Proces tegen Nederlandse tandarts in Yemen Ruzie met ziekenhuis-directeur De koning zelt bemoeide er zich mee De Nederlandse tandarts, de heer van Huls en zijn vrouw Anna van Huls ook tandarts, hebben onlangs in Taiz, de hoofdstad van Yemen, terechtgestaan op een viertal aanklachten, o.a. dat zij Koning Ahmad van Yemen een klap hadden willen toedienen. Van deze tenlastelegging zijn zij echter inmiddels reeds vrijgesproken. De drie andere betroffen een conflict met de directeur van het ziekenhuis, waar zij beiden werkzaam waren, en schending van hun arbeidscontract met de regering. Er is nog geen vonnis geveld, maar verwacht wordt, dat de zaak zal eindigen met intrekking van hun verblijfsvergunning, aldus bericht A.P., aldus de Tijd. Op ®rder van de Koning werd voor de berechting een speciale rechtbank ingesteld, welke zitting hield in het ministerie van Buitenlandse Zaken. Een zaak van deze aard was in Yemen nog niet voorgekomen. Uit een brief, welke het ministerie van Buitenlandse Zaken via zijn buitenlandse vertegenwoordiging in Yemen heeft ontvangen, blijkt, dat op het ogenblik, dat het echtpaar een hooglopende ruzie met een assistent had, de Koning het ziekenhuis binnenkwam en zich er blijkbaar mee bemoeide. De directeur van het ziekenhuis beweerde, dat beiden zijn orders niet hadden opgevolgd en zich ook in andere opzichten slecht hadden gedragen Dit werd bevestigd door een aantal leden van het ziekenhuispersoneel. Een ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken verklaarde, dat mevr. Huls zich had bemoeid met zaken, welke geen verband hielden met haar werkzaamheden. Zij had verder geen gehoor gegeven aan orders van de regering en zodoende het arbeidscontract met de regering geschonden. --- Advertentie Advertentie. t VITAMINEN # ACTIFRAL-10 geeft U precies ’waf il nodig hebtl --- Verduistering van fauiissements-gelden. Antwoord van minister Donker De minister van Justitie heeft in antwoord op vragen van het Tweede Kamerlid mej. Tendeloo medegedeeld dat naar voorlopige schatting, in ’s-Gravenhage f 50.000, in Zutphen f 37.000 en in Groningen f 20.000 uit faillissementskassen is verduisterd. De procureur-generaal bij de Hoge Raad heeft zich bij de circulaire van 12 Januari 1954 gewend tot de officieren van Justitie met verzoek te worden geïnformeerd omtrent de regelingen die bij de onderscheiden rechtbanken bestaan ter voorkoming van verduistering van faillissementsgelden, in hoeverre deze regelingen worden nageleefd en welke maatregelen ter voorkoming van eventuele toekomstige gebeurtenissen kunnen worden getroffen. Voorts is gebleken, dat de algemene Raad der Ned. Orde van Advocaten drie van zijn leden heeft aangewezen om te adviseren t.a.v. de vraag, of het gewenst is andere maatregelen te nemen dan in het rapport, in 194 uitgebracht door een commissie uit het bestuur van de Nederlandse Advocatenvereniging, aanbevolen. De algemene Raad heeft tevens besloten over deze aangelegenheid contact op te nemen met de presidenten der rechtbanken. De minister heeft aan de procureur-generaal bij de Hoge Raad en aan de Orde van Advocaten verzocht hem ten spoedigste op de hpogte te stellen van de uitslagen van de door hen ingestelde enquête. Thans beraadt de minister zich welke voorzieningen te dezer zake kunnen worden getroffen --- OM 100 MILLIOENÜ Geding over een erfenis Dinsdagmorgen heeft mr J. van den Hoeven, raadsman van „Teylers Stichting”, bij de Haarlemse rechtbank zijn conclusie van antwoord ingediend op de zes weken geleden door de Amsterdamse lampekappenfabrikant L. Wegerif ingediende eis terzake van de nalatenschap van Pieter Tayler van der Hulst. De heer Wegerif had „Teylers Stichting” gedagvaard, teneinde te bereiken, dat uitvoering wordt gegeven aan een, volgens hem, in testament van de genoemde in 