Twee zusters woonden 17 jaar in een kippenhok Steenderen's burgemeester maakt einde aan een wantoestand BTEENDEKEJN, ZB AUg. „Ik wil in de eerste plaats burgervader zijn!” Zo sprak boer D. A. Konijnenberg toen hij tot burgermeester van Stëenderen werd benoemd en hij heeft niet gewacht tot na zijn installatie om te bewijzen, dat het hem met deze woorden ernst was. Nog vóór hij officieel in functie trad heeft hij krachtig ingegrepen om een misstand in zijn gemeente uit de weg,te ruimen. Van het resultaat hebben wij ons dezer dagen kunnen overtuigen. Vele jaren geleden werden de gezusters Bej-endsen Steenderen, die na de dood van hun ouders in behoeftige omstandigheden kwamen te verkeren, wegens wanbetaling uit hun huis gezet. De beide vrouwen, die toen ten laste kwamen van het R.K. armbestuur, vonden door bemiddeling van den heer Helmig uit Baak een voorlopig onderkomen in... een kippenhok aan de Zevenmargen. Maar dit voorlopig verblijf werd een permanent 'verblijf en zeventien jaren lang woonden de beide zusters in een hokje van vier bij zes meter, totdat boer Konijnenberg in Steenderen kwam. Direct nadat hem het geval ter ore was gekomen, ging hij ter pjaatse kijken en hij meende toen met eenvoudige logica, dat een kippenhok voor kippen was en mensen in een behoorlijke woning thuis * hoorden. Hij heeft eens rondgekeken en het lukte hem in dezelfde buurt een huisje te vinden, dat voor de gezusters Berendsen als geknipt was. Het had hen paar maanden leeg gestaan en moest grondig: worden schoongemaakt; het was niet nieuw, maar het was een paleis vergeleken bij het armzalige hok, waarin twee vrouwen die al tegen de zestig lopen, zich zo lang hadden moeten behelpen. Toen wij dezer dagen in Steenderen waren, werden de voorbereidingen voor de verliuizing reeds getroffen. Wij vonden de1 jongste van de twee zusters in haar nieuwe woning en zij toonde zich zeer in haar schik met de komende verandering. Vrolijk wierp zij de luiken open en vol goede moed toog zij aan de schoonmaak. t De oudste zuster, die in haar kippenhok bezig was de borden te wassen, was wat gereserveerder. Tenslotte is een verhuizing op die leeftijd een heel ding en zelfs aan een kippenhok kun' je je hechten als je er zeventien jaar dag in dag uit in geploeterd hebt. Maar wie beide woningen ziet,' kan niet anders zeggen dan dat de gezusters Berendsen een goede ruil doen. Burgemeester Konijnenberg heeft hier goed werk verricht. Zeventien jaar lang huisden de zusters Berendsen, te Steenderen, in het kippenhok, afgebeeld op de bovenste foto. Binnenkort zullen zij hun intrek kunnen nemen in het boerderijtje (onder), dat de burgemeester voor hen wist te vinden. (Foto’s A. Bouvet). --- Oud Haarlem gezien door Artton Pieck Anton Pieck, de bekende kunstenaar uit Overveen, heeft de laatste jaren met tekenstift en schetsboek zwerftochten gemaakt door zijn woonstreek en daarbij de historische schoonheid van Haarlem en Kennemerland in tientallen 'tekeningen neergelegd. „Oud Haarlem” noemde de tekenaar deze collectie, welke niet in opdracht werd gamaakt en waarvan niets te koop is. Voor liefhebbers van Haarlem’s stedeschoon en van de karakteristieke plekjes uit de omgeving, heeft de tekenaar zijn werkstukken ten toon gesteld in de kunsthandel van Leffelaax aan de Grote Markt. Dit ongedwongen werk van Pieck, waaruit een grote liefde voor Haarlem en omgeving spreekt, treft door de zuiverheid van sfeer en de sterke harmonie van het beeld. Typisch in zijn verzonken