KOLONIALE BERIGTEN. In een van de voornaamste dagbladen , die le Pclersburg worden uitgegeven , leest men de statuten van de nieuwe Compagnie van den Amur, die door den Keizer zijn goedgekeurd. Het doel van deze Maatschappij, waarvan het kapitaal I millioen roebels bedraagt, verdeeld in 4,000 aandeelen van 250 roebels, is de ontwikkeling van den landbouw en van den koophandel in de gewesten van den Amur. Uit Petersburg wordt geschreven dat graaf Putiatine vereerd is geworden met de orde van Alexander Newski, ter belooning van de diensten door hem bij zijn diplomatike zendingen bewezen. De hem toegezonden insigniën van genoemde orde waren vergezeld van een eigenhandig en zeer welwillend schrijven van den Keizer van Rusland. De indische prins Mirza Hasmat Lehendal Bahadar, die, omstreeks een maand geleden, den lijkstoet van zijn moeder, de koningin van Oude, aanvoerde, is te Londen plotseling overleden. Zijn lijk is van daar naar Parijs overgevoerd en naar het hötel Laffitle gebragt, alwaar het bewaakt werd door priesters, die de plegligheden, welke hun godsdienst in dergelijke gevallen voorschrijft vervulden. De begravenisplegligheid , aan het hoofd waarvan zich de vermoedelijke erfgenaam van Oude bevond , heeft den 4 Maart le Parijs plaats gehad. Een ontelbare menigte was toegeslroomd om den lijkstoet le zien, waarvan o. a. de generaal d’Orgoni, afgezant van den Keizer der Birmannen, de commodore Lynch en een minister van den le Calcutta gevangen gehouden koning deel uitmaakten , benevens de meeste hooggeplaatste personen , die ook bij de ter aarde bestelling van de Koningin tegenwoordig waren geweest. Elf rouwkoetsen, waarin zich personen bevonden , die speciale uilnoodigingen badden ontvangen tol bijwoning van de plegligheid , sloten den Irein. Hel lijk van den prins is naast dat van zijn moeder , op Pere Lachaise bijgezet. De commissie Welke belast is geweest met het onderzoek van de legen hel parlementslid Bult ingebragte beschuldiging van omkooping, heeft haar verslag uitgebragt. Dit luidt ten voordeele van den heer Bult, waarom hij ook is vrijgesproken van de hem ten laste gelegde handelingen. Volgens de Globe heeft dé commissie de navolgende conelusiên genomen: lo. Isaac Bult, lid van het Parlement, heeft in de maand Julij 1856 geen overeenkomst aangegaan met den amir Ali-Moorad-Khan , om in het Lagerhuis dej aanspraken van dit opperhoofd le verdedigen en te ondersteunen, ten einde hem daardoor het grondgebied terug te bezorgen, dat hij door inlijving verloren had , ook heeft de heer Bult, ten gevolge van dergelijke overeenkomst, niet herhaalde malen gelden van Amir-Ali-MooradKhan ontvangen. 2o. In de maand Julij 1857 heeft Isaac Bult een overeenkomst gesloten met Z. H. Ali-MooradKhan om naar Indië te gaan en aldaar dit opperhoofd le ondersteunen in zijn vorderingen bij het plaatselijk bestuur van Bomhay , en wel voor een som van 10.000 pd. st. , waarvan hij 2,000 pd. st. heeft ontvangen , en het overige volgens aeceptatiën van den amir zou betaald worden. oo. Isaac Bult heeft genoemden amir met zijn raad gediend en is hem behulpzaam geweest in de maatregelen door dit oppei hoofd genomen om van het bestuur in Indië zijn grondgebied te herkrijgen; daartoe heeft hij persoonlijk onderscheiden bijeenkomslen gehad met den voorzitter van den Board of Conlrol en ook met den voorzitter, en een lid van de Kamer van Bevtindhehbers. 