STATEN GENERAAL. nrr.i i;/, « i.w /;« Zitting van Donderdag 18 Februari). (Vervolg van het vorig nommer.) De heer van Iloëvell : Mijnheer de Voorzitter, toen door ons geacht medelid uit Nijmegen aan de Kamer verlof werd gevraagd oin betrekkelijlc dit onderwerp eenige vragen aan den Minister van Koloniën te doen, verheugde ik mij daarover, want ik achtte liet in hel publiek belang, dat blijke, wat er is van ontevredenheid in het Indische leger, als een gevolg van maatregelen van den Minister van Koloniën. Dat die ontevredenheid bestaat, is duidelijk geworden uit hetgeen de Minister verklaard heeft. Hij heeft zonder omwegen erkend , dat er bezorgdheid bij de officieren van logeren rang over hunne toekomst is ontstaan ; eene bezorgdheid, voorvloeiende uit door hem genomen maatregel, n. Welken omvang die bezorgdheid heeft, is ons niet gebleken. Ik zal er niet naar vragen en er ook niet over uitweiden; maar dat zij beslaat, dat ontevredenheid in het Indische leger aanwezig is, moet ik, en moeten allen, die het gewigt der zaak bevroeden, voor een zeer bedenkelijk verschijnsel houden. Waaraan is nu die ontevredenheid te wijten ? Aan den genomen maatregel. Maar die maatregel , zegt de Minister van Koloniën , was noodzakelijk. Waarom was hij noodzakelijk ? De Minister bewijst ons uit statistieke mededeelingen , dat er eene groole behoefte bestaat aan officieren bij het leger ; die behoefte is zoo groot, dat men daaraan in de laatste jaren niet heeft kunnen voldoen. Ik neem dat aan, Mijnheer de Voorzitter. Ik geloof het; ik weet dat het zoo is. Maar was nu juist die maatregel noodzakelijk? Werd nu juist die maatregel vereiseht, zoo hoogst onbillijk vcor hen, die sedeit jaren in ïndie dieneti ? Ziedaar de vraag, waarop het aankomt. Dat er een maatregel genomen werd, wie zal liet den Minister ten kwade duiden ? Integendeel. Het zou hem ten laste gelegd kunnen worden, indien hij geen maatregel genomen had. Maar de vraag is: was die maatregel nood zake! ijk ? En , Mijnheer de Voorzitter , dat die maatregel niet noodzakelijk geweest is , bewijs ik uit hetgeen de Minister ms thans heeft medegedeeld. Immers nu reeds heeft men >p dien maatregel moeten terugkomen. Nu reeds, nadat ilechts een klein gedeelte van de officieren , die men van iet Nederlandsche leger verlangde, verkregen zijn, nu reeds chorst men liet genomen besluit. Er zullen geen 1ste uitenants meer uitgezonden worden . en men neemt tot ndere middelen zijne locvlugt; middelen die ik Volkomen i ;oedkeur. Maar nu vraag ik : waarom heeft men die mid- i elen niet dadelijk in practijk gebragt? Waarom eerst een i » maatregel genomen die regtmatige ontevredenheid heeft verwekt ? Mijnbeer de Voorzitter , ik zal hier niet uitweiden over de onbillijkheid en onregtvaardigheid , die men gepleegd heeft voor zeer vele officieren in het Indische leger, ik behoef dat niet te doen , want ik heb in de rede van den Minister het volledig bewijs. Waaraan is die groole behoefte in het Indische leger aan officieren haren oorsprong verschuldigd? Niet alleen aan de uitbreiding van dat leger , maar ook daaraan , dat het toetreden van officieren niet in verhouding stond met de vacatures. En waaraan is dat toe te schrijven? Mijnheer de Voorzitter, er zijn verschillende redenen voor. De Minister heeft zeer te regt herinnerd, dat de regel was het uitzenden van 2de luitenants en dat is voor het Indische leger niet onbillijk, — alleen wanneer buitengewone omstandigheden het noodzakelijk maakten, werden officieren van hongeren ramz aangenomen. Waarom zijn nu in de laatste jaren zooveel minder dan vroeger officieren van den rang van 2den luitenant naar ïndie gegaan? De oorzaak ligt voor de hand. Ik herinner de rede van den Minister van Koloniën , hier uitgesproken bij gelegenheid van het budget van Oorlog. Toen was zijne redenering aldus : het belang van het Indische leger vordert zulk een hoog cijfer van liet Xde hoofdstuk als u hier voorgelegd wordt. Wanneer dat hooge