Egypte. Dit nummer bestaat uit twee bladen. EERSTE BLAD. 6» Wanneer men in Holland den naam ’sypte hoort, denkt men er onmiddellijk n onwillekeurig een tweede woord bij: pyramiden. Deze twee zijn niet alleen 'istorisch, maar ook logisch, met elkanler verbonden. Want nergens elders ter wereld vindt men ze. De pyramide is iets puur Egyptisch. Een bedenksel en gewrocht uitsluitend van den Egyptischen geest, van het Egyptisch genie. Voor den reiziger naar het Oosten zijn ze dan ook eene attractie bij uitnemendheid. Na de bezichtiging van de ruïnen te Memphis en te Sakkara, zouden wij nu aan de pyramiden een bezoek brengen. Het slot en hoogtepunt van den tocht! Op den open, volstrekt schaduwloozen, weg tuften wij weer terug naar het Noorden, tot nabij Kaïro. Daarna zwenkten wij ljpks af en waren in een ommezien ter plaatse. Hier is het veld van Qiza, waar de drie grootste en beroemdste pyramiden staan. De hitte dwingt ons eerst tot schuilen en rusten in het Mena House hotel, dat 'lier vlak bij ligt. Hoewel het Continental hotel in Kaïro mij reeds een indruk van moderne hotelweelde gegeven had, stond ik toch een oogenblik verbaasd in de eetzaal, waar wij de lunch gebruikten, en later in de hal, waar de thee geserveerd werd. Zulk een overvloed van comfort hebben de Farao’s in hunne paleizen niet gehad. De moderne mensch is wel geraffineerd slim in het vervaardigen van stoeien en divans, die het luie .vleesch koesteren. Dit hotel is een zeer gezocht middelpunt van mondain verkeer. Uit geheel de wereld stroomen touristen naar deze plaats, om de pyramiden, maar zeker niet minder om elkander te zien. Het hotel beschikt over een eigen park met prachtige gewassen, en over een zwembad in Rumeinschen stiil. * * * ■ De hitte was zóó vervaarlijk (meer dan 100'gr. in de schaduw), dat het gezelschap besloot den middag in het hotel te blijven rusten, leder koos zich een gemakkeüjken ligstoel of clubfauteuil. Maar de Egyptische muggen zijn vele en scherper gewapend dan bij ons. Alleen een geroutineerd jager kan ze baas. Met blijdschap begroette is het sein van vertrek. Buiten vóór het hotel stond een schare muskieten van een ander, en nog gevaarlijker, soort ons op te wachten: de gidsen! Wee den onnoozelen vreemdeling, die in hunne handen valt! Hij moet, tenzij hij dapper en hardnekkig is, bloeden! Voor ons geleide was gezorgd en ook voor de vervoermiddelen. De afstand naar de pyramiden is niet groot, maar de weg door het woestijnzand is zwaar, vooral wanneer de zon steekt. Wij konden kiezen tusschen drie gelegenheden: een wagen, een ezel, of een kameel. Ik koos den kameel. Natuurlijk! Ik wilde mij deze eenige kans niet laten ontglippen: door de woestijn op het schip der woestijn! Ze lagen daar op rijen, de machtige, maar goedige beesten. Eerst moet ik overwinnen mijn afkeer voor den intensen stank, die van dit gedierte uitgaat. Ook het duizelig gevoel, dat me aangrijpt, als het beest plotseling opstaat en me een paar Meter in de hoogte tilt. Eveneens moet ik de schommeling, die aan de hobbeling van een bootje op steile golven herinnert, voor lief nemen. Maar men betaalt de sensatie van den rit op een kameelrug niet te duur. Het is een kostbaar, onvergetelijk moment. En ziet, daar ligt reeds het doel van den tocht: de Egyptische pyramide! Laat ik even den lezer inlichten, opdat hij mee genieten kan. Wat zijn pyramiden? Het best kan men zeggen: ze zijn grafmonumenten, maar behalve tot verheerlijking dienen zij ook tot bewaring van den doode. Natuurlijk is deze doode de allergrootste van het rijk: de koning! Oorspronkelijk