1676 overleden zijdefabrikant voorkomend legaat van honderdduzend gulden in obligaties. Deze som is inmiddels aangegroeid tot bijne honderd millioen gulden. De heer Wegerif stelt zich op het standpunt, dat hij in rechte Hjn afstamt van Catharina Olthoff aan wie dit legaat was vermaakt. De raasdman van „Teylers Stichting” heeft twaalf argumen- =1 ten aangevoerd, waarom naar zijn inzicht de rechtbank afwijzend op deze eis dient te beschikken. Mr. Sylvain Groen, procureur van eiser, heeft veerten dagen de tijd gekregen, om te bepalen, binnen welke termjjn h(j zijn conclusie van repliek zal indienen. --- EUROPA 51 naar de gelijknamige Italiaanse film met Ingrid Bergman en Alexander Knox uitgebracht door Standaard-film 8. „Ik ga maar — ik voel me nog al moe,” antwoordde zij. „Jammer, dat ik je niet weg kan brengen”, verontschuldigde André zich glimlachend. „Maar dat gaat niet — nu niet. Je hebt gehoord, dat ze al op mij hebben gewacht.” „O, het is niet erg — ik neem een taxi”. Irene zei het toonloos — het interesseerde haar niet. André stelde vast, dat ze terugviel in haar toestand van apathie. Hij ging bij haar staan en legde vriendschappelijk zijn hand op haar schouder. „Denk erom, Irene je moet je niet te veel door je verdriet laten meeslepen. Je hebt gezien vanmiddag, dat ook andere mensen een moeilijk leven hebben ” „Ik begrijp niet,” viel ze hem min of meer heftig in de rede, „dat die mensen zo maar in alles kunnen berusten.” André trok een ernstig gezicht. „Dat is het ’m juist”, zei hij met overtuiging. „Die mensen beseffen niet in welke toestand zij leven. Ze aanvaarden gelaten hun lot.” Hij wachtte even en toen Irene niet reageerde, vervolgde hij: „Eigenlijk leven ze in eenzelfde toestand van apathie als waarin jij de laatste tijd leeft. Ze beseffen niet, dat het anders, dat het beter kan. Daarom moeten ze wakker geschud worden en dat kunnen wij doen. Die mensen moeten ’n bewustzijn krijgen!” „Zou hoop niet beter zijn.. .?” André keek verbaasd op bij deze onverwachte opmerking. Hij antwoordde heftig: „Nee bewustzijn! Wij moeten ze helpen!” Irene was onwillekeurig onder de indruk gekomen van zijn woorden. „Ja, dat zouden we kunnen doen”, sprak ze peinzend. Enige minuten later vertrok Irene in een taxi. George was er niet en ze vond alleen haar moeder thuis, die nog steeds logeerde en zich tot taak had gesteld, om haar dochter zoveel mogeliik te troosten. Hierbij had zich de familieverhouding op onverwachte wijze ontwikkeld. Irene kon het schuldbewustzijn niet van zich af zetten. Zij had de overtuiging, dat George en zijzelf tekort waren geschoten in liefde voor Michel. Indien zij zich minder aan het society-leven zouden hebben gewijd en meer de liefde van hun kind hadden gezocht, dan zou de jongen niet tot een daad zijn 'gekomen, die hem tenslotte het leven had gekost. George dwong haar soms om zichzelf in de spiegel te bezien om vast te stellen hoe haar emoties sporen nalieten op haar gezicht. Indien Irene tegenover George en haar moeder hierop zinspeelde, dan werd ze onmiddellijk terecht gewezen. Het was volgens beiden helemaal niet zeker, dat Michel zich moedwillig naar beneden had laten vallen en het was onzin om v/aarde te hechten aan woorden, die het kind onder narcose zou hebben gepreveld. Vooral George ergerde zich na enkele weken aan het totale gebrek aan belangstelling, dat Irene thans toonde voor de kringen, waarin zij voor de dood van Michel steeds verkeerden. Er kwamen zelfs ogenblikken, dat hij zijn vrouw liet doorschemeren een dergelijke houding vrij overdreven te vinden. Hij werd hier gesteund door haar moeder. Irene had zich tot nu toe van deze op milde toon geuite opmerkingen niets aangetrokken, doch langzamerhand groeide er een verwijdering. Men ging haar zien als iemand, die zich opzettelijk aan