cijfer niet wordt loegestaan , zullen de nadeelige gevolgen daarvan door het Indische leger ondervonden” worden. Ik heb toen reeds dadelijk getracht te herinneren, dat dit verband niet aanwezig is. Maar wat zien wij nu ? Ten gevolge van het hooge cijfer van hoofdstuk X is er gelegenheid geweest, om hier te lande de tweede luitenants zeer snelle bevordering te doen ondergaan, zoodat zij na zeer korten tijd reeds eerste luitenant waren. Die heeren bedankten dus om naar ïndie te gaan , daar zij hier te lande in twee jaren op hun gemak promotie konden maken , terwijl zij in ïndie tegenwoordig , onder ’t verrigten van eene zeer moeijelijke dienst, 7 jaren en langer moeten wachten. In plaats dus dat tiet hooge cijfer van het hoofdstuk Oorlog hier te lande in het belang is geweest van hel leger in ïndie, heeft het juist omgekeerd gewerkt. Hieraan is het als eerste reden toe te schrijven , dat er niet meer, gelijk vroeger , zoovele tweede luitenants naar ïndie gaan. Eene tweede reden, Mijnheer dc Voorzitter, waarom er in Ïndie zoo veel meer behoefte bestaat aan officieren, ligt in de regeling der pensioenen. Het is reeds met een enkel woord door den spreker uil Hoorn herinnerd. Die pensioenen zijn aldus vaslgesteld. Een officier, als hij 40 jaren dienst heeft — dat wil zeggen 40 jaren nominaal, die in Imlie verkregen worden zonder veldlogten in twintig jaren verlaat do dienst, want hij kan geen liopger pensioen verkrijgen, al dient hij nog eene kwart eeuw langer, tenzij hij tot een hoogeren rang wordt bevorderd. Het verhoogde pensioen in het verschiet is dus voor hem geen motief om ianger te blijven dan tot het oogenblik waarop hij aanspraak heeft op zijn pensioen. Er bestaan nog andere redenen , maar ik zal ze hier rnet, herinneren; ik wil voorkomen dat liet zelfs den schijn zou hebben , als of door mijne redenen de ontevredenheid in Ïndie zou worden levendig gehouden ; eene zonde, waartegen door den spreker uit Hoorn zoo geinoedelijk is gewaarschuwd. Ik stel dus eenvoudig het feit, dat er meerandere redenen bestaan, waarom officieren in ïndie, wanneer zij hun pensioen hebben verkregen, liefst de dienst verlaten. Het gevolg daarvan is, dat wij krachtige, voortredelijke mannen op een leeftijd de gelederen in ïndie zien vaarwel zeggen, wanneer zij aan het vaderland en de koloniën nog groote diensten hadden kunnen bewijzen. Dit spoedig verlaten van de dienst is alzoo eene tweede reden, waarom er zooveel meer aanvoer noodig is om op gelijke sterkte te blijven. Eene derde oorzaak, Mijnheer de Voorzitter, is eene verkeerde regeling hier te lande van de wijze, waarop onder officieren van het Nederlandsche leger officier van het In dische kunnen worden. Ik geloof, dat ik den Minister wel begrepen heb, wanneer hij sprak van middelen, die nu zullen gebezigd worden om het gaan naar Ïndie van jonge officieren te bevorderen. Ik geloof, dat het examen door onderofficieren hier te lande daarvoor af te leggen, beter zal geregeld worden. Als tegenwoordig een onderofficier van dit leger als officier naar ïndie wil gaan, moet hij het examen afleggen, dat hier voor den rang van officier wordt gevorderd, terwijl het examen, dat in Indie van een onderofficier gevorderd wordt, veel eenvoudiger is, maar volkomen voldoet aan de vereischten, die eeri officier in Indie behoort te bezitten. Wanneer men dus dat examen zoodanig wijzigt, jdat hetgeen waarmede men in Indie volstaan kan, ook hier wordt gevorderd van de onderofficieren die naar den rang van officier in Indie dingen , dan geloof ik dat de loevloed veel grooter zal zijn Er is eene vierde oorzaak van 't gebrek aan officieren in Indie, maar die ik tot mijn gerioe.’en van den Minister gehoord heb dat nu ook zal worden weggenomen. In Indie zelf bestaat te weinig gelegenheid tot het vormen van officieren Dat zal verbeterd worden, heeft de Minister gezegd, de school te Meester Cornelis zal worden uitgebreid. Ik verheug mij er alzoo over dat de interpellatie heeft plaats