4o. Den 11 Augustus 1857 heeft Isaac Bult van Ali-Moorad-Khan een som van 500 pd. st. ontvangen; maar het is bij de commissie niet bewezen, dat de betaling van deze som in verband heeft gestaan met de in den boezem van het Parlement te doene slappen. In de Times wordt een merkwaardig verhaal medegedeeld betreffende het engelsche oorlogschip Shannon. Dit vaartuig, dat bestemd was om de engelsche strijdkrachten in China te gaan versterken, werd 90 mijlen ter zuid-weslen van Java overvallen door een van die verschrikkelijke stormen , welke sedert eenige jaren Zoovele engelsche schepen hebben doen verongelukken. Na een aanhoudend weerlichten , vertoonde zich een groote vuurkogel, die zich aan den groolen mast vaslhechlte, vervolgens naar benedenkwamen eindelijk met een groot geraas uileènsprong, het dek als bezaaid werd door eleclrische vonken, die de wind scheen mede le voeren. Nog tweemaal werd hel schip op verschillende plaatsen getroffen , maar zonder onheilen te veroorzaken ; deri volgenden dag bleek hel dat zelfs de masten geenerlei schade hadden geleden. Deze gelukkige uitkomst heeft men te danken gehad aan de afleiders, die aan de masten van het vaartuig waren aangebragt. De afgezanten van den Koning van Siam zijn te Parijs aangekomen en in het groote hotel du Louvre afgeslapt. In hetzelfde hötel heeft de exKoning van Lahore , Maha-Raja-Duliep-Singh, zijn inlrek genomen. De Moniteur de la Flotte behelst een artikel tegen de aanspraken, die Engeland op hel eiland Perim maakt. De heer Vernon Smith, lid van het afgelreden kabinet, heeft in het Parlement verklaard, dat dit eiland sedert 1799 in het bezit van Engeland zou zijn De Moniteur de la Flotte komt hiertegen op, en doet uitkomen, dal het op een tijdstip, dat Turkije en Engeland te gelijker tijd in oorlog waren met Frankrijk , niet dan met voorkennis en goedkeuring van de Porie , door haar bondgenoot Engeland, bezet werd. Beide mogendheden hadden er toen een gelijk belang bij, dat de Roode Zee gesloten was. In 1802, toen het gevaar geweken en de vrede hersteld was, ontruimden de Engelschen het eiland, en in meer dan een halve eeuw heeft men er de engelsche vlag niet meer gezien. Nu echter in 1857, onder geheel verschillende omstandigheden en vormen, het eiland op nieuw bezet werd, was hel volgens genoemd blad, noodzakelijk, daartoe eerst weder, even als in 1799, de autorisatie van het lurksche gouvernement te vragen. De 1 igging van Perim maakt dit eiland uit een krijgskundig oogpunt zeer gevvigtig. Van de beide doorvaarten ter weêrszijden is de westelijke, die tevens het breedste is, onbruikbaar door de menigte klippen, die men daar vindt; de ooslelijke door welke de vaart alléén geschieden kan is nog geen 2,000 ned. ellen breed. Geen enkel schip zou dus, de Roode Zee in- of uitkomende, het geschut van de fortificatiën van het edand kunnen ontwijken , en Perim zou inderdaad een tweede Gibraltar, ja veel sterker dan dal, kunnen worden. Wij vinden in het Journal des Débats een overzigt van de Fransche koloniën over heljaar 1857; daar het wel niet'onbelangrijk zal gevonden worden , deelen wij het voornaamste daaruit in het kort mede : De kolonie van den Senegal heeft zich niet in aanhoudende rust kunnen verheugen, door de invallen van de Mooren en de wapeningen van den profeet El-Hadj-Omar, die gedurende een groot deel van het jaar schrik hebben ingeboezemd aan de inboorlingen van sommige streken. Wal ten deze intusschen door het Fransche bestuur gedaan is, en vooral de voortdurende aanwezigheid van een fioltille op den Senegal heeft de gewenschte uitwerking gehad. De vijanden zijn herhaalde malen met goed gevolg aangevallen, onderscheiden dorpen genomen enz. Te Dagana is een fransche lagere school gevestigd; de voorbereidende werkzaamheden ter exploitatie van de goudmijnen in dit land zijn geëindigd, en weldra zal het fransche gezag er op hechte grondslagen rusten. Gorée, dat sedert eenige jaren met de op Afrika’s Westkust gelegen kantoren een afzonderlijk bestuur uilmaakt, is in bloei loegenomen, en zal voortaan aangedaan worden door de pakkelbooten van en naar Brazilië. Op Réunion heeft het jaar 1857, vooral door de verhooging van de prijzen der suiker in Europa een groole welvaart te weeg gchragt. De ontvangsten van de Schatkist, die in 1852 en 1855 niet meer bedroegen dan 