Waar woont het geluk? Dit nummer bestaat uit twee bladen EERSTE BLAD. Een belangrijke vraag, waarover de menschheid nu reeds zoolang gepeinsd, gedroomd, geredeneerd heeft zonder het, antwoord te vinden! Hoe zal de mensch het geluk vinden, wanneer hij niet eens goed weet wat het is. Bijna nergens bestaat zooveel verwarring en oppervlakkigheid als op dit punt, in deze zaak. Wanneer ge den volksmond (die dikwijls gelijk heeft) raadpleegt, ontstaat al dadelijk eene moeilijkheid, omdat in de volkstaal het woord geluk veelal gebezigd wordt voor hetgeen niet op zichzelf geluk is, maar onder bepaalde 'omstandigheden somtijds geluk veroorzaken kan. Er trekt iemand uit de loterij een hoog lot. Terstond zegt men: Die man heeft geluk! Of iemand trouwt een mooie vrouw met veel geld. Hij heeft geluk! Een koopman vindt een reusachtig afzeP gebied, zijne zaken breiden zich zienderoogen uit. Die man heeft geluk! Ja, als dat waar was, -zou het probleem snel en gemakkelijk opgelost zijn. Wij behoefden dan slechts te kiiken naar de .iuoiu.i_.ii öiKjwiip tu jvjjivcii iiaai ut; bloeiende zaken, *de machtige kapitalen, ie prachtige huizen, om te weten waar het geluk woont. Maar zoo simpel is de kwestie niet. Het geluk is een fijn, hoogedel en zeldzaam ding, dat geen stoffelijk maar geestelijk karakter draagt. Het is een schoone gesteldheid, oen stralende stemming van het gemoedsleven. Het mag niet vereenzelvigd worden en nog minder verward met een stapeltje bankpapier öf hetgeen wen er Voor koopen kan. Het is ook iets anders dan het „pleizier”, dat' de mensch heeft, wanneer hij de weeldedingen geniet. Geluk zit niet in de dingen en staat ook niet altijd in verband met de dingen. De mensch kan veel moois bezitten, aites vat zijne begeerten vervult, zijne hartstochten bevredigt, en tóch ongelukkig zijn. De Amerikaansche milliardair Carnegie moet eens verklaard hebben, dat hij in zijn gdieele leven nooit een uur van zuiver, ongestoord geluk gekend heeft. Daarentegen zijn' er menschen geweest, die voor het oog ajles misten wat het hart icgccii, en louii imug en waaracnug gelukkig waren. De profeet Habakuk zong het schoonste gelukslied ten tijde toen er bij hem geen rund in den stal en geen vrucht aan den ' vijgeboom was. * * * Wat is dan.het geluk? Het is datgene, waardoor de mensch waarlijk mensch wordt, waardoor hij zijn eigenlijke en hoogste bestemming bereikt. ■ Nu, dit weten wij, de mensch stamt niet uit de natuur. Hij is Gods geslacht. Hij is oorspronkelijk gemaakt naar Gods beeld en dus Gods kind. No^it en nergens vindt de mensch het geluk, tenzij hij weer wordt wat hij was. Het eenige. de Eenige, die zijn hart vervullen kan met zaligheid is de Volzaligc Zelf. En hoe geschiedt dit. wonder? Hoe vindt de zondige mensch vrede met den Heilige? Wie verlost hem van de schuld, die zijn geweten ontrust? Wie geneest hem van de doodelijke kwalen. die zijne ziel en zijn lichaam benauwen? Daar is slechts één Naam onder den hemel gegeven tot zaligheid, dat is tot waaracblig geluk, — de Naam Jezus! In onze Statenvertaling wordt do Naam „Verlosser” zeer schoon weergegeven door „Zaligmaker” (Luk. 2:11). Daar schuilt hei geheim. Geluk is er alleen door Jezus, en in Jezus. Het is niet genoeg iets te ontvangen van Jezus, b.v. de Waarheid of de gezondheid of eenig kerkelijk goed. TV _ : • ■I .1 _ 1 . _ 111 uo jverK is miacici en miaaeiaros om ons in contacl te brengen met Jezus. Wie Jezus niet heeft, wie niet een waar discipel van den Meester, een schaap van den goeden Herder is, kent het geluk niet, ook al is hij uitwendig rechtzinnig en godsdienstig. Ziethier de reden, waarom er nog zoovele Christenen zijn zonder geluk. Het zijn Christenen zonder Christus! Laat ons dus gaan tot Jezus opdat