DE TELEVISIE... VANDAAG ~ ■ ■(■•■•o « NEDERLAND 8.00 NITS Nieuws 8.20 De Prins Bernjhardiprijs wordt uitgereikt aan Carel Enkelaar, hoofdredacteur van de NTS-j ournaaldienst. 8.30 „Tien jaar televisie Nieuws”. Overzicht van de NTS-journaaldienst over de televisienieuiwsvoonziening in de afgelopen tien jaar. 9.00 „De Machinist”, de bekende füm van Pietro Germi, die zelf ook de hoofdrol speelt. De medewerkenden zijn: Andrea Marcocci: Pietro Germi; Sara, zijn vrouw, Louisa Della Noce; Guilia, zijn dochter, Sytvia; Renato, de man van «Guilia, Carlo Guifere; Marcello, de oudste zoon: Renato Spezialo; Sandro, de jongste: Edoardö Nevola; Liverani: Saro Urzi. BELGIE VLAAMS 7.00 Katholiek programma 7.30 „Miokey Mouse Club” (voor de jeugd). B.00 Nieuws ' B.25 Het manneke. 3.30 „As en diamant”, dramatische Poolse film, die in het verzetsmilieu van een kleine Poolse stad speelt (voor volwassenen). 10.00 „Leren denken”. Onderzoekingswerk i.v.m. iet kind en zijn persoonlijkheid. 10.45 Nieuws. BELGIE FRANS 6.30 Tournooi, wedstrijd voor de jongeren van 11 tot 14 jaar. 7.00 Bonjour, Guy Béart! 8.00 Nieuws. 8.30 Lucrecia Borgia. 1'0.50 Nieuws. DUITSLAND 5.00 Steenbokken (voor de jeugd). 5.25 Spel met pantomime voor de jongeren. 5.45 Zwerttodht met een oude barkas over de Middellandse Zee. (voor de jongeren). 8.00 Nieuws. 8.20 Politiek praatje. 9.05 „Besloten gezelschap”, een televisiespel van Jean Paul Sart re (voor volwassenen) 10.15 „Promenade in ’t park van Versaille”, film | 10.25 Nieuws. ' i DUITSLAND II '• 7.30 Prisma van ’t westen. 8.00 Nieuws. 8.20 „Vorsicht, Kamera!” 8.50 Nieuws en commentaar uit het Verre Oosten ! 9.35 „Kraus” Een nieuw muzikaal teenager pro- 1 gramma met Peter Kraus. 1 --- Etherklanken WOENSDAG 11 OKTOBER 1961 Hilversum 1-402 m. 7.00 VARA 10.00 VPRO 10.20 VARA 19.30 VPRO 20.00-24.00 VARA 7.00 Toespr'Min Pres: Een woord van bezinning op de verkeersonveiligheid 7.05 Nws 7.15 Gym 7 25 Gram 8.00 Toespr Min Pres.: Een woord van bezinning op de verkeersonveiligheid 8.05 Nws 8.18 Gram 9.00 Gym v d vrouw 9.10 Kookpraatje 9.15 Gram 10.00 Schoolradio 10.20 V d vrouw 11.00 Gevar progr 12.10 Orgelspel 12.30 Land- en tuinb meded 12.33 V h platteland 12.38 Gram 13.00 Toespr. Min.-Pres.: Een woord van bezinning op de verkeersonveiligheid 13.05 Nws 13.20 Lichte muz 13.45 Gesproken portret 14.00 Jeugdconcert 14.45 Volksliedjes en -dansen 15.00 Hoe worden we geregeerd ?, lezing 15.10 V d jeugd 17.00 Hammondtrio 17.20 Politiekapel 17.50 Regeringsuitz: Het Nieuw-Guinea Instituut te Rotterdam, lezing d C P Thurmer 18.00 Nws en comm 18.20 Aót 18.30 Lichte muz 18.55 VARAVaria 19.00 V d kind 19.30 V d jeugd 20.00 Nws 20 05 Lichte muz 20.35 Zestig jaar levenservaring lezing 20,05 Een kleine oorzaak, hoorsp 21.40 Gram 21.50 Radiofilharm ork met koor en solist (I.d. pauze: 22.30-22.40 Nws 22.40. 22.55 Hart op de tong, polit rubriek) 23.55-24.00 Nws. Hilversum 11-298 m. 7.00-24 00 NCRV 7.00 De Minister-President spreekt een woord van bezinning op de verkeersonveiligheid 7.05 Nws en SOS-ber 7.15 Gram 7.3 Gewijde muz 7.50 Meditatie 8.0' De Minister-President spreekt ’i woord van bezinning op de ver keersonveiligheid 8.05 Nws 8.2 Radiokrant 8.40 Gram 9.00 v < zieken 9.35 Gram 9.40 V d vrbuv 10.10 Gram 10.15 Morgendiens 10.45 Gram 10.55 Pionier van he leven, hoorsp (4) 12 00 Gram 12.31 Land- en tuinb meded 12.33 Saxofoonkwart 12.50 Off openin; nieuwe gebouw v. Radio Neder■ land Wereldomroep 