1 millioen 800,000 fr., hebben in 1857 meer dan 4 en een half millioen opgeleverd , zonder eenige verhooging van belasting. De suikerproductie bedroeg 05 millioen kilo, en de uilvoeren hadden een waarde van 60 a 70 millioen francs. Geen wonder dat deze kolonie in staat is in openbare werken, havens, wegen, enz. verbeteringen in Ie voeren. liet is alleen jammer, dat de engelsch-fransche Maatschappij, die de gelegenheid aanbood om in dertig dagen over Aden en Egypte naar Europa te reizen of verzendingen te doen, zich genoodzaakt heeft gezien de intrekking van haar contract te vragen. Op het eiland Mayotte, en het kanaal van Mozambique, houdt men zich met de kolonisatie bezig. Dit eiland, dat een oppervlakte van 15,0 0 bunders heeft, en zeer geschikt is voor de suikerkultuur, schijnt bestemd om eenmaal een groole rol in den handel te vervullen. Aanvankelijk worden er door maatschappijen van kapitalisten reeds alle maatregelen in het werk gesteld om van dit eiland, even als van hel nabijgelegen Nossi-Bé partij te trekken. Sainte-Marie aan de oostkust van Madagascar, geelt weinig leekenen van leven. Het was te verwachten , dal de opstand van de Cipayers, die in de britsche bezittingen alles in rep en roer bragt, eenige ongerustheid moest doen ontslaan 'oor de Fransche koloniën in Indië, die echter in dit opzigt niets geleden hebben. Het bestuur heeft daar dan ook ongestoord kunnen voorlgaan met het invoeren van verbeteringen, waartoe hel instellen van een geregelden burgerlijken stand moet gebragt worden. In Australië waaide de fransche vlag als teeken van soevereiniteit op de Nieuw-Caledonische en op de Markiezen-eilanden, en als teeken van protectoraat op den archipel van Taïli en onderhooi righeden, waartoe vooral moeten gerekend worden , ten oosten de Poinoeloe- , en ten westen , de Tongaof Vriendschaps-eilanden. De oostkust van NieuwCaledonië werd door twee fransche oorlogschepen bezocht. De inboorlingen, door de zendelingen onderwezen , beginnen kokos-olie te fabriceren en hun voordeel te doen met de menigte harst, die er in de bosschen gevonden wordt. Ongelukkiglijk heeft men er in den aanvang van het jaar een verdelgenden oorlog moeten voeren ten gevolge van een geschil tusschen de priesters en de wilden ontslaan. Op de Tonga-eilanden leggen de katholieke zendelingen gelijken ijver aan den dag als de wesleyaansche. De eerstgenoemden hebben daar twee inriglingen, met 1900 bekeerden. Jaarlijks komen daar 4 of 5 schepen van Sidncy, om ze van europesche zaken te voorzien. De kokos-olic is het voornaamste artikel van uitvoer. fe Papeïli, het voornaamste station in den Taïli-archipel, heeft zich een vertegenwoordiger van een huis te Bordeaux gevestigd , met het voornemen om er suikerriet in het groot aan te planten en er distilleerderijen op te rigten. Chinezen ?n inlanders zullen voor hem werken. De vanille begint op dat eiland geteeld te worden ; maar de voornaamste rijkdom schijnt de bankoel-noot te lijn , die 58 procent olie levert en waarvan reeds neer dan 10,000 okshoofden aan Amerikanen geeverd worden. Het eiland Ana , het voornaamste van den Ponoetoe-archipel , bevat 2000 bewoners, onder velke de zendelingen ijverig werkzaam zijn. Het , s bedekt met kokospalmen , die reeds een jaar- , ijkschen oogst van 500 tonnen leveren. , < Noukahiva, een van de Markiezen-eilanden, was 1 estemd voor een zekere klasse van polilike gedeorleerden; het schijnt dat deze in 1854 gratie i * ebben gekregen, zoodat daar slechts een kleine I '1 ast gelaten werd. Deze post werd in Julij 1857 d door den vice-admiraal Lugeole bezocht, die bevond dat het garnizoen in goede verstandhouding leefde met de inboorlingen, die onder de vijandige stammen nog geducht zijn als menscheneters. Marlinique, Guadeloupe en Guijana kregen in 1857 eenige bezendingen arbeiders, zoowel Afrikanen als Aziaten, om de oude slaven