schijnt men de koningen in de reeds beschreven mastabas (grafhuizen) begraven te hebben. Om het vorstelijk graf van dat der grooten te onderscheiden, stapelde men eerst eenige mastabas op elkander, in steeds kleineren vorm. Zoo ontstand de trappenpyramide te Sakkara, die aan zes op elkaar getaste doozen doet denken. Ongeveer 3000 jaar vóór Christus, toen Egypte het hoogtepunt van bloei bereikt had, begon de eigenlijke pyramidenbouw, met het doel den Farao eene eeuwige en eervolle rustplaats te bereiden. De pyramiden liggen in zes groepen, over een afstand van veertig Kilometer, langs de (Westelijke) Libysche woestijn. De drie pyramiden van Qiza, waarheen wij nu per kameel 'reizen, zijn de grootste en best geconserveerde. Ziet, daar liggen zij, in één rechte lijn, van Zuid-West naar Noord-Oost. Die den naam van Cheops draagt is de meeste der drje. Elke zijde van den vierkanten grondslag meet 227 Meter. De hoogte is 137 Meter (dus belangrijk hooger dan de Dom van Utrecht). Oorspronkelijk was de pyramide 145 Meter hoog, maar de tijd heeft de punt afgesloopt. Ook de groote* gladde tegels, die de zijden bedekten, zijn verdwenen, zoodat het thans , mogelijk is langs de eenigszins afgebrokkelde wanden naar boven te klimmen. Ik voel daartoe geen behoefte. De pyramiden zijn niet gebauwd om er tegen op te klimmen, maar om er tegenop te kijken. Het schouwspel is werkeliik eene edele vreugde. Om de grootheid, de malesteit, van de pyramide te zien, moet men wel ( dichtbij komen. Op een afstand schijnen ] ze klein, in tegenstelling met de mate- < looze woestijn. Maar hier aan den voet ziet ge de reuzen, symbolen, openbarin- 1 gen van wijsheid en kracht. Getallen ’ helpen de fantasie. Herodotus. de Griek- T sche geschiedschrijver, die 24 eeuwen \ geleden ook op deze plaats stond om de ' pyramiden te bewonderen, verhaalt, dat 30 jaar lang ongeveer 100 000 menschen a drie maanden per jaar (de tijd van de J Nijlstijging) aan deze Cheopspyramide ^ gewerkt hebben. De steenem die meer dan een Meter in het vierkant zijn, werden uit het naburig Mokattangebergte gehouwen en, ten deele over water, hierheen vervoerd. Het aantal steenen, voor den opbouw van den éleganten kolos gebruikt, bedraagt meer dan twee millioen. Borchardt, de directeur van het Duitsche Egyptologisch Instituut, onderstelt, dat de pyramiden gebouwd werden in verschillende tempo’s. Bij de troonsbeklimming van een vorst begon men eerst met een kleine pyramide. Naarmate de koning langer regeerde, maakte men den omvang grooter. Onderzoekingen hebben ook geleerd, dat elke pyramide oorspronkelijk omringd was door tempels en tal van mastabas. Het middelpunt van een dooden-. stad! Wat een kerels, kunstenaars, waren die mannen der oudheid! En toch, hoe nietig! In het hartje van deze Cheopspyramide is de koningskamer. Daar staat de kist van gepolijst graniet. Maar.... de koning is er uit verdwenen! Dus tóch! * * * De kameel stant statig voort en brengt mij bij de Sfinx. Eén van de oude koningen, die hier begraven liggen, heeft den vreemden inval gehad uit de rest van een, voor den pyramidenbouw gebruikte, rots te laten houwen een leeuw in liggende houding, met een menschenkop. Een tijdlang was het monument voor een deel onder zand bedolven. Nu ligt het vrij. Men kan het in zijn volle grootheid en schoonheid beschouwen. De sfinx is 57 Meter lang en 20 Meter hoog. De mond van het mannenhoofd (waarschijnlijk den koning voorstellend) is anderhalven Meter. Het gelaat is geschonden. Geen wonder, na meer dan 40 eehwen! Mnar toch ziet men nog iets van majesteit in