Van week tot week. TWEEDE BLAD. ï Vreugde en droefheid. — Na het la gcmden feest de vreugde des hemels. d< , — Waardeering voor het predikanls. lb werk. — Hoogere heerlijkheid dan y,. Staalsmanseere. — In twee steden. T — Van duurzamere waarde. h'i ee i ke Vreugde en droefheid, feestgedruisch en vt rouwbeklag — ze liggen in het leven zoo ]r vlak naast elkaar. cr Niet altijd zijn we ons daarvan even sterk j{ bewust. Anders zouden we onze vreugde m meer temperen en bij onze droefheid Gods te weldaden niet vergeten. er Vreugde en droefhete — ze volgen elkaar de in dit leven op als dag en nacht. Op een g] bruiloft volgt een begrafenis en op een re- st c«.ptie een gang naaf het sterfhuis. ke Zelden is dit te Amsterdam zoo treffend w aanschouwd als deze week bij het plotseling as overlijden van Ds. W. F. Hekker. Slechts w< twee (Jagen na zijn 50-jarig- jubileum als ze predikant, was voor hem op aarde het laat- w; ste uur geslagen. al De 74-jarige emeritus-pred ikant had m drukke dagen achter den rug. Vrijdag zijn or gouden ambtsfeest. Zaterdag een verjaardag ïï in den engeren familiekring. Toen brak de Zondag, de rustdag aan, die m hem van den aardschen sabbat voerde in den eeuwigen sabbat, om de volle rust te genieten, die er overblijft voor het volk van God. Bij dat volk wist de ontslapene zich ingelijfd. De engel des doods was voor hem geen koning der verschrikking. Integendeel! Bij de feesten van de vorige week sprak hij liet uit, dat het toch beter is ontbonden en nj met Christus te zijn dan al deze jubilea. m Hoe spoedig is het verlangen naar den m hemel, dat uit deze woorden sprak, vervuld m geworden. De smarten van het krankbed heeft God dezen trouwen dienaar bespaard. Al ^ heeft hij in zijn leven den kelk des lijdens nt meermalen aan de lippen gehad, het einde w was zacht én kalm. Toen hij zich Zondag- ze morgen opmaakte, om tegenwoordig te zijn aj bij de ingebruikneming van het nieuwe orgel in de Luthersche Diaconesseninrichting, van al welke inrichting hij tweede voorzitter was, V£ werd hij niet goed en overleed kort daarop. V£ De vreugde-klanken van het nieuwe orgel " moest hij dervej. Maar v/at nood! Er was ee voor hem een hemelseh concert te beluisteren. or Dt harpmuziek der engelen en liet lied des ^ Lams, gezongen door de triumfeerende Kerk, ( drongen tot zijn zielsoor door ”t Vreugde en droefheid — ze volgen elkaar op. Och neen, voor den ontslapene was het ^ anders; Hij ging van het eene festijn naar £je het andere festijn. Zijn gouden ambtsfeest £ werd omgezet in de eeuwige genieting van oc de vreugde des Heeren. m Ambtsfeesten en jubilea we hebben er sc nog twee te memoreeren. Het zilveren feest jr van Dr. Oorthuys en den zeventigsten ver- ^ jaardag van Dr. de Visser. Een Amster. w damsch predikant en een oud-Amsterdamsch m predikant, die op denzelfden dag de vreugde r‘ van het gedenken smaken. Uiteraard is aan het feest van den oud- sc minister meer aandacht geschonken dan aan liet jubileum van den predikant, al hebben de 0‘ vrienden van den laatste en de mannen en £c vrouwen uit zijn wijk het op een ondubbel- a, zinnige wijze getoond hoe zij den persoon en j.J het werk van hun leeraar grootelijks waar- j6 deerden. uj Het is goed, dat bij zulke gelegenheden eens a. uitkomt wat er in de gemeente leeft aan ^ liefde en erkentelijkheid voor haar leeraren, jj, Er is in Gereformeerde kringen een bewe. ging gaande om bij de begrafenis van de er predikanten wat minder den lof des menschen c[( te bezingen. Uitnemend! Maar laten we dan onze predikanten tijdens hun leven wat meer rc in waarde houden. Het is moeilijker en het js kest ook wel eens meer geld dan bij de be- v. grafenis, maar het zal den Heore welgevalliger zijn. En daarom .was het zoo goed van v’ de broeders en de zusters uit de wijk van Dr. Oorthuys, dat zij ëens lieten merken hoe lief ‘ zij hun dominé hebben. Hun dominé, voor w wien in dit leven grooter geestelijke vreugde j1( is weggelegd dan voor den oud-minister, ook j.)