13.00 De Minister-President spreekt eei woord van bezinning op de verkeersonveiligheid 13.05 Nws 13.21 Politiekapel 13.50 Gram 14.00 er 14.15 Idem 15.00 Wie luistert met muziekles (1) 15.30 Sopr en pianc 16.00 V d jeugd 17.20 Gram 17.4C Beursber 17.45 Lichte muz 18.1C Koorzang 18.30 Het Spektrum lezingen 18.45 Gram 19.00 Nws er iveerber 19.10 Op de man af, praatje 19.15 Gram 19.30 Radiokrant 19.50 Gram 20.00 Ik zou vel eens weten , gevar progr tl.20 Kamerork 21.40 Verweerschrift tegen Rome en het anaDaptisme, lezing 22.00 Kon. mil. capel 22.30 Nws 22.40 Avondoverlenking 22.55 Platennws 23.5554.00 Nws. TELEVISIEPROGRAMMA’S NTS: 17.00 Intern jeugdjourn /PRO: 17.10-17.40 V d jeugd NTS 10.00 Journ en weeroverz 20.20 lansmuz NTS: 21.00 The old naid and the thief TV-spel KRO: 12.00 Epiloog 22.10 Avondcollege Nederlands. Brussel 324 m 2.02 Gram 12.30 Weerber 12.35 ïram 12.50 Beursber 13.00 Nws 3.15 Kamermuz 14.00 Schoolradio 15.00 Gram 15.15 Festival v. Bergen (Noorwegen): Ork conc 16 00 Beursber 16.06 Engelse les 16.21 Ork conc (verv) 16.55 Gram 17.00 Nws 17.15 Dubbel gemengd vokaal kwart 17.40 Gram 17.50 Boekbespr 18.00 Gram 18.10 Lekenmoraal en filosofie 18.30 V d sold 18.50 Sportkron 19.00 Nws 19.40 Vlaamse liederen 19.45 Lezing 20.00 Verz progr 22.00 Nws 22.15 Kunnen wij U helpen praatje 22.25 Gram 22.55 Nws 23.00 V d zeelieden. VATIKAANSE RADIO Golflengten: 25.55 m; 31.10 m; 196 m. Uur van uitzending: 22.15 uur. WOENSDAG 11 OKTOBER Moederdag in oktober. O.A.S.-leden ontsnapt Uit de gevangenis van Algiers zijn vrijdag drie Europeanen die werden verdacht van activiteit ten guste van de O.A.S. ontsnapt. Twee gevangenen, Michel Bigot en Roland Tartavull, werden door een commando van de O.A.S. bevrijd toen zij zich in de spreekkamer van een arts buiten de gevangenis bevonden. Hun bewakers werden met pistolen in bedwang gehouden. De derde, Fernand Sans, wist eveneens tijdens een onderzoek in een ziekenhuis te ontsnappen. ■: Tsjecho Slowakije versloeg zondag in Dublin in een wedstrijd voor de voorronden Ierland met 3—1. --- FEUILLETON De Chinese papegaai door Earl Derr Biggers. Vertaald door P. Oereille. 51 „Zeer waarschijnlijk. Zeg het hem maar niet, hij zou toestemming kunnen weigeren. Ik heb onbegrensd verlangen film - te zien in geboorteuur. Mocht ik naar huis gaan en die ondervinding vertellen aan mijn oudste dochter, die altijd verzonken is in film-tijdschriften, dan breekt ver ering van voorouders in overvloed uit in mijn huis.” Bob lachte. „Laten we dan maar hopen, dat je de kans krijgt. Ik ben vroeg terug.” Na enige minuten reed hij voort in de kleine wagen, onder de platina sterren. Hij dacht vluchtig aan Louie Wong, nu begraven op het kale, kleine kerkhof achter Eldorado, maar zijn gedachten gingen spoedig naar vrolijker dingen. Met een levendig gevoel van verwachting besteeg hij de heuvels, en de gele lichten van de woestijnstad wenk ten hem toe. Toen hij de drempel van het Hotel Woestijnzand over schreed, drong het tot hem door. dat dit geen gewone avond in Eldorado was. Uit de zaal links kwa men de klanken van luchtige, ver warde muziek, gelach, en geroezemoes van stemmen. Paula kwam hem tegemoet en bracht hem binnen. De bedompte ruimte, die sporen van ouderdom vertoon de in zware meubels, door zendelingen aangebracht, en in stukken gebroken pleister, die van het plafond afhingen, werd opnieuw jong in dit vrolijke gezelschap. Bob zag de filmmensen in hun vrije