjjon f 5 k f 10 per week verdienen, verdienen ze bij de gemeente f 20. Dat is volgens hem te veel voor ' een kind nog. Dat is een opdrijven [ der tarieven. tier lancvcu. oj Nu stelden B. en W. voor de larie- r, ven te verhoogen en voortaan door ^ B. en W. te laten bepalen. Iets wat p voor den beer Ter Haar (Chris.-His- z, toriscb) aanleiding was om algeheels d opheffing voor te stellen en voor mr. t: Van den Berg (vrijz.-rem.) om een v onderzoek door een speciale eommis- n sic te eischen naar de gesta van het gemeentelijk waschbedrjjf. h Breede debatten hebben zich bier- l over deze week in den Amsterdam- g sehen raad ontsponnen. Van meer al- -v gemeen belang voor lieel liet land c is hiervan de vraag: hoe verkondt z zich dit niet-moöopolistisch gemeen- -j tebedrijf in verband met ander ge- o meentelijk beheer? alsmede: wat is <3 : de toekomst van zulk niet-monopolis- £ ■ tiseb gemeentebedrijf? Is er reden j om er definitief mee te breken? Is j ' er reden om er gewijzigd mee yoört e te gaan?. y- 1 Ziet daar waarom hetgeen te Am, sterdam aan het licht zou komen , door dergèlijk commissoriaal onder- ( zo.ek, zjjn beteekenis liad gehad vei* ] bulten de grenzen der gemeente. ] De sociaal-democratische wethou- . der De Miranda is nogal geheimzinnig met inlichtingen en gegevens. Zoo wist bijvoorbeeld de raadscom■ missie van bijstand niet eens dat er l nog een technische commissie buiten . • baar bestond. En pas tijdens de de- ï >atten maakte bij openbaar, dat B. cl: m W. met nieuwe plannen .zullen te tomen om, naar de keuze van drie- ro ïit tc werken stelsels, een groot ge- d< neentelijk waschbedrijf in te stellen, zi inmiddels wensclite bij liet huidig di ledrijf voort tc zetten en de tarieven ;e vèrhoogen om de kosten eenigs- o] rins te dekken. d( Het eigenaardige daarbij is dat de bi ipzet dezer wasschcrij is geweest een In j o lk swasscherjj. Maar dat eerste voordje is nu maar weggelaten. De w tarieven worden nu zoo hoog, dat een d gewoon arbeidersgezin f 158 per jaar k illeen aan de wasch heeft uit te ge- b zen. Bovendien mogen te vuile werjc- d rnanspakken en kielen niet meer p meegewasschen worden e.n worden t< ook „betere” wasselien aangenomen, z Slechts 2400 gezinnen hebben aan de m wasseberii deelgenomen. Wat voor y een Wijnkoop aanleiding was met n groot misbaar te beweren dat B. en D W. den socialen ondergrond van bet. bedrijf vermoorden (mooi is de, beeldspraak niet!) eu dat B. en W. het sociaal karakter sabotteeren. Nu moeten wij erkennen: gelukkig is de gestie van den soèiaaldemocratischen wethouder De Mi- . randa niet en de lijdensgeschiedenis n van het bedrijf geeft redenen te j, over tot ernstige bezorgdheid. Maar (, ten slotte is toch voor ons het voor- 1 naamsto van deze aangelegenheid n niet de zaak zelf van het bedrijf, 3 maar de leering welke een goed ge- * leid grondig openbaar onderzoek J; voor de toekomst van een niet- ; monopolistisch gemeentebeheer kan \ opleveren. ... ' Mevrouw Pothuis, die bij gebrek aan beter bij ongeluk in de Eerste 1 Kamer is getuimeld, meende in deze ' eommissie van onderzoek een motie j van wantrouwen in het beleid van ( B. en W. te moeten zien. Maar do j roode wethouder was aanvankelijk wjzer. Wantrouwen zag hj erriiiet j in. Maar toch beval hj het onder- ’ zoek allesbehalve aan. Later ’ draaide hj om, zag er toch wantrouwen in tegen zjn beleid. Toén , was het voor zjn partijgenooten ; moeiljk hem af te vallen. < Zoo heeft hj het onderzoek nog kunnen tegenliouden. Met 19 tegen 17 stemmen werd een onderzoek afgestemd. Geen daad van durf voor openbaarheid voor een sociaaldemocratisch