NIEUWE KANSEN VOOR VOLWASSENEN Goed vakman is zijn geld waard Gratis scholing mogelijk Al wordt een ongeschoolde arbeider momenteel goed betaald, tenslotte zal hij een steviger basis hebben in onze maatschappij als hij een vak beheerst. Wanneer zich een conjunctuurdaling voordoet, dan zullen de eerste klappen ongetwijfeld vallen onder de ongeschoolden De goede vakman daarentegen zal het langst in het bedrijf gehandhaafd worden, dat staat wel vast”. Dit zijn de woorden van de heer Van der Woude, directeur van de regionale werkplaats voor vakopleiding van volwassenen te Utrecht. Deze overheidsinstellingen waarvan er zich nog enige tientallen in ons land bevinden, stellen zich ten doel volwassenen een vak te leren, waardoor zij een steviger maatschappelijke basis hebben. O zeker, velen leren reeds jong een vak, maar vooral in deze tijd zijn er toch ook veel jongelui, die deze leertijd maar trachten over te slaan en aangelokt door de hoge lone.n, die momenteel aan ongeschoolde krachten worden betaald een betrekking in deze sector aannemen. Later hebben zij daar dikwijls spijt van of zij komen zonder werk en bemerken dat vakkennis toch wel degelijk zeer belangrijk is. Dan staat de regionale werkplaats voor hen klaar. Het is echter niet zo, dat men zich daar maar voor de opleiding ta een of ander beroep kan aanmelden en dan een cursus kan volgen. Neen, verre van dat. De arbeidsbureau maken uit of iemand hiervoor in aanmerking komt. De candidaat wordt getest ' en eventueel medisch gekeurd. Wanneer alles goed bevonden wordt en de gegadigde gaat accoord met het door het arbeidsbureau gedachte vak, dan kan tot plaatsing worden overgegaan. « Deze werkplaatsen kosten het rijk slechts geld, want de cursist krijgt ook nog een vergoeding en zelfs eventueel reisgeld, wanneer hij moet reizen om de opleiding te volgen. Men kiest dan ook de meest geschikte en ambitievolle personen uit, zodat een succesvolle opleiding zoveel mogelijk is verzekerd. Het geld fs dan ir ieder geval goed besteed. DE OPLEIDING. De heer van der Woude toont ons de werkplaats waar hij met recht trots op is. Men beschikt in dit opleidingscentrum over alle leerkrachten en apparatuur om de opleidingen 'tot een succes te maken. De cursisten kunnen opleidingen volgen in de volgende vakken: metselen, betontimmeren, stukadoren, steenhouwen, timmeren, als onderdelen van de bouwvakken. Ook in de metaalsector is men goed voorzien van opleidingen. We noemen constructiebankwerken, machinebankwerken önderhoudsbankwerken, precisiebankwerken, draaien, electrotechniek, electrisch lassen en automonteur. Bovendien kent men hier nog een speciale cursus van een maand of vijf in handvaardigheid. Deze laatste cursus is er in hoofdzaak op gericht de adspirant emigrant de handvaardigheid bij te brengen, die hem in het vreemde land zo goed van pas kan komen. Uiteraard is de cursusduur in belangrijke mate afhankelijk van de vooropleiding, ambitie, intelligentie enzovoort van de betrokken cursist. De vergoeding die het rijk betaald is afhankelijk van de leeftijd van de cursist en het feit of hij kostwinner, kostganger of bij familie inwonend is. De vergoeding is van dien aard, dat er slechts sprake is van een gering verschil met het salaris, dat de cursist na afloop van zijn opleiding zal gaan verdienen. PERFECTE OUTILLAGE. Wandelend door de werkplaats viel het ons op, dat deze opleiding zo perfect is geoutilleerd. Vooral de afdeling metaalbewerken beschikt over schitterende machines, waarmee de leerlingen handig leren omgaan. Fraaie draaibanken, freesmachines boormachines en wat al niet meer aan apparatuur die in het metaalbewerkersvak wordt gebruikt, maken dat het leslokaal er. uitziet als een kleine fabriek. De leerlingen leren niet alleen deze machines te bedienen en er mee om te gaan, maar hun wordt