uren, kinderlijke, gelukkige mensen, die geen zorg in de wereld schenen te hebben. Een heel mooi meisje gaf hem een hand, die hem denken deed aan de juwelierswinkel van zijn vader, en legde haar toen weer op de ukulele, die zij bespeelde. Een slanke jongeling, Rannie genaamd, met volmaakte kleding en een overhemd en boord, dat het blauw van de Californische hemel beschaamd maakte, hield even op „Je hebt toch je harp meegebracht?” Een acteur van middelbare leef tijd, met een gebronsd, tamelijk stroef gezicht, deed dienst aan de piano. In een verre hoef zaten een prachtige dame en een oud man met sneeuwwit haar wat afgezonderd, en Bob liet zich naast hen neervallen. „Hoe was uw naam?” vroeg de oude man, met de hand achter ’t oor. „O, juist, ik wil graag elke vriend van Paula ontmoeten. We zijn een beetje luidruchtig vanavond, meneer Eden. Net als in de dagen, toen ik nog acteur was — wat een pret maakten we dan op de stations! Wat waren we geluk kig — toen bestond er nog geen bioscoop. Nietwaar, lieve?” zei hij tegen de dame. Zij boog wat voorover. „Ja maar ik heb niet veel meegereisd. Ik speelde haast altijd in NewYork.” Het lawaai hield even op en de eerste acteur riep: „Ze vertellen de oude geschiedenis weer. en die arme sukkel is maar net hier. Vooruit, Fanny, vertel van toen je Portia speelde, en ” Och”, zuchtte Fanny, „als jullie jongeren in dit beroep tradities hadden, zoals wij, zou het niet zo toegaan als nu. Ik dank mijn gesternte ” „Stil, allemaal”, kwam Paula er tussen. „Diana Day zal spelen op het geliefkoosde instrument van Hollywood - de ukulele.” Het meisje, wier naam zij genoemd had, glimlachte en begon nu allen zwegen, een Londens cabaret-wijsje te spelen. Het zou zich niet lenen voor een bijeenkomst in de kerk, maar ze speelde en zong heel aardig. Na nog een dergelijk liedje begon ze plotseling „Way Down upon the Suwanee River”, en nu waren er tranen in haar stem en droefenis in de zaal. Dit werd Rannie te machtig, en hij kondigde iets vrolijks aan. „Denk maar niet, dat ze altijd zo zijn”, zei Paula tegen Bob, tushet het lawaai door. „Dat is alleen als ze een heel hotel tot hun beschikking hebben ij en dat is hier gewoonlijk het geval.” Ze hadden het tot hun beschikking - behalve dat de aankomende jongens van het stadje met apen monden telkens aan de deur kwamen kijken. Nog meer muzieknummers volg den, tot Diana zei: „Ik heb mijn Charleston-les vaniag nog niet gehad en het is al laat. Eddie - als je zo goed wilt zijn ” Eddie was zo goed. In een ogen alik waren allen, behalve de beide oude mensen, in beweging. De ngelijste, van handtekening voor den portretten, die andere filmiterren de hoteleigenaar hadden geschonken, klapperden aan de nuren. De ramen rammelden. Plotseling verscheen er in de deur apening een kaalhoofdige heer, net sombere ogen. „Verwachten jullie, dat ik zó •usten kan?” schreeuwde hij. .Hallo, Mike”, zei Rannie. „Waar 7an moet je uitrusten?” „Neem jij de leiding van een roep eens een poos op Je, dan zul je het weten”, antwoordde Mik nors. „Het is tien uur. Volg julli deze keer mijn raad eens, en g naar bed. Iedereen komt hie morgenochtend om half negen, ij costuum.” Deze tijding werd begroet me een koor van gejammer. „Half tien, zegt u?” vroeg Ran nie. „Half negen. Jullie hebt hetve staan. Wie te laat komt, krijgt eei flinke boete. Ga nu naar bed ei laat fatsoenlijke lui slapen.” „Fatsoenlijke lui?” herhaald) Rannie zachtjes, toen de directeu: verdween. „Hij is zichzelf wee: aan het opkammen.” Maar de partij was afgelopen en het gezelschap ging onwilli; de trap op naar de tweede verdieping. „Te vroeg om te slapen”, vonc Bob, toen hij Paula naar buiter loodste. „Laten we een eindje omlopen.’ Ze liepen de Hoofdstraat uit wit en leeg in het maanlicht. Ir een verlicht winkelraam hing eer kleurige bedelaarsdeken. „Zal worden verloot door de dames van de Oranjebloesem Club, ten bate van het Weeshuis”, las Bob. „Daar waag ik morgen een kans op”, zei hij. „Blijf liever buiten die Oranjebloesem Club”, raadde Paula. „O, ik kan wel op mezelf passen. Ik denk aan de wezen, ziel u.” „Dat komt door uw goede hart” zei ze. Zij beklommen een smalle zandweg. Een gele lampeschijn in het raam van een huisje verdween plotseling. „Kijk eens naar de maan”, zei Bob. „Precies een schijf meloen, net uit het ijs.” „U bent dol op eten, geloof ik”, zei het meisje. „Ik zie u nog steeds worstelen met dat runderlapje.” „Een mens moet nu eenmaal aten. En als dat lapje er niet was ’eweest, hadden we elkaar misschien nooit ontmoet.” „En wat zou dat?” vroeg ze. ,In dat geval zou ik het hier erg saai gehad hebben.’. Zij keerden zwijgend terug. „Ik ïeb bedacht”, ging Bob voort, „dat iet op de ranch op zijn eind loopt. En ik moet terug ” „Terug naar uw vrijheid. Dat :al heerlijk zijn.” „Zeker. Toch wil ik, dat u me liet zult vergeten, als ik weg ben. Ik wil uw - eh - uw vriend blijven. Of wat wilt u?” „Prachtig, vrienden zijn altijd ïodig.” „Schrijf me af en toe eens. Ik vil ook weten, hoe Wilbur het naakt. Je kunt nooit weten — is lij wel voorzichtig bij het oversteken van een straat?” (Wordt vervolgd). --- DE GROENE PATREEL | DE AVONTUREN YflN NERO en Cff ^°ot ïftwtc émn --- ARAM DE GEWELDIGE lRAM van de eilanden 26. Het wezentje op het balkon gichelde spottend bij het zien van kram’s verbijstering. „Kom boven, vreemdelingen”, schetterde het ermantig. „Wanneer gindse dwazen U ontdekken, zijt ge verloren, luit de deur achter U en volgt de trap omhoog. Maar snel, want eze jagers van de nacht ontgaat weinig!” Zonder op Tudor’s gemoorde tegenwerpingen te letten, trok Aram hem mee naar binen. Wie dit eigenaardige figuurtje ook mocht wezen, gevaarlijker an de dreigend nadere stoet kon het nimmer zijn. Maar ondanks de verdenking werd het holle gevoel van onwezenlijke verbazing nog terker in hem, toen zij een ogenblik later oog in oog met het onïogelijke wezentje stonden. „Kunt ge spreken?” vroeg het ongeduldig. „Ge lijkt me met rede egaafde schepsels. Daarom red ik U. In deze dagen moet men zuiig zijn met alles wat op verstand lijkt. Misschien is er een goed geprek met U mogelijk. Ik ben zeer gesteld op puntig praten. Helaas i dat in deze stad onmogelijk geworden, maar iedere vreemdeling n geeft nieuwe hoop, nietwaar? Zeg eens iets. Geef eens een onderst werp voor gesprek.” ï. Het hield keurend zijn kopje scheef. In dit verwaarloosde gebouw t van de dode stad, flauw beschenen door dé fakkels van de nade- rende stoet, zag het er zo vreemdsoortig uit, dat Aram het gevoel - kreeg in een nachtmerrie te zijn beland. r „Wie.... wie zijt ge ?” bracht hij moeilijk uit. „Een uitmune tend onderwerp van gesprek!” riep het wezentje geestdriftig uit. „Wie g ben ik! Ge zijt verstandig. Ah vreemdeling, er is een tijd geweest, - dat deze stad vol verstandige verschijnselen was. Toen was mijn geslacht nog niet uitgestorven en de verrukkelijkste conversaties e bloeiden overal