rust, dromend van een eeuwenoud verleden,, is het Hofje van Bakenes op het papier gezet. De oude houtmolen de „Eenhoorn” aan het Spaame is met de zorg, die de kunstenaar aan een historisch cultuurgoed verplicht is, nagetekend. Van grote eenvoud is het botterje aan de oever van het winterse Spaarne. Voorts zijn er Rekeningen van het voormalige Leprozenhuis en een alleraardigst kijkje in de oude Gorterstraat. De Bavo-kerk vormde uiteraard, een dankbaar onderwerp voor den tekenaar. Van de torentrans af schetste hij de binnenstad in artistieke vogelvlucht. Zeer geslaagd zijn de „opkamen” van het interieur der kerk; wijding en rust ademen d,e vele tekeningen, aan het' inwendige van het bedehuis gewijd. Pieck tekende ook de uit de twaalfde eeuw daterende kerk van Velsen, alsmede het eveneens oude godshuis te Spaamdam. Van Heemstede ziet de bezoeker de ruïne en wel twee velschillende afbeeldingen. Mede dank mi Pieck blijft een herinnering aan de oude boerenhoeve „De Liede”, welke in 1942 afbrandde, bewaard. Noemen we nog, het bruggetje aan de Boekenrodeweg te Heemstede en het gezicht op de Amsterdamse vaart als bezienswaardigheden van deze kleine, doch belangwekkende expositie. * --- Medereiziger had de verloren tas ARNHEM, 27 Aug. Mevr. D. uit Arnhem, die per trein uit Amersfoort kwam en te Ede— Wageningen overstapte, liet in de trein haar tas o.m. inhoudende ƒ 180, distributiebonnen en toiletartikelen liggen. Er zat in dezelfde coupé een meneer uit Bameveld, zekere M., die het geval zag en ook te Ede moest overstappen voor de trein naar Arnhem. M. stak de tas in zijn zak en besloot een latere trein te nemen om aldus de dame van de tas kwijt te raken. Helaas, deze dame nam evenmin de eerstvolgende trein, ontdekte inmiddels haar verlies en liep naar de politie. Toen zij een paar uren later weer op het station verscheen met een rechercheur, zag zij haar medepassagier, tegen wien zij verdenking koesterde, ook het perron opwandelen. Zij schoot op den man af, maar eer" zij iets te berde kon brengen, haalde deze met een van vreugde stralend gezicht de tas te voorschijn en zei: „Maar wat een gelulj, dat ik u hier zie! Hier is uw tas terug, dame!” De inhoud bleek onaangeroerd. \ Tegenover de politie verklaarde M. dat hij ’n- trein was overgebleven om naar de eigenares van de tas te zoeken, waarvoor hij heel Ede en Omgeving had doorkruist. Op de vraag, waarom hij van de vonds eenvoudig geen aangifte op het politiebureau had1 gedaan, verklaarde M., dat hij er speciaal op stond, de tas persoonlijk terug te geven. Daar de verklaringen van M. niet volkomen au serieux genomen wordeh, cwerweegt men het opmaken van proces-verbaal terzake heb niet doen van aangifte van gevonden voorwerpen. --- Willem Eggert Heervan Purmerend Stichter van slot Purmersteyn 4 AMSTERDAM, 28 Aug. Willem Eggert, schepen der stad Amsterdam, vriend van Hertog Willem van Beijeren, werd Heer van Purmerend en Purmerlant en de hertog befunstigde hem met een hecht en schoon slot. Dat was Purmerstijn, en daar is heden geen steen meer van te tónden. Maar laat ons zoeken in oude papieren, om het spoor terug te vinden van dezen rijken stedeling, die landedelman werd in een der onrustigste perioden onzer geschiedenis, in de tijd der Hoekse en Kabeljauwse twisten! / „Op den IV dagh van November int jaar onzes Heeren 1410” schonk Willem van Oostervant, na de dood zijn vaders teruggekeerd uit Parijs, waar hij een weelderig leventje had geleid op kosten van Eggert, en hertog