ook ingeprent hoe de machines goed moeten worden onderhouden. In de afdeling electrotechniek zien wij cursisten werken met electromotoren en wij zien ze leidingen aanleggen, alle onder het toeziend oog van de werkmeester, die hen opleidt. Hetzelfde krijgen we te zien bij de stukadoorsopleiding, waar de cursisten werken in een ruimte waarin kamertjes en gangen zijn nagemaakt, zodat zij naar hartelust kunnen ploeteren aan muren en plafonds. ER WORDT OP HEN GEWACHT ! Een unicum is wel de steenhouwersopleiding, waar een groepje van enkele jongemannen wordt opgeleid in het zo mooie steenhouwershandwerk. Deze mannen zullen heus niet bang behoeven te zijn, dat zij niet aan de slag zouden kunnen tomen, want aan deze vaklieden s een dringende behoefte. De mimo voor dit beroep schijnt :eer sterk te zijn afgenomen. Zo :elfs, dat men in de steenhouwers sranche een zucht van verlichting reeft geslaakt, toen kort geleden le Italianen een lettergraveerma;hine lanceerden, die wel is waar iuur is, maar die in staat is het ?rote tekort aan steenhouwers gedeeltelijk op te vangen. De opleiding voor auto-monteur vindt in twee delen plaats, namelijk gedurende enige maanden hier en aansluitend een vervolg centraal in Den Haag. VELEN VONDEN HUN BESTEMMING. In de loop der jaren hebben vele mannen een opleiding aan deze werkplaatsen ontvangen. Na het einde van de tweede wereldoorlog waren er veel uit detentie ontslagen politieke delinkwenten, die hier een scholing kregen om weer een plaats in de maatschappij te vinden. Later waren het veel gedemobiliseerde militairen en momenteel is het een groot aantal uit Indonesië gerepatrieerden dat hier vakbekwaam wordt gemaakt. De regionale werkplaatsen voor vakopleiding van volwassenen hebben een nuttige sociale taak, waarvan het kader van deze instituten zich zeer goed bewust is. Het doet zijn uiterste best om ten dienste van onze maatschappij en van de cursisten zelf bekwame vakarbeiders af te leveren. --- WAAR REUZENHANDEN MET SPOORWAGENS SPELEN 300 wagens per dag staan in Bom op hun kop „Ongeveer 300 wagens per dag, zo’n 250 van Nederlandse en plusminus 50 van Duitse herkomst, worden in ons bedrijf verwerkt”. Dat vertelt ons de heer ir. H. E. Engelhard van het Overslagbedrijf van de Nederlandse Spoorwegen te Born in Limburg. Het is een klein plaatsje in het smalste deel van onze zuidelijkste provincie, waar alle treinen uit de mijn1 streek passeren en dus een ideale plek voor een overslagi bedrijf. Dat overslaan van de kolen is noodzakelijk, omdat bepaalde afnemers doormiddel van schepen een voordeliger 1 transport hebben. In dat geval maken de kolen per trein de I reis tot Born en worden daar overgeladen m rijnaken, die de lading kolen naar de plaats van bestemming brengen I Uiteraard is dit overladen van de kolen een heel karwe , doch in Bom heeft men daarop een werkelijk fantastische oplossing gevonden. Men speelt daar met de spoorwagens, alsof het kinderspeelgoed is. In lange rijen staan de door de treinen aangevoerde wagons, volgeladen met steenkool, te wachten op de aanvoerrails langs het kanaal. Langzaam schuiven ze op, want wanneer de voorste wagon aan de beurt is, vallen een paar blokken die de wagen tegen houden weg en de wagon begint op de enigszins hellende rails lang zaam te rijden. De gehele ingenieuze installatie wordt van uit een centrale plaats, die hoog boven t emplacement uittroont geregeld. Van de hellende rails rolt de wagon op een draaischijf, waar hij weer wordt afgeremd doormiddel van zware metalen blokken. De schijf draait een kwartslag en sluit aan op een stuk rails, dat in de richting van het kanaal loopt, alwaar een rivierschip op zijn lading ligt te wachten. Ook hier op de draaischijf vallen de blokken weg door een eenvoudige handgreep boven in de centrale bedieningspost. De wagon rolt