Hij ons zaügmake. Op de vraag: Waar woont liet geluk? — luidt het eenig juiste antwoord: Bij Jezus! Laat ons dus onze zaligheid nergens anders zoeken dan bij Hem! En laat ons ook den plicht verstaan om in Hem gelukkig te zijn. De Schrift zegt: „Verblijdt u te allen tijde; wederom zeg ik: Verblijdt u!” --- De Wonderdokter. Buitenland. e Het conflict tusschen den Oostenrijks eken wonderdokter Zeileis en den Berlijnschen hoogleeraar Lazarus. Te Berlijn heeft deze week voor den civi°len rechter een merkwaardige zaak gediend in verband met den Oostenrijkschen won- , derdokter Zeileis. Het merkwaardige bestond ook daarin, dat de wonderdokter in dit proces niet de aangeklaagde was, maar de aanklager. , De wonderdokter Zeileis had namelijk een aanklacht incediend tegen den Berlijnschen Hoogleeraar Lazarus, die de practijken. van Zeileig in een ongunstig licht had gesteld. Het is niet '-oor* de eerste nia~t, d°t Ce van dokter Zeileis melding maken. Eenigen tijd geleden hebben we ai een en ander medegedeeld over 's mans levensloop en werkwijze. Hier zij alleen herinnerd, dat Zeileis al verscheidene jaren zijn practijken als wonderdokter uitoefent in het Oostenrijksche dorp Gallsnach, tevoren een dood nlaatsje, thans groe’end en boeiend tengevolge van het steeds drukker wordende vreemdelingenverkeer. Al die , vreemdelingen zijn patiënten, die genezing zoeken bij dokter Zeileis. De wonderdokter van Gallspach is een man zonder wetenschappelijke opleiding, maar met een Europeesche vermaardheid. Hij raakt de natiën+en aan met een „t.noverstaf” en dan stelt hij de diagnose (hij zegt, wat de mensch on schelen). Vervolgens schrijft hij een geneeswijze voor, meestal een behandeling met stralen. Alles gaat mét bekwamen spoed en eiken dag worden honderden patiënten afgewerkt en Zeileis verdient millioenen. Men kan zich voorstellen, dat deze Zeileis voor de mannen der wetenschap een steen des aanstoots is. Zoo kwam destijds de Berlijnsche professor Lazarus, die veel van „stralen” afweet, op de gedachte om een persoonlijk onderzoek in te stellen naar de geneesmethode . van Zeileis. Professor Lazarus ging • naar Gallspach cm te zien en te hooren. Voorts ging hij naar München, waar een filiaal-instituut is gevestigd van den wonderdokter. Hier stelde Professor Lazarus zich zelf onder behandeling, hij beweerde pijn in zijn rug to hebben, maar natuurlijk vertelde hij niet, wie hij was. Te Berlijn teruggekomen, heeft professor Lazarus in den kring van zijn collega’s rapport uitgebracht over zijn bevindingen in Gallspach en jn München; Dat rapport was zeer ongunstig voor dokter. Zeileis. De conclusie van professor Lazarus was, dat Zeileis een verschrikkelijk kwakzalver en bedrieger was en dat de ongelukkige patiënten van het kantje in de sloot geholpen werden. Dat liet dokter Zeileis zich niet zeggen. Hij diende te Berlijn een aanklacht in tegen professor Lazarus wegens beleediging. Vandaar het proces, dat deze week in een rechtszaal te Berlijn werd gevoerd. Dé toeloop van belangstellenden was buitengewoon. Zeileis zelf was niet verschenen, maar werd vertegenwoordigd door drie advokaten. Daarentegen was professor Lazarus persoonlijk aanwezig. Prof. Lazarus vertelde van zijn bezoek aan Gallspach. Hij vond daar in de wachtkamer patiënten, die al stervende waren, maar toch met den tooverstaf werden behandeld om aan deze ongelukkigen nog het laatste geld af te persen. Voorts verhaalde de professor van zijn bezoek aan München, en het onderzoek, waaraan hij zichzelf had onderworpen, waarbij ernstige ziekten werden geconstateerd, ofschoon hij slechts een beetje pijn in den rU® had en overigens volkomen gezond was, Hii had heelcmaal er^n longontsteking en ruggemergziekte, zooals de diagnose