geworden, en heerser over het rijke Holland, een giftbsief aan zijn „lieven en getrouwen Willem Eggert, om sonderlinghe liefde en gunste die wij tót hem draeghen”. Eggert kwam er goed af, want „omdat wij onsen getrouwe Willem voor sijne getrouwe diensten van onse mildheydt getrouwelijck -Wonen willen”, kreeg hij de ^ïeerlijklieid van Purmerend en Purmerland tot een erfleen. Daar lag een plek ten Ooosten van Kennemerland, m de buurt van Purmerend. Daar stroomde de grijze Weerstroom tussen zijn met riet en kalmoes begroeide oevers, een breed water, dat' woest en onstuimig als een zee te keer kon gaan als de Zuidwester blies over Hollands vlakke weiden. Daar begon de schepen van Amsterdam in 1410 zijn slot te bouwen. Al bouwende ontdekte hij, dat hij grond te kort kwam, zoodat er weer een brief naar den hertog ging, waarin stond dat Willem Eggert „noodsaackelijck meer ruimte nebben moet, om een graft aant west te schieten.” En zo kreeg hij er nog 31 morgen land bij. Ip 1413 was het slot klaar. Het moet een der sterkste kastelen van Noord-^Jolland geweest zijn. Het bijna vierkante gebouw, met op elke hoek een zware toren, was 180 voet lang, 168 voet breed. Twee achtkante torens verhieven zich naast de burchtingang, en daarvoor lag een gracht die 352 „manstreden” lang moet zijn geweest. Er was binnen de eerste muur een binnenplaats „waar criminelen gevangenen den dood werd aangezegd”, want Eggert en zijn opvolgers waren immers ook rechters van Purmerend. Er was een grote zaal met een marmeren vloer, die 76 voet lang was en een, rijkbeschilderde zoldering heeft gehad. E? was een zaal, die later de „Princen-Zeal” heette omdat Maurits en Frederik er in 1612, Willem II in 1650 luisterrijk ontvangen werden. Lamoraal van Egmont, de man die op bevel van koning Philips II zo ellendig onthoofd is te Brussel, in 15.69, woonde op Purmersteiji?, want hij was een der opvolgers van Willem Eggert. Maar in 1607 waren er geen opvolgers meer, het slot kwam aan de Staten van Holland. Toen verkeerde het nog in uitstekende staat, werden er feesten gegeven, werden er voorname lieden ontvangen. En toen Purmerend groeide en in 1614 voor de derde maal werd uitgelegd, stond het slot binnen de stad, hoog en pralend, en de Purmerenders waren trots op hun plaats, die zulk een schoon kasteel binnen haar muren had. Maar na 1626 woonde er niemand meer, en dat is voor een huis een kwaad ding. Want dan gaat Jan er al eens een paar steentjes halen die hij precies voor zijn kippenhok nodig heeft, en Piet breekt een vensterbank uit die in zijn eigen huis ook wel past, zo is het heden, zo was het toen. In 1730 was het slot totaal een ruïne geworden, hele stukken waren ingestort, en de Staten van Holland, die er niets meer in zagen, waren' toen erg royaal en gaven de bouwval zo maar cadeau aan de stad Purmerend. Wat moest de stad er mee doen? Doorgaan met afbreken,» en nemen wat er nog te halen was. De Eentheimér hardsteen, die eens de hoge torens versierde, ligt als bestrating van de grond onder de" waag van Purmerend. En de bouwval is opgeruimd, al jaren. Wie weet nog heden in Purmerend dat daar eens een slot stond, binnen de veste nog wel liefst? Misschien nog een enkele heel oude man, die zich herinnert dat zijn grootvader, lang geleden, wel eeïts iets vertelde over een bouwval in de stad, -waarboven de vleermuizen joegen in de maannachten, en waar uilen schreeuwden en misschien wel spoken rondgewaard hebben --- Wrekende gerechtigheid GRONINGEN, 28 Aug. De