in hun werk te helpen. Het Conseil-général te Marlinique heeft zich tegen den aanvoer van Afrikanen verklaard. Drie dagbladen zijn voor eenigen tijd gesuspendeerd , en een gesupprimeerd. Een crediet van 50,000 fr. is te Marlinique besteed aan het draineren, hetwelk krachtig medegewerkt heeft tot de bevordering van den landbouw en van de gezondheid van het land, hetgeen zeer noodig was, omdat in 1S57 de geele koorts daar groole verwoestingen aanrigtte. Öp dit eiland is de suikerteelt nog de voornaamste kuituur, de katoen wordt weer meer verbouwd , maar de kofïij heeft men, niettegenstaande de hooge premiën , laten varen. Ook de tabakskuituur schijnt beschermd te moeten worden , want het Conseil-général van Guadeloupe heeft de vreemde tabak met vijfdubbele regleu belast. In Guyana wordt nevens de suikercultuur nog behartigd de roucou, vanille en katoen. Guyana heeft het meest van alle koloniën geleden door de emancipatie van de slaven , die zich in de binnenlanden verspreid hebben W’aar zij van vruchten leven. De Compagnie de 1’Approuague, die zich in 1857 gevormd heeft om goud te delven, tracht hen, even als alle inboorlingen, tot haar arbeid te lokken. De strafkoloniën hebben ook een zeker aantal arbeiders geleverd , maar zij zijn verschrikkelijk verminderd door de geele koorts, die hen achttien maanden gekweld heeft. In de wateren van Newfoundland heeft zich in de nabijheid van de fransche visscherijen Miquelox en Saint-Pierre gedurende den winter een eskader uil de golf van Mexico opgehouden , waarvan de zeelieden op laatstgemeld eiland een weg hebben helpen tot stand brengen. Een overeenkomst krsschen Frankrijk en Engeland lot regeling van de visscherij in die wateren gesloten, is, zoo als men weet, door den tegenstand van het Parlement, niet goedgekeurd, In Algérie werd het steeds nog onafhankelijke Kabvlië volkomen aan de Fransche heerschappij onderworpen. Hel jaar 1857 was voor de kolonisten zeer noodlottig wegens een koorts-epidemie, zoo als er nog geene sedert de verovering geheerscht had, en wegens de menigvuldige regens, die een groot deel van den oogst hebben bedorven. Een andere kwelling voor Algérie is gebrek aan handen voor den arbeid. In het vorige jaar dacht men er sterk aan om daarin te gemoet te komen door een groolen invoer van Indiërs en Chinezen; maar de speculatie is misgeloopen , en nu heeft een blad van Algérie zelfs een plan uilgewerkt om 100,000 Negers uit de binnenlanden naar de kolonie te doen verhuizen. Niemand kan echter met eenigen ernst over dat plan denken. In een berigt uit Aleppo, door de Oesterreichische Zeitung medegedeeld , leest men , dat Omer Pucha eindelijk naar Bagdad vertrokken is. Tot het overvoeren van zijn gevolg en bagaadje zijn meer dan 1,800 kameeleu noodig geweest. Omer Pacha is de eerste lurksche generaal, die deze reis door de woestijn heeft durven ondernemen. Het schijnt dat hij zich in persoon wil overtuigen van den toestand van deze gewesten en van de inwoners. Uil Bagdad wordt gemeld, dal de gemeenschap tusschen den Euphraat en den Tiger belemmerd wordt door rooversbenden. Mogelijk is Omer Pacha wel voornemens een einde te maken aan de invallen van de zwervende Arabieren. Hij zal zich te Bagdad bezig moeien houden met de reclames van de eigenaars der karavanen , die in de maand Junij van het vorige jaar door de Arabieren geplunderd werden , welke reclames ondersteund worden door de consuls van Frankrijk en Engeland. --- Cuba. Ruim een jaap geleden werd er in de Tweede Kamer der Staten Generaal eene vergelijking ingesteld tusschen Java en Cuba , met het doel om aan te toonen , dat de productie van laatstgenoemd eiland zooveel grooter was, dan die van het eerstgenoemde. Wel werd er toen terstond op gewezen , dat op Cuba de productie door middel van slaven werd opgevoerd , maar hij , die deze vergelijking voor den dag bragl, scheen niet veel te lellen op die slavernij. Den 22sten Februarij 1. 