De onwillige huisbaas, ROND TOGA EN BEF Kan de Huurder zonder toestemming van de Verhuurder onderverhuren ‘i die bot ving Niemand zou precies kunnen vertellen, hoe lang de familie Peters reeds in dat ruime en statige herenhuis op de markt hadden bewoond. Meer dan 10 jaar was het in ieder geval. Die ruimte was dan ook wel nodig geweest met elf mensen: vader, moeder en 9 kinderen. Doch in de loop der jaren was het gezin langzamerhand uitgedund. Een voor een waren de kinderen het huis uitgevlogen om zelf een gezin te stichten en binnenkort zou de jongste dochter, Annie, als laatste het huis als bruidje verlaten en dan waren vader en moeder Peters weer met z’n tweeën, precies zoals zij destijds waren begonnen „Wat is het toch stil, hè vader?”, placht moeder Peters wel eens te verzuchten en dan dacht zij aan de vrolijke jaren van weleer toen het huis nog gonsde van de luidruchtige en opgewekte stemmen en zij vol trots de tafel kon overzien, waaromheen allen gezamelijk gezeten waren. Natuurlijk was het ook wel eens moeilijk geweest, vooral in de perioden, dat er niet voldoende huishoudelijke hulp was geweest, maar die drukte viel toch in het niet bij de vreugde welke men gezamelijk had meegemaakt en de droevere dingen, die men samen had gedragen. „Maar goed, zo is het leven nu eenmaal. Kleine kinderen worden volwassen en blijven niet bij moeders pappot zitten. Als het anders was geweest, dan zou het toch ook niet goed zijn”, troostte moeder Peters zich dan. En nu had zij toch zo nu en dan haar kinderen met hun kroost op bezoek en soms wel te logeren en dat was toch ook weer zeer genoeglijk. Thans stonden vele kamers leeg en vader Peters had al eens gedacht de gehele bovenverdieping te verhuren. Waarom ook niet? Zij hielden toch niet van stilte. Daarbij kwam de grote woningnood, voor elk argument vader Peters wel bevattelijk was en tenslotte werd de huur steeds maar opgeslagen, waartegenover voor hem als gepensionneerde geen compensatie stond. Voor de bovenverdieping zou hij heus een aardige prijs kunnen maken. De gemeente eiste overigens — zulks met het oog op de hoge leeftijd — niet dat vader Peters onder verhuur de. Peters ging de huisbaas eens polsen, doch deze wilde nergens van horen. Het huis was altijd door één gezin bewoond en hij voelde er niets voor, dat er een tweede gezin in zou komen. Peters vond het maar een raar argument. Het huis zou heus niet i meer te lijden hebben dan in de afgelopen jaren, toen alle kinderen nog thuis waren. Daarom ging hij maar eens met de gemeentelijke instanties praten. Men vroeg hem of hij een schriftelijk huurcontract had. „Neen, dat was er nooit geweest. Ik heb het huis destijds mondeling gehuurd en het is altijd goed gegaan”. „Bent u dan destijds met de verhuurder overeengekomen, dat ü het huis niet zou onderverhuren?” vroeg de ambtenaar hem toen. „Neen, dat ook niet, Trouwens, U voelt wel, dat ik het huis zelf nodig had met mijn groot gezin”, zei Peters. „Dan is het antwoord eenvoudig. Dan kan de verhuurder U ook niet beletten om een gedeelte van het huis onder te verhuren”, \ aldus was het resolute antwoord ten stadhuize. Peters was verheugd. Hij wist, dat een jong gezin, dat hij goed kende, om ruimere woongelegenheid zat te springen en hij ging er direct langs om de bovenverdieping van het huis aan dit jonge gezin aan te bieden. Dit jonge gezin was de koning te rijk. Dat er zomaar een huis werd aange- I boden, daar hadden zij nog nooit | van gehoord! En de prijs viel ook geweldig | mee. Beide partijen waren het i dan ook spoedig eens. Reeds de ' volgende maand zou men verhui- \ zen. De huisbaas hoorde echter van deze voorgenomen plannen en poogde daar een stokje voor te J steken. Op het stadhuis ving hij ] echter bot. De ambtenaar sloeg het Burgerlijk Wetboek open en wees de