luidde. &pr. verhaalde, hoe in enkele seconden een diagnose werd. crpstoM on rlood /-ly. ! - ^ ^ cü uccu ut; manier na, waarop men daarbij met den „tooverstaf ’ te werk ging-, Spr. wond zich bij zijn ^verklaringen steeds meer op» en ten slotte riep hij uit ;;,0n grond van mijn materiaal beschuldig ik Zeileis van het veroorzaken van den dood door schuld van honderden menschen!”, bij welke woorden hij dén „tooverstaf”, dien hij als stuk van overtuigte;, had meegebracht, zoo hard op de tafel sloeg, aat de glasscherven in het rondvlogen. De advocaten van Zeileis stelden daartegenover. dat professor Lazarus te Gallspach niet voldoende in de gelegenheid was geweest om nauwkeurige waarnemingen te doen en dat hij te München met opzet zekere a fien had gesimuleerd (zich had aan,gestela alsof hij daaraan lijdende was) en zoo een onjuiste dia’gnose had uitgelokt. Tot zoover het verhoor. Het was voor de rechtbank te Berlijn een moeihik geval. Tot een uitspraak kwam het nog niet, maar de zaak werd voor onbepaalden tijd uitgesteld. --- Drama in Texas. Een gerechtsgebouw door een woedende menigte aangevallen en in brand gestoken. Uit de Vereenigde Staten wordt een woest drama gemeld, dat gisteren heeft PLiuis gehad in den staat Texas. Gemeld wordt namelijk, dat een menigte van vele honderden opgewonden, menschen een aanval heeft gedaan op het gerechtsgebouw van Grayson County, ten einde" een daar opgesloten neger te lynchen, die beschuldigd werd een blanke vrouw te hebben aangevallen. Nadat vergeefs was getracht het gebouw in de lucht te laten vliegen, Heeft men 50 liter benzine op verschillende plaatsen uitgegoten en daarna het gebouw m brand gestoken. De steeds aangroeiende menigte sneed, toen de brandweer pogingen tot blusschen deed. de slangen door, en het gebouw was spoedig een groote vlammenzee. Na enkele uren was het totaal vermeld. De nsger is omgekomen. --- DE PETROLEUM BRAND BIJ BAYONNE. Drie honderd licht gewonden. Nader wordt uit New-York gemeld, dat de groote petroleumbrand bij Bayonne, welke eerst gebluscht heette, later weer is opgelaaid. Deze geweldige brand in de olietanks bij Bayonne, die men bijna meester was, is opnieuw opgelaaid, toen de voorraad chemische fcluschmiddelen was uitgeput. In het opnieuw brandende gedeelte is een voorraad van ca. 50.000 vaten olie opgeslagen. Er werden dammen van aarde opgevorden om het wegvloeien van brandende olie naar andere tanks te voorkomen. Bij den brand warden ruim drie honderd menschen gewond, waarvan één ernstig. --- Katoenweek. In Engeland is deze week een nationale beweging geweest om de katoen-industrie van Laucashire, welke zulke moeilijke tijden doormaakt, met alle macht te steunen en den binnenlandschen. omzet zoo hoog mogelijk op te voeren. Alle winkels, in het geheele land hebben de goede zaak ferm aangepakt en de schatting is, dat 25000 winkels in het land, en meer dan 100.000 étalage-kasten speciaal werk hebben gemaakt van de uitstalling van katoenen goederen, vooral japonnen, die in de nederiger grondstof de „creaties” van zijde kunnen vervangen. De Koningin heeft het voorbeeld gegeven door katoenen kieeding te bestellen, die zij zal dragen ter gelegenheid van het eerste tuinfeest in de gronden van het paleis te Londen. En eanige vrouwelijke Parlementsleden zijn Maandag het begin van de katoenweek, in katoenen jurken in ’s lands wetgevende vergadering verschenen. Zulke voorbeelden moeten trekken. Er is van nu af in Engeland geen grond meer voo^ misprijzende opmerkingen over „katoentjes”. Ze worden door de dames der hoogste kringen gedragen. Lancashire verwacht dat ook de mannen, althans in den zomer, katoenen pakken zuiien gaan dragen. Maar de geestdrift van de mannelijke bevolking is omgekeerd evenredig