1. werd er in de Spaansche Kamer van Afgevaardigden een interpellatie lot het Ministerie gerigl, om van het Gouvernement te vernemen hoe het dacht te handelen tegenover Engeland, dat, volgens de voorstelling van den interpellant, door zijne kruisers den Spaanschen handel trachtte te fnuiken. De Minister bragt in zijn antwoord de kwestie tot haar wezenlijk standpunt terug; hij beweerde dat men op gronden van billijkheid, niet op die van de tractalen, vergoeding kon vragen , aangezien de tractaten tot wering van den slavenhandel ten opzigle van Cuba nooit waren nageleeld. De Minister ging verder en zeide , dat die tractalen daar nooit zullen worden uitgevoerd. Er zal altijd , zoo vervolgde hij , invoer van negers plaats hebben , omdat er behoefte aan negers bestaat ; op Cuba is geen andere arbeid bruikbaar, dan die van Zwarten. In zijn antwoord ging de Minister nog verder en verklaarde zelfs, dat, zoo men van Engeland geen vergoeding kreeg , het Ministerie , in overleg met de Cortes , zou onderzoeken of de schadevergoeding uit de schatkist zou moeten verstrekt worden. Als men dus ziet, dat het Spaansche Gouvernement den slavenarbeid op Cuba als het steunpunt van de industrie daar beschouwt, en dat het, zelfs in strijd met de traclaten , den invoer van slaven aanmoedigt, dan moet zelfs hij , die de vergelijking van Java en Cuba uitdacht, daarop loepassen het bekende omnis comparatio claudicat. --- Vrijheid!! De «Indiër» heeft ons eens zeer kwalijk genomen , dat wij , bij de bespreking van de vrijheid van arbeid op Java, de Woorden van Bilderdijk hebben aangehaald, liet was in de goede tijden van olim, toen nog aan het hoofd van zijne redactie de man stond , die eens had geschreven , dat de vrije drukpers in Indië was een fakkel in de hand van een blinde , omdat men daar, volgens zijn schrijven, de vrijheid van drukpers beschouwde als het 'middel om de couranten voor niet te krijgen. Misschien neemt de «Indiër» het ons nu niet kwalijk, als wij hetzelfde onderwerp weer te sprake brengen en , volgens eene verklaring van den Minister van Koloniën , beweren dal men met de uitdrukking vrijheid van arbeid zeer voorziglig moet wezen, omdat er zijn die daaraan den zin schijnen te hechten van vrij zijn van te arbeiden. Die verklaring is door den Minister gegeven den 24 Februarij 11. ; zij luidt letterlijk aldus : Hoe voorzigtig jnen moet te werk gaan met dien zoogenaamden vrijwilligen arbeid der inlanders ten opzigte van niet inheemsche cultures, is onder anderen — ik herinner mij dit juist — aangetoond door den afgetreden Gouverneur-Generaal Duijmaer van Twist, bij gelegenheid dat hij mij verslag gaf van zijne inspectiereis door de Molukken , waarin ook gehandeld wordt van het verlaten van het daar werkende stelsel in het algemeen , en dat van de specerij-cultures in het bijzonder. Hij gaf den raad , om daarbij met voorzigheid te werk te gaan ; herinnerde zich te Ambon te hebben gehoord, dat , toen de noten-cultuur aldaar was vrij verklaard — ik meen in 1827 of 1828, althans onder het - bestuur van den commissaris-generaal du Bus de Ghisignies — het eerste wat men deed daarin bestond, dat alle notenboomen werden omgehakt en als brandhout verkocht, zoo was dus een groote rijkdbm in weinige dagen vernietigd! De redactie van ,de «Indiër» bestaat nu uit trouwe regtgeloovigen , niet uit apostaten. Wat zal hij er nu van zeggen? --- INGEZONDEN ARTIKELEN. Voorstel om «Ie cultiiiir-i ontractcn bij de Wel te regelen. Wij hebben alweder bij het eindigen der laatste zitting van de Tweede Kamer der Stalen-Generaal het voorstel hooren doen, de culluur-conlracten bij de Wet te regelen. Wij hebben nu op nieuw dal gewiglige punt als een incident in het midden van undere discussiën zien werpen; op die wijze zoude hel incident ligt een accident