( al siert hém thans het commandeurskruis. Weet ge wat Dr. Oorthuys op Dr de Vis- p ser voor heeft? Dr. Oorthuys zal wel zijn tr leven lang predikant kunnen blijven. Hij be. y hoeft den herdersstaf niet neer te leggen. ,,( Maar Dr. de Visser moest, door de omstandigheden gedrongen, het heerlijk ambt van u Bedienaar des Woord? opgeven, om tot een anderen staat des levens over te gaan. En dat heeft Dr. de Visser gesmart, gelijk 2, het minister Talma pijn gedaan heeft, gelijk , het voor eiken rechtgeaarden Evangeliedie- c|, naar een beproeving is, den kansel vaarwel iie te moeten zeggen. Het * Maar evenals Talma zocht ook Dr de Vis- niet ■ ser telkens den preekstoel weer op. En steeds te 1 " als we daarvan hoorden, deed het ons wel- me: dadig aan. Dat onze predikanten, als zij in vuil den politieken strijd geworpen worden en op ste dat terrein zich met eere en roem zien over- lijk laden, toch altijd weer heimwee hebben.naar Gee s. de hoogere heerlijkheid van het leeraarsambt, zier , is iets waar we God voor danken. * 1 De grodtsche huldiging van Dr. de Visser en n had plaats te ’s.Gravenhage ip het hotel „De kon n. Twee Steden”. In dien naïim schuilt symbo- jon, liek. Het leven van Dr. de Visser was als pla een leven in twee steden; een leven iri het wil, kerkelijk Jeruzalem en een leven te midden er sn van de heeren van Den Haag. Kerk en Staat, h ,0 hij heeft ze 'beide -met groote trouw gediend mel cn in zijn jongste standaardwerk vat hij C 'k Kerk en Staat nog eens tezamen als de groote me( le njachten in de geschiedenis der volkeren. En den Is toch — juist het leven van Dr. de Visser is Kor er ons ook een bewijs van, dat de heerlijkheid geg ir ■ dus tegenover elkaar: Socialisme en Evanger m iu\ mi ■iiiiimn -ü. * lie zooals de Heilige Schrift het ons teekent. Het Evangelie, dax n.et is naar den mensch, niet overeenkomt met sur.aak, neiging, begeerte van den mensch, doch dat wel is .voor den mensch,““wijl het zijn diepste behoeften vervult. Echter moet eerst de mensch deze diepste behoeften leeren kennen, want de natuurlijke mensch 'begrijpt niet de dingen, die des Geestes Gods zijn. Wijzen en verstandigen zien ze niet ; den kinderen is het geopenbaard. Toch schijnt er onder leidende geesten hier en daar eenige zeer zwakke kentering te komen. Mèn hoort spreken over een nieuw of jong Socialisme, in welks theorieën meer plaats wordt ingeruimd aan den zedelijken wil. Ook het bovengenoemde geschrift geeft er blijk van. Men verblijde zich, maar men verblijde zich met voorzichtigheid, dus met mate. Ook wij sneven naar een iengieuse gemeenschap. Ze is er reeds in de gemeente van den levenden Christus. Ze is er reeds in het Koninkrijk van Hem, die gezegd heeft: Mij is gegeven alle macht in Hemel en op aarde. Voor die macht buigen wij ons. In Hem is het klassebewustzijn verwijd tot mehschheidsen kosmisch bewustzijn. Hij zal in het groot heelal de macht der duisternis verdrijven. Hem zal eenmaal alles onderworpen zijn. n ij is de WijnstoiK en m Hein zijn aue ran„eu één. ’t Is waar, het is onze schuld voor God, dat wij eerbiedigen, in wien deze zich ook vertoone ' en te trachten mede te werken, voor zoover ; wij zulks kunnen, met hen, die wij geestelijk • als onze meerderen erkennen. 