Toenadering. Nu eens geen strijdklanken. h Neen, thans willen we de bijzon- 61 dere aandacht vestigen op verschijn- j. gelen van toenadering. h Dat is heel wat verkwikkender lec- o tuur. ^ Onze lezers herinneren zich, dat 'de heer Savornin Lohman, de leider j yarr de Chr. Hist. Unie, onlangs op si een vergadering te ’s Gravenhage t! zich nog al moedgevend heeft uitge- g laten over de mogelijkheid, cat de Anti-revolutionaire Partij en de Chr. e Hist. Unie zich met elkander zullen v yereenigen. Mr. Lohman hield toen een rede h over de vraag: ,.Waarom Christelijk-, n Historisch?” In het slot van zijn betoog stelde spreker toen in het licht, v dat de strijd met de vrijzinnigen v nooit zal en mag eindigen, maar dat l de Chr. Hist. Unie anders staat ten s opzichte der Anti-revolutionaire Partij. t Als , eenmaal — zoo liet de heer ( Lohman uitkornen — de personen z waarom zich nu de scheiding afteekent, zijn weggevallen, zal men de ( punten van overeenkomst zoeken, 1 opdat weer heel de Prot. Chr. groep ! eensgezind optrekke tegen den gemeenschappelijken vijand. Wat door j den spreker van harte gehoopt werd. We noemden dit toen een sympathiek woord van Mr. Lohman en ] spraken den wensch uit, dat dit ide- s aal nog eens bereikt zal worden. ( We kunnen op ’t oogenblik weder- ( om wijzen op eén uitspraak in deze \ richting. $ Het is nu ,,De Standaard”, het t hoofdorgaan van de Anti-Rev. Par- , tij, die over „Hereeniging” schrijft, i We laten de desbetreffende driestar hieronder in zijn geheel volgen: I Na een uitstekend geslaagde samen- ; werking, gelijk ditmaal bij de Statenstembus mocht plaats grijpen, duikt telkens weer de vraag -op, of de breuk van 1894 niet weer te helen ware. Op tweeërlei lette men hierbij. In 1894 stuitte men op één bepaald punt. Het liep toen over het kiesrecht. Toen had men een ontwerp ingediend om het kiesrecht op breede schaal uit te breiden, maar het toch nog min of meer te binden. Ons leek ’t toen, dat de idee van het Huismanskiesrecht in dit voorstel ten deele tot haar recht kwam, en deswege oordeelden we, dat meegaan zaak ware. Andere vooraanstaande leden van onze partij daarentegen waren van oordeel, dat zulk een kiesrecht in geen geval mocht toegelaten. Vandaar toen de breuke Vraagt men nu echter, of het verschil van politiek inzicht, dat toen scheiding teweeg bracht, alsnog de geesten verdeeld houdt, dan antwoordt de feitelijke, toestand hierop in ontkennenden zin. Veeleer ontvangt men soms den indruk, alsof, inzake het kiesrecht,' wie toen tegen ons overstonden, thans ,verder bedoelen te gaan dan ons. lief is. Vast staat daarom voor ons, -dat wat toen de geesten verdeelde, niet meer in gezonden zin kan gezegd worden het Sibboleth of Shibbofeth te zijn. doch verkeerden we nimmer onder den indruk, alsof metterdaad uitsluitend het electorale geding destijds splitsing veroorzaakte. Veeleer scheen ’t ons steeds toe, dat men beiderzijds, in zijn algemeènen politieken gang, zijwaarts van elkander het liefst te begane pad koos. Ook het kerkelijk geding werkte hierin mede. We durven dan ook niet verwachten, dat de toenadering reeds aanstonds ver genoeg z u kunnen gaan om weer samen in één tente te gaan wonen. Wel daarentegen-blijft ’t ons voorko-isi men, dat de algemeene wijziging, die ^ steeds sterker in de politieke gedachte om zich grijpt, en duidelijk de décadencevan sl het liberalisme, ja, ten slotte de inzinking v ervan voorspelt, er ten slotte toe leiden s zal, dat Anti-revolutionairen en Christe- ]{ lijk-Historischen toch weer gaan merken, hoe ze op eenzelfden wortel stoelen, of ook, voor zooverre ze dit niet mochten a doen, iets van de (vilde loot in zich dragen, s Het is dan ook opmerkelijk, hoe beide p partijen nog altoos tot zelfs in den naam . dien ze kozen, een besef van eenheid en 11 saamhoorigheid verraden. Ook de Chris- v telijk-Historischen toch hebben nog niet s van den naam Anti-revoiutionair afstand v gedaan. , Let daarom op de teekenen der tijden, en blijf een open oog hebben voor wat s van zelf komende is. b Men weet het, dat alle streven naar n hereeniging onze- hartelijke instemming heeft. J Jaren geleden hebben, we al