kunnen worden. De Minister heeft gevraagd aan die belangrijke zaak eene afzonderlijke beraadslaging te wijden. Dat zal nu ook geschieden. De zaak zal dus niet meer ex abrupto of ab irato behandeld worden; men zal de posilie niet meer bij overrompeling zoeken in te nemen ; een regelmatig beleg zal nu voor dat koloniale bolwerk gelegd worden. Dal is zoo als het behoort. Het geschil is eene geregelde Parlementaire balaille ten volle waardig: niet zoo zeer uit hoofde van het kwaad , dal men wil bestrijden , als om het beginsel van inmenging, dat men wil doen zegevieren. Doch laten wij nu verder gaan en niet alleen beslist zien of eene regeling bij de Wet noodzakelijk zij ; maar ook of zij mogelijk is. Het zoude anders wel eens kunnen gebeuren , dat die regeling tot eene behoefte werd verklaard , en het nader bleek, dat dezelve onmogelijk is. Men zoude dan krijgen eene onmogelijke noodzakelijkheid. Laat nu van de zijde van hen, die in casu voor eene wettelijke regeling zijn , een geheel ontwerp worden aangeboden , want dan eerst zal kunnen blijken of zoodanige verordening mogelijk is, ja dun neen. Wanneer die wetsvoordragl mogt blijken , zoo als zij is voorgedragen onaannemelijk te zijn , zal men noglhans meer licht over de zaak hebben doen schijnen, cn met amendementen kan men al ver komen , zoo als de ondervinding van den laalsten tijd heeft geleerd. Het komt ons voor, dat én de voorsteller van die regeling bij de Wet, én velen met hem voor alsnog niet zeer duidelijk weten wat hunne bedoeling is, althans zulks is nog niet gebleken ; en hoe kan men eene verordening bij de Wet vvenschelijk verklaren , als men niet in petto de bewustheid heeft van de wijze, waarop men die regeling zoude wenschen. Men zegt wel post nubila lux! en men tracht de zaak met spoed en aandrang door te drijven; maar de overweldigende noodzakelijkheid, die in sommige, alhoewel zeldzame gevallen , eene wettige regeling gebiedend vordert, komL ons voor hier niette bestaan. Want al hebben ook, hetgeen echter onbewezen is, eenige misbruiken plaats gevonden in het uilgeven van cultuur-conlracten, het misbruik is zelfs niet door eene Wet te voorkomen , immers met de beste wetten blijft er nog steeds gelegenheid tot misbruik over, vooral in eene zaak, die onmogelijk in al hare bijzonderheden door de Wet Itan worden geregeld. Wij begrijpen dat, wanneer hel op eenige groote beginselen aankomt, b. v. toen Frankrijk in het einde der vorige eeuw de regten van den mensch verklaarde te zijn un droil imprescriplible, dal de assemblée constituante toen met geestdrift dal beginsel vaststelde, om daarop het nieuwe Staatsgebouw te grondvesten, zonder nog te weten in welken stijl dat grootsche monument zoude worden opgetrokken, vast besloten echter den Golhischen niet te ziVllen bezigen. Wij begrijpen dien edelmoedigen haast, wanneer het er op aankomt om de slavernij af te schaffen, de vrijheid van godsdienst te slichten ; het is dan vóór alles noodig dat men die breede beginselen vast stelle, al weet men nog niet wat men er op zal vestigen; dat weet men dat het menschelijk geluk aan die groote waarheden verbonden is. Men weet dat het aannemen van zulke beginselen nimmer gevaarlijk kan zijn. Maar wij vragen het, heeft het uilgeven van culluur-conlracten iels gemeens met zulke gebeurtenissen? Heeft de vraag, of het Gouvernement de Java-suiker 7, 10 of 12 gulden aan den fabrikant zal betalen , wat te doen met la proclaination des Droils de 1’homme, met de afschaffing der slavernij of met de godsdienstvrijheid, met Ie serment du jeu de Paume , Wilberforce of Willem den Zwijger? Is het noodig dat de koloniale oppositie daarvoor als één man opsta, zich in geestdrift den broederkus geve en op haar vaandel schrijve: Javasuiker tegen 7 gulden de picol ? Er beslaat niet eens urgence, want er zullen waarschijnlijk in de eerste jaren geen