wethouder die steeds zoo vóór openbaarheid heeft gepleit. En jammer vinden wj het om het gemis aan leerling welke we door een onderzoek zouden hebben gekregen. Maar toch raad ik ieder aan: die belangstelling heeft voor gemeenteljk beheer: let op het eerste niet-monopolistiseh gemeentelijk waschbedrjf van Amsterdami * # * Over het heengaan der Dominieannessen uit Amsterdam en de opheffing van bloeiende R. K. Scholen is reeds vroeger hier geschreven. Er valt nu nog iets ’ovér të schrijven. Met leede öögen zien de Roomsche i Amsterdammers de zusters heengaan ■ uit de aloude Donünicanessenparo- :liie. Volgens veler oordeel is de zaak ;e zéér beschouwd als een louter pa•ochieele aangelegenheid, daar met ie opheffing tal van katholieke gezinnen uit heel de stad worden gedupeerd. Dezulken moenen, dat eng te 'zien op het financieel belang niet mag loon voorbjzien het algemeen belang van katholiek onderwijs en liet heil veler kinderzielen. ' Daarom zjn er reeds krachten werkzaam de zusters voor Amsterdam te behouden. Reeds heeft een katholiek Amsterdammer zjn huis beschikbaar gesteld. Reeds zjn er door pastoor Vlieger, die een nieuwe parochie opgericht beeft in de buitenwjken, stappen gedaan om de zusters voor zjne parochie te winnen. Allerwaarschijnlijkst zal deze veel besproken aangelegenheid dus nog eindigen met liet bij ven der Dominicanessen te Amsterdam. ) --- Vrijwillige verzekering van Staatswege. Uit de vele vragen, welke óns erhaaldelijk bereiken, blijkt dat velen tog niet goed bekend zijn met den in- yc .oud der Ouderdomswet. Deze wet an och voorziet in een lang gevoelde be- on loefte. Immers, zij geeft dai perso- ri( icn boven 65 jaar (d.w.z. hen, die op j f i Dec. 1919 reeds 65 jaar oud wa- yj en), recht op een premievrije f 3 per reek, wanneer deze personen niet zelf re ►f de echtgenootfe) zijn aangeslagen de n de rijksinkomstenbelasting naar een ku nkomen van f 1200 of meer, of in de ^ vermogensbelasting. __ dAan personen tusschen 35 en 65 ^ 'aar geeft zij de bevoegdheid, zich te v0 verzekeren,.• en deze personen betalen p( dien 39 cent per week vanaf 3 Etecem- jQ >er 1919 tot liet tijdstip, waarop zij 55 jaar worden, terwijl de uitkeerin- vc jen zijn: 0r a. Voor de niet-verzekeringspliditi- p, gen f 3 per week (f 100) bij overlijden, ^ mits niet binnen 3 jaar na den dag, w ivaarop de verzekering wordt geslo- y, ten). , z( b. Voor de w'el-verzekeringspliehhgen een wekelijksche rente en een uitkeering bij overlijden, verband liou- u, dende met de gestorte premiën. Van het grootste belang is deze wet echter voor personen beneden 35 jaar, daar deze zich kunnen verzekeren j1( voor f 3, 4, 5 of 6 per week naar eigen g keuze. Ook voor deze personen wordt zi f 100 bij overlijden uitgekeerd, wan- b neer dit overlijden niet plaats heeft p binnen 3 jaar na den dag, waarop de b verzekering wordt gesloten. Daarbij heeft eventueele verzekeringsplicht geen invloed op de uitkeering op 65-jarigen y leeftijd en bij. overlijden. Voor déze personen is dé premie zeer n gering en bedraagt van«f tot 75 cent k per week. Voor een kind, verzekerd in f' ’t eerste levensjaar voor een uitkeering van f 6 per week, behoeft slechts 13 ( cents per week te worden betaald, e Wanneer de verzekering in ’t 2e of 3e h levensjaar wordt gesloten, bedraagt de premie 14 cents per week. Wordt f’ een kind in ’t eerste of tweede levens- t jaar verzekerd voor f 3 per week, dan bedraagt de premie 7 cent per week. k Daar ook hier de f 100 bij overlijden t wordt uitgekeerd kan men dus onge- t veer 29 jaar verzekerd zijn, zonder c dat men een cent riskeert, jia, het over- 