haar maatschappelijke plichten onttrok en zich in zichzelf opsloot. Vandaar, dat Irene iets voelde van een gedwongen sfeer zodra ze met haar moeder een gesprek voerde. Zelfs de manier van begroeten bij het thuiskomen was niet vrij van een zacht verwijt, blijkbaar omdat ze niet daar heen was gegaan waar men haar graag had zien heengaan.. Dit was ook nu weer het geval en het gevolg hiervan was, dat het gesprek op de gebruikelijke wijze stokte en Irene zich spoedig in haar kamer terugtrok. * * * Enige weken later — op een Zondag — gebruikten ze gedrieën na de maaltijd in de salon de koffie, toen Cesira kwam waarschuwen, dat mijnheer Casati voor mevrouw aan de telefoon was. Irene bemerkte, dat zowel George als haar moeder opkeken, toen ze de naam van André hoorden en dat George zelfs diepe rimpels in het voorhoofd kreeg. André vertelde haar, dat vader Galli hem had bezocht en had medegedeeld, dat zijn zoontje hersteld uit het ziekenhuis thuis was gekomen. „Dank je voor de boodschap, André,” zei Irene, terwijl ze een ongekend weldadig gevoel onderging bij het bewustzijn, dat zij hiertoe had bijgedragen. „Wat zeg je? Zou je er graag heengaan? In de komende dagen geen tijd? Maar dan ga ik wel? Natuurlijk! Ze zullen zich nog wel herinneren, dat ik toen met jouw ben meegekomen ” Irene was zo gelukkig met de goede tijding, dat ze er zich niet van bewust was hoe dit zich op haar gezicht aftekende. Ze ontwaakte dan ook met een schok uit een toestand, waarin ze zich in maanden niet had gevoeld, toen ze haar moeder hoorde vragen, nadat ze in de salon was teruggekeerd: „Wat zie je er ineens opgewekt uit!” „Ja, mama, ik heb een goede tijding gehad....” Irene aarzelde. Ze vroeg zich af of ze er goed aan zou doen alles te vertellen. Ze wist, dat vooral George een vooroordeel had tegen André er. ze vermoedde, dat hij zijn critiek niet zou sparen. „Daar moeten we die meneer Casati dan dankbaar voor zijn”, vervolgde haar moeder enigszins ironisch. „George en ik zijn er niet in geslaagd in de afgelopen weken een vrolijk gezicht bij je te toveren.” „Moeder, u kunt ervan overtuigd zijn, dat ik niets slechts doe.” „Irene, luister eens naar me”. De moedèr sprak op rustige toon, maar haar houding wees er op, dat ze zich zeer geprikkeld voelde. „Als het aan mij lag, dan pakte je onrhiddellijk je koffers en ging je met mij mee naar Engeland!” „Maar moeder, alstublieft waarom al die ” Zelfs George was geschrokken van het abrupte voorstel van zijn schoonmoeder en hij viel Irene, in de rede: „Wat heeft dat er nu mee te maken?” „Ik ken heus mijn plicht”, richtte Irene zich tot haar moeder. „Maar ik zóek nog iets begrijpt u dat?” Ze wond zich op. „O, waarom zet u niet openhartig, dat ik gek doe en dat ik er allerlei dwaze ideeën op na ben gaan houden ” George was gaan staan en kwam tussenbeiden. „Wij moeten toegevend zijn, mama, en haar met liefde en zorg omringen — net als een herstellende ” Hij besefte blijkbaar niet, dat hij met deze woorden Irene nog dieper trof. Zij wendde zich met een ruk naar hem toe als wilde ze op felle toon iets tegen hem zeggen. Even keek ze hem aan, toen snelde ze de kamer uit. Ze wilde in haar slaapvertrek de stilte vinden om de meningen, die achter al de opmerkingen scholen, te peilen en te verwerken. (Wordt vervolgd.) George dwong haar soms om zichzelf in de spiegel te bezien --- Advertentie Advertentie. KOORTSIG, RELLERIG ferjaag dat lome griepgevoel met: Zvitsaletten --- Bezoldiging militair- rechtelijke macht Door Tweede Kamer geamendeerd goedgekeurd. De Tweede Kamer heeft Maandagmiddag goedgekeurd het wetsontwerp tot nadere wijziging van de wet van 27 November 1947, houdende nieuwe regeling van de bezoldiging der militair-rechterlijke ambtenaren. Volgens het ontwerp wordt met ngang van 1 Januari 1950 o.a. de wedde van