Uit het Centraal Verslag der Arbeids- inspectie over 1021. X T . Overtredingen Arbeidsduur. Een enkele typische overtreding deelt het verslag der Arbeidsinspectie mede. In het 2e district (Breda) werd geconstateerd, dat een leerlooier, die zoowel van het districtshoófd, als in hooger beroep van den Minister, een afwijzende beschikking op zijn verzoek om overwerk had ontvangen, toch ’s avonds later dan geoorloofd, liet werken. Bij een herhaalde inspectie op een volgenden avond kon door de ramen heen gezien worden, dat opnieuw werd overgewerkt. Toen eindelijk een sleutel gevonden was, om de deur te openen, werden geen werklieden aangetroffen. Later werd vernomen, dat zij gevlucht waren in een kelder van het woonhuis van een der firmanten, hetwelk aan de ^fabriek grensde. Het vermoeden bestond, dat nu niet meer ’s avonds, maar ’s morgens zou 1 worden overgewerkt. Inderdaad bleek dit het geval, doch bij het binnentreden in de fabriek vluchtten de arbeiders naar verschillende kanten, zoodat er slechts 4 betrapt werden. Ieder der drie firmanten werd veroordeeld tot 6 X ƒ 5 boete. In ditzelfde district vroeg bij het inwerkingtreden der Arbeidswet 1919 een machinefabrikant een overwerkvergunning voor 10 uur per dag aan, ten einde bij het in gebruik nemen van een nieuwe fabriek, de overbrenging van werktuigen en drijfwerk van zijn oude fabriek naar de nieuwe te bespoedigen. Nadat de zaak mondeling met een ambtenaar van de Arbeidsinspectie besproken was, werd op zijn dringend verzoek het gevraagde telegrafisch toegestaan. Toen echter een half jaar later een onderzoek ingesteld werd, bleek, dat nog steeds 10 uur per dag werd gewerkt, z.g.n. op grond van een telegrafische vergunning, welke triumfantelijk naast de arbeidslost was opgehangen. Desgevraagd verklaarde de fabrikant dan ook met een doodonschuldig gezicht, dat hij vergunning had. Door de overstelpende drukte bij de invoering der Arbeidswet was de redactie der vergunning niet zoo nauwkeurig, zoodat niet duidelijk bleek, wanneer de vergunning eindigde. Toen de fabrikant er echter op gewezen werd, dat zijn verzoek toch uitsluitend de verhuizing der fabriek betrok, en hij geen eeuwigdurende vergunning had gevraagd, verontschuldigde hij zich, dat zoo’n vergunning geldig was tot wederopzeggings toe. Daar echter onomstootelijk vast stond uit de gevoerde correspondentie en het persoonlijk onderhoud, dat zijn verzoek uitsluitend de verhuizing betrof, werd procesverbaal opgemaakt, en zag hij zich veroordeeld tot een boete van ƒ 572. In een groote, in het 6e district (Haarlem), gelegen fabriek van melkproducten, gelukte het eenige getuigenverklaringen los te krijgen, nadat de inspecteerende amtenaar een bij den portier berustend register, waarin de werktijden der arbeiders werden aangeteekend, in beslag had genomen. Bij inzending van het proces-verbaal werd de aandacht van den ambtenaar van het Openbaar Ministerie gevestigd op de 'uit dat register blijkende talrijke overschrijdingen van den toegestanen werktijd. De daarop gevolgde veroordeeling tot 4 X ƒ 5 boete, maakte, zooals te begrijpen ts, weinig indruk. In dit district werd ook in een fabriek van naadloos gelaschte buizen ten ernstige overtreding geconstateerd. Ofschoon hier niet langer dan 48 uur per week mocht gewerkt worden, bleek er soms 74 uur per week gearbeid te zijn. In het tijdvak van 1 Januari tot 5 Februari was door niet minder dan 49 man meer dan 50 uur per week gewerkt. Het bedrijfshoofd werd vrijgesproken, als gevolg van een foutieve dagvaarding. Het verbaliseeren bleek echter gunstig gewerkt te hebben, want na dien werd bij verschillende controles geen overtreding meer geconstateerd. Voor het bikken der stoomketels op sleepbooten eener grondvervoermaatschappy