huisbaas op het tweede lid van artikel 1595: „Indien het gehuurde in een huis of in ene woning bestaat, welke de huurder zelf bewoont, kan hij een gedeelte daarvan, onder zijn verantwoordelijkheid, aan een ander verhuren, indien hem dat vermogen niet bij de overeenkomst is ontzegd geworden.” Ja, het stond er toch wel erg duidelijk en de huisbaas moest tdegeven, dat nooit was overeengekomen dat Peters niet mocht onderverhuren. „Dan zeg ik de huur op aan Peters" zo viel de huisbaas, die zich „genomen” achtte, uit. „Dat zal U niet baten, mijnheer want dan kan Peters zich krachtens de Huurwet op huurbescherming beroepen en blijft hij — ondanks dat de huurovereenkomst niet meer bestaat — in het huis zitten”, aldus repliceerde de ambtenaar snel. De huisbaas verliet mopperend het stadhuis, stellig ervan overtuigd, dat je „tegenwoordig in Nederland je recht niet meer kunt krijgen”. Na een maand betrok het jonge gezin de bovenverdieping van het huis van Peters, Het was een keurig gezin en na verloop van tijd bleek ook aan de huisbaas, dat zijn huis er niet op achteruit gegaan was, doch integendeel, dat de nieuwe bewoners het nodige aan de bovenverdieping hadden laten verbeteren. Toen eerst had hij er vrede mee. --- Onze vorige casus: „Je kunt maar pech hebben.... IVele lezers hebben ook nu weer ijverig het Wetboek gehanteerd. Sommigen met , succes, anderen eerder tot hun schade, omdat zij zich verloren in de hoeveelheid , van wettelijke bepalingen en I daarbij vaak verkeerde wets | artikelen aanhaalden. Een goede oplossing gaf de I heer E. SNOEREN, Kelder| manstraat 86, te Tilburg, die i wij hier aan het woord laI ten: I „In beginsel draagt de ■ eigenaar van een goed het risico. Men wordt eigenaar I bij de levering. Echter: Het risico van een verkocht goed, mits dit zeker en beI paald is (waarvan hier dus | sprake is), wordt echter : reeds van het sluiten der I overeenkomst af door de ko! per gedragen. Als het goed vóór de levei ring teniet gaat, of in waart de vermindert, moet de koper toch de overeengekomen prijs betalen, tenzij de ver- 1 koper schuld aan het ge- , beurde droeg of nalatig was in de levering”. De opmerking werd gemaakt, dat deze wettelijke regeling — art. 1496 Burgerlijk Wetb. — onbillijk werkt zoals in casu, waar Frans toch moet betdlen, terwijl het gekochte doch nog niet geleverde bankstel door de brand teniet gaat. Deze opmerking is wel juist, doch de regeling is historisch te verklaren. Zij stamt uit het Romeinse Recht en is via de Franse Code door ons overgenomen. Nu zal niemand betwisten, dat het billijk is, dat de eigenaar het risico draagt voor zijn goederen. Welnu, volgens het Franse Recht gaat de eigendom bij koop reeds over door de enkele overeenkomst, zodat het billijk is, dat reeds bij de overeenkomst de eigenaar (ko- i per) het risico gaat dragen. In het Ned. Recht echter gaat de eigendom eerst over door de levering van het verkochte goed. In casu was nog niet geleverd en was Frans dus geen eigenaar van het bankstel. Desniettegenstaande droeg hij toch het risico van het vergaan van het bankstel. Inderdaad schuilt daarin een grote onbillijkheid en men ziet hieruit, dat het . klakkeloos overnemen van 1 een op zich gezonde rechtsregel in een ander rechtsstelsel zeer gevaarlijk is. Overigens kunnen verkoper en koper bij de overeenkomst een andere bepaling maken, b.v. dat niet de koper, doch de verkoper tot aan de levering het risico zal dragen. Aan den heer SNOEREN zal van redactiewege een , boek worden toegezonden. --- PORTRET VAN EEN PRIJSWINNAAR. — Netjes gekapt en tot in PORTRET VAN EEN PRIJSWINNAAR. — Netjes gekapt en tot in de puntjes verzorgd poseert Seumas voor de fotograaf. Hij was de Eerste-prijs winnaar in klasse 41 — voor Highland stieren tussen twee en vier jaar — op de Smithfild Show te