3 t 1 j De hel afgecchaftl ; Op het Engelsche wereldcongres heeft- de J bisschop van Liverpool gezegd, dat de vrees • voor de hel niet in harmonie is te brengen ' met het licht, dat in onze dagen is opgegaan. 3 Die oude symbolen waren misschien goed in 1 hun tijd, maar de tegenwoord.ge menschheid moet zulke neerdrukkende tradities niet * 3 handhaven. Zijns inziens moest de hel, het eeuwig oordeel, uit de Evangelische Geloofsbelijdenis worden verwijderd. — De aartsbisschop van York merkte daarna op, dat mannen van wetenschap, verlichting en staatkunde, zich dikwijls van het geloot' aan een hel hadden bediend, om de menschen > hang te maken en te overheerschen. Maar ' hij vond, dat de geest van onzen tijd al die helvrees als een verouderde opvoedingsmethode overboord moest werpen. De woorden van deze hooge geestelijken j maakten zulk een indruk op de eerwaarde j vergadering, dat algemeen een resolutie werd r aangenomen, waarbij de hel als afgeschaft werd beschouwd! Het is wel een treurig teeken van terug1 gang van het Christendom, merkt „Timot theus” hierbij op, dat openlijk de eerste beginselen der leer van Christus (Hebr. 6:1 1 en 2) worden verloochend. Overal verlaten ongeloovige leeraars en professoren het oude geloof voor het moderne rationalisme, ’t Is 1 wel een droef kenmerk van het groote ver1 val der Christenheid onzer dagen, die zich al meer afwendt van God en Zijn Woord, t En helaas wordt de eeuwige verdoemenis, die met zooveel ernst in de gansche Schrift, ook door den Heere Jezus Zelf, wordt geleerd, mede door geloovigcn geloochend. - Sommigen prediken de vernietiging der gode deloozen, anderen de algemeene verzoening. Nog anderen, die zoo ver niet willen gaan, laten toch door hun gevoel zulke redeneerinn gen in hun hart postvatten, en het kan niet n anders, of dit zuurdeeg doet,zijn booze wern king. n ■■ 11 ■ 1 . . . ■ ■ " ■ De rechte tijdaanwending. [ 5 Breng- uwen lof des morgens Gode, / Werk overdag trouw voor den broode, r i Bereid des avonds u ten dood, v Verslaap des nachts al uwe nooden. g :2 c 3 Tijdverkwisting. Wat al tijd wordt verkwist 3 Aan armzalig getwist! s Als die tijd werd besteed 1 Aan verzachting van leed, Aan verlichting van geest 1 En aan heiliging ’t meest,, i Ik hou vol, — wat dunkt u? — i t1 Dan was ’t beter dan nu. : - ' LAURILLARD. ] 1 t ■ — 1 . 1 Ora et Labora. , 1 1 r Raat ons bidden, of wij niets vermochten, e Werken, alsof alles kan volbracht; Macht’loos, waar we ’t in ons zelven zochten, , Is ons niets onmooglijk in Gods kracht. e 1 4 Woorden ter overdenking, Een Christen is een man," die wachten - kan. Maar ook dit wachten is geen trage rust, neen een stille ontvankelijkheid voor 1 God, opdat Hij door ons werke. Het is een n van oogenblik tot oogen:': lik ontvangen van e het hemelseh manna, dat t«t het leven voor s Go-d en tot het doen van Zijn geboden in staat stelt. . • h GUNNING. Een huisvader heeft drieërlei roeping die van een profeet, om te leeren; die van éen r~ priester, om voor en met zijn gezin te bid1- den; en die van een koning, om te i-egeeren. I- De laatste wordt niet zoo verwaarloosd, ja '■ daarop is men in den regel zeer jaloersch, l> maar de beide eerste worden helaas, maar al te dikwijls vergeten. I KUYPER. Oe afsand tusschen de