werden als regel tengere jongens gebruikt, om overal bij te kunnen komen. Het bleek dat dit werk door een man en vier jongens, respectievelijk 14, 14, 15 en 17 jaar met afwisselende tusschenpoozen was ; verricht van ’s morgens 7 uur tot den volgenden morgen 7 uur. --- BUITENLAND. . van curieuss öingen. Bulgarije heeft de laatste dagen het nieuws omtrent de schadeloosstellingsonderhandalingen wat verdrongen. Heel veel houvast geeft dal ‘ nieu/ws op het oogenhiik trouwens ook niet. Wel i wordt meer en meer duidelijk, dat Engeland l alle mogolijko moeite doet om de deur voor { onderhandelingen met Duitschland open te houden, en ook, dat de openbare meoning zich ' krachtig vóór hot aanvaarden van.het Duite hc i voorstel als uitgangspunt voor onderhandenen uitspreekt. Maar zal do kloof tusschen ket'Britseko en ’t Fransche standpunt te overbruggen blijken'? Wat Bulgarije betreft, heeft mon nog altoos j geen zekerheid of de revolutie inderdaad goed gelukt ia en aan alle oppositie nu het het zwijgen is opgelegd. De omringende Staten zijn en blijven op hun „qui vive”: ze vertrouwen den nieuwen toestand nog niet. Gurieus is en blijft, dat de Honing zoo heelemaa-1 buiten den staatsgreep is gehouden. Toen Mussolini in Rome de macht in handen nam, heeft hij den koning van Italië voor de keus gosteld: gij of ik. En de koning sprak, gij. Gij, Mussolini, zult bevelen en dk zal toezien. De koning mocht toen blijven van Mussolini en regeert nu bij de gratie van dezen (overigens respektabelen) revolutionnair. Maar Boris schijnt „erbuiten gehouden” en is dus. Zondagochtend wakker geworden door • een. paa^-kanon- erf ‘geweerschoten, de gewone muzikale begeleiding van een „vreedzame” revolutie. En.... hij heeft de mannen van den Staatsgreep maar dadelijk den koninklijken zegen geschonken. Geen schitterende houding, inderdaad! Een Engelsch karikaturist teekenda dezer dagen een plaat, die nog al veel aanstoot gaf in Londen en dat is begrijpelijk, als men weet, wat daarop werd voorgesteld: een reus met zwarte jas en het gezicht van Mussolini, staat bij twee kleine kortingen, do kleinste Victor Emmanuel, iets grooter Geqrge. Victor Emmanuel zegt tegen George, op Mussolini wijzende: „wil jij hem eens leenen?” En George kijkt bedenkelijk! ’t Zou voor Engeland misschien niet prettig izijn, den koning der fascisten cadeau of ter leen te krijgen, maar dat Victor Emmanuel hem wel graag zou willen slijten, dat begrijpen wij ten vollej Koningen dn zwarte jassen zijn onverdragelijk. Boris, in Bulgarije, zal het ook we! aan de weet komen, als tenminste Zaniof, de nieuwe premier, voor een anderen Mussolini wil doorgaan. Baldiwin, de Engelsche ministerpresident, heeft zulke pretenties niet, en dat is maar goe j ook. Laat ons echter hopen dat hij desniettemin het schadeloostetellingprofoleem vermag te regelen. Dan heeft ook hij zijn standbeeld verdiend! De omwenteling in Bulgarije. Stamboulinsky omsingeld. Dat zit hem, xi.1. Stamboulinsky, niet glad. Hij zal den dans waarschijnlijk niet ontspringen. Al eenigen tijd was hij, naar onze lezers weten, verdwenen, doch thans is uitgevonden, dat hy zich met een wacht van 200 of 300 boeren in zijn geboortedorp Slavowitza bevindt. De troepen hebben het dorp omsingeld en hebben Stamboulinsky tot hedenmorgen tijd gegeven zich over te geven om een bloedbad te voorkomen, waarop zijn interneering volgde. In het huis van Stamboulinsky is een huiszoeking gedaan, waarbij 312.500 dollars aan geld, groote hoeveelheden wijn en andere goederen werden gevonden en in beslag zijn genomen. Jammer, dat zulke mannen altoos eerst om zich zelf denken. Wat is er dan toch een groot verschil met den man dien wij onzen Vader des vaderlands mogen noemen, en die goed en have to gelde