de f vraag gesteld, wanneer de Anti Re- z volutionaire Partij en de Chr. Hist. r Unie nu eens ernstig over samen- c smelting zullen gaan denken. Wanneer de hereeniging metter- f tijd tot stand komt, zal dat voor ons r Ohristenvolk een dag van blijdschap zijn. * Unus in Uno — één in den eenen 1 Christus, ook op het gebied des open- ^ baren levens! c «■mHarasM«Maar I --- Buitenlandsch Overzicht. weerkracht. — Mexico en de Unie, j Italië juicht, heet het in berichten uit Rome. De Italianen hebben een verrassend succes behaald, zij veroverden in het centrum van het front tusschen de Astico 1 J en de Brenta, een reeks van stellingen, waaronder de vier bergen Meletta, I.ongara, Gallio en Cengio, benevens de vesting Asiago drongen tot aan de vesting Arsiero door en achtervolgen de Oostenrijkers, die terugtrekken. Hét is de moeite waard. In één enkel bericht doen de Italianen ons kond, dat zij bijna alles weer heroverd hebben, wat de Oostenrijkers hun tijdens een 14-daagsche campagne ontnomen hadden. Het is dus wel snel van stapel geloopen. Bijna lachwekkend is in dit verband de sluwe poging van de Oostenrij ksche rapportmakers om dit échec te verbergen achter de voorstelling, dat het front tusschen de , Brenta en de Etsch slechts een beetje in■ gekort is om wat meer vrijheid van beweging te hebben. Dat zou onopgemerkt gebeurd zijn. ’t Is wel -grappig. De Oostenrijkers hebben.met stille trom de stellingen, die zij met zooveel moeite veroverd hadden, ontruimd. Toen zij weg waren bemerkten I de Italianen het en wat konden zij anders ; doen dan vooruit trekken en de leege 1 plaatsen bezetten? Niets gentakkel'jker I dan dat. Het ging zonder slag o£ stoot, ’t kostte niets. t Deze voorstelling van zaken, hoe onge-' - woon ze ook moge zijn, is niettemin zeer . waarschijnlijk de juiste. Er valt niet aan 1 te twijfelen, dat de Oostenrijkers onder : den druk van het Russische offensief, genoodzaakt zijn geweest troepen aan het ‘ Zuidelijk front te onttrekken. Hierdoor _ kwamen zi} in verzwakte positie te staan tegenover de Italianen, die hiervan get bruik maakten door overal aan fe vallen. 't De Oostenrijkers beseften bijtijds, dat zij hun veroveringen op Italiaansch ge5 bied niet konden handhaven en trokken 2 zich terug op hun eigen verdedigings’ werken. . Deze voorstelling van zaken vindt ook steun in het Italiaansche overwinnings. bulletin, dat geen melding maakt van strijd noch van gevangenen of buit. Zuiver beschouwd zijn het dus meer de Russen dan de Italianen, die de Oostenrijkers terug hebben ,doen gaan. En daarom is de hoeratoon der Italiaansche bladen, die schetterende artikels schrijven, waarin de dapperheid der troepen en de strategie der legerleiding tot in de wolken verheven en het heroveren Van het verloren grondgebied als een schitterende overwinning voorgesteld wordt, alsof het de beslissing in den oorlog moet brengen, dubbel en dwars bespottelijk. Wat voor grootschheid of heldhaftigheid is er in gelegen om in een leeg nest te kruipen ? Als men het succes der Italianen tot zijn juiste proporties wil terugbrengen, dar kan men niet anders zeggen als dat zi_ zich uit de vernedering, die het Oostenrijksche offensief voor hen had gebracht doordat zij zioh met hun geheele leget door een halven vijaftd op eigen gebier hadden laten terugwerpen, hebben opgericht, en dat nog wel dank zij de Russen Intusschen is hierdoor gebleken, dat d( Oostenrijkers niet in staat zijn zich aar twee fronten met succes de aanvallers var het lijf te houden. Toen zij aan het Zui delijk front groote kracht ontwikkelden werden zij door de Russen geslagen er nu zij hun kracht verplaatsten naar he Oostelijk front, moesten zij voor de Itali anen achteruit. Als zij de Duitschers nie tot steun hadden zag het er treurig voo: hen uit. Het is wel merkwaardig en altijd wee pleitend voor de militaire kracht, organi satie en knappe strategie der Duitschers dat overal waar zij verschijnen aan he Oosteiijk front, de situatie terstond gerei wordt. In Galicië en Wolhynië strjjdei de Duitschers onder de geperaals voi Ludendorf en von Linsingen en dadelijl is de opmarsch der Russen stilgezet. I: Boekowina