1 lijden beneden dien leeftijd geeft nog t een voordeel van 10 tot 90 gulden. f Is of wordt een verzekerde blijvend r invalide, dan behoeft hij slechts 3 jaar, . menie te betalen en kan dan onthef-'; ring van premiebetaling krijgen, op 55-jarigen leeftijd krijgt hij dan toch iet volle bedrag uitgekeerd, waarvoor 1 hij zich verzekerd heeft. Eveneens vorien de f 100 bij overlijden ten volle ritgekeerd. De premie behoeft niet elke week te worden betaald, men kan ze tegelijk voldoen voor 4, 8, 13, 26 of j 52 weken. Gedurende de eerste 30 jaar wordt ; op deze wet door liet rijk toegelegd ■ een bedrag van 17.7, millioen gulden, j Daarom, gij allen, die gebruik kunt , maken van deze gunstige wetsbepalingen, verzekert u zoo spoedig mogelijk. . Gij' bezorgt ü daardoor een rustigen ■ ouden dag. Wendt u om nadere inlichtingen tot den Raad van Arbeid. De aanvraag-formuüeren worden kosteloos toegezonden door den Raad van Arbeid. Brieven en briefkaarten, gericht aan den Raad van Arbeid, zijn portvrij. :,t| --- Van mijn boekentafel. ue neiaarci. „Vondel en Rembrahdt” zet zich P. Mollienboer tegen een euze tendenz, die in de literatuur ; r en daar tot openbaring komt, om ; nbrandt te verheffen ten koste van ldel. Dat niet slechts van on- en 1-Roomsche zijde deze aanval op :en oudsten en grootsiert poëet geit wordt, leert ons een citaat van dr. > van Puyvelde, den bekenden Lamschen literator en kuustkritlkus. )nder Verscheidenheden beet Huib Luns het uiterste van waarring van Rembrandt afe christelijk ïstenaar tegenover de christelijke ïst in het algemeen. Wel erkent hij, t deze kunst als de uiting van diepigieus, zuiver-bijbelsch denken en ten hét volk niet aanspreekt. Den mbrancUbijbel wenscht hij geplaatst onze seminaria. „Ja, zonder eenigen ïjfel, zegt hij, Rembrandts werk moet >r de studie der Heilige Boeken van tzaglijke bezieling zijn. Er zijn na■en waaivoor penseel en etsnaald ffender medium zijn dan letters; t de letter mocht dooden, de goest;^, n den1 grootste onder de kunstenaars iï het levend kunnen maken.” Zonder geheel nieuw te zijn, is toch ze kijk op Rembrandt interessant geeg, om er de gegadigden op attent te >ken. z-; ; ■<>/ ac. Schreurs M. S. C. (Tilburg) eft den laatsten tijd als een hoogstemde echt-dich terlijke zanger :h doen hooren. Deze „Liederen” wijzen een keer te meer zijn niet ï volle geschoold maar onbehvistar dichterschap. Een godsdienst-hisforische studie n Reinier Post: „Wessel Gansfort het licht in zijn tijd” beteekent een erkwaardige bijdrage; tot betere rnnis van de Geschiedenis der Rermatie, .vooral in ons land. Een Vlaming J. B. Bittronieux .euven) geeft onder „Gods Naam n dichterlijke theologische angeluchte bespiegeling. Een uit velen van Marie Gijsén, isch verhaal, vol fijne beeldende etsen, wordt vervolgd. Letterkundige Kroniek van Molmboer, een alleszins verantwoorde “oordeeling der letterkundige producn van Noord-Nederlana. Tegen/er Zuid-Nederland vallen we een jetje in de minderheid ook quaütaef. Wij misgunnen het zwaar beroefde Vlaanderen dit record alierinst. Liever verzamelen den oogst van ons beiden, als product van Nederlandschen stam. Studiën. George Bernard Shaw. Deze naarn is in die toooiedwereld op aller 'lippen. En naar zijn succes bij ’t publiek te oordeelen (’n verkeerde maatstaf) verdient hij de eer, die hem wordt aangedaan. Kan toet gdieim hierin gezocht worden: „Shaw is pittig, humoristisch, oagensdhijnlijk diep en’, onbegrijpelijk’’. Hij wordt door Hermann Bahr, in de tooneel-wereld mede een beroemdheid, en veehkunstenaar genoemd: „dichter der menschelijike wispelturigtoeid". Dat is, naar