Londen. De eigenaar van dit vervaarlijke, doch fraaie beest is de „Bootss' Pure Drug Co” te Mingary Farm, Kilchoan, Argyll. --- Duits soldatenblad hekelt Nederland. De Soldaten Zeitung . het lellende orgaan van de West-Duitse ludstrijders, heeft critiek gelegerd op „boycot” en „laster” in STederland ten aanzien van de 10.000 Nederlanders, die tijdens ie oorlog in het Duitse leger zochten. Het heeft geen zin, alius het blad, over internationale ;amenwerking te praten als zij lie eens meevochten tegen de .gemeenschappelijke vijand” nu ïog thuis het slachtoffer zijn van inrecht. Na er op gewezen te hebben, lat van de in totaal 120.000 buienlandse vrijwilligers er ongezeer 40.000 uit Nederland kwanen, schreef het blad verder: „Vermeld dient te worden, dat le Nederlanders, zoals erkend vordt, slechte soldaten in de ka:erne, zeer goede strijders aan iet front waren. Het feit, dat de nëeste vrijwilligers zich meldden ia het begin van de oorlog tegen tusland toont aan, dat zij de Duitse uniform met overtuiging iroegen. De Nederlandse vrijwilligers van de Duitse weernacht zijn de weinigen in Nederand die de Sovjet-Unie uit eigen rvaring kennen. Bovendien ertegenwoordigen zij, door hun ele jaren van ervaring aan het ront, een militaire elite welke iet Nederlandse leger nauwelijks :an hopen elders te verwerven.” --- Mist vertraagt verkeer. Te land, te water en in de lucht. Het 400 brt. metende m.s. „Eemstróom” van de Hollandse Stoombootmaatschappij, dat Dinsdagavond om half tien de Amsterdamse haven verliet op weg naar Leeds, heeft Woensdagmorgen vroeg in de mist op het Noordzeekanaal bij de Velserbrug een aanvaring gehad met een onbekend binnenschip. De „Eemstroom” liep hierbij averij aan de achtersteven op en is voor reparatie teruggekeerd naar Amsterdam. De dikke mist heeft vooral het scheep- en luchtvaartverkeer parten gespeeld. In IJmuiden konden de meeste schepen op de radar worden binnengeloodst, maar doorvaren naar Amsterdam was in de meeste gevallen pas later mogelijk. Op Schiphol heeft het luchtvaartverkeer Dinsdagavond en vannacht stil gestaan. Toen Woensdagmorgen om vijf uur de mist optrok en bleek, dat ook op de luchthavens in het buitenland de situatie béter werd, kon het verkeer door de lucht worden hervat. Vele schepen hebben de nacht moeten doorbrengen op het IJsselmeer of in de buurt van de oranjesluizen. --- Poging iot moord gepleegd door vergiftiging met rattenkruid legen grondwerker vijr jaar geëist Hij was „helemaal van de kook'" door gekrenkte liefde Vijf jaar gevangenisstraf met aftrek heeft de officier van Justitie bij de Rechtbank te Rotterdam Dinsdag geeist tegen de 64-jarige grondwerker J. de V. uit Zeist, omdat hij het plan zou hebben gehad de weduwe S. de K. uit Roekan je van het leven te beroven. Hij zou de gehele inhoud van een doosje rattenvergif op 5 Augustus j.1. bij haar thuis in een metalen drinkwaterreservoir hebben gedeponeerd. Aan de kleur en smaak van het water werd echter bemerkt, dat „er iets mee was”. Mevrouw de K. heeft er niet van gedronken, wel enkelen van haar pensiongasten, die thee met het water hadden gezet. Zij hebben er echter geen nadelige gevolgen van ondervonden, aldus de tenlastelegging. In zijn reauisitoir vertelde de officier de achtergrond van het gebeurde. De V., weduwnaar, zocht een huishoudster en of vrouw. Hij meende deze te heb- oen gevonden in de weduwe de EC« Aanvankelijk werd geregeld pontact onderhouden, maar toen ie vrouw er later van af zag en pok op brieven van hem niets neer liet horen, besloot de V. er naar eens op af te gaan. Behalve een enkele reis Rockanje, cocht hij een doosje rattenvergif. Zo stond tenminste in zijn verklaring voor de rechter-comnissaris en voor de politie en ;o verklaarde de drogist, die het vergif op 5 Augustus aan hem lad verkocht. „GEEN