langzaam van de draaischijf op de rails en komt vlak voor de rivier oever tot stilstand, weer gestuit door blokken. Het interessante is nu, dat di1 laatste deel van de rails bevestigd is in een enorme open metalen kast, waar de wagen nu ingereden is. Deze kast kan dooi een gigantische hefkraan worden bewogen. Als de wagon volgeladen met een lading van zo’n 10 ton goed in de metalen kast geklemd zit — ook dit geschiedt automatisch — dan komt er een man met een zware voorhamer, die de haken van het voorste luik van de wagen losslaat, zodat deze klep kan scharnieren. Nauwelijks is dit gebeurd, of de eraan komt in actie. Hij heft de ipen metalen kast met de wagon er in op hoog boven de oever en beweegt langzaam in de richting van het schip. Op het juiste moment laat de kraanmachinist de kast overhellen en ook de wagon duikelt naar het schip toe. Inmiddels donderen de kolen uit ’t scharnierende luik naar beneden, zoals wij een kit kolen in de kachel leegstorten. Onder oorverdovend geraas daalt de inhoud van de wagon in de ruimen van het schip. Steeds hoger trekt de kraan de metalen kast, zodat de wagon vrijwel op zijn kop staat. Het is een wonderlijke ervaring te zien hoe reuzenhanden hier met spoorwagons spelen. Het lijkt wel speelgoed op een miniatuuremplacement. Is de wagon goed „uitgeschud” dan komt de metalen kast weer in zijn horizontale stand en langzaam zakt het geheel weer naar de begane grond. De klemmen vallen weg en de kast helt iets terug, zodat de wagon voorzichtig terugrolt op de Iraaischijf, waar hij weer klem tornt te staan. Weer draait de ichijf en de wagon wordt op een mder spoor gezet, waar de lege wagons wachten op hun af voer. De volgende volle wagon rolt op Ie schijf om evenals zijn voorganger hoog in de lucht zijn swarte last in het schip te lozen. MODERNE TECHNIEK Voor de mensen die op deze „kolentip” (zoals het in spoorbermen heet) werken, is het allemaal niets bijzonders. Voor de oningewijde daarentegen is het een fascinerend schouwspel te zien, hoe hier met dergelijke enorme zware wagons en tientallen tonnen kolen gegoocheld wordt. Slechts een klem deel van het jaar, wanneer door de vorst het kanaal niet bevaarbaar is .wordt er weinig gedaan in het overslag bedrijf, maar verder worden het hele jaar door enige honderden wagons per dag gelost. Op iedere andere wijze zou het lossen van zoveel x tien ton kolen per dag niet kunnen geschieden of het moest zijn met aanmerkelijk meer kosten door een leger personeel. Het overslagbedrijf van de NS te Born toont duidelijk tot welke prestaties de moderne techniek in staat is. Langzaam begint de wagen te kantelen. --- EVENTJES VERHUIZEN.... Voor de uitbreiding van een winkelcentrum in Toronto moest een bungalow met 8 kamers het veld ruimen. De gehele verhuizing duurde precies een uur, de voorbereidingen vergden tien dagen --- Is Nederland een vuilnisvat voor afgedankte auto’s ? Buitenlandse „kneusjes” geven winst.... NEDERLAND dreigt het vuilnisvat van West-Europa te worden voor afgedankte auto’s en de voornaamste oorzaak hiervan moet gezocht worden in het feit, dat de Nederlandse overheid door bijzondere heffingen de prjjs van nieuwe auto’s in ons land zeer hoog maakt. In het buitenland liggen de prezen voor nieuwe wagens veel gunstiger. Het gevolg hievan is, dat „kneusjes” in de ons omringende landen weinig aftrek vinden en voor luttele bedragen te koop zijn. Dergelijke wagens worden nu door Nederlandse handelaren opgekocht, naar ons land gebracht en hier opgeknapt, waarna ze met een flinke winst van de hand kunnen worden gedaan, want in Nederland zijn er liefhebbers genoeg voor dergelijke „voordelige” aanbiedingen te vinden. De oorzaak schuilt dus in de te hoge prijs van nieuwe wagens. Onderontwikkeld autoland WANNEER we zien, dat Nederland toch een welvarend land is en