zijn moreelen kant bezien, een erg welwillende beoordeel ing van zijn werk. Shaw is de philosooph op het tooneel; maar. een van vrijzinnige soort, en van absoluut anti-christeüjken huize en een van het meest bizarre genre. Als artist, zegt P. Franke, mist hij de „artistieke zelfbetoeersahimg die alleen in staat is groote en blijvende kunstwerken te scheppen’’. Onze kolennood in de oorlogsjaren. Pater de Bruyn legt ons de balans vcor, de aanteekening van onze Nederlandsche positie in zake de 'kolenbehoefte en -productie. Gregorianum. Is. Vogels geef! de geschiedenis van deze Gregoriaansche Universiteit in Rome. Zij vervalt in drie perioden, die vertoonen een activiteit geheel conform de wisselende tijdspinstandigheden. Dat waarborgt de vruchtbaarheid ook voor de toekomst. Karakteristiek kunnen ze heeten: de tijd der folianten, de tijd der handboeken en tractaten en de tijd van het Tijdschrift „Het Gregorianum” is ’n driemaandelijksche revue van theologische »i philosophische studiën. Het wordt in'Latijn ol Italiaansch geschreven. Kard. Billot en Pater AVerriieersch openen de eerste aflevering. Vlaamsche strijd. P. Gorris dient een tooneel-stuk aan, dat geheel staat in het teeken van den Vlaamschen beschavings-strijd dezer dagen. S. k a 1 d H e i d r i k. Het heeft blijkbaar goede literaire kwaliteiten; doch is vóór alles ’n tendenz-stuk, dat als zoodanig, geheel naar de bedoeling des schrijvers naar voren treedt. De auteur E. Amxer „een twintigjarige volksjongen uit Leuven, een simpele bureelbediende” gelijk ter inleiding L. Scbarpé verklapt, heeft zijn werk opgedragen „Aan den strijd van Heden” Vrijmetselarij in Indië. Speciaal in haar verhouding tot het kath. onderwijs aldaar wordt de lichtschuwe maar verderfelijke activiteit der „broeders van het schootsvel” door P. Vogels, nadrukkelijk waarschuwend behandeld. Montessori. Over deze hervormster op gebied van onderwijs en opvoeding is het laatste woord nog niet gesproken. P. Lamers is opzichtens haar persoon en bedoeling milder gestemd. Het misbruik dat van haar geschriften gemaakt wordt en waartoe zij blijkbaar, zij het onbedoeld, gereedelijk aan leiding geven, blijft nochtans een eng stige waarschuwing en verplicht tot voorzichtigheid, doch vooral tot grondige studie van haar werken en streven. Volgen nog interressante mededeelingen over: Richard Dehmel, den Duitschen dichter, die 8 Febr. i.L overleed. „Roman-industrie”, waarin Ger. v. Eckeren om verlossing bidt, „uit den stroom van romans, aie dag op dag voortgaat je geest mee te sleuren langs de gladde banen der ziellooze leegheid.” „Journalistiek en journalisten”, waaronder een goed woord aan „de leden van het pennengild”, die zich nu eens niet aan de roman-industrie, doch aan ernstigen journalistieken arbeid wijden. Uit de Pers — Lezers en Redactie. K. — --- Ter Abtswijding naar Merkelbeek. Ik had een goed plaatsje uitgeKozen m ueu ^ langen trein. De laatste portieren waren dieht geklapt. 1 ’tWas 11.50, en de chef zwaaide met zjjn potlepel het ^ teelten van vertrek. Zwaar zwoegend trok ons stalen trekbeest, een 600-tonner, den trein in gang. Als een ' schip zoo zacht gleden wagen na wagen onder de ver- ^ kapping nit, het volle zonlicht in. Langs goederwagens en seinmasten, over wissels en kruisstnkken, onder de viaducten door, rolden we al verder en verder van ^ Nijmegen weg. "We stoomden voor bij de H. Land-Stichting. De witte torens en kapellen en de witte huizingen, * stonden rustig in de veelkleurige velden, als de blank ‘ ivoren stukken van een machtig schaakspel.. En aldoor met zijn stoompluim vaarwel, vaarwel wuivende