’t Beloofde Land. Novelle door KEES SPIERINGS. „Waarom vraagt de boom waa de man is, dien hij als kind zas spelen aan zijn voet?” De dag was ziek en weende. Vat den bleeken hemel siepelde de tijm stiefelregen neer op de hei, die doffi| te glimmen lag in ’t zwakke licht var den treurenden dag. ’n Vage lichMoe zeling was de zon achter ’t doods gordijn van de wolken, ’n Enkele boon stond eenzaam en klein te glansen h de dreinende waterstuiving. De bosscheu aan den einder waren ’n grauwe brokkel-ouwe muur van ’n griezelig vervallen spookslot, somber en grotesk. ... ’n Boerenkar hotterde dompdof over ’n nabije dijk, ’n ketting knarste krauwelend bij ’n ruk van '1 bonkig-groote, nat-glimmende zwoeglijf van ’t paard, dat langzaam voortsjokte, plomp-ploffend z’n zware pooten op den vocht-vasten zandgrond, ’n Weedom, ’n treurnis hing in de lucht, grijs en grauw als lag de aarde eenzaam të sterven. Hand aan hand gingen over de verre heide twee mensdien. Ze schreden langzaam met gebogen hoofden, als torsten zij ’n zwaren last, en hunne gezichten waren droef gespannèn en om hun monden lag ’n pijnlijke trek van peinzeed verdriet. Ze kwamen in den bleek-groenigen schemer van ’fc bosch en gingen zitten op ’n omgevallen boom, ’t meisje en de jonge man, verloren ieder in de dreuning van z’n eigen gedachten, die als ’n troep woeste, wilde ruiters rondrosten in ’t veld van hun sombere denken. Eindelijk stond de jongen op en ging voor ’t meisje staan, leggend z’n handen op ’r schouders. Schor, half verstikt wrongen zich de woorden ’m uit de keel: „Nu ga ’k afscheid nemen van m’n hei en van m’n bosschen, waar ieder plekje spreekt van zonnige jongensvreugd en kleurige romantiek, waar ’k de blije dagen doorgestoeid heb in dolle uitgelatenheid en waar ’k gezworven en gedoold heb als ’n Winnetoe of Old-Sliatterhand in m’n kinderlijke fantasie”. Z’n stem klonk nu voller in ’t wéér herleven der reine straling dier gelukkige dagen als lichtende-zonnepaleizen. Maar dan sprak ie bitter en scherp: „Dat is weg, wèg voor lang, voor Altijd wég misschien, zooals T i zooveel uit m’n ziel is weggeslagen door den striemenden zweep van ’t meedoogenloos materialisme. Met ’n blij idealisme, dat ik droeg in m’n hart als ’n onuitsprekelijken schat van d movd en kracht, ben ’k uitgegaan om ij de kinderen te leeren. ’n Heilige taak e had ’k te vervuilen en heel en al wou n ’k me ’r aan wijden, ’t Telkens koerend n getob van m’n geldzorgen verdofte de ■_ helle stralen van m’n rijk idealisme. ^ Omdat ’k veel gebeden heb tot God £ mocht ’k iets nog ’r van behouden, al j is ’t niet meer die sterkende, jong_ makende kracht die er vroeger van uitging. ’t Neerdrukkende armoeds! gézeur van karig-bedeelden o-nderwij_ zer sloopte steen voor steen den hei. ligen tmpel van m’n wijding. En ook V jij moet van me heen, omdat ’k niet ’ bij machte ben je hier te geven, waar ' je recht op hebt”. Z’n stem was nu 1 trillend van smart. Hij nam ’r hoofdje ■ in z’n handen en richtte ’t naar ’m op. ‘ ’t Was ’m of een blanke bloem ont" sproten was uit den kelk van z’n zachte ontspannende vingers. Hij zocht ’r oogen, die vochtig blonken van tranen en vc-rteederd streek ie over haar ge9 laat en kuste de druppen weg die parelden aan haar zijën-fijne wimpers. _ En voelend dat ie troosten moest, lei ie ’r hoofdje tegen z’n borst en zacht cn blij, ondanks z’n eigen smart, fluisterde hij innig: „Nee, jou krijg ’k tel rug. Over ’n paar jaren al kom je bij t me: Als ’k geld genoeg in Indië ver, diend heb, kom jij naar me toe. ’t - Werken in die twee jaren zal licht . zijn in de heldere klaarte van onze sterk-gewefen liefde en vol blij ver1 wachten zullen we ze doorgaan.” : Diep-in voelde hij toch hoe hij altijd , om zich dragen zou als ’n alles-veri duisterende wolk, ’t veraf-zijn van . zijn meisje en ’t