echter, waar de (Dostenrij kers het alleen moeten‘doen, worden z: bij voortduring achteruit gedreven. En terwijl de Duitschers aldus* van Ri ga tot aan de Styr een ijzeren borstwee , gebouwd hebben, waarop al de stoote der Russen vergeefsch zijn, blijven z , kracht genoeg over houden om aan h< , Westelijk front twee groote legers va: te houden niet alleen, doch om zelfs h< offensief te voeren,' getuige de herhaald stormloopen tegen Verdun. Het blijkt da ook telkens meer hoe men in Engelland e . Frankrijk onder het besef leeft van c ; geweldige, ongebroken militaire kracl van het Duitsche leger. Men berekent e , becijfert niet meer hoe lang het Duitse! , leger het nog uit kan houden, hoe lan , zijn reserves nog duren, want alle her . keningen zijn falikant uitgekomen. Me i ziet slechts het tastbare feit, dat het Dui sche effectief na twee jaar vechtens aa alle fronten ongeschokt is, blijkens zij - prestaties, een feit, dat even onverldaa , baar als Verbazingwekkend is. Het is begrijpelijk, dat onder deze on - standigheden meer en meer in de geall t eerde landen de meening gaat lieerschei r dat het Duitsche leger toch niet te ve 1 slaan is en het dus het beste'is, maar zc - gauw mogelijk vrede te sluiten. Waaro: . nog langer bloedvergieten als wij de Dui t schers toch niet kunnen overwinnen, z< - spreekt men. r Maar daar is de pers, die met al - jnaclit hier tegen opkomt. Hoor slech de verwoede Fransche anti-militairist v£ f vroeger, Gustave Hervé in zijn blai 1 1 n n 1 „Wij moeten een militaire overwinning p hebben,” zegt hij. „Want indien wij het S Duitsche leger niet konden verslaan indien zij uit de door hen bezette provincies van e België, Frankrijk, Rusland en Servië te- p rugtrokken zonder militaire nederlaag, " dan zou dat voor hen een triumf beteeke- p nen. 'ij zouden er prat op gaan aan ge- (j heel Europa het hoofd te hebben gebo- v den. En, zoodra zij hun krachten zouden hebben hersteld, zouden zij wel zorgen ” niet wederom de geheele wereld tegenover s, zich te krijgen en zij zouden ons ieder af- z zonderlijk verpletteren. Dan zou het bin- S nen enkele jaren weer op oorlog uitloopen en dat wel na een periode van gewa- e penden vrede, gedurende welke alle vol- n keren zich blindelings in de armen van het militairisme zouden werpen.” p Ziedaar de boeman, dien de geallieerden zich zelf en elkander voortdurend voorhouden. „Als wij het- Duitsche mili- t taire monster den kop niet verbrijzelen, I dan zal het ons na dezen een voor een ^ : verslinden. Daarom — doorvechten.” Dit j . is een waandenkbeeld, dat geboren werd t , uit overmaat van vrees en wantrouwen, i : waarmee men de massa bedriegt en dat 1 i hoe eerder hoe beter uitgeroeid moest wor- | 1 den, omdat het den oorlog bestendigt. Het c • is jammer, dat de Engelschen en Fran- f , schen in deze dagen zoo schromelijk de 1 1 geschiedenis verwaarloozen en derzelve [ t lessen niet achten. Zij leert, aai Frank- t - rijk en Engeland steeds meesters hebben 1 t willen zijn in Europa als zij konden; zij 1 : leert ook, dat een verslagen en vernederd volk — en hoeveel te meer een volk als ■ het Duitsohe — slechts op revanche zint ( - en derhalve ook heden een voortdurende l , bedreiging van den vrede zou 2ijn. t * * * 3 President Wilson is voorzichtig. Hij , 1 stort zijn land niet graag in een Mexi- 1 1 caansch avontuur, nu de wolken in het 1 Oosten zoo rood zien van den Europee1 schen oorlogsbrand. En daarom zond - hij een gematigde nota naar Garranza, j waarin de dadelijke invrijheidstelling van de in het gevecht bij Caprizal gevangen . genomen Amerikanen wordt geëischt, en r op een spoedige verklaring van Mexico a Over de aan te nemen houding wordt aanij gedrongen, en vrijheid wordt verlangd :t om de bandieten op Mexicaansch grondit gebied te achtervolgen. Indien Carranza 4 nu niet bepaald den oorlog wil, zullen de e zwaarden daar wel in de scheede blijven. n Lloyd George kan een nieuwe triomf in n den krans zijner overwinningen vlechten. e Na de Ulstersche nationalisten heeft nu !t; ook de Iersche partij zich met slechts twee n stemmen tegen ten gunste van Lloyd e George’s voorstellen inzake invoering g van Home