de militaire leden van het hoog militair gerechtshof gesteld op f 1.000 per maan. De heer Tilanus lichtte een — mede door leden van A.R, KNP, WD, en KVP ondertekend — amendement toe benoemde tot uitdrukking te brengen de gelijktelling van de president van het geechtshof te ’s-Gravenhage. Dit amendement Wilde de toelage resp. de wedde bepaald zien op f 250, resp. f 1250 per maand. De minister van justitie, de heer Donker, ontraadde het amendement ten sterkste, doch als de Kamer het wilde aannemen was het hem wel zei hij. Het werd dan ook z.h.s. aangenomen met aantekening, dat de C.P. N. geacht wil worden te hebben tegengestemd. --- Twentse textielfabriek aangesoten op aardgas Maandag is een begin gemaakt ' met de aansluiting op aardgas van de eerste Twentse Textielfabriek behorende tot de grootindustrie, nl. H. P. Gelderman & Zn N.V. te Oldenzaal. Via de hogedruk-gashouders van de gemeente bedrijven krijgt de fabriek een druk van maximaal 8 a.t.o. van het aardgas. Deze druk wordt via een regelinrichting gereduceerd tot de druk die gewenst wordt. Deze bedraagt thans 150 mm waterkolom, maar kan onmiddellijk worden aangepast aan elke gewenste hogere. Het gas wordt in de fabriek niet gebruikt voor het stoken der ketels maar voor hoogwaardige doeleinden. --- PRINS BERNHARD ENKELE WEKEN NAAR AMERIKA. Z.K.H. de Prins der Nederlanden zal op 4 Maart voor een verblijf van enkele weken naar de Verenigde Staten vertrekken, om op utnodiging van Amerikaanse militaire autoriteiten een aantal vliegtuigfabrieken. legertrainingcentra en andere militaire objecten te bezoeken. Tevens zal de prins voor de studenten van de „Air University” (de militaire luchtmachtacademie) een rede uitspreken. --- PRINS BERNHARD NAAR AMERIKA. Prins Bernhard zal 4 Maart voor :en verbllijf van enkele weken naar ie Verenigde Staten vertrekken om jp uitnodiging van Amerikaanse nilitaire autoriteiten een aantal /liegtuigfabrieken, legertrainings:entra en andere militaire objecten ie bezoeken. Tevens zal de prins voor de studenten van de „Air University” (de militaire luchtmacht-academie) een rede uitspreken. --- De gifmengster van Worms. Zij bekent haar derde moord De „gifmengster van Worms” heeft Dinsdag haar derde moord bekend. De 30-jarige Christa Lehmann heeft bekend, dat zij in September 1952 haar man vergiftigd heeft. Maandag gaf zij toe, dat zij in pralines een plantenbeschermingsmiddel gespoten had. Haar vriendin, Anna Hammann, die van deze pralines gegeten had, overleed korte tijd daarna. Mevrouw Lehmann heeft voorts bekend in October van het vorige jaar haar 75-jarige schoonvader vermoord te hebben door hetzelfde gif bij zijn yogurt te voegen. --- Beursoverzicht Cultures weer zwakker, Kon. olie vast Amsterdam 23 Febr. — In grote trekken is de stemming ter beurze Dinsdag identiek geweest met Maandag. De markt vertoonde een weifelende houding voornamelijk wegens de zwakkere stemming voor cultures. De verliezen waren echter over het algemeen. niet zo groot als eergisteren. Verenigde Deli werd zeer laag ingezet op 116 1/4 i.v.m. enige verkooporders. Er volgde een herstel tot 118'A (120%). Naast Deli moest ook Nationale Handelsbank het ontgelden. Dit papier noteerde ruim 4 punten lager. Amsterdam Rubber en H.V.A. verloren ruim 1 punt. Kon. olie was eigenlijk het enige fonds dat van een vaste stemming blijk gaf. . De koers steeg van 381 tot 383%, slotnotering 382%. De overige internationale industrieën amper prijshoudend. Claims Gazelle werden geadviseerd op ruim f100.. Van Gelder boekte een koerswinst van circa 7 punten. Wabo gold onveranderd circa 33. Scheepvaartmarkt was stil en in doorsnee op peil. K.N.S.M. monteerde 2% punt ex 9 pet dividend. De beleggingsmarkt zette het bescheiden herstel van Maandag op even bescheiden wijze voort. Prolongatie 