verlangen bij haar te ! zijn, te zien haar zachte oogen en ’t • fijn ovaal van ’r lief gezicht. Maar hAar moest ie toch troosten en opge. ruimd maken om de weeën van ’t heengaan te verzachten en in ’n opzwelling van wijd-omvattende liefde ging hij fluisterend bijna voort: „we wonen dan samen in ’n mooi wit huis met prachtigen tuin en ’s avonds zitten we In de frissche koelte van de galerij en luisteren naar ’t zingen van ; de vogels en ’t geschuifel van den 1 wind over de palmen. En dan na ’n 1 tijdje zijn we niet meer met tweeën, i maar spartelt op je schoot ’n mollig, 1 roze wezentje, ’n nieuwe leven, dat < wij met God geboren hebben.” Toen 1 hief zij ’t hoofd op en hun oogen en s monden lachten van rijk verwach- 1 tings-geluk. „Die twee jaren zullen j gauw om zijn,” zei ie nog, maar zelf i voelde hij duidelijk de schrijning van I ’t scheiden en was ’t of ie stond voor ’n dorre steppe, die ie doortrekken l moest, zeulend z’n moeë lijf door ’t t scherpe harde gras. „Ja”, zei ze zacht, ? „ze zullen heel gauw om zijn, en we 1 zullen veel bidden om hoop en 1 kracht Zul je me dan opwachten t aan de kade in Batavia?” En of dit c nu al te gebeuren stond zóó lachten t beiden elkander toe en glansden hun oogen. De avond weefde z’n grijze t webbe al tusschen de takken boven c hen, ’n kille kou rees op uit den natten c grond. Beiden huiverden cn dicht aan- a een gingen ze heen, de heide over I naar huis. En op den langen eenza- v men tocht groeide de scheiding tot ’n 11 immens-groote beklemming, ’n ontzaglijke gruwle, ’n eeuwig-sombere P eenzaamheid zonder licht of troost, d die overmachtig hen overzeeg en hen r weenen deed in elkanders armen. En o toen de avond als ’n zwarte wade 8 over de velden stond gingen ze pas k heen; hun zielen somber als de ster- d relooze hemel boven hunne hoofden, k n Aan boord van het schip zat ie stil 8i en afgetrokken fe suf-oogen, moe en b zakkerig ineen geschorkt, de scheu- e' ders futloos afgezakt, z’n armen als 8 doode dikke slappe slangen bunge- v lend aan z’n lijf. Maar aldoor staarde 81 z’n denken zich dood op dat ééne, Alles-brekende gebeuren. Zij, klein, aan de kade wuivend, en ’t schip dat “ langzaam weeggleed uit de haven, b verder en verder, terwijl ’t ’m was of ^ uit z’n ziel ook iets aan ’t verglijden S was, dat machtig eerst ’m ganschelijk v' had vervuld, groot en vol en breed. En kale ruige leegte kilde als ’n nevel in z’n hart. Rillerig huiverde ie soms in den warmen zonnevloed en S ais in pijn kneep ie d’ oogen dicht en wrongen de handen ineen. De nachten ( in bed waren lange sieep-stappende tochten door ’n onderaardsch; folte- ; ringsoord, ruischend van schimmige dolende spoken. Woelend wierp ie zich om en om en smeekte hunkerend h( om slaap en bleelc vergeten. Zoo heel g; even zeeg de slaap over z’n afgetobde re hersenen, maar plots schrok ie dan op bi en zag weer die kleine figuur en de al zachte slappe wuiving van den wind, lf of ’n pas-doode, neergeknakte lelie kl te wiegelen hing in den wind. ’n Obsessie werd dat beeld, onaftewenden, m ’n voortdurende pijnsteking in z’n af- Al gemarfejden kop. Z’n energie lag ui platgesmakt, koren onder de zwie- bl pende giering van feilen hagel. Hij gr werd te loom om op te staan, terug- va schrikkend voor de lichamelijke in- da spanning van aankleeden en loopen en ook de dagen sleet ie voortaan in ve de stille terging van z’n enge hut. ’t ve Eten, dat men ’m bracht ging bijna ra ongeroerd weer heen. Pf Groot en dof lagen d’ oogen in ’t tw hol van z’n voorhoofd en de uitsteken- re de jukbeenderen; mager strakten de 19 bleelce wangen naar z’n spitse kin. Z’n krachten voelden ie gaandeweg nïf rit ’m wegzinken als ’n plas op zan- ve iigen bodem De scheepsdokter va sprak met ’tn, trachtte ’m op te mon- vo :eren, ’t vervloeide in de dorheid van pri dn