Rule verklaard. Aanslag op weerlooze burgers. n In Karlsruhe, de hoofdstad van Baden, t_ heerseht greote ontroering als gevolg van den aanval van Fransche en Engelscbe r vliegers op de stad. L'e aanval had plaats n de vorige week Donderdag, juist-eenKar- tholieke feestdag. Talrijker dan anders bewoog zich de bevolking van de Baden sche hoofdstad op de straten, in het bij1_ zonder bij het feestterrein, waar de mei- nagerie van Hagenbeek het aantrekkingsy punt vormde, ’ ..Plotseling om 3 uur ’s middags hoorde r' men twee ontploffingen in het Westeliik >0 deel der stad; kort daarop kon men met n scherpe kijkers verscheidene vijandelijke t_ vliegeniers boven .Karlsruhe ontdekken ; zij vlogen een kwartier boven de stad, ’° wierpen 29 bommen en verdwenen daarop naar het Zuidwesten. De bommen vielen le op verschillende door burgers en arbeiders ts bewoonde stadsgedeelten neer; een groot deel ervan op het feestterrein zelf. Zij in waren blijkbaar sterk gifhoudend. Het 1: gewas op een bebouwd terrein bij de t 1 r 1 1 • 11 \ r» . • 1 laats van een der ontploffingen nam een ele kleur aan. De aangerichte materieels schade is ering, maar des te schrikkelijker zijn jhter de verliezen. Gedood werden 110 ersonen, waaronder 30 mannen, 5 vronen en 75 kinderen; gewond werden 147 ersonen, waaronder 48 mannen, 20 vrouen en 79 kinderen. Daar de verwoningen over het 'algemeen zwaar zijn, orden nog meer dooden verivacht. Alleen in de Ettlingerstrasse, waar de ïenigte van de menagerie Hagenbeek egvluchtte, werden ongeveer 100 meujben gedood. Zoo wordt ook het ontïttend hooge cijfer van 154 dooden en ewonden verklaard. Onder de getroffeen bevonden zich drie broers, die gejktijdig het leven verloren. Ook de snige elfjarige zoon eener vrouw, wier lan is gesneuveld, werd gedood. Onder de bevolking heerseht groote erbittering over dezen aanval zonder lilitair doel. Een trouwe Indiër. De kqning van Engeland heeft het weede ridderkruis toegekend aan een ndiër, Chatta Singh, die blijk heeft geeven van buitengewonen moed en grooe toewijding door zijn loopgraaf te veraten om zijn commandeerenden officier e gaan helpen, die gewond en hulpeloos n het openveld lag. Chatta Singh verlond de wonden van den officier en groef oen met zijn eigen loopgraafspade een lekking voor den gewonde, terwijl hij al lien tijd aan een hevig geweervuur blootgesteld was. Daarna bleef hij vijf uur ang, totdat de duisternis viel, naast zijn gewonden emmandant liggen, hem met ijn eigen lichaam beschermende. Later, oen het donker geworden was, ging hij tulp halen en bracht hij den officier in veiligheid. VERSPREIDE BERICHTEN. Gisteren is te Berlijn en m de voorstelen een algemeene regeling in werking 'etreden, volgens welke iedereen dezelfde ►ortie vleesch krijgt. Wie vleesch zonder >een koopt heeft maar recht op viervijfde gedeelte van zijn portie, wie versche worst )f ingewanden of staartvleesch koopt, op iet dubbele van het gewicht. De arme schoolkinderen van Gladbach [Duitschland) vooral degenen, wier vader lan het front zijn, zullen gedurende de aerfstvacantie op het platteland besteed worden. Het proces tegen Sir Roger Casement wegens hoogverraad is gisteren in het Hooggerechtshof voor den Lord Opperrechter begonnen. De Kamerverkiezingen in Griekenland rijn op 7 Augustus vastgesteld. Er zijn 2 Engelsche, 1 Grieksch en een 5 tal Italiaansche schepen gezonken. Zaimis, de nieuwe Grieksche ministerpresident, is thans reeds voor de vierde maal minister-president. Het heet, dat hij een uiterst gesloten en teruggetrokken man is. Zijn groote liefhebberij is visschen. Hij stelt groote belangstelling in vraagstukken, die verband houden met de Grieksche literatuur en hij is voorzitter van de Vereeniging voor verbreiding van de Grieksche literatuur. Zaimis is gefortuneerd, en men acht hem een scherp politicus. Voor jdeIÏ opstand in Ierland hebben ongeveer 3000 menschen wegens rebellie voor de militaire autoriteiten terechtgestaan en zijn er ongeveer 1200 vrijgelaten. Gedurende de 22 mS^pden van. den oorlog zijn in Duitschland 9006 ijzeren kruisen eerste klasse uitgedeeld. 