gehad. Immers ik heb nu reeds van den Minister de verzekering gehoord, dat die maatregel, die zooveel ontevredenheid heeft verwekt, niet verder zal werken; dat men zelfs zooveel mogelijk de nadeelige gevolgen , welke hij reeds heeft te weeg gebragt, zal trachten weg te nemen. Ik heb al verder gehoord, dat men de hetere middelen om in de behoefte te voorzien , die voor de hand liggen , en die ook vóór bet nemen van den nu veroordeelden maatregel bestonden , zal aanprijzen. Te bejammeren blijft hel echter altijd , flat men daartoe niet vroeger zijne toevlugt genomen heeft; dat men juist alléén op dien nu veroordeelden maatregel is gevallen; men schijnt thans eerst door schade wijs te zijn geworden. Mijnheer de Voorzitter, de Minister van Koloniën heeft een woord gesproken dat mij leed heeft gedaan. De Minister heeft, aan het einde van zijne rede, gezegd dat de offi , eieren van het leger in Indie gerust konden zijn, want dat de beoordeeling van hetgeen liet leger in Indie behoeft, uitsluitend aan den Koning toekomt. Bij gelegenheid, dat ; hier blijkt van ontevredenheid der Indische officieren ten I gevolye van een verkeerden maatregel. wijst de Minister ; op de persoonlijke sympathie van den Koning voor het tri- { dische leger. Is dat betamelijk ? De maatregel is van den I Minister van Koloniën: hij alléén is daarvoor verantwoor- I lelijk ; de geëerbiedigde naam van den Koning behoort hier s in den strijd, dien wij voeren, niet gemengd te worden; t maar vooral mag de Minister niet op den Koning wijzen, wanneer het geldt een maatregel, die algemeen wordt af- e rekenrd en waarvan door hem zclven de erkentenis wordt r ‘fgelegd, dat hij niet meer behoort te werken. g Mijnheer dc Voorzitter, bij gelegenheid van de behande- t ing van het regeringsreglement is er bij het art. 42 een I irijd geweest over de magt, welke de verordening, bevat- v lende regelen voor de bevordering, het ontslag en liet pen- I ioneren van officieren, zoude tot stand brengen. Bij dat n eglcmcnt zijn beide partijen overeengekomen, dat men g laarin alleen zoude spreken van walgemeene verordeningen//, zonder uit te maken, of die zouden worden vastgeleld bij wet, bij Koninklijk besluit of hij ordonnantie van e len Gouverneur-Generaal. De wet heeft alzoo in 't midden 1 elaten, welke dier drie magten de verordening zal ver- v aardigen. De Minister van Koloniën heeft ons zoo even d uedcgcdeeld , dat eene verordening ontworpen en naar Indie g ezonden is, om_daarop consideratien en advies, ook van en kominandant van het In dische leger, te vernemen. Wan- h eer die adviesen zullen zijn ingekomen, zal die verorde- o ing in het leven worden geroepen. Ik hoop, dat dc Mi- d ister daarmede bedoelt, dat die verordening, in den vorm it an een voorstel van wet vervat, aan deze Kamer zal wor- o en ingezonden. Ik geloof, dat daartegen geene bedenking n oegenaamd kan beslaan. Zoo ja , dan hen ik verlangend zi e redenen die er tegen pleiten van den Minister te verne- d ïen. Ik voor mij ben van meening, dat de noodzakelijkheid a :ner wet in alle opzigten blijkt. d In de eerste plaats toch is hier te lande het lol van de officieren geregeld bij de wet. De Minister van Oorlog kan , wat het lot van de Nederlandsche officieren betreft, niet anders bandelen dan de wet voorschrijft. Dit is een groot voorregt voor het leger hier te lande; een voorregt dat ik geloof en hoop dat door de officieren erkend wordt. Maar nu vraag ik : welke reden kan er beslaan , dat dit voorregt onthouden wordt aan de Indische officieren? Zoolang hun dat voorregt niet wordt geschonken, zijn zij altijd blootgesteld aan —— om het zachtste woord te gebruiken — vergissingen van den Minister van Koloniën, van onbillijkheden en onregtvaardighedm, als thans door ons besproken worden. Als de wet spreekt, zou een minister zich daaraan houden, en ik ben overtuigd, dat nimmer eene wel tot stand zou komen, waarin bepalingen voorkwamen, nadee* lig voor een leger, waaraan Nederland