eenzaam heimwee. En met den lee lag werd ie zwakker en magerder; eei ie grauwheid van den dood vaagde me d over z’n handen en gelaat. Koort- gei len joegen bij tijden met gloeiende wc icheqten door z’n afgebeulde lijf en no; doopte wat aan kracht nog was. jor ’n Priester vergrijsd in ’t lange le- en 'en van troost en opbeuring-geven, we lie toevallig op ’t schip reisde, hoor- spi Ie van den „zonderling”, zooals de me nenschen ’m noemden, en zocht ’m lijk >p in z’n hut. ’n Blijheid lichtte op in aal ie oogen van den zieke, in kinderlijke het erwachting, dat ie ’m terug kon ge- bet en, wat ie was verloren, z’n jonge hei efde en z’n jong geluk, die broos en lisc -er ,toch sterk, ’m vroeger hadden ter! ervuld. Moeilijk richtte ie zich op in vin n ’t kussen en strekte de handen naar ’t den priester, met ’n plof plonsde ie n weer terug in ’t broei-warme iig-hol. n Hijgend, met inoe-gesloten oogen, lag n ie na deze boven-lichanielijke inspann ning. Toen zat de grijze vertrouwensk volle kracht neer naast den troosteu loozën zieken jongen. De magere ontd vleeschde gloeiende handen in die e van den priester; zoo zaten ze lang, ï. terwijl de geestelijke de Biecht hoord de. Of er nieuw leven zich stortte in d ’t afgesloofde lijf, zoo straolden weer - z’n oogen van hoop, als van ’n dorn stig-uitgeputte, die ’n heldere bron i- ontdekt. Z’n geest was opgeleefd in j- de genade Gods, maar ’t lichaam was i- te zwak en uitgeteerd en in de armen k van den grijzen priester stierf hij den:t zelfden nacht. r i u ; ^ Toen reed enkele dagen later door j / de witte straten van ’t zon-stralènde j Batavia ’n zwarte sombere groep van ! " ’n begrafenis. En op denzelfden dag [ zwol jubelend ’n blanke meisjesziel 1 hoog op van rein geluk, daar dit de datum was, dat hij aan wal zou stap- , pen om ’t leven te beginnen voor hun !j jong geluk. , --- Moeder Clara Fey. Te Simpelveld, een landelijk dorp in het schilderachtig heuvelland van Zuid-Liniburg, ligt, door hooge tuinmuren omgeven, een lang en ernstig gebouw: ’t Is het klooster „Loreto”, het Moederhuis van de Zusters van het Arme Kind Jezus. Vandaar bestuurt de Algemeene Overste met. hare raadzusters de zoo bloeiende Congregatie, die veertig huizen telt, verspreid over Nederland, België, Duitschland, Engeland, Frankrijk, Luxemburg en Oostenrijk. In ons land heeft „Loreto” tien filialen, n.1. te Maastricht, Roermond (stad) en Roermond (Kapel in ’t Zand), Castricum, Naaraen, Slagharen, Swalmen, Velsen, Velseroord en IJmuiden. Hier zoowel als in het buitenland wijden de Zusters zich aan de opvoeding van arme weezen en voogdijkinderen en aan het onderwijs in scholen, patronaten handels- en huishoudeufsussen, pensionaten en kweekscholen. In het ■ buitenland leiden zij bovendien volle- i dige ‘lycea en daarmee verbonden , hoogere vrouwenscholen. En wie i staat niet vol bewondering voor de ■ kunstvolle kerkelijke paramenten, af- ; komstig uit de zoo bekende borduur- , inrichtingen der Zusters van het arme ; Kind Jezusl < Dit „Loreto” is niet slechts dier- < baar aan de ruim twee duizend Zus- , ters van het arme Kind Jezus, die t zich met voorbeeldigen ijver voor hare werkzaamheden opofferen; het , heeft ook vele vrienden onder pries- , ters en leeken, die het hoogachten om den hartelijken eenvoud van zijn . heilige bewoners. t Kalm en rustig ziet men het van de omringende heuveltoppen liggen j daar beneden in het dal met de haast onzichtbare „Simpel” (Eyserbeek) v als een zijden draad aan zijn voet. Deze kalmte en rust, die reeds van verre zoo weldadig aandoet, treffen r nog meer, als men door de strlle g kloostergangen gaat, de devote ka- ! pel binnentreedt, of rondwandelt door de ruime tuinen, voorheen moerassig weiland, nu door onverpoosde offervaardigheid en werken omge- b schapen in vruchtbaren tuin- en