67 vorstelijke troepenaanvoerders en 297 generaals dra gen het, 7 staatsministers of-andere hoog geplaatsten beambten. Verder bezittel het 5904 officieren eri 1228 leden van der jnderofficiersstand. Van gewone soldatei zijn er 255 ridder van het ijzeren krui: eerste klasse. Van de ijzeren kruisen tweede klassi zijn er tienduizenden uitgereikt. Door de Oostenrij ksche regeering i aan alle manschappen van een Duitscb compagnie pionniers, die onder een ver woed vuur dér vijandelijke batterijen bi Czernowitz over de Pruth drie btpggei lieten springen, zoodat de Russische op marsch een^ paar dagen nabij deze plaat « . 1 - 1 1 . - 'tegengehouden werd, het oorlogskruis uitgereikt. De naaste familieleden van wijlen den vermaarden Duitschen vliegenier Irnmelmann doen in de doodsadyertenties in de bladen kond, geen uiteriijken rouw om hem te dragen. --- Nederland en de Oorlog. Door de Dagelijksche Besturen van het N. V. V., do S.D.A.T. enden Bond van Nederlandsche arbeiderscóoperaties is opnieuw overleg gepleegd over do levensmiddelenvoorzioniug. De> maatregelen, door de Regeering reeds getroSen, de uitvoerverboden van vee, (sommige vischsoorten), bloemkool, peen, bladgroenten en versche peulvruchten, de beslaglegging op aardappelen, suiker en rijst, komen voor een deel tegemoet aan de gestelde eiseben. Zij zullen, met de overige in uitzicht gestelde maatregelen kunnen bewerken, dat de noodtoestand, waarin de Nederlandsche arbeidersklasse in het bijzonder gedurende de laatste weken heeft verkeerd, zich voor de naaste toekomst in gunstigen zin zal wijzigen. Al worden door de maatregelen der Regeering de door haar gemaakte fouten 'niet ongedaan gemaakt, bij krachtige en strenge doorvoering kunnen zij herstellen, wat nog te herstellen valt en kan een verbetering van den toestand worden verkregen. Met leedwezen word echter geconstateerd, dat de door de Regeering getieffien maatregelen en de namens haar door den Minister van Binnenlandsche Zaken efgelegde verklaringen de onrust en de vrees der arbeidersklasse voor een herhaling van den noodtoestand der laatste weken niet heeft kunnen wegnemen. In geen enkel opzicht ia de zekerheid gegeven, dat de komende winter niet dezelfde schaarschte zal brengen, met alle voor de arbeidersklasse daaruit voortvloeiende gevolgen, als waaronder zij in de afgeloopen maanden heeft geleden. Inbeslagneming van nog meer artikelen blijft dringend noodig, terwijl naast levensmiddelen. cok brandstoffen, kleeren, schoeisel, wol en waschartikelen tegen matigeu prijs beschikbaar gesteld belmoren te worden. Al deze zaken vragen bij de behandeling van bet 20-millioen-ontwerp een bevredigende oplossing. Verhooging van het door hét ontwerp aangevraagde bedrag zal daarbij onafwijsbaar zijn. RoTge-oogst 1916. De Minister van Landbouw maakt in een officieele mededeeiing bekend, dat de komende rogge-oogst evenals het vorige jaar een voorwerp van Regeeringszorg zal uitmaken. De praktijk van de regeling 1915/13 heeft de wenschelijkheid aangetoond, om in tegenstelling met die regeling den Burgemeesters thans te verzoeken, in hunne gemeente de opbrengst van den geheelen oogst voor Rijksrekening aan te koopen. Bij de regeling van den vorigen oogst toch, die berustte op het principe van gemeentelijke voorziening in de behoefte van roggebrood voor de menschelijke consumptie, kwam het vaak voor,; dat in gemeenten, waar geen of weinig! roggebrood werd genuttigd, en veel ver-' bouwd, de landbouwers een te groot gedeelte hunner rogge konden behouden,' waardoor te veel rogge, aan de consumptie werd onttrokken. Een tweede bezwaar van de gedeeltelijke afgifte voor de consumptie wa'shet veel voorkomende verschijnsel, dat de landbouwers zelf de beste rogge behielden en de mindere kwaliteit afstonden voor ; de consumptie. De landbouwers zullen thans hun ge. heelen te velde staande rogge-oogst aan , de Burgemeesters moetsn verkoopen, tegen . een prijs, die is vastgesteld, op f 9.10 per i H.L. bij een natura-gewicht van 70 K.G. . per H.L. en bij gezonde kwaliteit der rogge. . Zij zullen zich bij het sluiten der bovenbedoelde contracten aanstonds omtrent de door hen verlangde hoeveelheden mais 5 en- of rogge hebben uit te spreken. : De