zooveel verpligting heeft. Ik vlei mij alzoo, dat de Minister ons zal kunnen mededeelen, dat wij eerlang, zoodra het sluk uit Indie terug is, ons hier zullen mogen bezig houden met het onderzoek van een ontwerp van wet, dat waarborgen bevat voor liet lot der Indische officieren. De heer Storm van 'sOravesnnde: Ik had aanvankelijk het voornemen niet om mij in deze discussie te mengen, maar door den afgevaardigde uit Almelo zijn eenige redeneringen in het midden gebragt, die mij verbieden te zwijgen. De nette wijze waarop hij spreekt en de overtuigende toon dien hij aanneemt, schijnen dikwijls nog al indruk op de hoorders te maken. Dit is ook nu welliet liet geval geweest. Die afgevaardigde heeft zeer aardig trachten te betoogen hoe het hooge cijfer voor het Departement van Oorlos in het moederland nadeelig heeft gewerkt op het leger in In. die; ook andere gronden heeft hij aangevoerd waarin ik niet kan deelen en waarover ik meen het stilzwijgen niet te moeten bewaren. De reden waarom zoo weinig tweede luitenants naar Indic gaan, is, volgens hem, omdat men hier zoo spoedig eerste luitenant kan worden. Dat is eene reden, die, naar bet mij althans voorkomt, zeer weinig beteekent. Het voorname doel van hen die naar Indie gaan zou dus zijn om spoedig eerste luitenant te worden? Men zou dus niet naar Indie gaan om eene grootere carrière te maken! Ik zou durven vragen: kan dit ernstig gemeend zijn? Ik geloof toch niet dat de afgevaardigde mt Almelo zat kunnen betoogen, dal het verdere avancement bij de infanterie in het algemeen hier te lande-grooter is dan in Indie. Het argument, floer dien spreker aangevoerd, kan mijns inziens derhalve de reden volstrekt niet we/en waarom zoo weinio 2de luitenants zich hebben aangeboden om bij het Indisch leger over te gaan. Ik heb het zeer betreurd en velen inet mij dat er zoo weinig ambitie bij de officieren bestond om naar Jrxlie te gaan. Ik weet niet waar het aan toe te schrijven is; ik mag het niet toeschrijven aan gebrek aan zucht om zich te onderscheiden. Maar wanneer men ziet hoe vele jonge officieren hier rondwandelen, dan zou men inderdaad aan gebrek aan geestkracht, aan weinig zucht tot meerdere werkzaamheid beginnen te denken. Doch wat daarvan zijn moge, het spoedig avancement tot Isten luitenant hier te lande kan de ware reden niet zijn. De spreker zegt dat men verkeerd handelt ten opzigte van de examens, dat men ook hier te lande ligtere examens moest afnemen , even als dit nu in Oost-Indie geschiedt. Ik meen te weten dat door deskundigen die li >tere examens, die thans in Indie worden afgenomen, zeer worden afgekeurd, en wanneer men dit nu ook hier te linde ging toepassen, zou daar het gevolg van wezen, dat het gehalte van de officieren bij het Oost-Indisohe leger zeer zou teruggaan. De geachte spreker heeft ook eon groolen waarborg gezien in het stellen van regels bij de wet. Ik zal niet herhalen, wat. ik vroeger, bij de behandeling van het Oost-Indisch regeringsreglement, over zulk eene wet gez-gd heb; ik heb toen gemeend mij daar niet voor te moeten verklaren. Maar dit daargelaten , zoo vraag ik thans: zal die wet een waarborg kunnen geven dat zoo iets niet meer zal gebeuren, als waarover thans geklaagd wordt? Ik geloof het niet. Ik ben overtuigd dat er geene wet, geene verordening moet gemaakt worden waarbij men den Koning de faculteit zou ontnemen om niet alleen 2de luitenants, maar ook des noodig officieren van hoogeren rang naar Indie over te plaatsen; als men het Indische leger goed wil honden, zal het altijd noodig /ijn om nu en dan ook officieren van hoogeren rang derwaarts te kunnen zenden, ten einde het léger aldaar op de hoogte te honden van de vprderingen die xn Europa m de inilitarc wetenschappen worden gemaakt. Men heeft den nu genomen maairegel als hoogst gewigtig voorgesteld; men heeft er over gesproken als of er nooit iels dergelijks ware gebeurd. Maar, Mijne Heeren, hetzelfde is meermalen het geval geweest- lijdens den