ak-! & kergrond. Wie zou kunnen vermoe- v den, dat hier een 500-tal zusters en kinderen gehuisvest zijn? En dan dat prachtig heuveipark n met heerlijke vergezichten, met zijn smaakvol aangebrachte heiligenbeeldjes en bedevaarthuisjes, inet zijn n eenvoudig stemmig kerkhof, waar in stille rust, oingéven door den eerbied ^ ran Loreto’s vrome bewoners, het l> stoffelijk overschot rust van vele « dierbaren. Naar dit bekoorlijke plekje wilde gi k den lezer vragen me een oogen- tt alikje te willen volgen en er mede te t>i .villen neerknielen op een eenvoudig jraf, met epn klein ijzeren hek omge- niet om doel zijn; zegt hij,-doek een hulpmiddel oir het ernstige plan van .een „Oliristelijk in tcmationRlisme" te verwezenlijkBn.ü. Dooi Esperanto^ als de meest volmaakte hulp taal voor een wederzijdseh bogrüpen dei • volkeren, moeten wij kmacn tót de verbin ding der . christen dra Eten «ver. dé héele wereld. tot het. communisme.in dert levenden godsdienst, tot broederschap en tot ware vrijheid op den grondslag van dér leer van Christus". „Espera Kn.tolika" zal ijveren yoor: Katholiek' internationalisme volgens de bedoeheg van den H. Stoel, moreele - on I physieke hervorming van de raeaeehheid volgens het Katholieke standpunt, bekendmaking van de ideale en belangrijke cultuurwaarde,. die voor de gekeele menschheid in het ÈatÊöKcisme is gelegen. Volgens dat program zal het tijdschrift: de denkbeelden van de- volkenjpverzoening- en den' Volkenbond verspreiden, gelijksoortige organisaties in haar doel steunen, vooral den Katholieken vredesbond „het Witte Kruis” te Crraz (Oostenrijk), een band vormen tusschen vereenigingen van bepaalde groepen onder de Katholieken (voor geestelijken, studenten, arbeiders enz.), ^ Katholieken met elkander In verbinding brengen voor wisseling van gedachten, correspondentie en betrekkingen van allerlei aard, propageeren en ondersteunen ondernemingen voor geestelijke en godsdienstige verbetering van Katholieken door „missie naar binnen" (leekenapostolaat, Katholieke pers, godsdienstonderwijs) en „missie naai buiten" (sociaal-charitafievo organisaties en instellingen , voor arbeiders, studenten, zieken, drankzuchtigen, armen, tehuizen voor reizende Esperantisten, gezondheidskolonies enz.), mededeelingen doen over de godsdienstige beweging over de heele wereld In positieven en negatieven zin, over socialisme enz., en de godsdienstige cultuur verduidelijken en verdedigen. In het eerste nummer van Es per o K a t o li k a begint de weleerw. heer Wouter Lutkie, kapelaan te Gemonde, een reeks artikelen, waarin hij hoopt aan do „menschen van goeden wil” den weg te wijzen om de verloren vreugd en het verloren geluk terug te vinden. Als onmisbaren factor daarvoor behandelt hij in de eerste plaats den „ernst", de liefde naar het ware, het rechtvaardige, het goede en het schoone. Pastoor Koller zelf begint een rondwandeling door de Oostenrijksehe klonters. Uit Siberië vinden wij een kreet om hulp. Verder bevat het tijdschrift rubrieken over de Esperanto-bewoging (voornamelijk de Katl.-olieke), literatuur, muziek en kunst, persnieuws enz. Wij ontvingen ook het tweede nummer van Espero Katolika, dat thans op den omslag vermeldt, dat het tijdschrift staat „onder bescherming van 55.Em. Kardinaal Dr. F. G. Pifl, aartsbisschop van Weenen”. Dit nummer beyat o.a. een artikel over den H. Clemens Hofbauer, terwijl de Z.Eerw. heer F. Mestan een reeks artikelen begint, die een vrij volledige geschiedenis zullen vormen v?n de gelukkige oplossing van het wereldtaalyraagstuk door Esperanto en van de Esperanto-beweging onder de Katholieken vanaf 1887 tot den dag van heden. --- INGEZONDEN. Een mooie daad. ’n Prachtig idee van het Huisgezin 1 5M juist op ’t oogenblik, dat de internationals belangen en verhoudingen ’n actuali- l teit en beteekenis