meningen omtrent honden zijn verdeeld. Althans omtrent de mééste honden, want wat de 1Hollandse herdershond Hertha van den Sneker melkboer betreft, daarover zijn allen het roerend eens: Dat is „een stuk tuig, een vals loeder, vullis!" Dezer 'dagen vertoonde hij weer eens ^staaltjes, die „de buurt” in haar gevestigde mening konden versterken. In de omgeving van de brug dicht bij Hertha’s woning geraakten de laatste dagen opmerkelijk veel honden te water. Iedere dag soms tweemaal op een dag — was er een oploopje bij de brug, en moest een roeibootje van een der omliggende schepen losgemaakt worden, om een poedel, kees, setter of straathond te' hulp te varen. Het was voor iedereen een raadsel hoe al die honden op hetzelfde punt« in het water kwamen. Na een week — een dozijn honden zal toen reeds gebaad hebben, werd het raadsel opgelost. De melkboer zag, dat Hertha bij de brug aan het spelen was met een anderen hond. Vrolijk draaiden de dieren om elkaar heer^ maar de plaats waar zich het toneeltje afspeelde verplaatste zich steeds meer naar de waterkant. Nu was „de ander" op de rand van de wal aangeland. Vliegensvlug snelde Hertha naar hem toe. stak zijn snuit tussen dc voor- en achterpoten van den ongelukkige en ' wipte hem met een heel aardig boogje in het water. Even keek hij vol leedvermaak zijn slachtoffer na, doch toen hij zich vlug „uit de poten”, wilde maken, stond daar als wrekende gerechtigheid zijn baas, de melkboer, die vol woede toegesneld was. De baas plantte een grote klomp tussen Hertha’s voor- en achterpoten, een wipje en... Hertha spartelde eveneens in het water! Tevreden grijnsde het groepje toeschouwers. „Laat-ie fijn zijn!” jodelde een jeugdig jong met een vuile snoet, dat zich vliegensvlug in een roeibooi liet glijden om beide drenltflingen op het droge te helpen. --- Ergerlijk optreden van echtgenoot Zijn vrotiw gedwongen tot verkoop van bonnen HAARLEM, 27 Aug. Het was een sober, maar tragisch verhaal, dat de vriendin van een eenvoudige vrouw uit de Amsterdamse buurt aan den economischen rechter deed. Zij vertelde hoe de man van deze vrouw, G. H., zijn echtgenote herhaaldelijk had gedreigd en mishandeld, wanneer zij de levensmiddelenbonnen van het gezin niet wilde verkopen. En de bewuste vrouw, die niet geheel en al normaal was, bukte voor- haar tyrannieken echtgenoot, uit vrees voor mishandeling. Zij verkocht haar boter- en kaasbonnen aan een ,,welwillenden” winkelier uit de buurt en werd gedwongen het geld aan haar man af te dragen. Deze spaarde het geld op en borg het steeds groeiende bedrag onder zijn hoofdkussen. De vrouw kreeg-geen cent van het geld en moest zonder bonnen zien rond te komen. De getuige verklaarde, dat de bruut zijn vrouw eenmaal een pak slaag had gegeven. Het slachtoffer bekende, de bonnen aan den winkelier B. Franken te hebben verkocht, daartoe gedwongen door het optreden van H. Deed ze het niet, dan begon hij te vloeken en te razen. De officier van .Justitie was van mening, dat H. op schandelijke wijze van zijn overwicht misbruik heeft gemaakt. Hij dwong zijn vrouw de voor haar levensbehoefte noodzakelijke bonnen van de hand te doen en bekommerde zich verder niet om haar. Als hij maar sparen kon! Hoewel H. thans ernstig «jek is, achtte de officier het wenselijk indien hij na zijn herstel een gevangenisstraf van veertien dagen zal ondergaan. De rechter vonniste conform. De winkelier verdedigde zich door te zeggen, dat hij de armoede Van het gezin in aanmerking had genomen en «lacht dat er geld nodig was. De officier vorderde tegen hem ff25.