aan die, welke de vrouwen hebben getoond. Tot hun verontschuldiging kan worden gezegd dat de Koning in hun, zaak niet het voorbeeld heeft gegeven. Noch hebben hertogen en andere lords tvtnutoe hun sympathie voor Lancashire en zijn werkloozen getuigd door in katoen te verschijnen. Maar wat niet is kan worden. En in elk geval zullen de fabrikanten van Lancashire tevreden zijn over den waarlijk machtigen steun, dien zij voor hun beweging, van v,rouwelijke zijde hebben ontvangen. Indien katoenen dracht' werkelijk in den waren zin algemeen werd, zou de economische beteekenis ver buiten Lancashire voelbaar moeten worden, men denke aan de verlichting van huishoudelijke beurzen tenzy de groote vraag naar het artikel den prijs ervan even boog maakt als dien voor zijde en fluweel! --- Sjolapoer. - Nadere bijzonderheden over het oproer te Sjolapoer. Over het oproer, dat deze week in Britsch In die heeft plaats gehad te Sjolapoer, wordt nog nader het vólgende gemeld: De onlusten te Sjolapoer zijn begonnen met een weigering van twee spinnerijen om aan de hartal, (rouwdag) mee te doen, diij. naar aanleiding van Gandhi’s arrestatie was afgekondigd. Een groote menigte Hindoes, afkomstig uit andere spinnerijen, eisebte bet stopzetten van het werk en toen dit werd geweigerd, gingen de betoogers tot geweld over. waarbij zij dreigden de spinnerijen in brand te steken. Tegenover de politie werd een tartende houding aangenomen. Later kwam een (roep vrijwilligers (aanhangers van Gand’ui) in de stad met het doel om palmboomen om te hakken. Dia palmboomen mochten niet blijven staan, omdat daaruit palmwijn wordt bereid en de strijd van de volgelingen van Gandhi ook gaat tegen alle bedwelmende dranken. Evenwel de magistraat van Sjolapoer wilde het omliakken van de palmboomen niet toestaan. Toen de magistnmt ter plaatse kwam om de boomenkapperij te verhinderen, had zich een opgewonden menigte v\an 30.000 menschen gevormd, die de politie met sleenen wierp, welk spelletje twee uur duurde. De als waanzinnige menigte maakte zich meester van een inlandsch politieman, verbrandde hem levend, en vermoordde twee 'andero agenten op gruwelijke wijze. Er worden nog vijf politieagenten vermist. Men neemt aan, dat ook zij zijn vermoord, zoedal het oproer te Sjolapoer aan acht politie -agenten het leven zou hebben gekost. --- Twee duizend dooden. De aardbeving in Perzië. De door verschillende seimografische instellingen geregistreerde tweede aardbeving in Perzië zou, volgens bij het Amerikaansche Staatsdepartement te Washington ontvangen berichten, 2000 slachtoffers hebben gemaakt. --- Uit Genève. Geen overeenstemming over de voorkoming van oorlog. Men meldt uit Genève, dat de commissie voor arbitrage en veiligheid (voorzitter BenesJ) gisteren haar slotvergadering heeft gehouden. De , commissie is er niet in geslaagd te voldoen aan de opdracht der tiende volkenbondsvergadering om het modelverdrag tot het voorkomen van oorlog om te werken tof een algemeene conventie. Er werd in de commissie geen overeenstemming bereikt. Wat de commissie aanbiedt, zijn thans twee ontwerp-conventies. Men hoopt nu, dat de derde commissie vsn de eerstkomende Volken bondsvergadering een compromis-formule zal. kunnen vinden. --- Rede van Grandi. Een rede van, Grandi over de houding van Italië op de vlooteonfcrentie. Uit Rome wordt gemeld, dat Minister Grandi gisteren een uitvoerige rede- heeft gehouden in de Italiaansche Kamer naar aanleiding van de vlootconferentie. Wij hebben •— aldus Grandi — hét voorbeeld gevolgd van Engeland. Zooals Engeland vóór de conferentie zich trachtte te verstaan met Amerika, zoo heeft Italië vóór de conferentie zich trachten te verstaan met zijn vriend en buurman Frankrijk. Wij waren — aldus Grandi — er diep van overtuigd, dat een voorafgaand ItaliaanschFranSch accoord evenals het Engelsch-Amerikaansche accoord een noodzakelijke voorwaarde was voor het succes der conferentie. Gedreven door den wensch om zoo spoedig rnogelijk tot een dergelijk accoord te komen, bood de fascistische regeering aan om zonder discussie de voorwaarden te aanvaarden door' de Fransche regeering ten aanzien van Italië geformuleerd tijdens de conferentie van Washington van 1922. Zoo heeft de Italiaansche ambassadeur te Parijs in Nov. 1929 aan Briand een document ter hand gesteld, waarin Italië zich bereid verklaarde zelfs lief lopccte „ïi-fer „Ia * 'oiniatuuc .toüKj.0 iic-D lactgftDe uijitr ai» grens voor z(in bewapening te aanvaarden mits die grens door geen enkele continentale Europeesche mogendheid werd ' overschreden. Het door Frankrijk aan te geven cijfer zou de hoogste grens vormen waartoe men wederzijds zou mogen gaan waarbij alle vrijheid zou worden gelaten aan beide landen te bepalen of en wanneer deze grens zou worden bereikt. i Tot _ onze oprechte teleurstelling — aldus Grandi — beeft Frankrijk ons voorstel niet aanvaard. Verder wees Grandi er op, dat Italië uit geografisch, economisch en strategisch oogpunt het meest kwetsbare land is van alle groote zeemogendheden. Italië is geen eiland, maar wat deze kwestie aangaat, zoo goed als een • eiland. Italië heeft vijf buren in de Middellandsche Zee. die ieder in staat zijn onze kusten te bloikeeren zonder één enkel aén de oppervlakte varend schip te gebruiken, zonder troepen to landen of een gevecht te beginnen. Het w-as niet ee,n Italiaan, die dit zeide, maar de leider der Britsche delegatie ter conferentie 'van Washington, wijlen lord Balfour, die deze omschrijving gaf. Het beginsel der pariteit tusschen de continentale Europeesche mogendheden. die aan de conferentie van Washington deelnamen, werd daar ten volle erkend en aanvaard Wij hadden ook te Londen de toepassing van dit beginsel gewenschf, maar Frankrijk heeft die gelijkheid afgewezen. In dit geval — aldus Grandi — is ons standpunt; liever geïsoleerd dan gekleineerd. --- Telegrammen. DE HITTEGOLF TE NEW-YORK VOORBIJ. ^ NEW-YORK, 9 Mei. Aan de ondragelijke hitte, die te New-York wederom sedert eenige dagen heerschte, is eindelijk door het toevloeien van koudere luchtstroomen en door regen, een einde gekomen. De thermometer is gedaald tot 27 graden Celsius. In dc afgeloopen 24 uur worden 6 gevallen van overlijden tengevolge van de hitte gemeld. Men verwacht ook voor heden koeler weer. --- BUITENLAND. Het belangrijkste Nieuws De Volkenbondscommissie van Genève uiteengegaan zonder tot overeenstemming te zijn gekomen inzake het voorkomen van oorlog blz. 1. é Een rede van Grandi in de Italiaansche Kamer over de mislukking der Vlootconferentie bl?, 1. De aanklacht van den Oostenrijkschen wonderdokter Zeileis tegen den Berlijnschen professor Lazarus blz. 1. Aardbeving in Perzië blz, 1. --- NEDERLAND. Dji Za^ndamsche schatgravers weer aan ’t werk (Gemengd Nieuws) blz. 2. Zware pakhuisbrand te Rotterdam (Gemengd Nieuws) blz. 2. De voortgézette behandeling van de nioordzaak-Wijkstra (Rechtszaken) blz. 2. De zesde verantwoording van Jac. van Amstel van de. fcigekomen giften voor het Magdalenahuls te Zetten blz. 5. De „Johan van Oldgnbamevelt” gisteren uitgevaren (Stadsnieuws) blz, 6. --- Advertentie i VOOR MU EN M N JONGEml m (Advertentie). --- POGING TOT AANSLAG OP PRESIDENT VON HINDENBURG? BERLIJN, 9 Mei. De Politiepresident deelt mede: Hedenmorgen even na negen uur is de krankzinnige handelaar Otto Bendfeld uit de Ackerstrasse 8 met een auto gereden naar het paleis van den Rjjkspresident. Hij belde aan en verklaarde den bureaubeambte, dat hij den Rijkspresident