gaan krijgen als nooit 1 te voren, ’n zoeklicht uit te werpen en de JJ teere kwestie, betreffende ’n internationale voertaal' in rondspraak te brengen. Moge ’t. als 't onderwerp ook voor de veie bij- M zienden genoegzaam belicht is, eens tot ’n eindolijke keuze komen! .TammerMiitusschcn ]0 dat 't niet jaren geleden gebeurd is, dan zi waren we nu misschien al in ’t gelukkige be gi zit van Pén algemeene taal en katholieke st Internationale c.a. meteen, en zou zoo’n ch kostelooze ironie ais kapelaan Lutkie in de ze Nieuwe Eeuw ten beste gaf niet heb- te ben gehoefd. Want de behoefte aan zulk’n taal bestaat al iang, maar 't loffelijk streven om tot ’n oplossing te komen vond bc maar bijster weinig bijval, werd meerma- \n len zelfs van zijden, waarvan men dit niet tei verwachten mocht in 't belachelijke getrok- nu keu, of met 'n dooddoener afgemaakt. Be- cu grijpelijk dat die mooie opzet mislukken moest of tenminste niet tot 't gewensclite ba resultaat komen kon. <]a Maar zoo heeft tocli ook dat streven 't te lot mogen desjen aan alle goede dingen 0f gemeen: ze komen pas tot stand na veel tep moeilijkheden en verdrukking. Dat mag. ]ep een teeken zijn, dat de oplossing nabij is! , g(;! Het Huisgezin heeft alvast ’n mooie tec daad gesteld en 'n gezond woord gespro- - j ken. Tê hopen is dat de geleerden ’t ermee ste eens ziin en de noodzakelijkheid van Pén p0 taal allerwegen wordt ingezien, dan kan de zoc kwestie voor good worden uitgemaakt, wat mi) te wensehen is. ne( Mon kan nu voor die „nieuwigheid”, ’n j,-„ internationale voertaal wel de' oogen .sim- soo ten, schouders ophalen, ze zelfs bestrijden, ma maar definitief tegenhouden niet: baan bre- j .ken doot ze toch eens, de drang er - naar nia toe is to sterk, de behoefte er aan te groot: ](0, dè tijd vordert ze als ’n onmisbaar goed. . j» u In dat veel talenstelsel moet op den i)0H duur verandering komen. Wo beleven ’t nu Qrl ai dat ’t voor ’n rnénseh die voor veelzijdig ƒ j Ontwikkeld wil doorgaan :niet voldoende „ meer is Duitsck. Engeiscb en Fransch te verstaan. Tot nu toe werden nog wel andere talen gebruikt door handelslui; ’n specialiteit of liefhebber leerde Spaanseli, b Italiaansch enz: om Calderon en Dante in “’CN ’t oorspronkelijke te kunnen lezen. 0>’e Maar nu te Bóme weer' twee’ nieuwe T*11 tijdsciiriften verschijnem Pén waarin al de hoofdtalen toegang hebben, en ’n ander nen dat zich beperkt tot Latijn en Italiaansch, ver gaat ’t van nog meer belang worden en vee voor filosofen en theologen in wijderen zin kun ’n soort noodzakelijkheid met al die talen vertrouwd te zijn. Zouden ook zulke tijd- w schriften naast ’t Lattin niet .beter alleen iri dd: toekomstige internationale taal kunnen toelaton. Er- wordt eiken dag meer gevor- lk i derd, em-er komt langzamerhand zooveel ruS .rompslomp" op ’t stndieprogram staan, zag dat ’t onniogelijlt te verwerken is. en bo- ove: vendien zoo levens en zielloos wordt, dat 't zeei begint te lijken op ’n godgeklaagd kostba- nu rer'tijdverknoeierij, ’t non muite sed mul- zag; tum -wordt weTkelük ’n bespotting. Vreem- Pro< da talen leeren heeft ook z’n goede zijde, gen maar weegt ’t voordeel van de pokyglnite- brui rij wel op -tegen de nadeelen, die ze meer bete noodzakelijke vakken toebrengt? Ook deze gen, mii is waard overwogen te zon< vraag, dunkt mu, is waard overwogen ie worden. Do hemel moge ons verlichting geren op taalgebied! ’n Volgenden keer meer over de internationale taal zelf. Uden. M. SMITS, Kruisheer. Geen Stokpaardjes! „Niet: dit moet oi dit moet niet, maar wat is practisch het beet ” Aldus “H e t Hsg. van 13 April, tn een verkapte uitnoodiging die toch wel door iemand zal worden begrepen en aangenomen! lammer, dat H. Hsg. zó nuchter is. ■En’ nogwel die nuchterheid ten voorwaarde stelt. Ah, als et gezond verstand heerste over