oorlog op Surnatra zijn 1ste luitenants, kapiteins, ja naar ik meen zelfs hoofdofficieren van het leger hier te lande hij dat in Indie ovcrgeplaatst; toen du nieuwe vestingwerken op Java moesten worden aengélcgd, zijn vele officieren van de artillerie en de genie, ook van hougere rangen dan die van 2den luitenant, hij het Indische leger overgeplaatst; en nog meer voorbeelden zouden daarvan zijn aan te halen. En nu hij de nieuwe organisatie van het Indische leger is het inderdaad volstrekt noodig geweest. Een der hoofdofficieren , die de klagten van die 2de luitenants heeft geappuijeerd, is, zoo mijn geheugen mij niet bedriegt, juist als lste luitenant (ik meen in 1846) naar Indie overgeplaatst; en als wij nagaan welke officieren zich n tle Oost bijzonder hébben onderscheiden, dan znllen wij daaronder velen vinden, die van hier haar Indie zijn ge?uai»; ik wil niet beweren dat allen, die van liet leger lier te lande naar het Indische leger als officieren zijn ivergeplaalst, zich zóó veel heter zouden hebben gedragen lan die welke in Indie zelf officier zijn geworden , maar lat zal omgekeerd ook wel niet zonder uitzondering liet ;eval wezen van hen, die altijd hij het Indische leger hebicn gediend. " Ik herhaal dus dat, al brengt inen eene wet tot stand, ,oo als door de voorgaande sprekers wordt bedoeld, zich iet geval evenzeer zal voordoen, waarove r men zieti thans 00 z« er beklaagt, en ik voor mij hoop dat de Minister geen evolg zal geven aan den raad, om de examens hier te ande zoo veel te vergemakkelijken , want liet is van het oogste gewigt dat het gehalte der officieren hij het Indielte leger met minder zij dan dat van dc officieren hier e lande. Ik geloof met den afgevaardigde uit Hoorn, dat uelligt ene der redenen waarom zoo weinig lust bij de 2de luitéants bestaat om naar liet Oost-tndisclie leger over te gaan, elegeu is in de geringe tractementen. Wanneer men de racteinenten van eenige officiersrangen, bepaaldelijk ilie der xitenants, in Oost-Indie verbeterde, dan geloof ik met ele meer bevoegde beoordeelaars, flat men meer liefliebeis zou vinden om derwaarts te gaan, en ik heb dan ook iet genoegen vernomen , dat men daarin zal trachten te emoet te komen. De lieer Dommer van Poldcrsvelrit: Slechts >n enkel woord, Mijne Heeren. In de eerste plaats om den inister mijn opregten dank te betuigen voor de wijze, aarop hij mijne vragen heeft willen beantwoorden. Ik stel xar een dubbelen prijs op, vooral na helgeen door ons ïaclit medelid uit Hoorn (den heer Noltlienius) is gezegd. Ik onderstel niet, ik mag niet onderste! I en, dot hij mij xeft bedoeld, toen hij van overschrijden van dc grenzen ïzer bevoegdheid sprak ; doch de wijze waarop hij het uit'ukte, juist nadat ik het woord had gevoerd, zou den druk kunnen geven, flat hij de door mij gedane vragen 1 het oog had. Dan, Mijne Heeren, de spreker konde mij et bedoelen ; want, sedert ik de eer heli in deze Kamer "ing Ie riemen, ken ik mij niet schuldig aan oversehrijng van bevoegdheid, daarvoor roep ik met gerustheid uw Ier getuigen in; en even zoo min als ik zulks vroeger :ed , zal ik ook thans de perken onzer bevoegdheid verga- ten. Ik zoek mij niet vorder te bewegen dan op den weg , die wij met volmaakt legt mogen betreden. De interpellatie beeft bare vruchten gehad. Ik heb verklaard helderheid in de zaak te verlangen en van weêrszijclen beeft men thans van gedachten gewisseld. De Minister beeft erkend dat hetgeen ik onderstelde waarheid was, en luj beeft er bij gevoegd, dat er maatregelen genomen waren om den kwaden indruk weg te nemen en de herhaling daarvan voor de toekomst te beletten. Maar uit al het gesprokene is ook gebleken, dat er zich een verschijnsel voordoet, dat bij gcene mogelijkheid is te verklaren. Van fie eenc zijrle toch bestaat er in Inme behoefte aan officieren, van de andere zijde wordt er hier in bet moederland geklaagd over te weinige bevordering. En wanneer men nu aan de officieren bier te lande de vraaa