maakte om Nederland en de zaak des Heeren te mogen dienen. En hun eigenbelang staat op den voorgrond. Aanhangers van de omvergeworpen regeering veroorzaakten eenige wanordelijkheden. De communisten te Plevna hebben zich tegen de nieuwe regeering verklaard, doch het bestuur der Communistische partij te Sofia zond hen een telegram met het bevel zich niet tegen de troepen te verzetten. Te Plevna is de orde hersteld. Dit alles wil nog niet zeggen, dat er nu rust en vrede heerscht. Integendeel, de toestand in Bulgarije schijnt nog onzeker. Terwijl de nieuwe regeering verzekert, dat het _ land volkomen rustig is en enkele pogingen tot verzet van de aanhangers van Stamboulinsky gemakkelijk zijn gebroken, zou het volgens berichten over Servië, in vele gemeenten tot hevige gevechten tusschen boeren en aanhangers der nieuwe regeering gekomen zijn. Een berichtgever der „Vossisehe Ztg.” deelt mede, aangaande eene reis naar Sofia, dat de boeren aan den veldarbeid bezig zijn en nergens teekenen zijn te bespeuren van bijzondere opwinding of buitengewone militaire oproepingen, ook niet te Sofia zelf. De leden van het oude kabinet zijn grootendeels gevangen genomen. TOPEKA (Kansas), 12 Juni. Groote overstroomingen in Kansas en Noord Oklahoma veroorzaakten een schade van minstens vijf millioen dollars. Zeven personen werden gedood en velen worden vermist. Van Rijn en Roer. Rijkskanselier terug. De Rijkskanselier Cuno is gisteren van zijne reis naar Westphalen en Zuid-Duitschland weder te Berlijn teruggekeerd. Verbod van verkeer tusschen- beslet en onbezet gebied. De intergeallieerde Eijnland-commissie verbood, naar uit Essen bericht wordt, gedurende vier weken alle verkeer tusschen het bezette en het onbezette gebied. Verder besloot zij, voortaan op alle uit het onbezette Duitschland komende waren douanerechten te heffen. Staat van beleg in verschillende plaatsen. Behalve over Dortmund en Recklinghausen is thans ook over Heme en Wanne in het Roergebied de verscherpte staat van beleg afgekondigd. Hetzelfde is geschied in het district Wiesbaclen en de stad Hiichst. Lid bedrijfsraad Krwppfabrieken veroordeeld. Het lid van den.ibedrijfsraad der Kruppfabrieken Muller, beschuldigd bij het treurspel te Essen van 31 Mei de sirenen in beweging te hebben gesteld, werd in tweede instantie voor den krijgsraad te Dusseldorf tot zeven maanden gevangenisstraf veroordeeld, terwijl hij in Werden slechts zes maanden had gekregen. Spannig in België. In de Belgische Kamer is in eerste lezing aangenomen een voorstel de Broqueville tot gedeeltelijke vervlaamsching of wel vernederlandsching van de Fransche rijksuniversiteit te Gent. Van harte en gemakkelijk is het niet gegaan. Er was een systematische oppositie der socialistische senatoren, zelfs van de Vlaamschgezinde, zoodat het beginsel en ook de artikelen der wet telkens maar met één stem meerderheid werden aangenomen. Vandaag zou in tweede lezing over de wet worden beslist. De houding der socialistische senatoren, die immers krachtens hun beginsel de vrijheid zoo voorstaan, wekt eigenaardige gedachten omtrent hun vrijheidsbegrip. Met spanning wordt de beslissing van heden tegemoet gezien omdat, al heeft het ministerie zyn lot niet gebonden aan dat van dit voorstel, de ministers welke deel uitmaker. van de Roomsche Vlaamsche fractie uit het Kabinet Theunis moeten treden. Zij grondden dit op de woorden des Konings n.1. dat de belofte van den Koning in 1918 in de troonrede gesproken, geen ijdele klank mag zijn, dat er vrijheid van taal zou wezen. Dit is geen bedreiging van deze ministers, doch hun standpunt is duidelijk: verwerpt de Senaat het voorstel, dan maakt deze des Konings woord tot een ledig woord, een zinloos gebaar. Zij stellen dan enkel maar