de wil, over de strevingen van de mensen! Maar in onze wereld brengt-men et veel verder met stokpaardjes en met redeloos fanatisme. Mundus vult decipi: de mens wil,'wil absoluut bedrogen worden, ’t Is et enige wat de moderne mens nog met bewonderenswaardige sterkte vermag te willen. En als ’n ander zich niet de moeite wou geven hem te misleiden, dan zou hij et zichzelf wel doen. ’t Is* een onontkoombare behoefte van zijn hart. Maar H. Hsg. wil dan nog anders. Wil dan nog redelik zijn en ernstig. Nu, dat moet et dan zelf maar weten. Als ’n ander maar niet de gevolgen hoeft te dragen!. ... Een ernstig woord dus van et gezond A ar* verstand. Over de taal der katolieke Internationale. > bin- Welke katolike Internationale? Die er s ach- al van 1910 af is, — of die nog komen van moét? 1 Over de taal der eerste bestaat geen ] me- kwestie meer. Die heeft als énige ver- , tige keerstaal et Esperanto. Daar heeft men ssie toe besloten zonder er ook maar één ieke woord over vuil te maken. Daar heeft ( laat men stilzwijgend toe besloten. Zoals een ; ties Nederlandse vereniging er stilzwijgend J ten toe besluit, dat haar vergaderingen, kor- i izen respondensies, verenigingsorgaan in et .. Nederlands zullen zijn. Eenvoudig. — a Omdat die katolieke Internationale werd 1 j opgericht door katolieken die allemaal Es- : 18 . peranto machtig waren. v ’osl' Dat gebeurde te Parijs, einde Maart r ‘me 1910, tijdens een vierdaags kongres in de v grote gehoorzaal van de katolieke univerken siteit Als voorzitter werd toen gekozen de \ beminnelijke priester Austin Richardson. I ,r0 Na diens dood in 1913 is hem opgevolgd ieer de Ierse pastoor Patrick Parker. I een Ik erken, dat die katolieke Internatte- ( c'e nale nog niet groot en machtig is. Maar a ’t is meer dan een embrio. ’t Is een begin d l'er' en een deugdelik begin: iba- want die katolieke Internationale heeft, de behalve dat eerste, Parijzer, kongres, nog aar drie, bijna vier andere kongressen georgaeu niseerd: S een Ten jare 1911 in Den Haag, ten jare ehe 1912 in Boedapest, ten jare 1913 in Rome, -eet ten jare 1914, bijna, in Lourdes, — doch ^ toen heeft God et belet door den oorlog te z ken laten losbarsten, die de mensen zich ver- r me- oorzaakt hadden door hun zonden. 1; en Wat er op die kongressen verhandeld p is, kan ieder in de verslagen lezen „ nei als hij Esperanto lezen kan! Ik vertel et d ann dus niet. Alleen wil ik wel zeggen dat daar n rift niet over Esperanto werd gepraat. Daar h ar_ werden enkel algemene kerkelike belangen n ,an besproken. Onderwerpen van louter reli- d gieuse of ook van politiek-religieuse, sosi- H ver aal-religieuse, wetenschappelijk-religeuse (ie aard. En, dat spreekt vanzelf, ook eigen f, k organisatie-aanielegenheden. ’( . organisatie-aangelegenheden. h 18 Maar daar werd niet over ’t Espe- k to. Ik moet dit nadrukkelik herhalen. & ’t Is\en deugdelik begin: f ! Want, al heeft de aksie tijdens de we- if reldoorlog stil moet liggen, zoals de aksie V van, zegmaar Alle internationalen — de d hierarchiese, Kerkorganisatie alleen uitge- v sloten — heeft moeten stilliggen; de dood- v slaap ingedommeld is ze niet. Er is weer a ;n een druk verkeer aan et opleven onder de do- leden — en ze zullen wel weer, al is et h ilir nog maar heel bescheiden, een kongresje d ■oit beleggen in Aug. a.s. te s-Gravenhage, sa- V menvallend met et algemene Esperantopropaganda-kongres. Bescheiden zal et wel moeten zijn: de hoge Nederlandse valuta maakt et den verarmde buitenlanders ondoenlik nu naar hier te komen. ’t Is een deugdelik begin: Want die katolieke Internationale beschikte ook over een eigen orgaan, een maandblad: „Espero Katolika.” De uitgave is moeten gestaakt worden gedurende den oorlog. Maar triomfantelik is et herrezen en de eerste nummers ervan liggen weer voor me! Nu wordt et uitgegeven te Weer.en: Joh. Schröder, Kaiserstr. 