op. Helaas, dat is voorbij. Ik ben de laatste van dit - grote ras. „Het figuurtje maakte een indrukwekkend gebaar. - „Vreemdeling, voor U staat Laroet, de laatste uit het geslacht der s Praters....!” --- Hoe Don Quichot zijn boeken kwijtraakte — .Hi-.ifmjiwMi17. Al met al was dit wapengekletter en dit strijdrumoer niet onopgemerkt gebleven in de gelagkamer van de herberg. De ezeldrijversvrouwen kwamen daarom hard naar buiten gelopen om te zien wat er aan de hand was en dat zij geweldig schrokken, spreekt wel vanzelf. Zodra het tot hun hersens was doqrgedrongen, dat het hun mannen waren, die daar zo verfomfraaid ter aarde lagen, werden zij natuurlijk razend. Zij grepen die stenen op, die daar genoeg lagen op dat binnenplaatsje, en begonnen Don Quichot ermee te bekogelen. Zo goed en zo kwaad als het ging verdedigde onze ridder zich tegen zijn belagers en zo kwam het, dat de meeste stenen afstuitten op zijn schild zonder veel schade aan te richten. Dapper bleef de ridder bij de put staan, want hij meende, dat hij geen afvalligheid mocht plegen tegenover zijn wapenen. Doch toen de twee razende vrouwen onversaagd opdrongen en hem de grootste keien naar het hoofd smeten, die ze maar- konden vinden, werd het hem toch wel een beetje te bar. „O mijn Dulcinea ” mompelde hij. „Vestig Uw ogen op Uw ridder, die op de drempel staat van zo’n machtig avontuur! - Zijt gij niet mi j kracht en toeverlaat?” — Uit deze woorden putte - hij de nodige jued en nu begon hij op zijn beurt te schreeuwen: i „Smijt mij maar met stenen, gij liederlijk gespuis! Valt mij aan, l zoveel ge wilt! Gij zult dan wel zien wat het lóón voor Uwe vermet telheid zal zijn!” — De waard, die ook naar buiten was gekomen, i sprong zenuwachtig temidden der vechtenden heen en weer en i brulde: „Laat die gek met rust! Omdat-ie stapel is, is-ie niet eens . strafbaar, als-ie jullie straks met zijn zwaard in mootjes hakt! Hou i op, alsjeblieft!” — Het was dus een lawaai en geschreeuw van bei lang, waarbij te vermelden valt, dat Don Quichot het hardste schreeuwde van allemaal. Hij schold de waard uit voor vuige schurk, omdat hij niet voorkwam, dat dolende ridders zó onheus bejegend werden in zijn kasteel. Hij voegde er aan toe, dat hij hem het liefste tot een tweegevecht zou uitdagen om hem vervolgens met oneer uit de orde der ridderschap te schoppen! Ja ja, het was me een fraaie boel daar op die binnenplaats --- KAPPIE de Gehaaide Potvis 41. Welgemoed doorkliefde de potvis Arie de golven. Ook zijn : passagiers waren in een best humeur, want op dat moment zagen zij de Kraak naderen. De bezorgde bemanning had haan uiterste best gedaan om Arie op i zijn wilde tocht bij te houden en stond juist op het punt om de speurtocht op te geven, toen de bekende gestalte van de potvis weer i opdook. Nu was er vreugde aan beide zijden. < Maar helaas had niemand het snelbootje in de gaten, dat in Arie’s kielzog voer en steeds meer op de potvis inliep. Het was het bootje i van de circus-directeur Pablo Piste. Ook deze had de naderende Kraak opgemerkt. „Ik mag uit een trapeze vallen als dat niet het schip is, waar die kapitein over sprak!” mompelde hij door een kijker turend. Hij mat ie afstand van vis tot schip. „Als ze die schuit hebben bereikt, voor ik de vangst binnen heb, sta ik voor een overmacht ” zo dacht hij. „Ik moet nu direct toeslaan!” Zijn blik gleed naar een soort klein kanon dat op de voorsteven /an het bootje was gemonteerd. ---