vast, dat eenerzijds is een belofte van den Koning, die gehouden moet worden en daarnaast de niet vervulling daarvan door den Senaat en dus ook niet van het Kabinet. Van dat Kabinet kunnen zij geen verantwoordelijke ministers der Kroon zijn indien de Senaat het woord eens Konings kan te niet doem De Engelsch-Russlsche quaestie. In de laatste reeks van nota’s tusschen de Britsche en de Sovjet-regeering verklaart eerstgenoemde, dat „nu de Sovjet-regeering aldus heeft voldaan aan de voornaamste bepalingen der eisohen, welke door de regeering van Z.M. zyn mgediend, de correspondentie thans tot een einde gebracht kan worden.” Documenten worden heden officieel gepubliceerd, waaruit blijkt, dat aangaande de hoofdpunten, die in het oorspronkelijke Britsche memorandum zijn te berde gebracht, de Sovjet-regeering in de eerste plaats heeft toegegeven aan den eisch van Lord Curzon ten aanzien van de staking der anti-Britsche propaganda; ten tweede toegestemd heeft in het betalen van schadeloosstellingssommen, zooals door de Britsche regeering was bepaald, in de gevallen van Mr. Davison en Mrs. Stanharding; ten. derde twee brieven heeft teruggenomen, die door Weinstein gericht waren aan den Britschen vertegenwoordiger te Moskou inzake de Katholieke geestelijken, die ioor de Sovjet voor de rèchtbank waren gelaagd; ten vierde voldaan heeft aan den Britschen eisch, dat de Britsche trawlers auiten de driemijls-grens mogen visschen. Men neemt hier algemeen aan, dat het incilent thans is geëindigd op eene, voor het Britsche standpunt geheel bevredigende wijze ;n men geeft de hoop te kennen, dat Rusfland djne beloften zorgvuldig zal nakomen op ïene wijze, die zal bijdragen tot verbetering Ier betrekkingen tusschen de beide landen in Ie toekomst. Schuld van het Duitsche Rijk. De geheele schuld van het Duitsche Rijk bedroeg op 1 Juni 17 billioen en 680 milliard mark. De Duitrche notaDe besprekingen tusschen Brittannië en de geallieerden over het Duitsche schadevergoedingsaanbod en het Roer-vraagstuk duren voort. Het eerste doel is tot overeenstemming te komen over een gemeenschappelijk antwoord aan Berlijn. Tusschen Londen en Parijs is men niet op het doodc punt gekomen. Het eenige verschil van standpunt is, dai Frankrijk eischt, dat Brittannië erkent, dal de Fransche Roer-poütiek een recht is en dat Brittannië zich zal aansluiten bij den eisch, dat Duitschland de opheffing van het lijdelijk verzet door de bevolking in het Roergebied beveelt. De Russisch-Dostenrijksche handel. Gedurende de drie laatste maanden zijn in Oostenrijk Russische goederen-bostellinger tot een gezamenlijke waarde van 960.000 dollar verhandeld. Door de constitutie van het OostenrijkschRussische Handels- en Industriesyndicaat te Moskou, verwacht men een aanzienlijke verbetering van de Handelsbetrekldngen beider staten. Als uitvoerartikelen van Oostenrijk werden aangenomen automobielen, locomotieven, staahvaren, electrische machines en land•aouwmachinos, terwijl Uit Rusland hoofdzakelijk naphta-producten en delfstoffen betrokken zullen worden. De wederopbouw van Oostenrijk. De Minister van het Verkeer, Dr. Schürff, deelde in de zitting van den Nationalen Raad mede, dat de definitieve berekening van de inkomsten der Bonds-spoorwogen een verhooging der voorloopige berekende opbrengst, van 50 % tot 70 % aanwijst. Noorwegen geen afscheiding van den Volkenbond. Het Storting van Noorwegen heeft een voorstel der socialisten tot afscheiding van den Volkenbond verworpen. De Minister van Buitenlandsche Zaken antwoordde op de geleverde critiek, „dat de Bond zijn fouten heeft. Wij moeten evenwel trachten hem te verbeteren en niet afbreken. Ik ben er zeker van overtuigd, dat de’toestand in Europa veel ernstiger zou zijn, indien