10 Wien VII. De redaksionele leiding berust bij een Beïediktijn en een Pater Provinsiaal der Piaristen. ’t Is in z’n twaalfde jaargang, t Bestond al vóór de organisatie waarvan :t orgaan werd. Nu kan men zeker, nhast deze, nog een mdere katolieke Internationale oprichten. En naar wat ik gezegd heb in et begin /mi dit opstel, vréés ik daar zelfs voor. Dan heeft men nog géén begin. Dan staat men nog voor alle moeiiikhelen. Ook die van de taal. Dan zal men :elfs nog moeten disputeren over de taal! En terwijl men disputeert, vergaat de weeld! Mee-disputeren zal ik niet. Ik wilde dleen maar mijn plicht volbrengen, een iefdeplicht, door-te zeggen wat ik te zeg;en had en waarmee ik anderen mischien fan dienst kon zijn. Die anderen mogen ui zelf zien, of ze er al dan niet gebruik ran willen maken. Ik mag daar geen belang bij menen te lebben. Omdat God daar geen belang bij leeft God heeft in et gehéél geen katolieke nternationale nodig, om gelukkig, om jod te zijn! Maar voor der mensen waarichtig geluk zou ze kunnen dienen. Voor Ier mensen geluk in God. Wat ook alléén het doel ervan mag zijn! Gemonde. WOUTER LUTKIE, priester. Salarisvoorstellen van den Onderwijsraad. Onderwijzers met een onbevangen oorieel, die eerlijk hun meeting uitspreken, uilen gulweg bekennen, dat de Onderwijsaad hun is meegevallen, ’t Is waar de saariscijfers door hem genoemd, zijn niet irecies die , door hen gewenscht, maar aderen deze toch op verrassende, verblijende wijze en ’t is mijn bescheiden meeing dan ook, dat wanneer de onderwijzers un salariswenschen geheel bevredigd ïochten krijgen, dit voor een niet gering eel aafl de voorstellen van den Ondernjsraad zal te danken zijn. Toch zij mij een enkel woordje van criek vergund, ’t Betreft de belooning voor hoofdschap. De Onderwijsraad wil ’t oofdschap aan scholen met 1, 2 of 3 leerrechten een belooning van f 420, dat aan cholen met 4, 5 of 6 leerkrachten een van 630 en dat aan scholen met 7 en meer ïerkrachten een van f 840 toegekend zien. Ge worden hierbij gedupeerd? De hoofen van kleinere scholen. Die krijgen thans oor hun hoofdschap f 600. Bij overigens erbetering van beteekenis hier dus een chteruitgang van belang. Nog jets! De Onderwijsraad wil het oofd van een tweemansschool f 210 miner geven dan dat aan een school met ier leerkrachten b.v. En toch, de eerste ■ M.rv het moeilijker en zwaarder dan de Z Teede Deze heeft in den regel maar een n leerjaar voor zijn rekening, gene thans L reeds drie, krijgt er bij invoering van t y, zevende leerjaar vier. Vraag het den hoof- k den aan tweemansscholen eens af, of zij £ 7onder eenige salarisverhooging een over- X1 nlaatsing weiischen naar de viermans- z school. Zonder bedenken antwoorden zi) g u volmondig bevestigend. Billijker ware de v Onderwijsraad tegenover de hoofden van t kleinere scholen gebleven, als hij had voor- ; -esteld voor ’t hoofdschap aan scholen ^ van één tot en met vijf leerkrachten 20% c van de maximum-jaarwedde van een vol- £ ledig bevoegd onderwijzer, voor dat aan £ pxootere scholen f 50 per leerkracht boven de vijf meer dan die 20%. ’t Rationeele ( van dit voorstel komt naarvoren, als men j bedenkt: Een schoolhoofd zal na invoe- ( ring van het zevende leerjaar nemen voor ] zijn rekening: aan de ééumansschool 7 leerjaren, aan de tweemansschool 4, aan de driemansschool 3, aan de viermans- ^ school 2, aan de vijfmansschool 1 leerjaar, aan de grootere scholen ook één. Nadere toelichting is voor den „urteilsfahigen” lezer overbodig. Wanneer een regeling wordt getroffen, als hiervoren aangegeven, zou tevens de billijkheid tegenover de kleinere gemeenten meer worden betracht. Op de kleine plaatsen toch zullen vooral de kleinere scholen voorkomen. En wanneer er nu een ongemotiveerd verschil in