— of 20 dagen. Het werd f 50.— of 20 dagen. --- Vrouwen gaven valse suikerbons AMSTERDAM, 28 Aug. De politie heeft een 43-jarige mouw en haar 18-jarige dochter aangehouden, beiden wonende op de Lijnbaansgracht, die gepoogd hebben aan een winkelier in de omgeving van de Amstelveense weg vervalste suikerbons af te geven. In de winkel, waarin de vrouwen gesnapt werden, vohd men nog een étui, dat een aantal van deze bonnen bevatte. Vermoedelijk hebben de vrouwen met deze goed nagemaakte bonnen al meer winkeiers bedrogen, want toen de politie in hun woning een onderzoek in wilde stellen, verliet juist de zoon het huis met 27 kg. suiker. Het onderzoek in deze zaak is gaande. --- Schoonheid rondom Nijmegen ARNHEM, 28 Aug, — Ver buiten de grenzen gaat de roep over het natuurschoon van het Rijk van Nijmegen, met als parel het Nederrijks Woud. En niet ten onrechte! Eertijds toch — vóór duizenden jaren, op de eindmorenen van de Ijstijd, ontstond dit landschap met zijn geweldige groeikracht aan eiken, beuken en berken. Eén machtig complex van groen. Hoofdwouden kiemden op en reikten enkele eeuwen terug nog ter plaatse van de ommuring der Karelstad, over Wijler Ubfetergen—Groesbeek tot Overasselt, in wijde omtrek. De mens waagde zich in den beginne niet verder dan de wildrijke bosrand, het geheiligde woud bleef een wildernis voor wolven, vossen, evers en herten, de arend en de oehoe. Dat ongerepte is, als zo heel veel, met de jaren gecultiveerd en thans resten er van het woud nog slechts de naaldbossen, kreupelhout en heide, verkaveld tot jagen en wegen van menig landgoed. Wat uit botanisch of bilologisch oogpunt 'fan groot belang was (Mokerheide, Jansberg en kasteeltuin Wychen) kwam onder bescherming van de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten. Tevens kwamen uitgestrskte complexen onder toezicht van het Staatsbosbeheer. Het Huis Urbana, de Tempel van Mercurius, ’t verzonken klooster, de Rode Hoefsmid, Vrouw Holle, ziedaar namen uit dat woud van sagen en legenden die het verleden overdraagt aan het heden. Daar staan echter als tastbare werkelijkheid tegenover de heerlijkheden van de Muntberg, Kraayendal en Wolfsberg, meer bezuiden de Mokersschacht, Zevendal en Kloosterberg. In de . laagten het moeras: ’t Koningsven, de Hatertse- en Wychervennen. Dan, nabij de stad, de Elysische velden. Valkenlaagte en Heksendans. Hebben de jaargetijden er niet altijd een adeldom van kleur en op de fluistérgalerijen der Zevenheuvelen de meest onverwachte en verrassende stemmingen, met daarboven op de Panoramaberg die wondere ■ wolkenluchten en bij regen en zon de schitterendste regenbogen? Waar de landman de akker beploegt op het golvende heuvelland, de bindsters het. koren aan garven zetten bij de oogst, paarden dampend in de morgendauw het gevelde hout trekken en kinderen in het halfduister bosbessen plukken, is het somwijlen één levend tafereel, één boeiend toonstuk buiten de verblindende ironie van de dag om. Daarbij hebben wij het geschenk der'natuur: de waterval Het Nederrijks Woud! Het woud van de ademloze stilte, van ruisende boomkruinen, van stormen en sneeuwfestijnen; van pittige harsgeur, intieme lustwaranden en somber-rode heidevlakten aan de horizon. Nog ritselt ’s zomers de smaragdhagedis weg onder het witte heidekruid, vlamt de brem uit de verbrokkelende zandvergraving en flitsen libellen boven de. waterlelies van het venmeer; in bochtige schaduwen