de Volkenbond niet had bestaan.” Nog geen ontwapening. Van het Witte Huis te Washington wordt gemeld, dat President H-arding sterker dan ooit van meoning is, dat de Vereenigde Staten eenige slagschepen moeten veranderen in moederschepen voor vliegtuigen. Het wordt dan ook in Amerika het oorlogsmateriaal der toekomst. De „Leviathan”. Heden werd op het Witte Huis verklaard, dat president Harding zijn goedkeuring heeft gehecht aan de voorgestelde proeftocht van het stoomschip „Leviathan” vaii den Shipping Board, welke het onderwerp was van kritiek, omdat aan deze tocht onnoodige kosten voor de regeering zouden zijn verbonden. Do Amcrikaansche drankwet. Uit Washington wordt gemeld: In hooge officiecle kringen zijn er toenemende aanwijzingen, dat President Harding het Congres, wanneer dit weer bijeenkomt, zal voorstellen het drankverbod te wijzigen voor zoover het betreft het aanwezig zyn van sterken drank op buitenlandsche schepen in Amerikaansche wateren. President Harding heeft verklaard, dat het nooit de bedoeling der Amerikaansehe regeering is geweest bezwaren te ontmoeten van andere mogendheden. Doch zoolang het Congres de wet niet gewijzigd heeft, voelt hij c het als zijn plicht haar naar den letter uit te :1 voeren. De Zweedsche regeering heeft stappen gedaan by de regeering der Vereenigde Staten e in verband met de toepassing van het drankverbod op buitenlandsche schepen in Ameri1 kaansche wateren. De wensch werd te kennen ’ gegeven, dat voordat de wet in werking treedt, de regeering der Vereenigde Staten de s kwestie onder de oogen zal zien, te zamen met de andere belanghebbende staten, waarin onder Zweden. t Verspreide Berichten. * De Eijksregeering protesteerde in een nota naar Londen, Parijs en Brussel tegen de nieuwe massa-uitwy zingen van 1663 Duitsche i beambten en families. ï De loonen der mijnwerkers in het Roergebied zijn met ingang van 15 dezer tot ge” middeld 43.000 mark per dag verhoogd. De '] verhooging bedraagt 15.000 mark. r Op 4 Juni bedroeg het aantal werklooze t personen in Groot Brittannië 1.187.000. Dit , is 34.340 minder dan in de voorafgaande - week en 298.878 minder dan het aantal bij - hef begin van dit jaar. De arbeiders en werkgevers in het typografenbedrijf in Noorwegen hebben tot op, lossing van het bestaande conflict arbitrage 1 aanvaard. Het werk zal Zaterdag worden 3 hervat. > Uit Toronio wordt gemeld: De TariefCommissie deelde heden op de jaarlijksche vergadering van den Canadeeschen Fabrikantenbond mede, dat het smokkelen van 1 fabrieksgoederen naar Canada een hoogte 1 heeft bereikt, dat van een „nationaal schandaal” moet worden gesproken. ï I De uitgifte van het Zweedsche deel van de Oostenryksche leening van elf millioen [ kronen is een groot succes geworden. Het , bedrag werd op den dag van uitgifte vier maal överteekend. t Bij de Fransche Kamer is een wetsontwerp t ingediend om den stedelijken accijns, die te ; Parijs geheven wordt, uit te breiden tot de grenzen van het departement der Seine. [ Te Löningen (Oost-Friesland) is bij zandafgravingen een oud-Germaansch graf blootgelegd, dat veel overeenkomst heeft met de hunnebedden in Drenthe. t De brug te Sehfke aan de lyn Angora—• t Konstantinopel, is door een brand verwoest. , Onder het sleepbootpersoneel van een firma ) te Antwerpen is een staking uitgebroken. Men vreest, dat zij zich tot andere zal uitbreiden. --- Staten-Generaal. ZITTING VAN 13 JUNI. TWEEDE KAMER, Inferpollafle-Marchant. 