2% pet. --- Advertentie Advertentie. Aanhoudende hoest Ge hebt kou gevat, ge hoest Bn scheurende pijn van j vele hoesten beklemt j Uw borst. Reinig Uw luchtwegen van het Ag vaarlijke slijm met jQq! --- KAPPIE en de Tril- Magneet 46. Druipend kroop Kappie op de kant en spoedde zich naar de rijweg. Het geluk was hem gunstig, want juist kwam daar een taxi aan. „Hoe komt U zo nat?” vroeg de chauffeur wantrouwend, toen Kappie hem had aangeroepen, „U zult natte plekken op mijn kussens maken!!” „Ik heb geen tijd om vragen te beantwoorden”, antwoordde Kappie, het portier openend, „en ik geef je dubbel tarief vanwege de nattigheid.” Dat maakte een hoop goed en even later snorde de taxi met Kappie heen. Intussen hadden Kits en professor Kobbe in de helicopter het eiland bereikt, waar zich het laboratorium van de geleerde bevond en het vliegtuigje daalde neer in de open ruimte, rond de trilmagneet. Zij stapten uit en Kits keek belangstellend naar de reusachtige magneet. „Wel, wel”, zei hij, „dus daarmee kunt U van grote afstand voorwerpen naar U toetrekken, zelfs als zij zo groot zijn als schepen? Ik ben benieuwd hoe dat werkt!” „Dat zult U zien”, zei de geleerde gevleid door de belangstelling voor zijn uitvinding, „ik ga nu beginnen, met de sleepboot Kraak hierheen te trekken. Komt U maar mee in het laboratorium, dan kunt U zien, hoe ik dat doe.” Kits wreef langs zijn snor, om de triomfantelijke glimlach te verbergen, die om zijn lippen speelde. --- DE STEM VAN HET BLOED. FEUILLETON (<5DÏ. Sir Reginald hoorde deze uitroep en toen hij bij de hoek, tussen het paadje en de weg, een eindje achteraf, een hooiberg zag rende hij met Winifred de flauwe grashelling van de akker op en hijgde: „Buk je!” Ze kropen door een stoppelveld, verborgen door het hakhout aan c#e rand van het bouwland en stonden, veilig achter de hooiberg. Een halve minuut daarop schoot Greyfoot gevolgd door Voles, het weggetje in en liepen dé beide mannen hun schuilplaats voorbij. - Ze zijn doorgelopen, fluisterde sir Reginald. Schep even flink adem en dan hollen we terug naar mijn wagen - buk je - kom ! Met zijn hand om haar arm liepen zij dwars over de akker terug, den kant van de grote weg uit, drongen door het struikgewas, lieten zich langs de wal omlaag glijden en renden toen vender over de weg naar de beide auto’s. Ze waren er nog enkele meters van verwijderd toen een schelle stem riep. - Hier zijn ze! Het was miss Craik, die overeind stond in Voles’ wagen en uit alle macht schreeuwde. De twee woestelingen, nog steeds vruchteloos op zoek naar Winifred, hoorden Rachel roepen en zo snel ze konden aanvaarden ze den terugtocht. Sir Reginald overzag de situatie en een snel besluit nemend, sprong hij in de voorste auto, die van Voles. Winifred volgde zijn voorbeeld; plofte naast hem neer op de voorbank en achterin stond, op haar tenen, miss Craik, en gilde ais een bezetene. - Schiet op! Ze gaan. Maar op hetzelfde moment viel ze met een bons terug op haar zitplaats, want sir Reginald had de wagen in beweging gebracht en deze sprong vooruit niet alleen Winifred meevoerend maar ook miss Craik, en reed bijna op Voles en Greyfoot in, die net uit het paadje de grote weg opkwamen en een schot op de wagen losten. De weg was nu vrij, want de veedrijvers, onthutst door het rumoer en de schietpartij, hadden hun vee zo vlug mogelijk naar een rustige zijweg geleid. Thans kon sir Reginald de auto op volle kracht laten lopen. Toch had hij niet zo heel veel voorsprong, want Voles en Greyfoot waren al gauw in zijn eigen wagen, die evenals de hunne, weinig beschadigd was door de bqtsing, omdat, zoals gezegd, sir Reginald op het fatale ogenblik juist vaart geminderd had. De race begon dus weer van voren af aan alleen waren de rollen van vervolgden en vervolgers nu omgekeerd. Miss Rachel stond direct