ontluikt er de kamperfoelie bij de ondergaande herfstzon, dezelfde zon, die op een lente-ochtend de koekoek voor het bruidsfeest doet terugkeren. Zo deze natuur, zo het volk, dat er woont. In zijn moeizame en onverbiddelijke bestaan, dat de zandgronden en bossen bieden, is het besloten en in zichzelf gekeerd; doch ook van wieg tot gfaf gehard en volhardend. Zijn weinige feesten met kermisachtig jolijt vierend en levend uit een stug en onveranderlijk,, geloof. Waarlijk, het Nederrijks Woud is Mooi Nederland, een inspirerende kracht voor de menselijke arbeid en geest, een wisselwerking-tussen levensnatuurlijkheid, rust en blijde ernst in eigen land, op eigen bodem: nu en immer! W. A. V. --- Beverweerd: eens statige ridderhofstede: Thans bewoond door de familie Gastel! WERKHOVEN, 20 Aug. Hoog boven het water van de Kromme Rijn verheffen zich de twee oude vierkante hoektorens van (Je ridderhofstad Beverweerd te Werkhoven. Zij zijn de enige die nog vrijwel in hun oude staat zijn gebleven. Ongeveer een eeuw geleden werd de statige ridderhofstad vernieuwd, d.w.z. uit een bouwkundig en artistiek oogpunt onbarmhartig verknoeid. Boven de brede ingang lezen we: „Anno 1200 was ik reeds gesticht. Anno 1836 ben i,k door H. J. C. J. Baron van Heeckeren, Heer van Enghuizen, Beverweerd, Odijk enz. verbouwd. Wat de eerste bewoners van het kasteel betreft, hier valt weinig of niets over te schrijven, daar tot op heden alle gegevens ontbreken. De eerste over wien we met zekerheid iets kunnen zeggen, is Zweder van Beverweerd uit het geslacht van Zuilen. Zijn wapen, drie zilveren zuilen op een schild van blauw, is ndg steeds op het Kasteel te vinden. Dezer Zwedèr van Zuylen van Wiltenborch huwcle met Hildegonda van Beverweerd) en sneuvelde in 1304 in een striM tegen de Vlamingen. Hildegonda) was toen al overleden. Doordat/ de bisschop van Utrecht het slof beleende aan Nicolaas van Velde, (die het van de overleden Hildegonda geërfd had, kwam het, via een erfdochter, in het geslacht der Viairen (1345). Na een eeuw ging hq$, door een huwelijk van de erfdochter Johanna van 'Tanen over naar/ de familie Van Boekholt, die in 1/180 de luiklok aan de hervormde kerk schonk. Daarna kwam het kasteel, via het geslacht De Lannoy, waarvan een dochter Fraricoise in het huwelijk trad met Mgtximiliaan van Egmond, graaf Van Buren, vader van Anna van Buren/, in het geslacht der Oranjes. Ini 1564 was het de zoon van WillemJ van Oranje, Filips Willem, die he^t, grootste deel van zijn leven in Spanje doorbracht en nu het kasteel! erfde van zijn grootmoeder Maria (van Boekholt. Filips Willem overleed kinderloos, zodat Bevjerweerd in 1621 in handen van Prins Maurits kwam. Deze moest eenI proces voeren met Filips van Merrade, die meende, dat ook hij rechtten op het slot kon doen gelden. * Oranje/ won echter het proces en na zijn 1 dood vermaakte hij het kasteel aan zijn bastaard-zoon, Lodewijk vihn Nassau La Leq. De voorwaarde fwas )er echter bij, dat wanneer de- wettige afstammelingen uitstierven» het huis Beverweerd weer aan heit huis van Oranje zou komen. In 1734 kwam de heerlijkheid in het "bezit van een der afstammelingen van Lodewijk n.1. Hendrik Karei Graaf van Nassau-La Leq, die opperhoutvester van de provincie Utrecht was. In 1782 huwde zijn dochter Henriette Suzanna Maria, gravin van Nassau La Leq, vrouwe van Beverweerd en Odijk met Evert Frederik van Heeckeren Heer van Enghuisen Beurse enz., in welke familie het gebleven is. Thans wordt het bewoond