Regeering schenkt baar aandacht - aan de vraag, op welke wijze bet bestin; j de behoefte aan veevoeder bij de land1 bouwers, die hunne rogge aan het Rijk - zullen verkocht hebben, zal kunnen wor3 den voorzien. " .. I ...nllr l, a, ...na nn 4 a Inppnlinr> fa Er zal-evenals bij de vorige regeling verband worden, gelegd tusschen den prijs waarvoor de rogge wordt afgestaan en pt den prijs waarvoor eventueel het veevoeder ee wordt verstrekt. . sc Eveneens zal het verbod van uitvoer m van rogge uit de eene gemeente naar de vc andere, anders dan ten verkoop aan het lij Kijk. gehandhaafd blijven. te De visscherijkwestie te IJmuiden. ie In de gecombineerde vergadering van de besturen van de Reedersvereeniging “ en de Vischhandelvereeniging werdgn ' door de laatste voorstellen gedaan als • .volgt: ie. de reeders betalen het consent- « recht; 2e. zij storten voor iedere aangevoerde kist visch.. een bedrag in de kas der-visclihandelsvereeniging tot steun van den kleinhandel, die door het centraal K bureau gefnuikt is; 3e. zij leggen de schepen op, tot het centraal bureau is uitge- ^ schakeld. V( De Reedervereeniging besloot sub a het v, consentrecht voor de aanvoeren van de binnen zijnde en thans buiten zijnde * schepen te betalen, sub b geen belofte te doen, aangezien dit een aangelegenheid was den handel betreffende, sub c zich dc v' .volle vrijheid voor te behouden voor hare 2 schepen. In antwoord daarop eischt de Vischhandelvereeniging handhaving van sub a en ten opzichte van sub b een storting ,van 50 cent per kist voor het doel daarin genoemd. Dit voorstel kwam gisteravond nog bij v dc Reedersvereeniging in behandeling, g Men weigerde echter daarop in te gaan g en besloot te blijven bij de concessie die p .voor deze week werd gedaan. p Hunnerzijds besloten de handelaren dit t( aanbod van de hand te wijzen en deze si week geen visch te koopen. n Reeds te voren had de Reeders.vereeni- ti ging besloten, voor ladingen van schepen 1, die thans in de haven liggen en die, .jyelke e op dit oogenblik op zee zijn, het consent- n recht aan de handelaars te restitueeren. Deze beslissing werd gisteravond ge- s, handhaafd. Vandaag zou met de lossing b begonnen worden. p Aan het verlangen der werklieden om 'den dag van gisteren vergoed te krijgen n zal worden voldaan. E Naar het ,Hbl.” meldt, is de algemeene g verwachting dat, niettegenstaande het / besluit der handelaarsvergadering, de visch aan den man zal komen. Enkele firma’s hebben trouwens reeds de voor r het consentrecht gevorderde cautie ge,- , steld. < l De Regeering zal, zooals uit betrouw- ^ bare bron is medegedeeld, bij eene voortdurende weigering tot lossing en koopen, óp alle aanvoerende visch beslag leggen en deze zelf distribueeren. Gisteren lagen reeds meer dan 30 traw- .{j Iers, die met een volle lading uit zee £ teruggekeerd zijn, in de haven, zonder 1 dat er van lossing sprake was. De waarde a van de aangevoerde visch wordt geschat op een kwart millioen gulden. De Zeevischvereeniging, waarvan leden C zijn de Vereeniging van Reeders van Visschersvaartuigen te IJmuiden, de Ree- v dersvereeniging voor de Ne.derlandsche I Haringvisscherij te ’s Hage, de IJmuider I .Vischhandelvereeniging en de Vereeni- n ging ter Bevordering van de Nederland- ( schp Visscherij te Amsterdam heeft haar 11 standpunt in een uitvoerige motie uiteen- . gezet. 1 Dc motie eindigt met den Minister van T Landbouw te verzoeken,.slechts voor het 8 geval het stelsel zou moeten plaats maken . voor dat van uitvoerverbod uitvoerconsenten en heffingen van consentrechten, 8 te willen bepalen, dat in alles wat betreft l dè uitvoercqnsenten en de daarvoor te betalen rechten, benevens alles wat betreft de distributieprijzen en détailvefkoonpriizen van Regeeringszeevisch, de F .vaststeling zal geschieden door de Rijksrommissie van Toezicht in gemeen over- C leg met het bestuur der Zeevischvereeni- j ging, zöodat indien dit gemeen overleg v niet tot stand mocht komen, de bestaande regelimren en bestaande prijzen gehand- v haafd blijven. Bij niet inwilliging geeft de Zeevisch- v Vereeniging den Minister in overweging haar organisatie op te heffen, daar