doet : wilt gij naar Indie gaan, zelfs onder de voordeligste voorwaarden en aldaar bij bet leger overgeplaatst worden, waar men werken kan en bevordering erlangen, dan vindt men slechts weinige personen, die zich daartoe bereid verklaren. Dit is voor mij een bewijs, dat er wel degelijk redenen moeten bestaan, die dit ver-cliijnscl veroorzaken. Ik hoop dat de Regering op dit opmerkelijk feit hare aandacht zal willen vestigen en zooveel mogelijk zal trachten de oorzaken weg te nemen. Ik hoop, dat zij er ook in moge slagen om tusschen beide legers verhand te brengen, want, gelijk ik reeds in den aanvang- mijner rede zeidc, dat deze verceniging van belangen plaats vinde, is gewis ccne in elk opzijt wensclielijke zaak. Dn heer Tutein Nfolllieniw* : lk heb alleen het woord gevraagd naar aanleiding van hetgeen zoo even door den geacli ten "afgevaardigde uil Nijmegen (den heer Dommer van Poldersveldt) is aangevoerd. Die afgevaardigde schijnt in de onderstelling te zijn, dat hetgeen ik in den aanvang mijner rede gezegd heli van voorzigtigheid, op zijne interpellatie zoude slaan. Ik geef dien afgevaardigde gaarne de geruststellende verzekering — en na het gesprek , ()at wij n rr fo Icitlpn osch ik te omleroihcieren >oor uen omcier.srang op ie leiueu, lk bad daarmede niet op bet oog bet afleggen van bet examen bier te lande, maar in Indie. _ , Wat betrert de laatste vraag van dien afgevaardigde, of bet in de bedoeling der Regering ligt, de algemeene verordening, waarvan sprake is in art. 42 van liet regeringsreglement, te doen vaststellen bij de wet, hierop moet ik ontkennend antwoorden. Het ligt in de bedoeling der Regering, dat die algemeene verordening zal worden vastgesteld iloor den Koning. lk heb ter gelegenheid van deze interpellatie alles nagezien wat omtrent dit onderwerp is in bet midden gebragt bij de discussie over art. 42 van bet regeringsreglement, en moet verklaren , dat de argumenten , destijds door onderscheidene sprekers aangevoerd , ten betooge dat de zaak niet bij de wet moest geregeld worden , mij zijn voorgekomen niet alleen krachtiger , maar ook meer in bet belang van dat leger, waarvoor die verordening zal moeten werken, te zijn, dan de argumenten die bijgehragt werden om die regeling te doen geschieden bij de wet. Rij die overtuiging kan ik den Koning niet aanraden om die algemeene verordening bij de wet te doen vaststellen. De lieer van lïoëvell : Mijnbeer de Voorzitter, ik heil van bet. geachte lid , naast mij gezeten (den lieer Storm van ’s Gravesahde) eeue berisping ontvangen «wegens den overtuigenden toon», dit waren zijne woorden, «waarop ik gesproken heb.» Verdient bet eane berisping wanneer men'op overtuigenden toon spreekt? Maar de geachte afgevaardigde tracht «den indruk», zoo sprak bij, «welken die overtuigde toon heeft le weeg gebragt,» te neutraliseren. Door welke argumenten ? Vooreerst bad ik geheel verkeerd begrepen de snelle bevordering van tweede luitenants bier te lande tot eerste luitenants" en den invloed , dien dit uitoefent op den overpang van tweede luitenants in Indische dienst. Die geheide argumentatie beeft bij met ccne enkele opmerking trachten omver te werpen. Door welke opmerking? Door te zengen : «maar is liet doel van een tweeden luitenant, die naar Indie gaat, dan alleen om maar spoedig eerste luitenant te worden, pf is liet zijn doel om generaal te worden? Mijnheer de Voorzitter, ik heb altoos booren zeggen : een slecht soldaat , die geen generaal tracht te worden. Maar ik stel mij voor, toch dal een jong mensch , die hier le lande binnen twee jaren van tweeden tot. eersten luitenant kan bevorderd worden , terwijl bij daartoe in Indie 6 of 7 jaren nootlig heeft, vooreerst liever bier blijft, om van die kans op snelle bevordering vóór alles partij le trekken. Immers hij moet tccli vooraf eerste luitenant worden, vóór dat er kans is dat hij liet lot generaal brengt. En wat de verdere gevolgen betreft, zonden officieren, vooral wanneer zij jong