weer half op en staarde achteruit; ze wilde thans even graag ingehaald worden, als ze eerst verlangd had te ontkomen. Als ze voldoende spierkracht had bezeten of over een wapen had beschikt, zou ze zeker een aanval op die twee hoofden vóór haar hebben ondernomen; ze kon Winifred en sir Reginald samen horen spreken maar niet verstaan wat ze zeiden, en dat maakte haar nog giftiger. Ze wierp venijnige blikken op het jonge meisje en bromde allerlei verre van vriendelijke opmerkingen. - Wees maar niet bang, sprak sir Reginald op gedempte toon Winifred moed in. „We zullen nu wel ontsnappen. Als we maar eerst bij een dorpje komen! - Wat ’n verschrikkelijke nacht, fluisterde Winifred terug. Er gaat iets afschuwelijks gebeuren, ik voel het. - Houd je maar dapper en geef niet aan je angst toe. We zijn nu voor en zullen zorgen voor te blijven. - Het is een wonder, dat u al niet drie of vier keer getroffen bent. Maar op het ogenblik zouden ze u gemakkelijk van achteraf kunnen doodschieten en ze zijn er toe in staat ook; het zijn geen mensen - het zijn duivels. - Ze zijn bang om te schieten, want ze zouden de dame achter ons wel eens kunnen raken. Maar we hebben al zo’n eind gereden, dat we niet ver meer van een stad of dorp af kunnen zijn. Ik heb overigens geen flauw idee waar we - Kijk eens - ze lopen op ons in! viel Winifred hem op gejaagde toon in de rede. - Ik durf niet omkijken bij deze vaart. Het is anders best mogelijk. Het lijkt wel of er niet meer zoveel fut in deze kar zit als eerst. Maar zie je daar rechts niet een lichte plek tegen de hemel die op de lichten van een stad wijst? - Ja, ik geloof van wel Hun gesprek werd onderbroken door een geschreeuwde conversatie tussen miss Craik en de mannen in de volgende auto. De wagens waren nu zo dicht bij elkaar dat dit mogelijk werd. Een zwakke helling omiaqg bracht ze aan de voet van de heuvel nauwelijk begonnen ze aan de andere kant weer te klimmen of sir Reginald zei. - Winifred - ik vrees dat ze ons ten slotte misschien toch zullen pakken - de benzine is bijna op. - O, wat nu! hijgde Winifred in doodsangst en bedekte haar gezicht met de handen. „Het is vreselijk ze zullen u vermoorden. - Zou je je dat zo aantrekken, meisje? vroeg de jonge edelman met iets teders in zijn stem. - U doet het immers allemaal terwille van mij? Ik zou mijn eigen leven willen geven “ Hij liet haar niet uitspreken. - St. ’t Is al goed hoor. Maar alles is nog niet verloren; we hebben nog eens kans. Ik ga zo stoppen en zet hun de wagen dwars in de weg. Als het geluk ons dienstig is en we kunnen op het laatste nippertje wegkomen, dan hebben we het waarschijnlijk gewonnen. Als ik zeg „vooruit” en je aan de. arm trek, dan spring je uit de auto en holt weg, zo hard je kunt. Sir Reginald draaide zich half om en riep miss Craik toe: - Juffrouw, ik raad u aan uw ogen goed op mijn gericht te houden en als u mij ziet opstaan, onmiddellijk uit de wagen te springen en weg te lopen. Ik ga stoppen. Luttele seconden daarop was het gebeurd. Hij minderde vaart en terwijl de wagen nog niet helemaal stilstond, draaide sir Reginald hem een halve siag om en versperde zijn achtervolgers zodoende de weg; hij nam Winifred bij de hand, hielp haar eruit springen en rende met haar voort. Ook miss Craik sprong uit de auto en holde weg en meteen volgde een hevige botsing, die de achterste wagen - waai van de bestuurder niet op de manoeuvre verdacht was geweest 3n met vol gas was doorgereden, sodat remmen niet meer baatte - vrijwel geheel vernielde en de voorste eveneens buiten gevecht stelde. Op dit criti/eke ogenblik zou de eervolle loopbaan van Voles en Greyfoot ongetwijfeld geëindigd zijn, als ze, dooi gewinterde avonturiers uit de jungle, ook maar een tikje minder lenig, vlug en behendig waren geweest. (Wordt vervolgd ---