wilde spreken. De bureaubeambte verwees hem naar de kanselarij, waarheen gewoonlijk personen, die den President willen spreken, verwezen worden. De man trachtte evenwel met geweld binnen te dringen en sloeg met zijn vuisten naar den bureaubeambte. Er ontstond een wilde vechtpartij, waaraan door te hulp gesnelde beambten der crimineele politie, Schutzpolitie en van de wacht van de Rijksweer een einde werd gemaakt. De man.’ die met de auto werd weggevoerd, verzette zich heftig en sloeg de ruiten van de auto in. Daarna is de man te voet verder weggevoerd. Voortdurend schreeuwde hij: „Help mij, mijnheer de Rijkspresident”, zoodat het publiek op de' straten bleef staan. Volgens verdere mededelingen van het politiepresidiuni betreft het hier een krankzinnige, die thans naar een krankzinnigengesticht is overgebracht. --- DE INQUISITEURS FEUILLETON DOOR — ELIZA F. POLLARD “TTf 4b. • De koningin ontkende steeds, dat deze vervolging plaats had om des geloófs wil; Pioomseben werden in hechtenis genomen om louter staatkundige redenen, en de onderdrukking van den Iloomsch-Katholieken eeredienst was het gevolg van eene verraderlijke handelwijze; want de priesters en een groot deel van den Roomschen adel in Engeland waren oproerlingen tegen de koningin. Elisabeth en hare raadslieden hadden meer dan eens openlijk verklaard, dat de godsdienstige overtuiging van een mensch niet eene reden mocht zijn om hem ter dood te brengen. Maar wanneer ’l nu, Om zichzelf en haar volk te beschermen legen de arglistige plannen harer vijanden, noodig bleek dat een Roomsche ter dood werd gebracht, — dan was ’t eene geheel andere zaak, t was haar recht. Alleen uit zelfverdediging maakte zij gebruik van hare koninklijke macht; zij streed voor haar koninkrijk en haren troon. Door den paus was zij in den .ban gedaan, dus geen Roomsche was haar gehoorzaamheid schuldig; en zij nam weerwraak door eene acte uit te vaardigen; dat „allen, die zichzelf de inacht toekennen om het volk van zijn eed der trouwe te ontslaan, en allen die zulk een opheffen van verplichtingen aanvaarden, schuldig zullen zijn aan hoogverraad.” Alleen priesters nu maakten aanpraak op die macht van absolutie, en t is dan ook een feit, dat geen enkele Roomsche leek ter dood is gebracht tengevolge van deze acte. Deze kleine toelichting doet onze. lezers begrijpen het verschil tusschen de vervolging der Roomschen en die van de Hervormden. Thans terug tot ons verhaal! — In antwoord op Ridolfi’s betoog antwoordde Dr. Joachim Hopper een weinig norsch: „Dus wat wenscht ge van mij? of liever welke opdracht moet ge ten uitvoer brengen? I)e jonge graaf Philips van Buren is op deze Hoogescbool geplaatst, door zijn vader, den edelen Prius Van Oranje. Derhalve kan ik het vertrouwen, dat in mij wordt gesteld, niet beschamen en- hem overleveren aan den koning.” „Zeker niet”, erkende Ridolfi. „maar u kunt mij toestaan vrijuit met hem te spréken en mijne overredingskracht te gebruiken, opdat hij gaarne, uit eigen beweging, de academie verlaat c* zich onder de bescherming stelt des konings.” „’’t Is maar al te waarschijnlijk dat hij ’t doen zal”, zuchtte de doctor; „hij heeft geen studie-hoofd, maar spot met alle leeren. Ik heb mij meer dan eens verplicht gezien hem te berispen wegens zijn gemis aan ijver, en den laatsten keer, toen ’k dit deed. ' erzekerde hij me, dat een prins niet zooveel geleerdheid noodig heeft — goed rijden, het zwaard voeren en zuiver schieten, daar kon hij mee volstaan, en misschien moest hij ook nog een gedicht kunnen maken voor. zijne uitverkorene. Ik deed alsof ik die laatI ste opmerking niet gehoord had, maar zij bewijst me. dat de jongen zijn leef tijd vooruit is. Sinds heb ik van zijne leermeesters gehoord, dat