het rustig, edel gelaat. Het hoofd is gericht naar het Oosten, waar de zon ontwaakt. Er is in dit kunstgewrocht een mysterie, dat nog niemand heeft opgelost. Heeft de Egyptenaar in dit beeld willen uitdrukken zijne verwachting van het groote Licht, dat voor de geheele wereld in het Oosten is opgegaan? Dan is de Sfinx het symbool van „den wensch aller Heidenen” (Hag. 2:8). B. W. --- Buitenland. Meer dan tien procent Het Duitsche Volksbegehren boven het minimum. Het was wel wat voorbarig, toen rnen lezer dagen voorspelde, dat het natïonaistisch Volksbegehren de vereischte tien procent der kiezers niet zou halen. De voorspelling is niet uitgekomen. Naarmate de cijfers van het p’atteland >innenkwamen, begonnen de kansen van de ro'kspetitie te stijgen. De eerste indruk was, dat de volksoetlt’e liet meer zou ha’en dan 6%, toen werd het !% en zoo ging het door en thans is men >ver de 10%, wel niet zoo erg veel, maar iet Wettelifk minimum is er. Als eindresultaat wordt geméld, dat g>n de 41.019.181 stemgerechtigden 4.136.384 >p de lijsten van de volkspetitie hebben ge;eekend, dus ongeveer 35.000 meer dan de 'ereischte tien procent. _ Nu blfjkt, dat een goede vier millioen kiezers de volkspetitie geteekend hebben, nu moet de regeering aan de volkspetitie verder gevolg geven. Wat er nu zal gebeuren? Nu moet het nationalistisch wetsontwerp tegen het Young-plan door den Rijksdag behandeld worden. De Rijksdag, zal het verwerpen. Dan moet er een referendum (volksstemming) plaats vinden. V.'hnneer dan de meerderheid der kiezers fru!rn twintig millioen) vóór het nationalistisch wetsontwerp stemmen, dan is het aan genomen. Hiervoor is echter geen gevaar. Gezien de .sterkte der partüen, is het heelemaal geen wonder, dat de volkspetitie deor meer dan 10% der kiezers is geteekend. Maar dat het nationalistisch wetsontwerp bij, de volksstemming door meer dan 50% der kiezers z~u gesteund worden, acht, niemand moge’ijk. Gèlukk'g maar, dat de nationalistische beweging ten slotte toch mis’ukt! > De Duitsche nationalisten noemen hun wetsontwerp een anti-slavemij-wet of een vriiheidswet. De bedoe’:ng van deze wet is, dat DuitschJard zal weigeren de schadev«*rge»',ing on te bren~en, zooals die door de commissie Young is vastgoste’d en door de Haagsche O"fmontie nade,r ;s vastgesteld. Het is een lichtzinnig streven en de Duitsche regeerinn heeft dan ook het Duitschevolk gewaarschuwd teven de gevolgen. Als het nationalistisch wetsontwerp bij referendum werd aangenomen, wat dan? Europa zou opnieuw in beree-in<- komen, het zou weer gaan: hard tegen hard. Maar, zooals gezegd, het zal zoover niet komen. Het referendum is tot mislukking gedoemd. De nationalistische drogredenen konden wel tien procent der .kiezers onder bekoring brengen, maar vijftig procent zal niet gaan. Het kabinet-TardicL, De samenstelling van het nieuwe Fransche Kabinet. De Fransche ministerieele crisis is opgeIost. Tardieu is er in geslaagd een ministerie te vormen. De verdeeling der portefeuilles is als volgt: Tardieu: binnenl. zaken. Briand: buitenl. zaken. Loucheur: arbeid. Chéron: financiën. Maginot: oorlog. Leygues: marine. Hennessy: iandboux Flandin: handel. Róllin: scheepvaart. Eynac: luchtvaart. Hubert: justitie. Marraud: onderwijs. Piétri: Koloniën. Pernot: openbare werker Martin: posterijen. Gallet: pensioenen. Palestina. Op den twaaflden verjaardag der Balfour-v er klaring. Zaterdag 2 November was het de twaalfde verjaardag van de verklaring van 2 November 1917 van dan toenmaligen Engelschen minister Balfour: dat de Engelsche regeering zou bevorderen, dat