zijn, zoo ver vooruitzien en berekenen? Dit valt, dunkt mij, meer in hel karakter van een burgerman , dan juist in dat van een jeugdig officier. De geachte spreker verlangt niet, nat de examina, gelijk ze in Indie worden afgenomen van hen die dingen naar den rong van officier, hier ook worden toegepast op de onderofficieren , die als officier naar Indie wenschen te gaan. En waarom niet? Dit examen, zegt hij, is geheel verkeerd geregeld cn zou ’cene zeer schadelijke werking uitoefenen op liet gehalte der officieren. In de eerste plaats doe ik «pmeiken, dat zeer vele officieren in Indie juist dat examen hebben afgelegd. Wanneer ik nu gedurig den lof van liet Indische leger boor verkondigen en ook zelf zijne grimte venlirn-ten eiken en waardeer, dan vraag ik , Waar 'is liet blijk der verkeerde werking van liet examen. Maar bovendien vergelc de geachte spreker niet, dal de Minister van Koloniën’’van plan’ is te doen hetgeen bij zoo zeer afkeurt; immers de Minister beeft zoo even nog Verklaard : bet is mijn voornemen , aan jongelieden in Indie de gelegenheid ruimer te geven, om te dingen naar den rang” van officier, cn dan zal juist dat examen van ben worden afgenomen. Of dat nu zal worden afgenomen liter te lande van ben , die als officieren naar Indie wenschen te gaan , dan wel van onderofficieren reeds in Indie aan■vvoxi3 — tle 'werking zal wel dezelfde zijn. Nu is de geachte spreker al verder van] meening, dat de «algemeene verordening», waarvan art. 42 van ’t regeringsreglement spreekt , niet bij de wet behoort le. worden vast«esleld , en al vvierd zij bet , dan zou zij toch nimmer den"waarborg kunnen geven , dat officieren van boogeren rang niet meer van bier naar Indie wienlen gezonden. Ook de Minister beeft verklaard bet voornemen le hebben om, ZOodra de noodzakelijkheid daarvan weder blijkt, daartoe op nieuw over te gaaii. Mijnbeer de Voorzitter, ik verlang een riaauw verband tusschen hel leger in Indie en bier le lande; ik verlang, dat het Indische leger eene oefenschool zij voor liet Nedérlandsche cn {dat de Indische officier wederkeerig in het Nedcrlandsche overgeplaatst worde; ik verlang zulk eeue wederkeerige werking, zulk eenj’ondeihng verhand. Maar ik verlang tevens, dat dit geregeld zij. De Minister mag daarin niet willekeurig te werk gaan; juist in die willekeur ligt dc onbillijkheid en onregtvaardiglieil. Is de zaak ccns ten nutte van heide legers geregeld in de wet, dan zal hare werking cven’weldadig zijn, als zij nu tot de sehromclijkste uitkomst , ontevredenheid bij hen , die ons Indisch rijk ,!>eschermen , geleid heeft. En nu, Mijnbeer de Voorzitter, nog een woord over den genomen maatregel, dien ik , volgens den Minister, verkeerd zou hebben gekarakteriseerd. Hij meent, dat het bestuur de bevoegdheid behoort te hebben om, zoo dikwijls de behoefte bestaat, officieren van boogeren rang .. ..... r...Ii.. i„ ,i».ln . rlie hehmfle die nooilz.aki liikheid naar lnclie ie zewneu ; uie ni-nc zn-, „is ..j bestond werkelijk, en er is op den genomen maatregel alzoo geene aanmerking le maken. Mijnheer de Voorzitter , ik geloof, dat de Minister, door zijne handelingen en door ’t geen hij ons thans heeft medegedeeld, jui-t bewijst, dat de noodzakelijkheid tot het nemen van den gewraakten maatregel niet bestond. Heeft de maatregel nu reeds effect gesorteerd? De Minister heeft ons opgegeven boe weinig officieren daarvan gebruik hebben gemaakt, hij lange na" niet in verhouding tot het vcreischle getal, en toch, ofschoon men nog niet op de helft is, schijnt de werving, als ik ’t zoo noemen mag, reeds gesloten , toch zal de maatregel geen verder gevolg hebben. Of vergis ik mij ? Is de Minister van voornemen , om , wanneer zich heden , morgen of overmorgen nog officieren aanmelden, op nieuw 1ste'luitenants en kapiteins naar Indie te zenden? Indien (lat bet geval ware, dan zou de Minister zich niet bekreunen om de klagteri , die hij de officieren in Indie zijn gerezen , dan zou hij zijn