bij dikwijls mei warmte — om niet te zoggen: met hartstocht — spreekt over een zekere Tessa, eii dat hii op den naamdag dezer heilige eene belangrijke som besteed heeft aan bloemen voor ’t altaar in onze kapel en aan ’t bedienen van eene bijzondere mis, die hij bijwoonde met éen vertoon van innige vroomheid. Hieruit kunt ge wel opmaken, dat lui een knaap is. vatbaar voor indrukken en gemakkelijk te leiden.” „Ik betwijfel niet dat. ’t zoo is,” antwoordde Ridolfi. ,,U moet mij toestaan hem te naderen, ziehier mijne geloofsbrieven!” Hij legde den doctor een papier voor. ’t Was verzegeld met het koninklijk wapen, en toen de professor ’t voorzichtig had opengemaakt, las hij het volgende-: Aan den hooggeleerden professor Joachim Hopper. Deze is dienende om u te verzoeken den brenger hiervan in verbinding te stellen met graaf Philips van Buren, den oudsten zoon van den Prins van Oranje, en in geen enkel opzicht den jongeling tegen te houden, indien hij eenige neiging mocht loopen om naar ons hof in Madrid te komen. Wij zullen zorgen, dat gij niet ter verantwoording wordt geroepen wegens zijn verdwijnen. Ridolfi kunt gij vertrouwen. PHILIPS. Toen hij den brief, die feitelijk een bevelschrift was. gelezen had, begon juist de groote academiefcel te luiden. „Dat is de bel voor ’t avondeten”, zei de professor en stond op. „Als u met ens wilt aanzitten, mijnheer, zult gij in de gelegenheid zijn met dén jongen man kennis te maken zonder dat hij eene bepaalde bedoeling te zijnen opzichte vermoeden kan.” Ridolfi verklaarde zich zeer verheugd door deze uitnoodiging en volgde den professof naar de eetzaal. Lange tafels stonden over de lieele lengte der groote kamer; aan ’t eind vormde er ééne met de andere een kruis waardoor ’t mogeliik werd van hieruit het geheel te overzien. De professor zette zich in ’t midden en verzocht den gast aan zijne rechterhand plaats te nemen. Aan zijne linker zat een jonge —p——MM——P———— man van edele houding en niet onaangenaam voorkomen. Zijn gezicht was welgevormd en blank, niet zóó schoon dat het verwijfd moest heeten, en evenmin bleek, als een bewijs van slechte gezondheid. Uit. de blauwe oogen sprak groote schranderheid, maar een nauwkeurig opmerker zou in hunne uitdrukking zeker rusteloos ongeduld ontdekt hebben — zijne verschijning maakte den indruk van ontevredenheid, alsof hij gaarne een iuk zou afwerpen. dat hem opgelegd was. Hii deed als bemerkte hij den gas» van dien avond niet, maar wijdde zich ijverig en met grooten eetlust aan den avondmaaltijd, nu en dan pruttelend óver de taaiheid der spijzen; en ook mishaagde ’t hem erg, dat er zoo weinig afwisseling in gebracht werd. De wijnen vond hij van slechte kwaliteit en veel te licht. ' Als zij zwaarder waren zouden ze onze hersens benevelen”, zei de professor, „wij verzorgen hier den geest, niet het lichaam; dat heb ik u al meer gezegd, graaf!” „Ik heb wel eens gehoord, dat de prins van Oranje eene tafel houdt, waarvan koningen jaloersóh zijn; ongetwijfeld is dit de reden, waarom^ gewone schotels het gehemelte van den graaf niet bevredigen”, zei Ridolfi, terwijl hij voorover boog en langs den professor den jongen man aaazag. „Gij hebt gelijk, mijnheer!” antwoordde Philips kregelig, „het wordt hoog tijd dat ik mijne kennismaking met de goede dingen dezer wereld hernieuw. Verleden week heb ik dat ook aan mijn vader geschreven, maar kreeg de vermaning terug, dat ik mij aan mijne studiën wijden moest want volgens hem wordt de wereld krankzinnig en hij wenscht mij in afzondering te houden, totdat zij weer wat gezonder is. Hij vergeet echter, dat, ik den leeftijd reeds voorbij ben, waarop mannen, die niet bestemd zijn voor het klooster, in krijgsdienst treden!” (Wordt v*r*toleé.) ---