nieuwe suiker-contraclen meer worden uitgegeven, en de verlenging , zoo die al aan eenigen mogt worden verleend , zal allerwaarschijnlijkst, althans te oordeelen naar die, welke in de laatste jaren is toegestaan, niet meer de wangunst van hen opwekken , die zich in Nederland verbeelden dat ieder suiker-contracl eene goudmijn is, omdat zij alleen de gelukkigen zien terugkomen, maar niets hooren van hen , die hunne beste jaren en krachten vruchteloos verspillen en inspannen, zonder er toe te geraken , het einde hunner schulden te zieo. Het zoude een niet onnut werk zijn , eens na te gaan, welke suiker-fa brie kanten op Java goede zaken hebben gemaakt; en men zoude dan ontwaren, dat menig suiker-fahriekant den bitteren kelk lot aan den bodem heeft moeten ledigen. Het is echter ons gevoelen, dat de culluurconlracten niet bij de Wet behoeven noch kunnen geregeld worden. Het zij ons veroorloofd ten aanzien der behoefte het volgende aan te merken : Wij zullen hier niet spreken van de wettige behoef te, zoo als die bij de GronUvct is bedoeld. Dat punt is nog al duister , en men heeft er reeds veel over geredetwist, op welke wijze zoude moeten worden uitgemaakt: dat hel blijkt dal er behoefte bestaat naar regeling bij de wet. Dat alle de hoofdlakken der Regering, waaronder wij ook de Kamers rangschikken, die behoefte zouden moeten erkennen , zoude zijn een regt van veto, te geven aan een dier bestanddeelen; dat de wetgevende magt alleen die behoefte zoude kunnen uitroepen, zoude zijn aan de Kamers naar goedvinden te laten het Bestuur der koloniën ; zoo iets zoude geheel in strijd^ijn met de Grondwet , en uiterst gevaarlijk levWs. Wij laten dal punt dus in het midden. Daadzakelijke behoefte bestaat er niet, want de vrees voor gunst zoude dan wel de eenige reden zijn, en waarlijk, de wijze waarop thans de suikerconlracten zijn ingerigt, d. i. geheel ten gerieve van het Gouvernement, maakt het niet waarschijnlijk, dat er zich veel liefhebbers zullen opdoen voor zoodanige ondernemingen ; ook de verlenging der oude contracten op die nieuwe voorwaarden kan alleen voordeelig zijn voor den faliriekanl, die reeds , wat het zoo kostbaar materieel aangaat, toegerust is, en ten aanzien der fabriekatie en gronden ondervinding en kennis heeft opgedaan. Men zal toch wel niet de verlenging der oude contracten aan openbare mededinging willen onderwerpen. Zoo iets is niet denkbaar en in strijd met de belofte van verlenging, bij contract aan den suiker-fabriekant toegezegd. Maar gunst is iets dat door de geheele wereld bestaat, zoowel bij Gouvernementen als bij particulieren ; er is geen kruid legen gewassen , zoo langer Gouvernementen en menschen zullen zijn, zal ook gunst beslaan. Men regele zoo veel men wil bij (ie Wet, er zullen in Oost-Indiën , even als oveal, gunsten worden bewezen. Men wake slechts dat zij zich niet te ver uitstrekken , en daar is de drukpers, wal Indië aangaat, steeds mede bezig. Die gunst, dat schrikbeeld, die bullebak , waarmede men ons schrik wil aanjagen, is naar ons gevoelen, een middel van oppositie, een thema voor menige variatie vatbaar; het is een van die deunljes, die regelmatig ieder keer weder terug komen, op het draaiorgel der koloniale oppositie. Er bestaat geene wettelijke behoefte, naar regeling der culluur-contraclen , omdat reeds in de voornaamste punten door het Reglement op het Beleid der Regering in Nedcrl. fndie is voorzien geworden, en wel bij artt. 56, 57, 62; ook art. 71 staat in verband met den Inlandschen landbouwenden stand. Wij gelooven dat de Wetgever met die hoofdlrekken der culluur-inslellingen voor te schrijven , en zich niet met de bijzonderheden in te laten , zeer wijsselijk heeft itigezien , dat zulks builen zijne bevoegdheid lag en ook ónmogelijk was. Het is niet doenlijk eene kolonie te besturen, W'anneer men geen vertrouwen in den Landvoogd stelt; en