het 2 doel waarvoor ?ij in het leven is geroepen, r daarmede volgens haar meening is ver- 1 'vallen. ' De werkloosheid. s Van 33 van de bij het N. V. V. aange- I sloten organisaties met een totaal leden- r tal van 108983 werden gegevens ontvangen betreffende den stand der werkloosheid op 1 Mèi 1916. Van den ApothekersAdsistentenbond, die 230 leden telt, kwa- , men geen gegevens binnen. Vergeleken met de overeenkomstige j cijfers van 1 April vermeerderde het aan- 1 tal geheel werkloozen met 562, het aantal gedeeltelijk werkloozen met 50. , De vermeerdering van het aantal geheel » werkloozen kwam hoofdzakelijk voor c rekening van den Diamantbewerkersbond ( en Havenarbeidersbond. Het aantal werkloozen vermeerderde in eerstgenoemde organisatie met 300, in laatstgenoemde met 253. I In den Glas- en Aardewerkersbond steeg , het aantal gedeeltelijk werkloozen, verge- " leken met de cijfers van 1 April, met 97. In de andere bonden bleef de toestand vrijwel stationnaxf. Het aantal geheel werkloozen steeg van 5802 op 1 April tot 6364 op 1 Mei, het c aantal gedeeltelijk werkloozen van 550 op 1 600. J Van het totaal aantal werkloozen kwa- ( men 4027 of 63,3 % voor rekening van den A. N. D. B. £ Daarop volgt nog steeds de Havenarbel- i dersbond met 1244 geheel werkloozen of r ‘9A %• \ De overige werkloozen (1093) of 17,2 1 waren verdeeld over de andere orga- ] nisaties. De ievensmiddelenvoorziening. f Het is er nog niet mee in orde! * Over de Regeeringsaardappelen wordt J •teen en been geklaagd. Vaak is het geen £ kost voor een mensch om te eten. ( De burgemeester van Groningen heeft 1 groot gelijk, dat hij een waggon aardappe- , len, blijkbaar van buitengewoon slechte 1 kwaliteit, weigert in ontvangst te nemen. In den Gemeenteraad van Tiel werd medegedeeld-, dat alles voor den verkoop Regeeringsrijst in gereedheid is, maar dat ; de rijst uitblijft. De rijst, waarop de Regeering beslag gelegd heeft, is ook al van bedenkelijke , kwaliteit. In sommige winkels wordt Re- < geeringsrijst verkocht, welke als- de aller- ' minste bekend staat. Het komt er zeker zooveel niet op aan, ; waai mede ons volk zich voeden kan Als de maag maar gevuld wordt... Zoo wordt dc ontevredenheid in de 1 hand gewerkt. Gisteren hebben te Hilversum 400 vrou- i wen een hongeroptocht gehouden. 1 Het is een ellende 1 I . . ' 1 . -■ Consenten. Door den Minister van Financiën is bepaald dat belanghebbenden, die onder eenig uitvoerverbod vallend goed, wen' schen uit te voeren en hun recht daarop meenen te gronden, op een hun daartoe verleende vergunning, voortaan behoor! lijk die vergunningen of consenten moeten omschrijven in de door hen in te leveren aangiften tot uitvoer. De omschrijving moet met inkt geschieden en voldoende volledig zijn, opdat bij nadere verificaties der aangiften, door de rijksambtenaren zal-kunnen worden nagegaan, welke vergunningen of consenten zijn bedoeld. Enkel de vermelding van het aantal consenten in een aangifte is niet volledig genoeg. Mails aangehouden. Do stoomschepen „Nieuw Amsterdam”, 21 dezer van Rotterdam naar New-York vertrokken, en „Maartensdijk”, op tveg vau New-York naar Rotterdam, hebben de post te Kirkwall moeten lossen. Woi. De uitvoer van wol, in eiken vorm, is verboden. --- Feuilleton. ub erfgename van morst, DOOR ERNST BARTHO. 12) (Nadruk verboden)• Moeder en dochter waren het evenbeeld van elkaar. Dezelfde natuur, hetzelfde » karakter en beiden lichamelijk onsterk. De freule deelde haar moeder aanstonds haar bezorgdheid mede over de familie Luca en mevrouw Grafhorst deelde die. „Dus je denkt niet, Bgrtha”, Eprak zij „dat Lien ooit zooveel voor Willen- zal gaan voelen. Ik kan het eenigszins begrijpen. Zij is zoo geheel anders dan andere meisjes van Strandwijk, zoo fijngevoelig en beschaafd alsof ze tot een andere wereld behoort. En Willem is niet nteei als een gewone, harde visscherszóon, al :8 zijn hart nog zoo goed.” „Lien heeft mij gezegd, dat ze niets voor Willem gevoelt en nooit met hem zal trouwen. Ik weet niet wat er van komen moet.” „De Luca s hebben niet recht gehandeld met het kind. Dat staat vast. Zij hadden terstond nasporin gen moeten doen naar de