5Ü de voortzetting der interpeilatie-Marchaut over Suriname betoogt de heer H. C o 1 ij n, dat een stelsel tot knakking der autonomie niet bestaat. De Gouverneur had zijn klacht tot den Raad van Ministers moeten richten. Autonomia der kolonie kan door armlastigheid in werkelijkheid nooit bestaan. Spr. vraagt welk weri-< plan de Gouverneur had en welke de financeealq consequenties daarvan waren. De heer F e b e r becritiseert de wijze waarop de Gouverneur klaagde, maar acht wensohelijk, dat do Koloniale Staten oordcelen over de door den Minister in de hegrooting aangebrachta wijzigingen. De hoer B o on acht de vlucht tot openbaarheid door den gouverneur zeer begrijpelijk, oordeelt een' strenge curateele onbillijk omdat het moederland aan do Kolonie een dure onderwijs-' hervorming opdringt. De heer van Doetzelacr oordeelt het noodig, -dat de curateele met tact uitgeoefend; wordt. Spr. bepleit de benoeming van den gouverneur voor een langeren duur. De heer Van G ij n beveelt het systeem commissie-Bos aan, waarbij belangrijke onderdeelen door de koloniën betaald worden, en dus autonoom zijn. De heer Ven G ij n betreurt het, dat het rapport-Bos niet is toegepast, omdat WestIndië bijzaak is. Spr. bepleit de onderbrenging v n deze kolonie bij een ander departement en de Minister dupliceert en acht toepassing van het rapport-Bos bezwaarlijk. Van een werkplan van den Gouverneur is spr. niets bekend. Spr. handhaaft de bezwaren legen het 'hooren van de koloniale staten over de gewijzigde begfooting. Spr. oordeelt de klachten van den gouverneur een onneodigen kreet. De heer Marchant tripliceert. De heer C o 1 ij n komt op tegen de onjuiste voorstelling, welke de heer Marchant van zijn bedoelingen heeft gegeven. Spreker heeft niet gezegd, dat het Regeerings-reglement Suriname in het geheel geen autonomie geeft, doch dat Suriname slechts een schijn-autonomie heeft, omdat Nederland een derde van zijn uitgaven betaalt en hij heeft erop aangedrongen om te komen tot een daadwerkelijke autonomie door het denkbeeld der commissie-Bos te aanvaarden. De Minister tripliceert. De Voorzitter dankt den Minister voor de verstrekte inlichtingen. ( Verschillende Wetsontwerpen. Zonder discussie en z.h.s. worden aangenomen het wetsontwerp tot nadere wijziigm® van Hoofdstuk XI der Staatsbegrooting 1922; tot verhooging van de uitkeering aan het weduwen- en weezenfonds van de Europeesche officieren van het kger in Ned.-Indië; conclusie van het verslag der commissie omtrent de verslagen der Algemeene Rekenkamers in Nederland en in Ned.-Indic; tot naturalisatie van A. Bahlmann en 10 anderen; tot onteigening ten name van de gemeente Amsterdam, van eigendommen, gelegen tusschen de kommen van de voormalige gemeenten Buiksloot en Nieuwendam en de ringvaart van den Buikslotermeerpolder, ten behoeve van de voorziening in den woningnood. Bij het wetsontwerp tot verhooging en aanvulling van het IXe Hoofdstuk der Staatsbegroting voor 1923 (overbrenging diensttakken in verband met opheffing Departement van Landbouw, Nijverheid en Handel) vraagt de heer Vliegen (S.-D.) vertegenwoordiging .van het arbeiderselement in den Mijnraad, evenals dat het geval is in den Spoorwegraad. Hy dringt op spoed aan bij do herziening van het Mijnreglement en vraagt of de mijn Maurits spoedig kolen zal leveren. Ten aanzien van de tekorten op de exploitatie der Staatsmijnen vraagt spr., of dezo niet het gevolg zijn van te dure werken tydens den oorlog uitgevoerd, en of die kosten zullen moeten blijven drukken op de exploitatie. Voorts wcnscht spr. te weten, wat er nu met de Domaniale mijn zal gebeuren. Ofschoon de Minister aan den wensch is tegemoet gekomen om arbeiders-controleurs te benoemen, zou spr. gaarne in het belang van bedrijf en arbeiders meer van deze uit de arbeiders gekozen controleurs zien aangesteld. Spr. critiseert den aan de ongehuwde mijnarbeiders opgelegden dwang, om in z.g. gezellenhuizen ’n onderdak te zoeken, en bepleit de invoering van minimumloon. De Voorzitter sluit te 4.20 uur de vergadering. 