dat zijn inwoners i-n welstand beslist niet behoeven onder te doen voor andere West-Europeanen en dat bij ons de animo voor het bezit van een eigen auto zeker niet geringer is dan in de ons omringende landen, dan tonen de volgende cijfers toch wel duidelijk welk een funeste invloed de heffingen van de overheid hebben op het autobezit in ccis land. We zien, dat in Zweden 15 van de 100 inwoners een auto berijdt, in Engeland zijn het 10 op elke honderd, in Frankrijk 9, in Denemarken 7%, in ons buurland België 8V4, in Zwitserland 8% om maar enkele cijfers te noemen. Nederland komt met slechts 4K wagen per 100 inwoners als onderontwikkeld gebied achteraan en daar zijn dan de vele oude en tweedehandswagens die hier in omloop zijn, nog bij inbegrepen. Gunstig handeltje DOOR DEZE omstandigheden worden bepaalde praktijken in. de hand gewerkt. Zoals reeds eerder vermeld, gaan Nederlandse handelaren naar het buitenland om daar op automarkten kneusjes op te kopen tegen zeer voordelige prijzen. Deze wagens worden als sloopwagens ingevoerd. Maar ze worden niet gesloopt. Neen, ze worden gerepareerd en daarna tweedehands verkocht. De winstmarges van deze handelaren liggen hoog, want zij hebben geen last van de heffingen van de overheid. Een in het buitenland gekochte jonge wagen van slechts één of twee jaar oud, die een beperkt aantal kilometers heeft gelopen en daar al snel „total loss” wordt verklaard, is na opgeknapt te zijn in Nederland nog aardig wat waard. De kosten voor de handelaar liggen laag, zodat hij op zo’n wagen toch altijd nog een f 1.000.— tot f 1.500. kan verdienen. Veiligheid in gevaar! N' U BEHOEFT zo’n opgeknapte wagen, wanneer hij werkelijk goed gerepareerd is en terdege werd gecontroleerd, geen gevaar op de weg te betekenen. Maar helaas zijn er onder de heren gelegenheidshandelaren ook lieden die het niet zo nauw nemen. Zij willen zo min mogelijk kosten aan de wagen besteden en als hij nu maar loopt en er ui terlijk aardig ui*"1 et, kunnen ze hem aan liefhebbers al spoedig voor een zacht prijsje kwijt. Maar zulke wagens betekenen wel degelijk een' gevaar op de weg, zowel voor de berijder, als voor de andere weggebruikers. Ditzelfde r ’dt uiteraard ook voor die vele niet geïmporteerde wrakken van Nederlandse origine, de derde- of vierdehandsauto’s die ook grif aftrek vinden en in dikwijls deplorabele toestand onze wegen onveilig maken. DOOR HEiT SYSTEEM van bijzondere heffingen wordt dit alles in de hand gewerkt. Wanneer de hoge financiële druk op nieuwe wagens belangrijk verlicht zou worden, neemt ongetwijfeld de animo voor dergelijke opgelapte kneusjes af. Tenslotte levert een nieuwe wagen minder risico’s op de weg op, dan een oud, opgeknapt exemplaar. --- Langs liefdeskronkelpaden Over de schreef — HIJ was een eenzame jonge- r nan, een beetje bleu en schuch- z er, zo’n type dat geen meisje om c ïaar hand durft vragen, maar die c iet oh zo graag zou willen. Edoch t ,... hij kan niet over de drempel s /an zijn remmingen heen komen e =n mist daardoor de boot. 1 Zij was een hoogblond schat je, t ie aantrekkelijkheid in hoogst ei- ( gen persoon: zo’n meisje dat, ( wanneer zij over straat gaat, als 1 een magneet alle 'blikken van de leren der schepping tot zich trekt ( en het verkeer in de knoop doet j geraken. , Voor de jongeman was zij het 1 meisje van zijn dromen, maar in wezen onbereikbaar ver, als een ster aan het firmament. Evenals de mens tracht de ruimte te veroveren, zo trachtte deze jongeman dit meisje te bereiken. Als hij haar ontmoette, knikte hij vriendelijk, ’s-Avonds liep hij lange afstanden in de hoop haar te zien. In stille uren bedacht hij sierlijke volzinnen vol vurige adjectieven. Maar als hij haar dan weer tegenkwam, dan knikte hij alleen maar vriendelijk en verder kwam hij niet. Wat had hij haar graag het leven