MOORDPLAN” Op de zitting kwam de K. geleel van deze verklaring terug, lij zei nu het vergif al ongeveer en week van tevoren te heblen gekocht. Ook ontkende hij iu (in tegenstelling tot hetgeen lij vroeger had gezegd) de beloeling te hebben gehad haar te oden. Nadat hij die middag in tockanje het „neen” hód gedegen, had hij het vergif in het vatenreservoir gedaan, „Maar vaarom dan toch?” zo wérd geraagd. „Ik was helemaal van de kook, edelachtbare”, antwoordde de V. en haalde de schouders op. „Had u de bedoeling haar te doden of ziek të maken?” „Het zou me eeuwig, hebben gespeten”. Over zijn verklaringen voor de pol'tie en de rechter-commissaris zei hij nog, dat hij het zo niet had gezegd. Ze hadden het zo maar gemaakt”, si hij. Uitspraak op 21 December a.s. VEILINGKNECHT VERDRONKEN. De 60-jarige P. J. Boll is Dinsdagavond door duisternis misleid in de veilinghaven te Utrecht te water garaakt en verdronken. B. was' veilingknecht bij de veiling aan de Croeselaan te Utrecht. Olie onder een boerderij ? Op het terrein van de boerderij van de heer K. van Huis te Thesinge zal een boring naar aardolie worden verricht. Onderzoekingen in de grond hebben aangetoond, dat mogelijk olie aanwezig is. De bron zit juist onder de boerderij. Mocht er olie worden aangeboord, dan moet op de plaats van de boerderij een boortoren worden gebouwd. Een voorlopig contract tussen ïigenaar en de Nederlandse Aard pliemaatschappij is. reeds opgesteld. De stukken moeten nog ioor een notaris worden bekrachtigd. PROF. DR. J. H. ROBBERS S.J. ZESTIG JAAR. Maandag 13 December viert de lekende Nijmeegse hoogleraar en ud-rector magnificus van de R. K. Jniversiteit Prof. Dr. J. H. Robbers i.J. zijn zestigste verjaardag. In den ande geniet Prof. Robbers o.a. be:endheid als voorzitter van het betuur van het R. K. Paedagogisch esearchcentrum. Prof. Robbers erblijft in het Berchmanianum van le Paters Jezuieten te Nijmegen. Dode en zwaargewonde Bü een verkeersongeluk. Op de Molenweg tussen Nieuwdorp en Lewedorp is Dinsdagavond een ernstig ongeluk gebeurd, dat het leven heeft gekost aan de 58jarige M. Meulbroek uit Nieuwdorp. De militair M. Krijger uit Driewegen, die eveneens bij het ongeval was betrokken, is ernstig gewond in het ziekenhuis te Goes opgenomen. De heer M. liep met zijn fiets aan de hand op de Molenweg. Van achteren naderde de motorrijder, die thans in militaire dienst is. De heer K. moest Dimmen voor een uit tegenovergestele richting komende tractor. Ook al door de zware mist merkte hij de wandelaar niet op. Bij de botsing, die volgde werd M. meegesleurd. Hij was vrijwel op slag dood. De heer K. was ernstig aan het gezicht gewond. Voor zover bekend zijn zijn verwondingen niet le vensge vaarlij k. PRINSES BEATRIX VERRICHT TEWATERLATING. H. K. H. prinses Beatrix zal Zaterdag 15 Januari 1955 op het terrein Van de Nederlandse Dok en Scheeps bouwmij. te Amsterdam de tewaterlating verrichten van de turbinetanker „Vasum”. Deze tanker van 31.000 ton draagvermogen werd gebouwd in opdracht van de N.V. Petroleummij. „La Corona” te Den Haag. — Sedert 1949 zijn 13.980 leden van de Oost-Duitse volkspolitie naar West-Duitsland uitgeweken. Dit is te Bonn medegedeeld door de minister voor vluchtelingenzaken. --- KAPPIE in wildwest zs. isuenae! jammerde de Maat, „we zijn verdwaald in dit rilde land! En de zon gaat al onder! Wat moeten we doen?!” „Kalm blijven”, zei Kappie rustig, „en een kampvuur aanleggen, longen, als de zon op is, kunnen we ons wel weer even oriëntesn. Wat drommel, een zeeman is zo gauw niet van de kaart! ooruit, hout zoeken”. Schuwe blikken in het rond werpend, olgde de Maat Kappies voorbeeld en begon hout te sprokkelen’ it zij voldoende hadden voor een flink vuur. De gloed en de armte kalmeerden hem weer een beetje en met een zucht kroop ij