door de familie Castell. De eigendommen van het kasteel waren zeer uitgestrekt. Zo bezat het een zwanendrift tussen de hofstede „De Kuil” dicht bij Utrecht en de Hoierbrug bij Cothen, een eigen molen, de visserij van die streken en verder te Werkhoven, Odijk en Driebergen uitgestrekte landerijen. Beverweerd vertoont nog steeds zijn oude vorm: een quadratische aanleg met twee enorme, vierkante hoektorens aan de voorzijde. Dat het kasteel al zeer oud moet zijn kwam aan het licht toen men, bij het uitdiepen der slotgracht, enkele blijde-ballen vond die gebruikt werden om met behulp van een blijde, een soort van katapult, in het kasteel te worden geslingerd wanneer dit door vijanden belegerd werd. Ook vond men toen een munt uit de tijd van Julius Caesar Tot slot varmelden wij nog dat I het kasteel indertijd een niet onbe- 1 langrijke verzameling kunstschatten I bevatte waaronder een schitterende I collectie schilderijen. --- Dochtertje met valse bon naar kruidenier gestuurd HALFWEG. 27 Aug. Bij een winkelier op Zwanenburg was een veertienjarig meisje naar binnen gestapt met een suikerbon. De winkelier zag met één oogopslag, dat de bon vals was. Van het cijfer zes was de krul met een mesje weggekrabd. De Halfwegse marechaussee toog op onderzoek uit en vernam van de moeder van het meisje, dat laatstgenoemde de bon in Amsterdam, namelijk in de Kalverstraat, had gevonden. De moeder, C. J. Maeijer, wist niet, dat de bon vals was. „Als ik geweten had, dat ik er zo'n „heibel” mee zou krijgen, had ik hem niet bij den kruidenier laten aanbieden” sprak de Zwanenburgse tot den económischen rechter te Haarlem. De geschiedenis met de bón werd voor de vrouw inderdaad een zwarte bladzij, want de rechtbank vond het , heel ernstig, dat zij eerst haar dochtertje tot het vertellen van onwaar- j heden- had aangezet — ook het kind I had het Kalverstraat-verhaal opge-l dist — terwijl M. de valse bon vari een bloemenkoopman had gekocht. 1 De officier eiste vier dagen ge var/ genisstraf. ! „Dat kan niet, want ik ben hartpatiënte” zei verdachte. _ ƒ De rechter meende, dat dit allerminst een vrijbrief is om met bonmin te knoeien en veroordeelde haar t|>t --- Gestolen geschenken I EINDHOVEN, 27 Ajig. Terzake van diefstal van spoiïien en klossen garen ten nadele van/ de N.V. Baekers en Raaymakers, textielfabrieken alhier, heeft de reci.rerche proces-verbaal, opgemaakt tegen de 18-jarig^ mej. A. M. v. d.i V., wonende aan de Woenselmarkt.J Bij het ingesteld onderzoek bleek,/ dat zij de garens aan een ander ten geschenke had gegeven. j --- Spontane medewerking uit alle kringeln der burgerij- De bran4 van 79 , October 1657 Schippersgilde cleed kranig werlj; AMERSFOORT, 28 Aug. _ rie en twintig huijizn, tien Q schuren, zeven en twintig hooibergen. .. ziedaar de prooi,1, die de vlammen maakten op Maandag, de negentiende October van| het jaar 1657 in Amersfoort. Het; was een ontzagwekkende brand, /een ramp, zoals er maar één in I honderden jaren in één stad placht,/ voor te komen. In het Quartier v;« n de Bouwmeesters, Achter de Kaarp, ving het tergend onheil aan len de vlammen zochten huilend bjjm weg door De Poth, de Coninckstti aat ’en de Walikersteeg. i Talloze burgers, tot / uit de verre omgeving, boden voor / de blussing hun assistentie aan. /Voorzien van emmers, tonnen, schappen, haken, lantaarns en andere woorwerpen ijlden zij aan. Maar de/wind stond die dag z® nadelig, dat (er aan blussen nagenoeg niet te denken viel. Men moest wachten tot d