aan stad en omgeving, voerde de snelle trein ons de Mooker- ’ hei over en de Maas over, naar het vriendelijke Cujjk. Het ligt er, met zijn drie torenspitsen, met zijn fabrieks- 1 pjjpen en met zjjn roodpannige huizen als een beeld ( . van welvaart en van geluk. En toch, drie. maanden j terug luidde er de noodklok en gilden de sirenes der fabrieken; drie maanden terug krjjschten er akelig 1 honsderden menschen om hulp, in den stikdonkeren nacht ' toen het water de dijken doorbrak en als een lawine het land in rolde. Met een vjjftig-zestig kilometervaart jjlden we het lange Limburg door; langs Yeraij, Venlo en Roermond tot Sittard. Achter Sittard begint Holland’s Zwitserland. De hellingen en de heuvelruggen waren belegd met tapjjten van groen en geluw spruitend koren en van het zwarte versche omploegde land. En ieder lnüske en het kleinste kluiske op de glooiingen stond van bloem en van bloesems omgeurd en omzet. Op mjjn schrjjwiel; zooals Gezelle zegt; op mijn «chrjjwiel, lustig op mjjn loopgetouwe, wielde ik wielraan, eer als gij tiene telt, gauwe u twintig vademen voorbjj, langs Doenrade en langs Bingelrade en Raath naar de Merkelbeeksche abdjj. Even voorbij Raath kreeg ik op een heuvelkling de abdjj in zicht Van af het allerhoogste puntje van het torenkruis wapperde do Hollandsche vlag. Uren ver zichtbaar, verkondigden haar vroolijke kleuren, dat er feest zon zijn, morgen bjj de zwarte monniken in de strenge abdij. Al het volk van Merkelbeek was bezig met te versieren de kerk en het klooster, de straten en de huizen. Alles hing er vol, van groen en bloemen, vol vanen en vol vlaggen en guirlandes. Men repte en men snepte, men werkte en laehte en als kinderen was men bljjde, Omdat het toch zoo mooi ging worden. En om zeven uur moest alles klaar zijn, om zeven mur moest de laatste paal geslagen en de laatste bloem gestoken zjjn, want... dan zou de Bissehop komen. En het was klaar toen de hooge gasten kwamen. Ongeveer halfacht reed de auto van graaf dAnsemhourg voor de abdjjpoort. Van uit Roermond kwamen idaarmede aan, de Bissehop Mgr. Schrjjnen, de Vicarisgeneraal Mgr. Mannens en de secretaris van den BisBchop v. cL Marck. Als zjj de auto verlieten, luidden • alle klokken der abdjj en brachten de kanonnen hun o. welkom. Salvo op salvo dreunde en daverde door de n lucht. Kort daarna reden in tweespan vóór Dom Ilde- e: fonsus Herwegen, Abt van Maria-'Laacli, vergezeld van Dom Plaeidus graaf von Spee. Even later de Abt Vietor van den Ejjnden met zjjn reisgezel Raphael. De gasten werden binnen de abdjj ontvangen. De avond t< viel en dekte dicht al ’t schoons dat buiten stond, tot si morgen, waarop het Abtswjjding wezen zak e< Zondag-morgen om acht uur stonden in de groote ’i kruisgang der abdjj, voor de vertrekken van den v Bissehop en der Abten, de acolythen in hun superplies, ^ de assistenten en de cantoree in dalmatiek en koor- e mantels, de rij van zwarte monniken in hun ruime euculla; in plechtigen stoet gereed. f Het kruis met de. lichtdragers ging voorop, dan u volgde een rjj van witte acolythen, de eer.emoniarius, “ het gelieele convent, de Abten met hnn assistenten, de nieuw te wijden Abt en de Bisscliop. Met een rust en een staatsie, den Benediktjjnen eigen, trokken zjj zingende : laetatus sum in his dicta sunt mild, liet hooge koor der abdijkerk binnen. De klokken luiden, het c orgel speelt, de monniken zingen de buiten branden \ de stukken los. Ter Abts-wjjding sehrjjdt: Dr. Dom 1 Romuald Wolters uit Boeket, ex catholicis piïsque pa- 1 rentibus ortus, van Katholieke en deugtzame ouders i geboren. - . . \ Als de Bissehop, den