op duizende mijlen afslands, een svslema van centralisatie wil invoeren , dat zelfs in een klein landje, zon als Nederland dikwijls slecht werkt. Wij hebben wel eens van de zijde der oppositie hooren beweren, dal Oost Indie niet van uil Nederland moet worden geregeerd, maar op Java dient bestuurd Ie worden; en nu wil die zelfde oppositie zich inlaten , met aan den Gouverneur-Generaal voor te schrijven aan wden en tegen welke voorwaarden , een suiker-conlract zal moeten worden verleend. Is zoodanige bemoeizucht wel d ra ge I ij k en niet inlra dignititem van de Stalen-Generaal? Het zoude eene janhennerij worden, alleen geschikt om nog meer lot waarheid te maken , het beweren van sommigen, dat niets meer neiging heeft lot magtsaanmatiging en bedilzucht dan vergaderingen, en dat deze verreweg meer lot dwingelandij overhellen , dan enkele individuën. Laten wij nu met een paar woorden nagaan of eene regeling der culluur-contracten bij de Wet, zoude kunnen geschieden. Eene andere regeling als die welke reeds grosso modo in het Reglement op het Beleid der Regering, is vastgesteld, komt ons voor onmogelijk te zijn. De cultuur-conlracten verschillen naar den aard der plaats en der bevolking, waar zij moeten werken, en het is ten eene male ondoënlijk, die locale afwijkingen aan vasle regelen te onderwerpen; eene geographische lijn te dien aanzien te trekken, zoude nog veel moeijeljjker zijn, dan die welke het Wilmots proviso in der tijd ten aanzien der slavernij in de Vereenigde Stalen van Noord-Amerika, heeft willen vaststellen, en van welke men daar is moeten terug komen. Het is niet moeijelijk te begrijpen, dal de voorwaarden die men aan een suikerfabriekanl steil, geheel afhankelijk zijn van de hoedanigheden van den grond , der bevolking en der ligging van de plaats, waar hij zijne onderneming wil vestigen. Hoe zoude men in Nederland , in de zaal op hel Binnenhof, zulke zuiver locale queslies kunnen regelen, tenzij de Amerikaan Humé aan de Vergadering iets van zijne tooverkracht hadde medegedeeld. Maar wij gaan vprder, wij houden hel er voor, dat de Wetgevende Magt in Nederland ten eene male onbevoegd is, zich in te laten met maatregelen en overeenkomsten , door het Gouvernement in Oost-Indië te nemen en aan le gaan ten aanzien der Inlandsche bevolking en met Nederlanders aldaar. Daardoor zoude die magt zich moeten inlaten met de Javaansche huishouding, iets dat voor haar ondoenlijk is, en ten welke opzigte aan den Gouverneur-Generaal bij meer gemeld Reglement, strikte voorschriften zijn gegeven. Het is immers ondenkbaar de cultuurconlracten af te scheiden van de regten der Inlandsche bevolking, die wel degelijk door het Bestuur als partij bij die overeenkomsten wordt vertegenwoordigd. Wat nu de reglen betreft die de Nederlandsche contractant bedingt, men vreeze niet dat het Gouvernement er hem te veel loekenne; men weet dat het Gouvernement daar niet zeer mild mede is, en menigeen heeft die overeenkomsten, met den naam van leeuwencontracten bestempeld. Wij vragen thans na dat alles in gemonde, is het niet aan eene onberedeneerde en bedroevende bemoeizucht toe te schrijven of aan eene systematische oppositie, dat eenigen steeds dn hand willen hebben in alles wat door het Gouvernement in Oost-Indie wordt verrigt; dat zij daar mede willen regeren, in zaken die hier niet kunnen beoordeeld worden. Op die wijze is het ónmogelijk een krachtig Bestuur in die kolonie uit te oefenen. Men regele dan liever allc& bij de Wet, van af hel koelieloon tot aan het verklaren van oorlog; van af het getal boomwachlers lot aan de zamemslelling van het leger, en men zende dan niet meer naar Oost Indie een GouvemeurGeneraal, maar een Bode van de Tweede Kamer, die iedere halve maand zijn rapport aan de StalenGeneraal zal indienen en hunne bevelen afwachten. Amsterdam , 9 Maart 1858. Mr. R. W. J. C. Bake. ---