Palestina een nationaal tehuis zou worden voor de Joden. Er bestond vrees, dat deze herdenking aanleiding zou geven tot nieuwe botsingen en er waren bijzondere politiemaatregelen als voorzorg genomen. Het is Zaterdag evenwel niet tot botsingen tusschen Arabieren en Joden gekomen. Wel hebben de Arabieren hun gramschap over de Balfour-verklaring gedemonstreerd. In Jeruzalem, Haifa en Jaffa, hadden de Arabieren Zaterdag een stopzetting voot alle Arabische bedrijven en een staking voor alle Arabische arbe'ders geproclameerd. Bovendien liepen de Arabieren overal rond met zwarte vlaggen. Het was een demonstratie van haat. Een onheilspellende betooging. I Habib Oellah gedood. Uit Kaboel, de hoofdstad van Afghanistan, wordt gemeld, dat Habib Oellah op bevel van Nadir Khari is doodgeschoten. Habib Oellah was nederige afkomst. Hij werd bijgenaamd „de zoon des waterdragers”. Als aanvoerder had hij buitengewone kwaliteiten. Hij werd de roemruchte hoofdman van een rooverbende. Toen de opstandige beweging tegen Aman Oellah uit brak, stelde Habib Oellah zich aan het hoofd der rebellen. Als rebsllen-aanvoerder had Habib Oellah groot succes. Arrinn Oellai. vluchtte en Habib Oellah werd koning in zy ü plaats. Zooa's men weet, werd later Habib Oellah weer verdreven door Nadir Khan. Het slot van de historie was, dat Habib Oellah en consorten in hanc'cn vielen van Nadir Khan. Niet alleen Habib Oellah, maar ook zfjn beide broeders en verscheidene volgelingen z;jn op last van Nadir Khan terechtgesteld Deze terechtstelling berekent waa-schijnlijk het einde van de rebellen-beweg'ng. Drama op zee. Men meldt uit Kopenhagen: Bij het Deensche eiland Langeland vonden Deensche visschers het wrak van een Let landsch schip, waarvan nog slechts de maten boven het water uitstaken. In het ruim zijn de lijken gevonden van den kapitein en den stuurman, die zware kwetsuren aan het hoofd vertoonden. Men veronderstelt, dat de andere personen het schip met een reddingboot hebben verlaten en daarna zijn verdronken. Aan boord van het schip moet een ontploffing hebben plaats gehad of wel is er een gevecht geleverd, waar van de kapitein en de stuurman het slachtoffer zijn geworden. In ieder geval vermoedt men een vreeselijk drama, dat drie weken geleden moet hebben plaats gehad. Russische vliegtocht. Van Moskou over Siberië naar Nèw York. ■ Een Russisch vliegtuig met een Russische bemanning onder leiding- van den Russjschen vlieger Sjestakof heeft een groot succes behaald door van Moskou naar New York te vliegep. Eerst over Siberië tot den Grooten Oceaan, toen over den Grooten Oceaan tot Amerika, vervolgens over Amerika van de westkust naar de Oostkust. Ofschoon de vliegtocht door allerlei oponthoud ongeveer twee maanden heeft geduurd, zijn de Russische vliegers in Amerika met geestdrift ontvangen. Het was oen afstand van bijna 20.000 K.M. en voora! boven den Grooten Oceaan was het een gevaarvolle tocht. Politie-onderzoek. De sprekende film in dienst der politie. Uit de Vereenigde Staten wordt gemeld, dat te Phjladelphia door de politie een belangwekkende proef is genomen. Verhoord werd een jongmenseh, dat beschuldigd werd een meisje vermcord te hebben. Bij wijze van proef werd de bekentenis van het jorgmensch vastgelegd op eert sprekende 'film. Indien deze proef slaagt, zoo meenen de Amerikaansche politiemannen, zal daardoor een geheele omwenteling teweeg gebracht worden in het vooronderzoek. DE AANGENOMEN KINDEREN VAN MOESTAFA KEMAL. Volgens een bericht uit Angora, heeft Moestafa Kemal een dertienjarigen herdersknaap geadopteerd en