zo dicht mogelijk bij de gezellige knetterende vlammetjes. Inissen bekeek Kappie eens aandachtig de lasso, die nog steeds an de zadelknop van Snuiver hing. „Met die dingen zijn ze hier drommels handig”, dacht hij, „revolvers en lasso’s: wie daar mee kan omgaan is in dit land een bolleboos. Hm, ik houd niet van revolvers, maar met zo’n touwtje zal ik wel kunnen omspringen; als zeeman heb ik mijn hele leven lussen om bolders gegooid.” Hij maakte de lasso los, zwaaide hem boven zijn hoofd en wierp de lus handig om een rotsblok. „Ha”, mompelde hij tevreden, „op het gebied van touwtjes hoeft een zeeman niets van landrotten te leren!” Hij werd uit zijn overpeinzingen opgeschrikt door een trillende kreet van de Maat. Zich omkerend zag hij, hoe de stuurman verstijfd van schrik bij het kampvuur zat...1, een pijl stak dwars door zijn zuidwester! --- Advertentie (Advertentie.) ELKE DAME weet het: imtsalm --- Advertentie (Advertentie) L ^ ■ pW] Een smaak, die precies is afgestemd \)J op de echte Virginia-roker /^j Een kwaliteit waar iedereen op afvliegt W il En ’n prijs, die het U makkelijk maakt Ï'J iedere dag Uw doosje te roken --- FEUILLETON VLUCHT NAAR DE VRIJHEID. (i). HOOFDSTUK I. De zeer belangrijke dingen in het leven - zoals liefde en dood - komen meestal geheel onverwachts. Stellig was dit het geval met mijn ontsnapping uit de gevangenis te Dartmoor. Wij kwamen juist uit de steen groeven - alle achttien gekleed in die deemoedige kledij, die de koning aan zijn minst verkieslijke: onderdanen verschaft gingen lusteloos en gemelijk terug langs de sombere weg, die door de aanplanting naar de gevangenis voert. Aan elke kant van ons liep een gewapende bewaker, de karabijn in de hand, terwijl hur, ogen met dof wantrouwen onze ploeg overzagen. Een meter of vijftien terzijde, evenwijdig met de weg, vergezelde ons tussen de bomen de donkere gestalte van een soldaat. Plotseling zonder dat er tevo- i •en enig waarschuwend teken • ;vas geweest, bezwijmde een van i ie bewakers. Hij liet zijn karaoijn vallen en terwijl hij zijn ] band naar het hoofd bracht, i waggelde hij met zijn volle gewicht tegen de lage muur, die < ms van het bos gescheiden 1 oield. Het gekletter van zijn geweer, dat op de weg viel, deed ! natuurlijk ons allen in die richting kijken en toen wij zagen, l wat er gebeurd was, bleven wij i alle achttien instinctmatig I staan. i Tegelijkertijd klonk de ruwe stem van de andere oppasser Doven het geschuifel van de i zoeten uit: < - Waarom blijven jullie staan? < Loop door! i Vanuit de hoeken van mijn i Dgen zag ik hoe de soldaat toesnelde op de liggende gedaante < bij de muur en juist toen de ' gehele ploeg zich weer in bewe- 1 ?ing zette, gebeurde het, met i prachtige onverwachtheid. ^ Een vierkante, forse figuur schoot plotseling vooraan uit de ] troep vandaan, wierp zich zelf < letterlijk over de muur en kwam ï mder Juid gekraak temidden t ran het struikgewas beneden 1 ;erecht. i Een tweede schreeuw van de t Dewaker volgde en onmiddellijk 1 iaarna het bevel: 1 - Halt! Intussen had de sol- < iaat zijn geweer in aanslag gepracht. 1 De vluchteling gaf een weinig i ;ehoor aan het bevel, als een ï jjger aan een hondenfluitje. i In een ogenblik was hij weer op i :ijn voeten en brak, bijna dub- i )el gebogen, door de struiken 1 net verwonderlijke vlugheid. 