maatregel handhaven. Maar dat doet hij niet. hij iaat den maatregel niet verder werken, omdat hij verkeerd beeft gewerkt. Indien er nog altoos officieren aangesteld wielden, zoodra er zich voordoen, tot het vcreischle getal verkregen zij, dan zou de Minister niet terugkomen op een eenmaal genomen besluit. Maar juist liet tegendeel doet hij. Geene 1ste luitenants en kapiteins zendt bij meer uit , maar hij wil hier de onderofficieren heter in de gelegenheid stellen om als officieren uaar Indie le gaan, hij wil de jongelieden in Indie daarvoor opleiden. Dat alles is volkomen goed , maar als bij daardoor nu niet tevens erkent, dat zijn eerste maatregel niet deugde, dan begrijp ik niets meer van het onderling verband van gepleegde handelingen. Mijnbeer de Voorzitter, door den geachten afgevaardigde uit Steen wijk is gesproken van een officier , die thans groote klagten over den genomen maatregel aanheft, maar die vroeger zelf als 1ste luitenant naar Indie is uitgezonden. Het is mogelijk dat zulk een feit bestaat, het is zelfs momdiik dat er nog meer van dien aard zijn. Maar ik Kan nei u« u •, o afkeurt, uiet euvel duiden, dat hij dit doet. Immers bij is, ofschoon toen de voordeelen Van een gelijksoortigen maatregel genietende, te heter in de gelegenheid geweest om het onregt en de onbillijkheid te zien en te waarderen dat daardoor aan zijne kameraden in Indie werd aangedaan. Ik neem het hem dus volstrekt niet kwalijk ; integendeel bel strekt hem tot eer, dut bij den thans genomen maatregel afkeurt. De heer $Sijev , Minister van Koloniën: Mijnbeer de Voorzitter, ondanks mij zelven hen ik nog verpligt een enkel woord op de laalste rede van den spreker uit Almelo te antwoorden. Hij heeft verklaard dat ik zou hebben te kennen gegeven dal ik den door mij zelven genomen maatregel afkeur, en dal ik ten gevolge van den minder aangename!) indruk, dien de maatregel in Indie zou hebben te wee« gebragt , minder dan vroeger van de doelmatigheid en noodzakelijkheid daarvan overtuigd zou zijn. Ik heli noch bet een noch liet ander te kennen gegeven. Want dan zou ik mij zelven hebben w vérsproken door de feiten. De aanvrage uit Indie strekte om doorgaans 2de luitenants en eenige lste luitenants uit te zenden. Het getal van die lste luitenants was niet bepaald. Men heeft, gemeend dat men aan de bedoeling van den bevelhebber van het leger beantwoorden zou door van hier 20 lste luitenants uit te zenden, Er hebben zich , zoo als ik reeds in mijne eerste rede gezegd heb, 20 lste luitenants en 6 2de luitenants aangemeld. En van die 20 lste luitenants zijn er 2 die definitief overgegaan zijn en 18 als gedetacheerd. De maatregel , zoo als die liter uitgevoerd is, strekte dus bepaaldelijk om te voldoen aan de Indische aanvrage. Later is gebleken dat men meer lste luitenants aangenomen beeft dan in de hij de aanvrage niet bepaaldelijk uilgedrukte bedoeling van den kommandant van het leger lag. Maar gesteld , het ware zoo als door den geachten afgevaardigde uit Almelo gezegd is, dat 1...1 iraat- .I nw*t lux! lftinnon verkriiiren . aan min net iiuuuijiiz ü "’"v — jo ’ wien de schuld ? Zeker niet aan den Minister van Kolouien, die gedaan beeft wal hij meende dienstig te zijn om lste luitenants voor liet Oost-Imlisclie legei te bekomen , maar die in zijne pogingen teleurgesteld kon «orden. Wel verre dal ik den genomen maatregel zelven zou afkeuren of ifu van achteren over de doelmatigheid van dien maatregel anders zuu oordeelcn dan ik a priori gedaan heb, ben ik alsnog van gevoelen, dat, wanneer de behoefte aan bet uitzeilden van lste luitenants op nieuw aangetoond werd cn , wanneer men weder in liet geval kwam , waarin men verkeerde toen de aanvraag uit Indie ontvangen weid, alsdan op bet opperbestuur de verpligting zou rusten om aan zoodanige aanvraag te voldoen. Daar niemand meer bet woord verlangt, wordt de beraadslaging over liet onderwerp , door den beer Dommer van Poldersveldt ter sprake gebragt , gesloten. ---