hem zijn naam gegeven. De Turksche president had een autotocht gemaakt en zich genoodzaakt gezien,, een herdersknaap naar den juïsten weg te vragen. Toen hem bjj het stellen van zijn vragen de schranderheid van den knaap trof, verzocht hij hem ^en volgenden dag cp zijn paleis te komen. Daar maakte hij zich bek=nd en riep direct een advocaat bij z’ch, die alles voor de adaptatie in orde maakte. De president hoeft behalve den genoemden knaap nog vijf me:sjes geadopteerd, wier ■ vaders allen in den wereldoorlog zijn omgekomen. --- Het belangrijkste Nieuws. De lijsten van het Duitsche Volksbegehren boven het wettelijk minimum blz. 1. De samenstelling van het nieuwe Fransche Kabinet blz. 1. In Afghanistan de rebellen-aanvoerder Habib Oellah doodgeschoten blz. 1. Demonstratie der Arabieren tegen de Balfour-verklaring "blz. 1. NEDERLAND. Vrachtauto met 15 inzittenden op den Muiderstraatweg omgeslagen; geen ernstige gewonden (Gemengd Nieuws) blz. 2. Een Nederlander aan de grens door een Duitsche douanebeambte doodgeschoten (Gemengd Nieuws) blz. .2 Felle brand op den Achterburgwal te Amsterdam (Stadsnieuws) blz. 2. Prof. Henri Evers, de bekende bouwmeester van het nieuwe Stadhuis te Rotterdam, Zaterdag te Wassenaar, op 73-jarigen leeftijd, overleden (Binnenland) blz. 5. Het rapport van het Ned. Instituut voor Volkshuisvesting en Stedebouw inzake de Zuiderzeepolders blz. 5. Het vijfde postvliegtuig naar Indië te Constantinopel aangekomen (Luchtvaart) blz. 5. Een goedgeslaagde propaganda-samenkomst van den Amst. Chr. Besturenbond. (Stadsnieuws) blz. 6. --- Uit het leven van Foch. Een ontroerende bladzijde. Bewonderaars van wijlen maarschalk Foch zullen natuurlijk belangstellen in een boek, dat luitenant-generaal Sir Georga Aston geschreven heeft en dat de levensbeschrijving van maarschalk Foch behelst. Een van dè ontroerende passages in het boek is die, welke den dood van zijn zoon beschrijft. De zoon was officier der infanterie en sneuvelde in het begin van den wereldoorlog. Hoe sterk dit tnaarschalk Foch heeft aangegrepen, blijkt daaruit, dat hij ieder jaar tot het einde van zijn leven een bedevaartstocht naar het graf van zijn zoon deed. Daar knielde hij dan neer en verzonk in gebed. Toen hij het bericht hoorde, dat zijn zoon gesneuveld was, verzocht hij, dat men hem een tijd alleen zou laten. Na een half uur riep hij zijn off eieren bij zich: „Laat ons r.u voortgaan met ons werk”. Ieder, die hem condoïeeren wou, wees hij terug met de opmerking: „Ja, ja, spreek er nooit meer over.” HUIZEN-STATISTIEK. Men is in Engeland nu tot de conclusie gekomen, dat het blijvend tekort aan woningen niet langer een uitvloeisel is van den oorlog. Sedert den wapenstilstand zijn er zooveel huizen gebouwd, dat de achterstand van den oorlog al lang is ingehaald. Het tekort komt voort uit de veranderde samenstelling der bevolking. In 1911 b.v. wéren in Engeland en Wales op 1000 inwoners 209 huizen beschikbaar. Dat was genoeg. Verscheidene huizen stonden zelfs leeg. Op het oogenblik, met veel piinder leegstaande huizen, zijn >r méér, nl. 232 per 1000 inwoners. De cijfers schijnen te bewijzen dat de vraag naar woningen niet alleen of niet in de eerste plaats afhankelijk is van het aantal inwoners van een land. Het aantal gezinnen schijnt veel meer de vraag te bepalen. De menschheid leeft tegenwoordig langer dan voorheen. Er zijn dus naar verhouding ook meer bejaarde paren dan vroeger. Hun kinderen zijn getrouwd en hebben of wensciien eigen woningen. Ook ve’e weduwen of weduwnaren houden hun eigen huizen. De gezinnen van thans