1 Pang! c De kogel floot hem na, met :en kwaadaardig geluid door i le twijgen, en enkele stoutmoe- t lige geesten uit de afdeling hie- 2 'en een half gedurfd geroep t 'an „Moord!” aan. 1 - Monden dicht! schreeuwde £ ie bewaker boos en om zijn c voorden kracht bij te zetten, ( rerhaastte zijn schreden, tot hij c n de onmiddeilijke nabijheid i 'an de spotters was. i Terwijl hij dit deed, zag ik ï plotseling met buitengewone luidelijkheid, dat ik nooit weer t :uïk een goede kans zou krijgen, \ >m te ontsnappen. Op dat ogen- 1 Dlik waren de anderen tussen i nij en de oppasser in, terwijl de I ioldaat met zijn lege karabijn i ;er vervolging van de vluchte- z ing tussen de bomen doorren- p le. é Voor aarzeling was geen tijd - t povendien behoort aarzeling piet tot mijn zonde. Ik herin- s ïer mij, dat ik lang en diep r nademde en het volgende, wat l k mij herinner, is dat ik mijn v roet boven op de muur kreeg en g egelijk de meest onzalige tuime c ing maakte midden in een g loornig braambos. z uezè omstandigheid redöt I waarschijnlijk mijn leven. De \ lewaker, die blijkbaar minder a ;enuwen had, dan ik hem had oevertrouwd, moet op mij heb- e >en geschoten vanwaar hij t tond, recht tussen dó hoofden c Ier andere gevangenen c ioor en slechts mijn t in verwacht, plotselinge verdwij- a ïing van de muur bewaarde 1 nijn lichaam voor een plombe- ö ing met lood. y Ik wachtte niet tot hij op- v ïieuw zou hebben geladen en i; vas dat braambos uit en delt ïeuvel op in minder dan nodig i s om deze woorden te lezen. Ik pedacht nauwelijks waarheen i k liep; mijn enige zorg was, \ lover mogelijk van de karabijn t 'erwijderd te zijn voor de ei- t lenaar mij als doel voor een e weede kogel nemen kon. e Terwijl ik in zig-zag-lijn tus- i en de bomen voortrende met t nijn hoofd zo laag mogelijk, i poorde ik achter mij een ver- I >’ard rumoer onder mijn mede- I ;evangenen, die thans blijkbaar c p roerig werden, des te minder r elegenheid had de oppasser om k ich met mij bezig te houden, d Vat de soldaat betreft - deze b Lad waarschijnlijk zijn handen 1 vol genoeg. t Mijn grootste gevaar was, dat 8 r andere bewakers in de na- t ijheid konden zijn. Wanneer k it het geval was, zouden zij e ngetwijfeld het schieten heb- M en gehoord en op het eerste 1; larm zijn komen toesnellen, a 'oen ik het hoogste punt van si e aanplanting dat ongeveer ti onderd meter van de weg ver- k 'ijderd was, bereikt had, keek d < om over mijn schouder, maar ot dusverre achtervolgde mij s ïiemand. Mijn enige kans was, het gro. e bos, dat aan de weg naar Taistock grensde, te bereiken, óór de bereden wacht zou zijn .angekomen. Tussen dit bos n de aanplanting strekte zich :en lange, open heuvelhelling it, ongeveer tweehonderd meer breed, die nauwelijks dek:ing kon bieden aan een konijn. >at was niet bepaald een aanpkkelijk vooruitzicht, maar erver moest ik en ik won er iets bij door er naar te blijven ijken, Ik zette dus mijn tanen op elkaar en stak over, zo ard als ik lopen kon. Ik was ongeveer half weg pen er plotseling een kreet eslaakt werd, aan mijn reehor kant. Toen ik daarheen eek, zag ik door de dunne mist en gestalte in kniebroek en orfolkse jas, die zich over een rag hek boog, dat de veenchtige helling van de weg pheidde. Ik denk dat hij een purist was, want hij had een leine ransel op zijn rug en roeg een stuk. - Heidaar! gilde hij, met de ;ok zwaaiend en kwam mij toen, zonder aarzeling, over het openveld tegemoet rennen, blijk baar met de bedoeling, mij de weg naar het bos of te snijden. Voor de eerste maal sinds drie jaren lachte ik. Het was geen aangename lach en als mijn nieuwe kennis hem gehoord had, zou zijn ijver in deze jacht misschien een beetje bekoeld zijn. Maar hij kwam met onverminderde vaart op mij toe, blijkbaar volkomen cr op vertrouwend, dat hij alleen mij op de grond zou kunnen krijgen. Wij bereikten elkander ongeveer tien meter voor de eerste bomen. Hij liep met een laatste sprong op mij in en ik zag toen, dat hij een grote, zwaar gebouwde kerel was, met een rood gezicht, een ruw soort sportman van de brute soort, waaraan ik mij altijd buitengewoon heb geërgerd. - Tegen de vlakte met jou riep hij en de daad bij ’t woord voegende, zwaaiende hij zijn stok achterover haalde met een woest gebaar uit naar mijn hoofd ---