1 ‘:i --- FRANSCHEN HALEN DE BANK TE DORTMUND LEEG. De Franschen, die, naar aanlei bank te Dortmund hadden bezat — gepleegd, —, hebben Dinsdag bet £ bedrag dat de Franschen meenamen vau ueu iiiuuiu up twee aujuuaucen ue ruiKS:ze moord is gebleken niet door Duitschers te zijn ld weggehaald en in vracht-auto’s vervoerd. Het i niet vermeld. --- Advertentie Ingezonden Flüedetieelingen. ZETGÓ STEARINE-VRIJ RUNDER-NIERVET is HET RUNDVET voor bakken en braden; vormt — een Jus, die zeer langzaam stolt. —? EENIGE FABRIKANTEN: F.ZOÉTHOUT&Go. Ringdijk S0~ AMSTERDAM, Tel. Z2079 --- FEUILLETON. Wij moeten nooit vergeten, dat ieder in huis een eigen wil heeft, dat wij ons naar elkander moeten schikken en dan zullen wij niet. eischen, dat juist aan onzen uril zal voldaan worden. VAN ZORG EN ZEGEN UIT HET DU1TSCH. i . 46) i, XL Met geweld zocht zij zich te bedwingen. Zij beefde van top tot een. Van uit haar ziel kwam de bede op tot God: „Verlaat ons niet!” Daarop zeide zij vriendelyk: „ik zal bij je blijven, Karlis, ik sal bij je blijven, maar dan mag je God niet lasteren.” Zij leunde tegen een boomstam, en hy stond voor haar; maar zij kon het niet over zich verkrijgen, in zijn vlammende oogen te blikken. „Agnes!” riep hij. „Kijk mij eens aan! Ben ik dan zoo’n verworpeling, dat je oogen niet meer op mij rusten kunnen?” „O, Karlis,” smeekte zy, naar adem hijgend, „wees toch kalm! Waarom kwel je je zelf en my toch zoo?” En om den zoo vreeselijk opgewondene eenigszins te willen kalmeeren, legde zij hare hand op de zijne. Hij omvatte de kleine bevende hand en drukte die tusschen de zijne. „Agnes,” zeide hy bijna stamelend, „je weet het heel goed, dat jij, en jij alleen, maar in staat zou zijn een ander mensch van mij te maken. Maar je wilt het immers niet, je wilt niet.” | Haar oogen werden als omfloerst. „Je vergist je,” antwoordde zy g bevend. „Een mensch kan een ander niet veranderen en vrij maken 2 van ’t kwaad; dat moet een andere, een hoogere macht doen.” S „Houd op met die uitvluchten!” riep hij woest uit. „Ik wil een dui- v delijk antwoord hebben. Het moet tot een eind komen. Je weet, wat k ik bedoel. Is ’t niet zoo? Ja of neen.” h „Ja” antwoordde zy. „En wil je — Agnes — wil je?” Een hartstochtelijk verlangen d lag in deze woorden, maar ook een wilde verterende angst. h Nu was het oogenhiik daar, waarvoor zij al dien tijd teruggesid- S derd had. Agnes wist, dat, in ’t volgend oogenhiik, iets vreeselijks d gebeuren zou, maar zy kon het niet meer afwenden, want zij kon niet liegen. „Neen,” zeide zij zacht, maar vast. p Zy voelde zich plotseling door een paar armen omkneld, en aan een stormachtig kloppend hart gedrukt, zoodat haar adem voor een b oogenblik stilstond. „Dan zul je ook aan geen ander toebehooren,” z, zei hy heesch en bijna onverstaanbaar. En toen stond zy weer voor hem. Of hij haar had losgelaten, of dat zij zich zelf bevrijd had met n de kracht der wanhoop, dat wist zij niet. Zij was als verdoofd. n Hij hield nu iets in de hand, dat hy tot nu toe verborgen in zijn d borstzak had gedragen. Het was een pistool. Hy spande den haan h en mikte op het doodsbleeke meisje. Zij gilde ’t niet uit, en maakte ook geen beweging om te ontvluch- h ten; zy keek hem alleen maar aan, heel stil, met groote oogen. — Op eens, in een oogwenk, keerde hij het wapen en richtte het op ” zijn eigen hart. d „Karlis!” riep zij nu uit en omklemde zijn arm. t< Tevergeefsch. Een opflikkeren — een doffen knal Daar lag hy aan haar voeten, en een plek op zijn borst verfde zich bloedrood, o Zij zonk naast hem neer. Door schrik en ontzetting overweldigd, scheen al het andere bij haar te wijken. Zij staarde in zijn strak ge- z; laat, zy hield hare hand voor zijn mond of er nog adem in- of uit- h