aarde en da zon. De afstand van de aarde tot de zon is nagenoeg 150 mill. K.M. Misschien kan ter verduidelijking dienen, dat een sneltrein c ie 90 K.M. per uur doet, altijd voortijlend bijna 2 eeuwen zou behoeven om dien afstand te doorloopen. Een refburkaartje zou minstens 380 jaar geldig moeten zijn. ,,Kadet Maximiliaan”. Na den dood van keizerin Charlotte van Mexico komen lang vergeten anecdoten en verhaaltjes weer boven. Een van die histories heeft betrekking op aartshertog Maximiliaan, den echtgenoot van de ongelukkige keizerin en dateert uit de jeugdjaren van den vorst. De jonge aartshertog had door weten te zetten, dat hij kadet mocht worden bij de in die dagen nog weinig beteekenis hebbende Oostenrijksche marine. Hij kwam aan boord van de „Scbwarzënberg”, waarop kapitein Hadik von Futak gezagvoerder was. De oude zeerob was allesbehalve gesticht over dé nieuwe aanwinst en scheen niet in het minst geïmponeerd door het feit, dat kadet Maximiliaan van vorstelijken bloede was. De „Schwarzenberg” liet op een van haar reizen voor Napels het anker vallen. De jpnge aartshertog was verrukt over de schoonheid van de natuur en besloot zoo spoedig mogeïijk voet aan wal te zetten. Het trof slecht, dat kadet Maxim.liaan juist dien dag van vier tot zes op wac.it moest staan... Het jongmensch wist echter een uitweg. Als hij zich in zijn gala-tenue, dat hij aan het hof droeg', stak en dé Stephans-or,de om’ hing, zou niemand hem kunnen verbieden het schip te verlaten! Zoo gedacht, zoo gedaan. Maximiliaan verkleedde. zich, kwam aan dek, salueerde voor den commandant en zei: „Ik heb de eer u mee te deelen, dat aartshertog Maximiliaan aan land gaat!” „Zoo!” bromde de commandant. En plotseling voegde hij eraan toe: „Ik kan natuurlijk niemand opdragen om Uwe Keizerlijke Hoogheid te begeleiden, en zal dus zelf meegaan...... Sloep klaar!” De aartshertog had zoo’n antwoord allerminst verwacht. Maar er was niets aan te doen...... , —— . g—g ’ 1. Toen de sloep aan de kade lag, zei kapitein Von Futak: „Uwe Keizerlijke Hoogheid weet zekeT L' wel, dat ons eerste bezoek ai tijd den Oos; tenrjjkschen gezant geldt. Daarna kunne* 1 wij dan den anderen gezantschappen onz# 3 opwachting maken!” 3 De stralende middag in Napels werd mot louter vervelende officieele bezoeken doorgebracht. Vóór de duisternis inviel, waren hjj g* zijn kwelgeest weer aan boord terug. Naif welijks had Maximiliaan zijn hof-tenue wee* voor zijn kadetten-uniform verwisseld, o£ een scheepsjongen klopte aan. n „Wat is er?” n „U moet onmiddellijk bij den commandant 1- komen.” „Dat kan niet! Ik heb hem vijf mlnute» e geleden nog gesproken.” ; n „U moet on middellijk komen”, hield d« jongen aan. e Verwonderd kwam Maximiliaan aan dek.' n Kapitein Von Futak wachtte hem temid» e den van alle officieren, d „Kadet Maximiliaan!”, begon hij mek n stentorstem. Ik meen, dat ik u vanmiddag e aan land heb gezien! U hadt toch dienst?® é Ja, ik had dienst. Van vier tot zes.—” it „U hebt uw dienst dus moedwillig ven* i- zuimd! Dertig dagen geen walverlof! Acht dagen kamerarrest! Vier uur uitkjjk in den. .r mast! i 'e „Alles klaar? Anker lichten!” [e 10 (.Handelsblad.”) ■ st ' ! n ;■ Levenswijsheid. n Zedepreeken werken op de menschen als i- steenen op de huid van een olifant. Zjj kwetn sen hem niet, maar zij vervelen hem. in VAN KOETSVELD. Ie f Sluitsteentle. tr- Eer brengt een arme vader ce - Met vreugd zes kind’ren groot, e- Dan dat zes rijke kind’ren Hem koest’ren in den nood. rte BEETS, — ---