gered. Deed zich die mogelijkheid maar eens voor ! Hij zou dan niets behoeven te zeggen, alleen maar iets te doen, dat was véél gemakkelijker. Maar ze viel niet in het water, ze behoefde niet voor auto’s of treinen te worden weggesleurd en zelfs was er geen kans haar uit een brandende bovenverdieping weg te dragen. De jongeman had het bizonder moeilijk, zeker toen hij tot de ontdekking kwam dat er concurrentie was van een jongeman met fanatiek gelaat en schreeuwerige das, die ook reeds tot het knikstadium was doorgedrongen. HET was op een dag, dat de verliefde jongeman weer een eind ondliep in de hoop het voorwerp ijner stille verering te zullen ntmoeten. Voor hem uit liep de oncurrent. Waarschijnlijk koeserde deze dezelfde hoop. Op de toep stond een straatfotograaf, ien echte kunstenaar met fluween das, lange haren en zo’n rare ïoed op. Hij liet z’n toestel knip>gen tegen de concurrent, noteerle diens adres en beloofde de oplame te zullen sturen. De- jongeman had dit alles op ;en afstand gezien, weerspiegeld ,n een etalageruit. Toen de con;urrent was verdwenen stapte hij Dp de straatfotograaf af. Hij trok zijn dasje recht, kamde zijn kuif, zette zijn borst vooruit en liet zich kieken. Vervolgens betaalde lij de opname en gaf listiglijk het adres van de aangebedene op. Nu zou zij zijn foto ontvangen. Hij voelde zich een heel stuk rustiger. De dagen verstreken en er gebeurde niets, totdat hij na ongeveer een week weer door de straat van zijn aangebedene drentelde en tot zijn grote verwondering zag dat zijn concurrent aanmerkelijk gevorderd was. Die stond zomaar met haar te praten, terwijl hij alleen maar mocht knikken. De zaak werd werkelijk pijnlijk, toen de concurrent hem op de schouder tikte. „Hoor eens”, zei hij, „die fotograaf die hier in de straat stond schijnt zich te hebben vergist. Ik heb tenminste jouw foto gekregen. Hoe het kan heeft een foto van mij ontvangen, begrijp ik niet, maar Corry hier Ik heb hem maar laten houden Hier is de jouwe !” DEZE mokerslag van het noodlot was de jongeman teveel. Hij wierp zijn bleuheid en zijn colbertje van zich en greep de concurrent bij zijn opzichtige das. Later heeft de politie precies uitgezócht wat er was gebeurd en constateerde zij aan het gelaat van de concurrentie, dat er sprake van mishandeling was geweest. Eenzaam én bleu stopd hij in het verdachtenbankje té wiebelen, terwijl de concurrent met de opzichtige das op vlotte toon de eed aflegde. Op de tribune zat een wolk van blonde nylon met belangstelling de loop van het recht te volgen. En terwijl de officier strenge woorden sprak van handen thuis en onbeschaafd optreden en de kosten vijfentwintig gulden bleken te bedragen, zag de verdachte, dat zij onafgebroken naar de vlotte concurrent keek, van wie zij een foto in haar tasje droeg. Het leven kan hard zijn voor een verliefde jongeman ! --- Nieuwe boeken Bij het „Thymfonds” (Den laag) verscheen weer een nieuwe roman, die de titel draagt ,Manana” en geschreven is door 3ert Russel. Het Spaanse woord Manana jetekent méér dan alleen ons woordje „Morgen”; het is een begrip, een instelling, een levensaouding. Wat vandaag niet kan, somt morgen wel! En als morgen (manana) de oplossing niet brengt kunnen we moreen weer zeggen: „manana !” Al spoedig na zijn aankomst in Spaans Marokko leert Fred Blanken deze eenigszins fatalistische gedachtengang begrijpen. Hij leert het harde leven van het Vreemdelingenlegioen kennen, maar óók de verpleegster Joan Saunders. Later in Parijs zullen zij plannen maken om de diepe indrukken deze enigszins fatalistische liet, in een film te verwerken. Jarenlang stellen zij dit echter uit. En bij hun terugkeer in Marokko ondervinden zij dat een droom niet opnieuw doorleefd kan worden. Een roman die ongetwijfeld een diepe indruk bij de lezer zal achterlaten. ---