salarissen wordt geschapen, zullen mutaties in ’t hoofdencorps menigvuldiger voorkomen, met het resultaat, dat in den regel de kleinste scholen niet de beste hoofden krijgen of behouden En wie zal beweren en bewijzen dat de kleinere scholen met leerkrachten van minder gehalte het kunnen doen beter dan de grootere? --- INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. -o Neem geen proeven, j- Met ëen nierkwaal moogt gij niets wagen, n Als gij zenuwachtig, prikkelbaar, bleek, n loom en bloedarm rijt — gij onderhevig n rijt aan duizeligheid en hartkloppingen ,e "Ü van uw slaap beroofd woi-dt door urine:e stoornissen, zenuwpijnen en rugpijn, neem n dan geen proeven. Er bestaat maar al te e zeer reden om verstandig on onmiddellijk >* to handelen, n Bovenstaande reeks verschijnselen toont nieraandoening aan, die als zij verkeerd 4 behandeld wordt of verergert door ver'* vvaarloozing of verke'erde gewoonten, met* t tertijd tot niergruis. blaasontsteking, rheu- niatiek, ischias, niersteen, nior-waterzucht ■ en urinezuurvergiftiging leidt. 1 Laat dezo ernstige verschijnselen niet da 8 bovenhand krijgen — wijdt spoedig aandacht aan de nieren. Laat overwerking, 1 te Iaat naar bed gaan, een verkeerd dieet 1 of onuoodige prikkels na — en neem in1 tegendeel een eenvoudige, goed verzorgde ■ leefwijze aan. Dit zal de in bet lichaam gevormde vergiften verminderen, die de 3 teere nierfilters overspannen hebben. Neem om de verzwakte nieren te her3 stellen een speciaal niergeneesmiddel. 1 Foster’s Rugpijn Nieren Pillen zijn als 3 zoodanig erkend. Zij genezen niet alles, - maar worden aanbevolen als succesvol geneesmiddel voor nier- en blaaskwalen. 1 Foster’s Pillen zijn uitsluitend voor dit soort ziekten — zij werken niet op do 1 maag, lever of ingewanden, Het gedeponeerde handelsmerk — de man met zijn handen in de lendenen — komt voor op elke echte doos. Foster’s Rugpijn Nieren Pillen zijn te ’s-IIertogenboscli verkrijgbaar bij Gebr. Verhees, Orthenstraat 28 en Vuchterstraat 77 4 ƒ 1,75 per doos of ƒ 10 per zes doozen. --- Geen zorgen meer. - — *„ „„ y.ieivo is, uu, aan bloedarmoede of verval lijdt, maakt u daarover dan niet meer ongerust, laat hem de Pink Pillen nemen en ailes zal goed gaan. Mejuff. Kuchler, geb. Heijmeriks, wonende te Utrecht, Lange Roozendaal 82, verkeerde in een gezondheidstoestand dia veel te wensehen overliet. Sedert zij een kuur met de Pink Pillen heeft gedaan, is zij opnieuw heel gezond. „Ik verklaar bij deze, schrijft zij, dat ik in de laatste tijden veel geleden heb, lk was -verzwakt en at bijna niet meer daar ik nooit eetlust had. Ik Ead pijnen in den rug, was aan benauwdheid onderhevig on zag er slecht uit. Familieleden van mij, die Over de behandeling met de Pink Pillen zeer tevreden waren geweest en die mij nu in zoo’n slechten gezondheidstoestand zagen, raadden mij ten sterkste aan een proef ermee te nemen. Ik heb die proef genomen; lk ben de Pink Pillen gaan gebruiken, en onmiddellijk heb ik mij veel beter gevoeld. Die verbetering is snel toegenomen en tegenwoordig fien ik zeer gezond". Zoodra een zieke onder behandeling van de Pink Pillen is gesteld, gevoelt hij dat er iets goeds in hem gebeurt. Hij gevoelt zich als ’t ware herleven, een frissche kleur bedekt zijne wangen en hij ondervindt de gewaarwording van welzijn. Dit komt eenvoudig daaruit voort dat de Pink Pillen bloed met iedere pil geven. Door het bloed te herstellen en het zenuwstelsel te versterken, zijn zij onovertroffen tegen bloedarmoede, bleekzucht bU jonge meisjes, algemeene zvyakte, maagpijnen, schele hoofdpijnen, zenuwpijnen, verschietende pijnen, zenuwuitputting. De Pink Pillen worden verkocht 4 f 1.75 de doos en f 9 de zes doozen, franco in het Hoofdepot: Nassaukade 814, te Amsterdam en verder bji alle goede apothekers en drogisten. ---