mjjter op het hoofd en den stal ( in de hand, gezeten is op de hoogste altaartreden in zjjn faldistorium, staat de 32-jarige Dom Romuald voor 6 zijn troon. En de eerste der assistenten richt zich tot den i Bissehop: Ziehier tegenwoordig Monseigneur, dengene < die tot Abt is gekozen van het klooster van Merkel- i beek van de Orde des H. Benedictus, in Uw Bisdom. < Wjj hebben gemeend, hem uit naam dier kloostergemeenten aan uw Hoogwaarde te mogen voorstellen, 1 terwijl wjj U ootmoedig verzoeken, dat Gjj hem, krachtens de U geschonken Pauseljjke volmacht, tot Abt van i genoemd klooster gelieft te wjj den. Dan wordt de Abt volgens de oude voorschriften der ! Vaderen door den Bissehop ondervraagd: Wilt gij_uwe heilige geloften en den Regel van den H. Benedictus onderhouden en uwe onderhoorigen daartoe met zorg aanzetten? Dom Romuald ontbloot het hoofd en vast beraden kom zjjn antwoord1: Volo: Ik wil. En voor die ooit heeft mogen zien de plechtigheden in een Benediktijnerkerk, voor die weet hoe karig zjj leven voor zich zelf, Mbe goed zij zjjn voor de armen, hoe gastvrij voor de vreemden; treft het in die reeks van vragen te hooren: Wilt gjj de bezittingen van het u toevertrouwde klooster getrouw bewaren en ze voor de noodzakelijkheden der kerk, der broeders, der armen en der vreemden besteden? Volo: Ik wil. Vol schoone beteekenis zjjn al de wijdingsgebeden. Accipi baeulum'; zoo spreekt de Bissehop bjj het overhandigen van den Btaf; ontvang den staf der herderlijke bediening; draag hem aan het hoofd der n toe|vertrouwde kudde; opdat gjj bjj het verbeteren der (deugden eene vaderlijke gestrengheid aan den dag en oogt leggen; en, wanneer gij vertoornt zijt, denk het • dan ook aan barmhartig te zjjn. . Bij het Offertorium der H. Mis kwamen van uit het ] idden der kerk, de onderhoorigen van den Abt met en iens offergaven. Rustig kwamen zes jeugdige kloos- ko Hingen binnen het priesterkoor en langzaam voort- au! brij dende brachten, zjj twee brandende waskaar- ooi in; twee brooden, het eene in ’t zilver, het andere in de goud verpakt; twee vaatjes, jnet de wapenschilden lui srsierd, het eene vol rooden, het andere vol witten At jjn, en zjj brachten het bjj hunnen Abt, die zjjn gaven Ga genhandig offerde aan den wjjdenden Bissehop. ori Indrukwekkend was het öogenblik der H. Conse- L) ratio. Neer geknield in kostbare, paramenten, waren ^ l het priesterkoor de Abten en assistenten, neei genield waren de acolythen de monniken in hun koor- _ anken en al het volk, dat de gansche abdjjkerk vulde. ™ [et orgel zwijgt. Dan knielt de Bissehop en heft de [eilige Hostie ter aanbidding op. En; dat al het volk aanhad zjjnen Heef en God, en ?a at het midden-Mis was te 'Merkelbeek bjj de Abts- en rjjding; melden de slagen van het geschut, dat buiten ^ isbrandt, om te eeren Christus, aan wien Limburg en eel het Limburgsche volk toebehoort. En verre, verre ^ olde liet in tienmalen herhaalde echo’s de bergen over, n heuvel riep aan heuvel toe: Geloofd zjj Jezus zJhaistuau . _ _ r.,. IeBjj het: Te Deunt, fia de wjjding ontving de Abt, tg taande voor zjjn troon, al zjjn monniken. Met alge- g-< rieene stemmen en bij eerste stemming hebben zij hem ^ jekozen tot hunnen Abt Nu komen zjj, priesters^ en Q lovieen, broeders en oblaten om te kussen zij nen rmg, n de Abbas, de Vader, omlielst al zijn kinderen. v( En dan, dan gaat hij met staf en met mijter getooid bl iet priesterkoor uit naar zjjn moeder. _ ’t En de vjjf-en-zeventig jarige moeder, in eenvoudige :wart-^jjden landskleedij, geknield op haren bidstoel, ;iet den priester en monnik en Abt, haar kind, in rjjk ^ iriesterlijk gewaad en vergezeld van al zjjn assis- jr ;enten en van geheel zjjn convent, komen om haar te segenen. , „ , te Eu hjj overzegent haar en geeft haar den vredeskus, R m de moeder kust den ring van heuren jongen, van ?