ging, zij streek hem het haar van het bleeke voorhoofd en kuste zijn a 'esloten oogen, als zou zij hem zoo het leven weer kunnen geven lij boog zich diep over hem heen, en drukte haar hoofd op zijn borst iloeg het niet meer, dit arme, verduisterde hart? En uit het dieps an haar van ontzetting sidderende ziel, wrong zich deze eene angst reet: „God, o, almachtige God, Gy kunt wonderen doen — laa' em niet sterven!” Die mooie, vredige wereld zoo helder de lucht, zoo st-ralem e zonneschijn, zoo liefelijk het gekwinkeleer der vogels, zoo geurenc et groen en de bloemen, en hier de mensch, naar den beeldé Zijn; ■cheppers geschapen — „O, barmhartige Heiland, laat hem nie ood zijn!” Nu kwam iemand de hoogte opgerend, bijna gevlogen — het wai irika. Met een rauwen kreet stortte zy zich neer op den gevallene Karlis, Karlis, mijn broeder!” Ook zy drukte haar hoofd op zij: orst en hield 'hem de hand voor den mond. En toen keek zy op, ei eide met waanzinnigen blik: „daaraan heb jij schuld.” Agnes liet de hand van den daar terneer liggenden, die zy to' u toe vastgehouden had, los, en zachtjes neerglijden, en stond me loeite op. „Hij leeft nog,” zeide zij, „hy kan niet dood zijn.” O] offen toon voegde zij er aan toe: „wij moeten menschen halen, di< em naar beneden dragen.” Erika had zijn bovenlichaam in haar schoot gelegd en hield zy'i oofd in haar armen. Haar tranen vielen op het stille gelaat neer Ga jy dan,” antwoordde zij. „Ik blijf hier.” Agnes ging. Haar wankelende voeten wilden haar nauwelijks ver er dragen. Zy hoorde Erika snikken, en in haar ooren weerklonl ïlkens weer het vreeselijke: „daaraan heb jij schuld.” Hoe moest zij nu dat vreeselijke aan de menschen daar benader verbrengen? Zij behoefde het niet meer te zeggen. Het scheen wel, alsof he: acht ruischen van den wind de woorden hadden overgedragen* Voo: et slot had zich al een menigte verzameld, en toen zij nu de gravii an zagen komen, snelden zy op haar toe, Een blik op haar van ontzetting verstard gelaat, zeide genoeg. „Waar is de baron?” vroag de opzichter. Zij wees naar den heuvel. Hij gaf enkele bevelen en de lieden ijlden den weg op. Agnes ging verder. Daar voor de deur, die van het terras naar de tuinkamer leidde, stond hare Tante. Zy hield zich met de hand aan een stoelleuning vast, als vreesde zy om te vallen, en staarde met open oogen hare nicht aan. „Je komt alleen zonder hem?” vroeg zij met ingehouden adem. „Tante Alice ” zeide Agnes, en toen verstikte haar stem in haar tranen. De barones zonk op den stoel neer. Haar gelaat werd aschvaal, en uit haar dichtgesnoorde keel kwam een steunen en zuchten voort, als van iemand, die den doodstrijd strijdt. Agnes knielde by haar neer, en hield de ijskoude handen der ongelukkige vrouw tusschen de hare. Zy wilde spreken, maar zij kon niet „O, myn zoonl myn zoon!” kermde de barones zachtjes. „En liy heeft niet geloofd, dat zyn moeder hem lief heeft”. „Tante,” zei Agnes, met alle krachtsinspanning. „Karlis kan niet dood zyn; wij hebben een God, die uitredding geven kan”. Het hoofd der barones zonk dieper en dieper. „Hij heeft nooit geloofd, dat zyn moeder hem lief heeft,” murmelde zij weer. Het waren vreeselijke oogenblikken, die juist nu zoo langzaam voorbij gingen. Agnes had zich dicht tegen haar Tante aangevlijd en sloeg haar armen om haar heen. Men hoorde slechts het gesteun der arm® moeder, en af en toe haar zacht gejammèr: „O, mijn zoon! mijn zoon!” Daar zag Agnes tusschen de boomen door eenige gestalten aankomen. Heel zacht liepen zij naar beneden. De barones verhief zich van haar stoel, en stond daar met krampachtig gevouwen handen, vol kwelling af te wachten wat zy te aanschouwen zou krijgen. Een huivering voer haar door de leden, i ca (Wordt vervolgd.} ---