zijn veel kleiner dan vroeger en op op een bepaald aantal inwoners dus talrijker. Talrijker gezinnen maken talrijker huizen noodzakelijk. Te aanwas van gezinnen is grooter dan de aanwas van bevolking. Daarom heeft men aan 232 huizen per 1000 menschen niet genoeg. --- FEUILLETON SALOME NAAR HET AMERIRAANSCH DOOF *iiuiiiiiii BESSY KIVING «mtiiiim iniiiiiiiii § iiiiiiiinii 20) eaaC] teJ *let buis. en naar Westen strekten zich de boomdnin ’n 6 moestuin. de wijngaard en een 'graanveld uit, wiens cpdpr=Cn- gj0eae 3°lven reikten tot de glanzige stammen der Noorde *1 “ , 'euvels omzoomden. Aan de lfnkerzijde. naar het harde aga . '8-’. moerassig weideland, bedekt met het stugge hppft 7 r-^t z^u ontstaan aan het brakke water te danken uit hipr^. TdeVan *lel; gebouw strekte zich een ruim terrein aan den heuvSaJHf6ikeD ? ®r0eP®? he?s.tera en beo- Vnnr ui k • afgesloten door een hooge ondoordringbare 1 _ „„„ i.uis, dat met znn gevel naar het: Oosten stond en j J. ge'eerd was, liep het grasveld langzaam af naar eén i door sfoonon ?.yanieten balustrade. En daar vlak voor, gesteund t zomerhuis‘“ff*^ °p het gouden zand. stond een achtkantig I fpvXen do vi™ Wd m ^witserschen stijl, het dak van roode I tran Ipiddo na F 1^? v/* 6D zwart marmer, van waar een steenen I ian ien der nb-L. etTkleine boot>e' dat *en ketting vast lag ■ pylers. Langs de heeie lengte van het terras stond i een rij oude populieren, die hun verweerde hoofden hoog boven de geheele omgeving verhieven. Ze stonden daar in het gelid als = soldaten op de parade, in weerwil van de stormen, die hun menige tak hadden afgescheurd en zichtbare litteekens hadd n gelaten op hun gladden bast. De traditie fluisterde, met ingehouden adem, dat in lang vervlogen dagen hier een ruwe hut was gebouwd door zeeTOovers, die aan wal kwamen om hun oneerlijk verkregen buit te verbergen en er werden nog altijd verhalen verteld over bloedige gevechten en middernachtelijke drinkgelagen, die nieuw voedsel kregen, toen men bij het leggen van de fundamenten voor de pijlers van het zomerbuis een ijzeren pot vond, die een aantal oude Fransche en Spaansche munten bevatte. Treurige verhalen over gestrande schepen en verdronken bemanningen werden door de legende met deze plaats in verband gebracht. Bovendien had het overlijden van achtereenvolgende eigenaars het bijgeioovig wantrouwen, waarmede men het huis s bezag, nog doen toenemen. Dat de weinig benijdenswaardige ber roemdheid, die het had verkregen, te danken zou zijn aan plaatt selijke oorzaken scheen bijna ongelooflijk. Als er vergiftige gassen 3 opstegen uit de vochtige, zwaar beschaduwde omgeving van het huis, werden die toch dadelijk verdreven door den frisschen zeewind die het groene looverdak doorboorde en alle schadelijke ■ dampen verdreef Een commissie van medische experts verklaarde na een grondig onderzoek, dat de doodelijke invloed van de wening niet te wijten was aan locale oorzaken. Hierop had het populaire bijgeloof de oorzaak gezocht in bet bovennatuurlijke en I alle rampen, werkelijk of denkbeeldig, die „Eenzaamheid” getrof; fen hadden vanaf een tijdstip vóór menschenheugenis, kwamen > ten laste van een duivel, die er speciaal op uitgezonden was om ï het „rooversnest” te bp'-token; en die, toen hij geen mensc’’plijke ’ slachtoffers meer vond, de eieren bedierf, den wijnoogst deed l mislukken en den nacht vervulde met naargeestige geluiden. Voor een minder bevooroordeelden beschouwer schenen de heuvels elkaar verheugd de hand gereikt te hebben en een halven cirkel gevormd te hebben om de plaats in te sluiten voor