>( laren Heinrich, Abt van Merkelbeek. En al het volk d svas stil en voelde de schoonheid en deelde in het geluk van de gelukkige moeder. n En buiten stond Merkelbeek klaar, óm bjj zjjn komen p rit de kerk. aan den Abt te brengen de eerste hulde, h De bruidjes strooiden bloemen, de St. Joseph’s fanfare v zette in en lustig „kamerden” de Limburgers er op los, , als de Abt langs de versierde straten ging, waarlangs e van weerszijden alles boog en knielde om een zegen te ontvangen. . . . , . Men kon de bodschap den menschen op het gezicht zien staan, men kon ze lezen op de schilden m de ver- . siering aangebracht: „Merkelbeek roept Iwö. en bhb Heil den Abt en de Abdij’’; haar lezen in dit echte | ï typiscli opschrift, dat aan Het: plaudiie manibus en et: jubilate der psalmen denken doet... „in de handen it geklapt; hoezee, hoezee, lang leve de Abt”. In den binnenhof der abdjj waar de fontein klaterde i de raaf, Sint Benediktus vogel zat te praten in zijne ooi, kwam op den middag het muziekkorps een abade brengen. En het bleef feest dien dag in huis, ik ’s middags bjj den maaltijd. En dat ook verre buiten e abdjj gedeeld werd in de vreugde, bleek uit de geikwenschen welke waren binnen gekomen: van den ,bbas-primas, von Stotzingen, van den Abt-generaal, ariador, van de abdijen van Afflighem, van Steenrugge, van Dfflidermonde, van Siegburg, van Comeiilunster en yan Oosterhout, van den Aartsbisschop van [eulen en van dën Gouvemeiu- van Limburg, enz. De Abt onthaalde dien middag zijn gasten en met e gasten zijn paters en zijn broeders. De groote breede efter, met wapenschilden en guirlandes versierd', bood en eigenaardigen aanblik. Langs de wanden, aan ééne jjde der tafel, zaten de paters en de broeders; aan de oofdtafel aan het eind der veertig Meter lange zaal, aten de Abt met zjjn gasten, waaronder de Bissehop n de Abten en de graaf van Amstenrade. De broeders lienden. En daar zaten aan: Saksers en "Wurtenbergers, leieren, Westfalers en Rijnlanders, Hollanders en Bel-cn, daar zaten zjj, ex omni gencre et natione, broederiik te zamen aan den feestdiseh van hunnen Abt. Onder ijn kromstaf leven zjj gelukkig, hun streng monmkeneven. Wat Weber in zjjn Dreizehnlinden zingt, is luer en volle bewaarheid. Want daar zaten er, van bak:iseh stamliout, lichtblond haar met helblauwe oogen, ireed van horst en hoog Van schouders; ahderen, als leribcrt de bleeke denker; als Luthard, hoog van stal mi 'toog als valken, eel van bloed; als Sigmond, de vermoeide zwerver, vluchtend ’i wer elds woelend aruisen; als Hatto, met het hooge voorhoofd, land van ’t land, waar op de heuvelen Rijn en Wijn elkaar omEn zij alle hadden hem gekozen tot hunnen Abt, Hem gekozen om hunne kloostergemeente te besturen; en bij, hjj heeft het aanvaard. .. , . En hjj toont aan zijne broeders als zijn wapen: bet kruis van Christus en den regel van Smt Benedictus: Ecce Lex, Zie de Wet En daaronder zet hg zgn devies: „Charitas Christi urget nos, de liefde van Christus dnEfop het gedaehtenisprentje, uitgegeven ter heriö-J nering aan zjjn plechtige Abtswjjding, °P beloken Paschen 1920, laat hjj zetten wat we hem toebidden m het Pontificale Romanumi: Toon hem, o Heer, den weg* waarlangs hg moet wandelen: geef hem den schat der wijsheid opdat hij wete en bezitte, waaruit hg oud en nieuw te voorschijn brenge. Pax—Vrede. XT.. F. J. A. WERNER3. Ngmegcn. ---