familie en het spijt mij vandaag nog dat wij er met rrieer op aangedrongen hebben. Ik heb dikwijls gedacht dat Lien van een hoogere geboorte is. Heb je wel eens opgemerkt hoe fijn alles bij haar gevormd is tot handen en voeten toe, en welk een natuurlijke adel er uit geheel haar optreden spreekt?” „ja mama. En ondanks haar meer dan twintig jaren saménleven met de dorpelingen is ze nooit aan anderen gelijk geworden. Er is iets dat haar onderscheidt. Maar wat nu als Hanna er op staat dat ze met Willem trouw/. En dat doet ze.” „Als zc Lien op die manier het leven moeilijk gaan maken moeten wij haar onder onze bescherming-ne| men, Bertha,” zeide mevrouw Grafhorst op warmen toon. „Maar hoorde ik daar straks niet het geluid van paardehoeven voor het kasteel?” „Ja mama. Papa is juist weggereden naar Amsterdam voor een onderhoud met zijn advocaat. Zij verzweeg tegenover haar moeder haar bezorgdheid. Er kwam een gelukkige glimlach op het gelaat van mevrouw Grafhorst. „Eloe goed is hij toch altijd”, sprak zjj „om mij niet in mijn rust te storen is hij stil weggereden. Maar ik hoop dat hij thuis is voor dat Adolf komt. O, wat heerlijk zal het zijn als Adolf weer bij ons is.” Mevrouw Grafhorst staarde zwijgend voor zich uit, droomend van het geluk dat het weerzien van haar eenige zoon haar geven zou. De twee jaren van scheiding waren haar bijna ondragelijk geweest. Doch het was beider wensch geweest, dat hun zoon de beste opleiding zou krijgen die er in de wereld te vinden was. Ze droomden van een, schitterende carrière voor hem. Zelf had jonkheer Victor zich te- I vreden gesteld met een bescheiden i plaats in de wereld. Hij hield niet ' van 't opgaan in het rumoer van het menschelijk leven. Tot politiek gevoelde hij geen roeping en bespeurde ook geen aanleg, naar hij meende. Het leven in den engen familiekring trok hem het allermeest aan. Zijn vrouw en kinderen waren hem alles. Later begreep hij dat hij niet het recht had zich van de wereld af te scheiden en zich op te sluiten in den nauwen kring van het huiselijk leven. Het is waar, hij was de beschermer geweest van Strandwijk, een vader al3 ’t ware voor de dorpelingen, doch hij voelde meer en meer dat hij op veel breeder terrein had kunnen werken. Wie de wereld wil verbeteren en haar ten zegen wil zijn moet zich niet afscheiden, doch zich midden in haar plaatsen en op haar inwerken. Het land had mannen noodig, met kracht en talenten begaafd, om op het politieke erf de eere Gods ' loog te houden en pal te staan voor ’ le eeuwige beginselen. Het was 1 reeds te lang door het ongeloof geregeerd. 1 Dat alles begreep jonkheer Victor, ioch toen het te laat was en zijn kansen om een rol te spelen zoo goed als voorbij waren. En nu was het zijn hoogste ideaal geworden, dat zijn zoon Adolf dit te kort zou vergoeden en in de politiek een eerste plaats zou innemen. Het kan niet gezegd worden, dat bij den jonker zelf het besef van zulk een grootsche toekomst als zijn ouders voor hem uitgedacht hadden vroeg aanwezig was. Tot den dag dat hij in Leiden ging studeeren was hij een woelige jongen geweest, tintelend van levenslust en levenskracht, die allerminst aanleg had om een boekenwurm te worden, die liefst opging in onstuimige spelen met de visschersjongens van Strandwijk er geen grooter plezier kende dan met kapitein Bram Luca den zilten plas op te gaan, onverschillig velk weer het was en de visschen te rerschalken. Het was dus nog een groot vraagteken of uit jonker Adolf de man zou groeien, zooals zijn ouders iet gaarne zouden zien. Doch zij hoopten. VI. Jonker Adolf. De ondergaande zon kleurde het dorp Strandwijk met haar laatste stralen. Langzaam kwam de vloed op, zooals hij reeds eeuwen gedaan had en de golfjes zongen het droeb geestige, eentonige lied der zee, dat slechts kan wisselen in kracht en geweld. Het was een heerlijke zomeravond en de meeste dorpelingen hadden hun huizen verlaten. De zeedijk waa als ’t ware afgezet met een bonte rij van stoere visschers, die vreed* zaam hun pijpje rookteh en in de haven lagen de visschersschuiten, die den volgenden morgen wederom op hoop van zegen uit zouden varen< ( Wordt vervolgd). ---