een kalm, ruischend onderhoud met den babbelaehtigen oceaan, wiens golven gretig hét strand opliepen om te praten over wrakken en cyclonen met de ernstige deftige populieren, die knikten en toestemmend murmelden bij al hun wildé verhalen. v Dit was de aangename indruk, die de plaats ook maakte op den geest van de eenzame vrouw, die ze nu bezat en die hiér in eenzaamheid en afzondering de rest van een leven hoopte te slijten, waarvan de stralende morgenstond plotseling was ondergegaan in donkere wolken en sterrenlooze duisternis. De Schotten zijn spreekwoordelijk geworden om hun lichtgeloovigheid als het bovennatuurlijke dingen betreft. Indien Robert Maclean de helft van de vreeselijke verhalen had gekend, die de ronde deden over de verblijfplaats, die hij in overeenstemming met haar aanwijzingen voor zijn meesteres had gekocht, zou het geen twijfel geleden hebben of de fraaie buitenplaats was in handen van den makelaar, die met den verkoop belast was, gebleven. Maar, gelukkig voor hun eemoedsrust, verkeerden Elsie en haar zoon in heerlijke onwetendheid omtrent de treurige beroemdheid van hun nieuwe tehuis. Haar gevpuwen handen steunend op den naakten schouder Van het Grieksche goden’-eeld, dat bijna geheel met groén mos en slingerplant was bedekt, liet mevrouw Gerome haar oogan weiden over het landschap; een snelle, zenuwachtige zucht, bijna een snik, ontsnapte aan baar lippen. „Tot deze laatste schuilplaats ben ik gekomen, en weinig verwachtend vind ik veel. Afgesloten van de wereld en opgesloten bij de zee kan ik hier rustig wonen: geen buren, geen visites, geen nieuws, geen pra-ljes. Bonze tongen, die nleizier hebben in schandaal, kunnen niet over gindscho bergen komen, of dwalen over de wilde zee. Wel noch wee van menschen kan mij hier verstoren. Maar hoe weet ik, dat het niet op een ontgoocheling voor me uit zal loopen, zooals ik al zoo vaak teleurgesteld ben als ik dacht ergens een rustige aangename woonplaats te hebben gevonden. Van veel lieflijker plaatsen dan deze ben ik met walging weggegaan, en hoe kan ik verwachten, dat tevredenheid in mijn ziel zal nederdalen, nu ik mijn intrek heb genomen in dit oude huis, waar muizen en ratten in alle richtingen doorheen rennen? In ieder geval word ik hier niet van alle kanten bekeken — staart men hier niet naaf me door verrekijkers of met het kiektoestel in de hand. Ik kan mijn leven hier in stille eenzaamheid doorbrengen, onbespied en mogelijk vergeten. Ik kan sluimeren onder die eiken, met de tjilpende vogels boven mijn hoofd en de ruischenie zee aan mijn voeten. Hoe lang zal ik hier nog wonen, voordat ik mijn oogen voor altijd sluit? Gisteren nog maar drie-en-dertigl Als ik eens een oude vrouw moest worden! Het leven schijnt me veel te zwaar om het nog lang te dragen. Ik kan niet hier in ledigheid blijven wonen en steeds geplaagd worden door de vraag: „Hoe lang nog?”. In de sombere grijze oogen flikkerde een plotseling licht, dat geleek op een bliksemschicht, en haar bevende stem was vol wanhopige bitterheid, zooals ze in een vrouwenstem, maar zelden gehoord wordt. In de avondschemering, waarin reeds een paar sterren aan den hemel zichtbaar waren, stond deze eenzame vrouw, van wier gelaat en kleeding alle kleur verdwenen was, behalve de blauwe glans van een grooten saphir in den ring, dien ze aan haar hand droeg. Ongeduldig draaide ze haar trotsche hoofd om, toen het geluid van naderende voetstappen de stilte verbrak; en haar stem klonk als van iemand, die plotseling uit een diepen slaap gewekt is. „Wel Elsie, wat is er?” (Wordt vervolgd.) ---